Publikacja zawiera trzy polonezy (G-dur, d-moll, g-moll) Karola Kurpińskiego, znakomitego kompozytora oraz animatora warszawskiego życia muzycznego. Utwory te stanowią godną reprezentację modnego w XVIII i XIX wieku gatunku poloneza. Kompozytor połączył w nich pełną wdzięku melodykę z figuracjami w stylu brillant. Polonezy zawarte w publikacji opatrzone zostały aplikaturą dostosowaną do dłoni średniej wielkości, opracowania dokonała Agnieszka Kopińska. Utwory można włączyć w proces kształcenia młodych pianistów, ale mogą także stanowić wyzwanie interpretacyjne dla dojrzałych muzyków. Nagrania całości utworów: Polonez d-moll, Polonez G-dur.
Karol Kurpiński to wybitna postać warszawskiego świata muzycznego 1. połowy XIX wieku. Był kompozytorem oraz organizatorem życia muzycznego. W swoim dorobku ma sporą liczbę polonezów, napisanych na różne obsady instrumentalne. W niniejszym wydaniu prezentujemy trzy spośród nich (E-dur, f-moll, A-dur) przeznaczone na fortepian. Polonezy zawarte w publikacji opatrzone zostały aplikaturą dostosowaną do dłoni średniej wielkości, opracowania dokonała Agnieszka Kopińska. Utwory można włączyć w proces kształcenia młodych pianistów, ale mogą także stanowić wyzwanie interpretacyjne dla dojrzałych muzyków.
Zbiór 40 łatwych etiud op. 70 z towarzyszeniem drugiej wiolonczeli (nauczyciela) to doskonały materiał dydaktyczny dla początkujących wiolonczelistów, szczególnie tych na I i II roku nauki. Kompozycje te oferują ćwiczenia rozwijające zarówno precyzję palców lewej ręki, jak i technikę smyczkową prawej ręki. Towarzyszenie nauczyciela umożliwia młodym uczniom lepsze zrozumienie rytmu, artykulacji i współbrzmienia.
Op. 66 zawiera 33 etiudy średniej trudności o różnych problemach technicznych. Zaletą tych etiud jest m.in. uwzględnienie w każdej etiudzie techniki obydwu rąk.
Ideofonie to zbiór utworów, napisanych w dużej mierze stricte klasycznie, co znaczy, że wszystko zawarte jest w zapisie nutowym, lecz wzbogaconych o krótkie fragmenty improwizowane, w których wykonawca w oparciu o dźwięki podanych gam i skal ma szansę stworzyć własną melodię do gotowego akompaniamentu lewej ręki. Co najważniejsze jeśli grający nie ma pomysłu na swoją oryginalną linię melodyczną lub czuje się jeszcze nie dość pewnie, aby ją stworzyć na końcu każdej Ideofonii znajduje się fragment do improwizacji zawierający gotową propozycję melodii, który można wpleść w całość kompozycji. A zatem można potraktować te utwory jako gotowe, zapisane w całości w nutach pozycje lub spróbować wzbogacić je własnymi pomysłami. Marta Mołodyńska-Wheeler Zbiór zawiera następujące kompozycje: - Gwiezdny pył- Tango conmigo- Ukołysanie- Tango nuevo- W gęstej mgle- Burleska- Pod wiatr- Światłocień
Mały modernista Feliksa Rybickiego to cykl 15 miniatur fortepianowych, który wprowadza młodych pianistów w świat muzyki atonalnej. Każda kompozycja w zbiorze wyróżnia się ilustracyjnym charakterem, co pobudza wyobraźnię i zachęca do twórczego podejścia do nauki gry na instrumencie. Utwory zostały starannie uporządkowane według stopnia trudności, co umożliwia stopniowe rozwijanie umiejętności technicznych i interpretacyjnych. Mały modernista to idealny wybór dla początkujących pianistów, którzy chcą odkrywać nowe brzmienia i poszerzać swoje horyzonty muzyczne. Publikacja zdobyła uznanie pedagogów i jest pozytywnie recenzowana na portalach, takich jak Pianodao.
