z ''Dzieł Karola Szymanowskiego'' pod red. T. Chylińskiej, Dz. t. 15 Cykl trzech programowych utworów fortepianowych zainspirowanych Odyseją Homera i kulturą śródziemnomorską, z którą kompozytor miał styczność podczas podróży na Sycylię w 1911 roku. Wyspa syren ilustruje epizod z podróży Odyseusza, Kalipso jego niewolę, a Nauzykaa ratunek i powrót do domu.
Balet o tematyce góralskiej ze śpiewem, poetycka metafora góralszczyzny. Obraz I rozpoczyna się redykiem (pognaniem owiec na letnie pastwiska). Podczas tańców juhasów zaręczona z innym dziewczyna poznaje Harnasia, przywódcę zbójników i rodzi się ich miłość. W obrazie II Harnaś porywa Narzeczoną w czasie jej wesela. Epilog wyraża ich miłość. Za materiał tematyczny posłużyły Szymanowskiemu melodie góralskie, cytowane dosłownie lub przetwarzane oraz wzorowane na nich motywy własne. Czynnik melodyczny dominuje w tym balecie nad rytmem.
Tekst libretta jest zgodny z partyturą opery "Hagith", wydaną po raz pierwszy w 2013 roku przez Polskie Wydawnictwo Muzyczne SA jako 22 tom tom źródłowo-krytycznej edycji Dzieł Karola Szymanowskiego.
Sonata d-moll jest najwcześniejszym, powstałym w 1904 r. skrzypcowym utworem Karola Szymanowskiego. W jej konwencjonalności wyraźnie odczuwa się uzależnienie od sonat skrzypcowych Francka i Brahmsa, dążenie kompozytora do opanowania tradycyjnej, trzyczęściowej formy cyklicznej. Sonata na skrzypce i fortepian, młodzieńcze dzieło, mimo nie skrystalizowanego jeszcze stylu zdradza większe niż dotąd zainteresowanie kompozytora kolorystyką brzmienia, jest zapowiedzią śmiałej i bogatej linii melodycznej właściwej późniejszym utworom skrzypcowym Szymanowskiego. Prawykonanie utworu odbyło się w 1909 r. w Warszawie z udziałem Pawła Kochańskiego i Artura Rubinsteina.
Niniejszy tom stanowi uzupełnienie podstawowego korpusu źródłowego wydania Dzieł Karola Szymanowskiego, zawiera bowiem szkice do utworów niedokończonych, nieznanych i planowanych, które jednak ze względu na swą muzyczną zawartość mogą służyć do interesujących studiów nad twórczością kompozytora, jak również stanowić kanwę możliwych opracowań, zwłaszcza rekonstrukcji dzieł. Karol Szymanowski zostawił po sobie około tysiąca taktów różnego rodzaju szkiców. Niektóre z nich przedstawiają wyraziście zarysowane fragmenty planowanych utworów, możliwych do zrekonstruowania, inne są ledwie szkieletowe, często niepozwalające na próbę odtworzenia dzieła lub nawet określenia jego pochodzenia. Znaczną część stanowią szkice bardzo drobne, w postaci pojedynczych taktów lub luźnych motywów zanotowanych pośród rozmaitych kompozycji.
Ze "skriabinowsko-chopinowskiego" kręgu stylistycznego wyrastają 4 Etiudy op. 4, skomponowane w latach 1900-1902 i dedykowane Tali Neuhaus. Odznaczają się śmielszym językiem harmonicznym i surowszą niż w dyscypliną w operowaniu jedną wybraną formułą rytmiczno-motywiczną.
Utwór łączy w sobie elementy tradycyjnego podejścia do formy z nowo wypracowanymi środkami harmoniczno-brzmieniowymi oraz muzyką ludową Podhala. Trzyczęściowa budowa odbiega od klasycznego schematu jej części skrajne utrzymane w wolnym i umiarkowanym tempie przerywa Vivace scherzando. W warstwie melodycznej Kwartetu obecne są motywy melodii góralskich, które w finałowej podwójnej fudze splatają się z oryginalnymi frazami opartymi na skali podhalańskiej. Różnorodne rozwiązania obecne w utworze czynią go symbolem bogactwa języka muzycznego Szymanowskiego, poruszając zarówno wykonawców, jak i słuchaczy.
Kwartet powstawał w okresie głębokich przemian w postawie estetycznej Szymanowskiego, który, będąc w tym czasie skupionym na twórczości inspirowanej poezją, wciąż komponował dzieła pozbawione pozamuzycznych treści. W Kwartecie skoncentrował się na rozwijaniu problematyki warsztatowej: faktury, konstrukcji i formy. W utworze o prostej, trzyczęściowej budowie, przeważa nieczęsta dla Szymanowskiego powściągliwość emocjonalna, uproszczone środki harmoniczne i spokojny liryzm, przywodzące na myśl klasyczne wzory estetyczne.
