I Kwartet odznacza się jasną i prostą konstrukcją. I część ma budowę allegra sonatowego, środkowe Andantino semplice (in modo duna canzone) stanowi formę trzyczęściową skrzyżowaną z formą wariacyjną. Część III Scherzando alla burlesca, utrzymana jest również w formie allegra sonatowego. [] Jeśli w innych utworach tego okresu stworzył Szymanowski indywidualny typ melodyki silnie ekspresywnej i działającej przede wszystkim swymi walorami brzmieniowymi, to w I Kwartecie powraca do płynnej, kantylenowej, symetrycznie zbudowanej linii melodycznej, rozwijającej się w szerokich łukach, utrzymanej w charakterze skupionymi i refleksyjnym. W I Kwartecie przeważają układy linearne, niemal zasadą staje się indywidualizacja partii instrumentalnych i równoległe prowadzenie czterech różnych planów dźwiękowych. Kompozytor rezygnuje z eksperymentów formalnych i brzmieniowych, a panująca w nim powściągliwość emocjonalna, nastrój spokojnego liryzmu i pogody przywodzą na myśl klasyczne wzory estetyczne. (na podstawie wstępu Zofii Helman do Dzieł, t. 2) (II) ''II Kwartet'' op. 56, napisany przez Szymanowskiego w 1927 roku, jest interesującą próbą ponownego nawiązania do formy klasycznej i połączenia jej z nowymi środkami harmoniczno-brzmieniowymi, wypracowanymi uprzednio z ''Słopiewniach'', ''Stabat Mater'' i ''Mazurkach''. Po raz pierwszy w ramach większej formy klasycznej wykorzystał też kompozytor elementy folkloru. ''II Kwartet'' składa się z trzech części: Moderato, Vivace scherzando i Lento. Tradycyjny schemat cykliczny uległ tu zmianie na skutek połączenia w części III właściwości części powolnej i finału. ''II Kwartet'' tworzy syntezę różnych poszukiwań twórczych Szymanowskiego. W stylu brzmieniowym i fakturze, bogactwie kolorystycznym części I kompozytor nawiązuje do najbardziej pod tym względem zaawansowanych utworów środkowego okresu, podczas gdzy układ architektoniczny i sposób kształtowania materiału tematycznego wynikają z tradycyjnego rozumienia formy. II część poprzez ludowy charakter melodyki i silną pulsację rytmiczną nosi cechy typowe dla okresu ''narodowego'', zaś w fudze dokonuje się swoiste połączenie techniki polifonicznej z elementami ludowymi. Ta synteza środków jest jeszcze jednym potwierdzenim jedności cech stylistycznych w zróżnicowanej twórczości Szymanowskiego. (na podstawie wstępu Zofii Helman do Dzieł, t. 2)
Uwertura koncertowa była pierwszym utworem na orkiestrę napisanym w czasie, gdy Szymanowski, dążąc do asymilacji najnowszych osiągnięć muzycznych, ulegał wpływom A. Skriabina i M. Regera, a szczególnie fascynowały go poematy symfoniczne R. Straussa. Pod względem technicznym i stylistycznym Uwertura wiele zawdzięcza muzyce R. Straussa. Za życia kompozytora utwór nie został opublikowany. Oceniając to dzieło z perspektywy późniejszych osiągnięć twórczych Szymanowskiego, łatwo byłoby zarzucić mu ex post brak autentyczności stylistycznej. Dla ówczesnej publiczności jednak Uwertura była przejawem na wskroś nowoczesnej postawy Szymanowskiego. Kompozycja ta niewątpliwie dowodzi niezwykłych umiejętności młodego kompozytora, który ukazał w tym dziele czystość stylu, wyrazisty zmysł strukturalny, wysoki poziom pracy tematycznej i spontaniczną inwencję.
I Symfonia f-moll op. 15 (1906) nadal pozostaje prawie nieznana i czekała 103 lata, aby ukazać się w druku. Głównym powodem tego jest to, że kompozycja nie została ukończona. Z planowanych trzech części zachowały się tylko części zewnętrzne: pierwsza i trzecia. Poza tym nie jest pewne, czy Adagio, uważane za część środkową, zostało w ogóle napisane.