Założeniem niniejszej publikacji jest pełne przygotowanie młodego muzyka do właściwego wykonywania muzyki artystycznej opartej na tańcach. Każdy utwór zaopatrzony został w krótką charakterystykę, która obejmuje historię tańca, właściwą dla niego formułę rytmiczną i metrum, a także sposób tańczenia. Opisom towarzyszy rysunek charakterystycznej figury tanecznej.
Czy pianista klasyczny umie improwizować? Grać bez nut lub ze słuchu? Chcielibyśmy, aby odpowiedź na to pytanie brzmiała Oczywiście!. Niestety niewielu pianistów czuje się swobodnie w tej przestrzeni. Co więcej, wstydzimy się tego, że grając na fortepianie przez tyle lat, nie umiemy nic zagrać ze słuchu ani zwyczajnie zagrać czegokolwiek bez potrzeby patrzenia w nuty. A powodu do wstydu tu nie ma wcale, bo przecież jeśli nigdy nie uczyliśmy się szeroko pojętej improwizacji, to nie mamy takiej umiejętności. Podkreślam umiejętności nie tylko zdolności. [] Improwizje to zbiór utworów na cztery ręce, w których partia fortepianu primo zawiera krótkie fragmenty improwizowane oparte na autorskiej metodzie przybliżającej tajniki tej umiejętności. Każdy taki odcinek będzie zawierał oryginalną melodię stworzoną przez wykonawcę zagraną z towarzyszeniem fortepianu secondo. Marta Mołodyńska-Wheeler, fragment wstępu Autorka przeznacza zbiór dla osób w każdym wieku, któe chcą uczyć się umiejętności improwizacji.
Podarunki gwiazdkowe op. 27 Juliusza Zarębskiego, opublikowane w 1885 roku, to jedyne dzieło tego kompozytora-pianisty napisane z myślą o młodych wykonawcach. Kompozycje te sprawdzą się doskonale w repertuarze uczniów 56 klasy szkół muzycznych I stopnia. Co ciekawe, w samej muzyce nie usłyszymy odniesień do bożonarodzeniowego tytułu zbioru możemy w nim widzieć raczej dziewiętnastowieczny chwyt marketingowy, mający zachęcić muzyków do zakupienia nut w okresie świątecznym. Kompozytor wręcza pianistom w prezencie sześć wdzięcznych utwory o urokliwej melodyce i w większości tanecznym charakterze, które stawiają przed wykonawcą rozmaite wyzwania: szybkie pasaże i zróżnicowana artykulacja, śpiewne wykonanie melodii zarówno przez prawą, jak i lewą rękę oraz odpowiednia interpretacja romantycznej ekspresji i kontrastów charakteru. Podarunki gwiazdkowe w opracowaniu Piotra Sałajczyka przybliżają młodym pianistom twórczość tego bardzo interesującego, lecz wciąż nie dość znanego dziewiętnastowiecznego polskiego kompozytora. Publikacja przeznaczona dla uczniów 5-6 klasy szkoły muzycznej W zbiorze:- Marsz- Walc op.27 nr 2- Menuet- Opowieść- Melodia- Walc op.27 nr 6
Oddaję w Państwa ręce kolędy, o których jednak lubię myśleć, jak o kolorowych muzycznych obrazkach. Dlaczego kolorowych? Moim zamierzeniem było, by melodie kolęd, dające tak szerokie pole do działań aranżacyjnych i nawet kompozytorskich, przedstawić w zupełnie nowym i zróżnicowanym świetle. Dlatego właśnie każda kolęda jest odrębną opowieścią muzyczną, czasami bardziej zbliżoną do gatunku muzyki jazzowej, czasami do latynoskiej czy klasycznej. Niezależnie jednak od charakteru poszczególnych aranżacji, każda kolęda muzycznie podkreśla zawartą w sobie warstwę tekstową, która tu zamyka się jednak w formie czysto instrumentalnej. Marta Mołodyńska-Wheeler
Zbiór krótkich, łatwych etiud to idealna publikacja dla uczniów I i II klas szkół muzycznych I stopnia. Każda etiuda koncentruje się na rozwiązaniu konkretnego problemu technicznego, takich jak podwójne dźwięki, skoki interwałowe czy różne rodzaje artykulacji dla każdej ręki. Szczególny nacisk położono na rozwijanie umiejętności lewej ręki, która często wymaga dodatkowego wzmocnienia. Układ zbioru został zaprojektowany tak, aby trudności techniczne narastały stopniowo, co ułatwia systematyczny rozwój umiejętności pianistycznych. To nieoceniona pomoc w codziennych ćwiczeniach i wspaniały fundament do dalszej nauki gry na fortepianie.