Utwory fortepianowe zajmują szczególne miejsce w twórczości Szymanowskiego, są wykładnią jego stylu, stanowią niewątpliwy wkład w rozwój muzyki fortepianowej XX w. Fortepian był mu bliski, przy nim komponował, był interpretatorem i akompaniatorem (pieśni i utwory skrzypcowe z fortepianem) swoich własnych utworów. W niniejszym zbiorze zawarte zostały preludia, ''Preludium i fuga'', etiudy, mazurki, 4 tańce polskie, ''Walc romantyczny'', ''Metopy'' i ''Maski''. Utwory lub fragmenty poszczególnych cyklów prezentują przekrój twórczości fortepianowej Karola Szymanowskiego (w wyborze pominięte zostały większe formy takie jak sonata, fantazja czy wariacje). Wczesne kompozycje (preludia) pełne młodzieńczego emocjonalizmu pozostają jeszcze pod wpływem twórczości Chopina, Brahmsa czy Skriabina, nie są jednak pozbawione oryginalności i odrębności właściwej dla stylu Szymanowskiego. W etiudach z op. 4 obserwujemy większe tonalne rozluźnienie, bardziej złożone struktury, bogactwo wskazówek interpretacyjnych. Utwory napisane po 1914 r. niosą nowe wartości techniczne i estetyczne. Etiudy op. 33 to bardzo krótkie utwory, wykonywane attacca kontrastowo zestawione pod względem nastroju, ekspresji, faktury czy kolorystyki. Z tego samego ''impresjonistycznego'' okresu pochodzą ''Metopy'' i ''Maski'', które jako jedyne w twórczości fortepianowej Szymanowskiego reprezentują typ muzyki programowej, geneza powstania tkwi w literackich zainteresowaniach kompozytora. Nowe stylistyczne założenia, nowoczesny język dźwiękowy obserwujemy w Mazurkach - stylizacja folkloru góralskiego, wyzyskanie jego cech melicznych, rytmicznych i tonalnych w połączeniu z formą mazurka. 4 tańce polskie cechuje prostota faktury, przejrzystość i zwięzłość formy. ''Walc romantyczny'' jest nietypowym w twórczości Szymanowskiego utworem okolicznościowym.
W tomie 2 Pism Karola Szymanowskiego zgromadzone zostały i podane po raz pierwszy do druku teksty powstałe z pobudek literackich.Obok 14 samoistnych tekstów znajduje się wiele luźnych szkiców, fragmentów, zapisków, myśli i aforyzmów. Cześć zasadniczą stanowią odnalezione obszerne fragmenty zaginionej powieści Efebos, obok nich wstęp do nie napisanego pamiętnika, diariusz pierwszej podróży do Afryki, fragmenty libretta i szkice sceniczne. Dopełnienie prozy literackiej stanowi ponad 30 wierszy.Zebrała i opracowała Teresa ChylińskaCo nam mówi Szymanowski-literat? Z czego się spowiada, o czym marzy?Aby te ułomki zrozumieć, musimy pamiętać o modernistycznym zmartwychwstaniu Dionizosa. Szymanowski nie jest szczególnie oryginalny, trzyma się motywów obiegowych. Mówi jednak czuć to od razu! o doświadczeniach najbardziej własnych. Zwłaszcza we fragmentach i brulionach wypowiada swe myśli, marzenia, przekonania najwyraźniej, najostrzej. Czy najpełniej, najprawdziwiej? Wolno wątpić, bo najpełniejsza, najprawdziwsza była muzyka.Pisma literackie Szymanowskiego są czymś, co on sam musiał sobie powiedzieć, ale czego nie mógł i nie chciał powiedzieć ludziom. Więcej: co nie mogło zostać artystycznie uchwycone w literaturze, ale musiało zostać sobie przez artystę uświadomione, aby wypowiedział się potem muzycznie.Ze wstępu Jana BłońskiegoWydanie II zostało przejrzane i uzupełnione
Tom 1 Pism Karola Szymanowskiego obejmuje 101 samoistnych tekstów Karola Szymanowskiego o tematyce muzycznej, zarówno ogłoszonych drukiem, jak i zachowanych tylko w rękopisie. Znajdują się pośród nich studia, artykuły problemowe i polemiczne, eweje na temat kompozytorów i muzyków, przemówienia i wykłady, korespondencje zagraniczne, wywiady i rozmowy, listy do redakcji.Zebrał i opracował Konrad Michałowski""...Należałem do pokolenia muzycznej, warszawskiej młodzieży, której dążenia, aspiracje i marzenia artystyczne nierozerwalnie złączyły się z wielką, sugestywną osobowością Karola Szymanowskiego... Fascynował nas młodych kalibrem swej osobowości, intensywnością i powagą w stosunku do muzyki, wszechstronnością uzdolnień, zainteresować oraz wiedzy... Jego walki o nową polską muzykę śledziliśmy z zapartym tchem. Nie znając Go nigdy osobiście, uległem urokowi zarówno muzyki jak i inteligencji... Dziś niejedno zmieniło się i przewartościowało w moim stosunku do Szymanowskiego, a jednak Jego najbardziej nas przed wojną frapujące wypowiedzi: o Chopinie, o muzyce narodowej i znaczeniu ludowości, o ""wychowawczej roli kultury muzycznej w społeczeństwie"", wreszcie dwa znakomite studia o muzyce góralskiej stanowią po dziś dzień fundament nowoczesnego polskiego myślenia o muzyce i jej roli ideowej, a także wspaniały przykład bogactwa myśli, ujętego w formę zdyscyplinowaną i wytrawną. Toć rasowy pisarz i publicysta! - chce się wykrzyknąć, zapominając, że był to płodny i pracowity kompozytor. ""Ze wstępu Stefana KisielewskiegoWydanie II zostało przejrzane i uzupełnione
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