Niniejszy tom Dzieł zebranych Karola Szymanowskiego poświęcono utworom na głosy solowe, chór i orkiestrę. Publikacja zawiera następujące kompozycje: Agawe op. 38Demeter op. 37bisLitania do Marii Panny op. 59Stabat Mater op. 53Veni Creator op. 57
Tom 13 w cyklu niemiecko-angielskiej wersji Dzieł Zebranych (GA/CE) Karola Szymanowskiego poświęcono jednoaktowej operze Hagith. Autorem libretta jest Felix Dormann, a właściwie jego jednoaktowa sztuka, dlatego Hagith zwana jest operą literacką. Fabułę, której dokładnej lokalizacji nie znamy, oparto na krwawej historii biblijnej. Tło zaczerpnięto z pierwszej Księgi Królewskiej i jest to opowieść o walce o władzę przed śmiercią króla Dawida, chociaż kontekst polityczny nie jest istotny dla fabuły sztuki. Wszystkie postacie poza samą Hagith są bezimienne, sprowadzone do postaci rodzajowych (Stary Król, Młody Król, Arcykapłan, Lekarz i Sługa), co jest typowym zabiegiem ekspresjonistycznego dramatu. Na 256 stronach II wydania publikacji pod redakcją Teresy Chylińskiej znajdziemy dogłębną analizę nie tylko powstania, ale i treści słowno-muzycznej tego utworu. Seria utrzymana jest w pięknej płóciennej i twardej oprawie.
Utwory w publikacji: Editorial Notes Fantasia in C major, Op. 14 First Sonata in C minor, Op.8 Four Studies, Op. 4 Introduction to the Complete Edition Nine Preludes, Op. 1 Preface Prelude and Fugue in C sharp minor Second Sonata in A major, Op. 21 Variations in B flat minor, Op. 3 Variations on a Polish Folk Theme in B minor, Op. 10
Fragmenty ''Litanii'' (op.59) sa przedostatnim dziełem Karola Szymanowskiego. Powstały one w latach 1930-1933 do słów litanii autorstwa poety Jerzego Lieberta. Jest to ważne ze względu na styl dzieło kompozytora.
Akcja operetki rozgrywa się ''w naszych czasach w Ameryce''. Przemysłowiec Tobiasz Helgoland, ojciec dwóch synów: Charly`ego, zamiłowanych fotografów, martwi się, że są nicponiami i hulakami. Impresario zabaw publicznych urządza każdego tygodnia loterię na mężów, w której wygraną są młodzieńcy. Loteria wzbudza tyleż zachwyt i żywe zainteresowanie Klubu Starych Panien, co krytyczno-ostrzegawczy oddźwięk w Klubie Wesołych Wdowców. Pani Troodwood, zatroskana o swą uporczywie trwającą w panieństwie córkę Sarę, kupuje dla niej los. Pojawiają się synowie Helgolanda. Darly, oczarowany urodą Sary, wpisuje się na listę loteryjnych ''fantów''. Odbywa się ciągnienie, pomiedzy braćmi dochodzi do qui proquo, ale w końcu po szeregu perypetii odbywają się szczęśliwe zaręczyny Sary i Darly`ego. Uwaga: wydanie w angielskiej i niemieckiej wersji językowej!
Partytura opery Hagith do niemieckiego libretta Feliksa Drmanna została przez Karola Szymanowskiego ukończona z początkiem października 1913 roku i niezwłocznie przesłana do dyrektora Universal Edition w Wiedniu, Emila Hertzki, celem sporządzenia głosów orkiestrowych i wyciągu fortepianowego. [] Nakładem Universal Edition w Wiedniu 9 IV 1920 ukazało się libretto w języku niemieckim, 22 VII 1920 w języku polskim, a 8 VIII 1920 wyszedł drukiem wyciąg fortepianowy (bez podania nazwiska autora opracowania). Podstawą edycyjną niniejszego wyciągu fortepianowego jest zaakceptowane przez kompozytora pierwsze jego wydanie z 1920 roku, jednak porównanie tekstu muzycznego ze źródłowo-krytycznym wydaniem partytury opery [Partytura. Karol Szymanowski, Hagith, opera w jednym akcie op. 28, redaktorzy tomu: Barbara Stryszewska, Adam Walaciński, wstęp Stefan Keym, uwagi dla realizatorów Teresa Chylińska, Kraków 2013, Edycja źródłowo-krytyczna Dzieł Karola Szymanowskiego t. 22 (wersja polska) pod redakcją Teresy Chylińskiej] ujawniło liczne różnice i rozbieżności, powodujące brak przystawalności obydwu przekazów. W tekście wyciągu niezbędne stało się tym samym dokonanie korektur, redukcji, uzupełnień, słowem modyfikacji przywracających zgodność wyciągu z partyturą. [] Niniejsza postać wyciągu fortepianowego Hagith w pełni kompatybilna z pierwodrukiem partytury stanowi zatem jedynie obowiązujący materiał pomocniczy dla wykonawców. z Wprowadzenia Teresy Chylińskiej