Polonaise de concert op. 4 jest pierwszym z dwóch polonezów skomponowanych przez Henryka Wieniawskiego. Pierwotna wersja Poloneza D-dur powstała z inspiracji Karola Lipińskiego, któremu utwór jest dedykowany. Młody kompozytor wysoko cenił sobie wskazówki wielkiego wirtuoza, który przybliżał mu wzory interpretatorskie dawnych mistrzów wiolinistyki, przede wszystkim Giuseppe Tartiniego, a także sposoby wykonywania dzieł J. S. Bacha i L. van Beethovena. Chłonął też opowieści o sztuce interpretatorskiej N. Paganiniego i jego artystycznej charyzmie w czasie występów.Znana jest wersja dzieła z 1852 roku, opublikowana w 1853, i właśnie ona stała się podstawą niniejszego wydania. W 1849 roku, gdy Wieniawski szkicował utwór, nie znał jeszcze zasad kontrapunktu i harmonii, z wielkim sukcesem i pochwałami ukończył wprawdzie Konserwatorium Paryskie w klasie Josepha Lamberta Massarta w wieku zaledwie 11 lat, ale do Paryża powrócił w kwietniu 1849 roku, by kontynuować naukę kompozycji w klasie profesora Hipolita Colleta. Polonez powstał w dwóch wersjach: na skrzypce z akompaniamentem fortepianu i na skrzypce z orkiestrą. W tym okresie Wieniawski skomponował również Adagio lgiaque op. 5, które zalecał wykonywać przed Polonezem; oba dzieła przedstawiono publiczności w marcu 1853 roku na jednym z serii dziewięciu koncertów w Wiedniu. Budowa Poloneza jest skrzyżowaniem formy repryzowej z formą ronda. Główna część (A) składa się z cząstek a, a1, b, a, przy czym wyraźnie ośmiotaktowy temat (a), dynamiczny i zamaszysty, pełni rolę refrenu. Część środkowa odznacza się większym liryzmem w poszczególnych tematach i frazach, jest jednak zróżnicowana. Dochodzą tu do głosu pierwiastki wirtuozowskie flażolety, dwudźwięki, skoki, łamane trójdźwięki w rytmie punktowanym i ornamenty, pojawia się też temat refrenowy, co potwierdza układ rondowy. Nowy temat figuracyjny oddziela ostatnie wystąpienie głównego tematu-refrenu i wirtuozowskiej cząstki kodalnej. Wieniawski dość często grywał swoje polonezy. Do dziś mają one powodzenie u wykonawców i publiczności, należą też do najczęściej nagrywanych dzieł kompozytora. Irena Poniatowska
Polonaise Brillante op. 4 jest to pierwszy z dwóch polonezów skomponowanych przez Henryka Wieniawskiego. Utwór powstał w dwóch wersjach: na skrzypce z akompaniamentem fortepianu i na skrzypce z orkiestrą. Ma budowę repryzową, lecz nie jest ona schematyczna. Odznacza się liryzmem w poszczególnych tematach i frazach. Wieniawski wykazał się tu twórczą samodzielnością i dojrzałością, zarazem uchwycił pewien narodowy rys poloneza. Pełen rozmachu, nasycony wirtuozerią i obfitujący w kontrasty i dramatyczne momenty.
Fantaisie orientale op. 24 jest jednym z dwóch dzieł opusowanych, które zostały wydane po śmierci Henryka Wieniawskiego. Fantaisie orientale jest zwartym i krótkim utworem jednoczęściowym o rapsodycznej formie i improwizacyjnym charakterze. Tytuł utworu (Fantazja wschodnia) znajduje uzasadnienie w materiale dźwiękowym kompozycji, oparta jest bowiem na tzw. skali cygańskiej, z charakterystycznymi dla niej sekundami zwiększonymi między III i IV oraz VI i VII stopniem, wywiedzionej z tonacji a-moll. Jest utworem salonowym i wirtuozerskim.
Nuciaki na fortepian są unikalnym zbiorem utworów łączących elementy muzyki klasycznej i ludowej z tą nieco lżejszą taneczną, jazzową i latynoamerykańską. Kompozycje skierowane są przede wszystkim do młodych adeptów sztuki pianistycznej, którzy ucząc się nowego materiału chcą poznawać różne style muzyki fortepianowej. Grając wspomniane utwory pianiści mogą rozwijać swoją biegłość, zarówno w obszarze klasycznej pianistyki (warstwy technicznej, interpretacyjnej i wrażliwości brzmieniowej), jak i na polu muzyki popularnej. W Nuciakach muzycy spotkają się z wyzwaniami artykulacyjnymi, rytmicznymi oraz harmonicznymi, dostosowanymi jednak do dość wczesnego etapu nauki gry na instrumencie. Sprostanie problematyce dotyczącej rozmaitych elementów dzieła muzycznego zaowocuje nabyciem nowych umiejętności i poczuciem większego komfortu w realizacji stylistycznie zróżnicowanego materiału. [...] Marta Mołodyńska-Wheeler
Doskonały wybór akrobatycznych wprawek, ćwiczeń i fragmentów utworów. Wciągają bez reszty, koją nerwy i poprawiają humor. To rzeczywiście alpinizm skrzypcowy jak mówi sam Autor. Wszystkim skrzypkom zalecam tę swoistą kwarantannę, nawet tym estradowym a może takim właśnie najbardziej? Roman Totenberg miał 101 lat i grał do końca życia. Może nam uda się dłużej, dzięki kolejnej publikacji Sławomira Tomasika? Kaja Danczowska
W Tryptyku na fortepian na sześć rąk Marty Mołodyńskiej-Wheeler środki zarówno harmoniczne, melodyczne, jak i rytmiczne, są mostem łączącym różne stylistyki i motywującym wykonawców do eksplorowania nowych brzmień oraz rozwiązań interpretacyjnych. Trzy utwory zawarte w cyklu tworzą opowieść snutą od zadziornej Melofonii, poprzez marzycielskie Softisono, aż po szaloną, karnawałową Fiestę de nieve. Tryptyk daje pianistom możliwość zagłębieniasię w utwory o różnorodnym charakterze i wykorzystania rozmaitych umiejętności techniczno-interpretacyjnych w kontekście rozwiązań kompozytorskich z pogranicza klasyki i jazzu. Publikacja przeznaczona dla wykonawców akademickich i profesjonalnych. Do wykonania zespołowego na sześć rąk.
Utwór łączy w sobie elementy tradycyjnego podejścia do formy z nowo wypracowanymi środkami harmoniczno-brzmieniowymi oraz muzyką ludową Podhala. Trzyczęściowa budowa odbiega od klasycznego schematu jej części skrajne utrzymane w wolnym i umiarkowanym tempie przerywa Vivace scherzando. W warstwie melodycznej Kwartetu obecne są motywy melodii góralskich, które w finałowej podwójnej fudze splatają się z oryginalnymi frazami opartymi na skali podhalańskiej. Różnorodne rozwiązania obecne w utworze czynią go symbolem bogactwa języka muzycznego Szymanowskiego, poruszając zarówno wykonawców, jak i słuchaczy.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