Burzliwe lata I wojny światowej przyniosły prawem dziwnego paradoksu niezwykle bujny rozkwit twórczości Karola Szymanowskiego. Kompozytor, odcięty wówczas od Europy w swej rodzinnej Tymoszówce na Ukrainie, położonej daleko poza linią frontu i będącej do wybuchu rewolucji oazą spokoju, pracował intensywnie w wielkim skupieniu i stworzył szereg wybitnych dzieł, w których skrystalizował swój nowy, impresjonistyczny styl. Obok III Symfonii Pieśń o nocy szczególnie wyróżnia się spośród nich I Koncert skrzypcowy op. 35, skomponowany latem i jesienią 1916 roku. Inspirującą rolę w jego powstaniu odegrał podobnie jak w przypadku Mitów bliski przyjaciel Szymanowskiego, znakomity skrzypek-wirtuoz Paweł Kochański, który służył mu radami przy ostatecznej redakcji partii solowej i napisał bezbłędną stylistycznie kadencję, stanowiącą integralny epizod kompozycji. Wypadki rewolucyjne udaremniły prawykonanie planowane w roku 1917 w Petersburgu. W rezultacie odbyło się ono dopiero 1 XI 1922 w Filharmonii Warszawskiej pod dyrekcją Emila Młynarskiego, z solistą Józefem Ozimińskim, natomiast Paweł Kochański wprowadził koncert dwa lata później na estrady amerykańskie. Zwięzłą, ale nader trafną charakterystykę utworu dał w jednym z listów sam Szymanowski: ...znów różne nowe nutki, a zarazem trochę powrotu do starego. Całość strasznie fantastyczna i nieoczekiwana. Owe nowe nuty to rezultaty ewolucji stylistycznej: przezwyciężenia wpływów muzyki niemieckiej i wejścia w krąg oddziaływania kultury śródziemnomorskiej oraz muzyki francuskiej, a więc postimpresjonistyczna harmonika i ściśle z nią zespolona wyrafinowana kolorystyka dźwiękowa. Paleta instrumentacyjna Koncertu lśni przepychem barw, a sam początek utworu migotliwie rozwibrowana płaszczyzna brzmieniowa, przecina krótkimi ptasimi motywami, z której wyłania się niepostrzeżenie pierwsze solo skrzypiec jest pomysłem prawdziwie nowatorskim. W egzotycznie zabarwionych motywach i chromatycznych arabeskach figuracyjnych pobrzmiewają echa ówczesnych fascynacji Szymanowskiego Orientem. Jednak w niektórych epizodach, np. w romantycznie udramatyzowanych kulminacjach, widoczne są reminiscencje z wcześniejszego okresu. Rysuje się tu pewna dwoistość stylistyczna, ale w niej właśnie odzwierciedla się złożona osobowość artysty, który impulsy czerpane z zewnątrz wtapiał zawsze w świat własnych wyobrażeń. Niekonwencjonalna, jednoczęściowa forma utworu zbudowana jest na zasadzie przeplatania odcinków lirycznych o zawoalowanych konturach, z fragmentami szybkimi, zdynamizowanymi rytmicznie i doskonale współgra z klimatem baśniowej fantastyki, przesyconej właściwą Szymanowskiemu ekstatyczną żarliwością emocjonalną. I Koncert skrzypcowy należy nie tylko do jego najwybitniejszych osiągnięć, ale pozostaje jednym z najpiękniejszych i najoryginalniej pomyślanych koncertów skrzypcowych, jakie skomponowano w XX wieku. Adam Walaciński
Tom 5 (A5) w cyklu niemiecko-angielskiej wersji Dzieł Zebranych (GA/CE) Karola Szymanowskiego dedykowano Pieśniom z orkiestrą. Seria utrzymana jest w pięknej płóciennej i twardej oprawie. Pieśni na głos z orkiestrą zawarte w tym tomie są typowymi przykładami lirycznej twórczości wokalnej Karola Szymanowskiego zarówno pod względem walorów artystycznych, jak i różnorodności stylistycznej. Skomponowane lub orkiestrowane w latach 1908-1934, ujawniają trzy różne tendencje stylistyczne, które stanowią podstawę podziału twórczości Szymanowskiego na trzy okresy. Pierwszy z tych okresów wyróżnia się germańską estetyką brzmienia z charakterystyczną przesadą środków harmonicznych, fakturalnych i ekspresyjnych; drugi, wykazujący orientację na wpływy francuskie, charakteryzuje się wyrafinowaniem brzmienia, redukcją instrumentacji i atonalną harmonią; a trzeci, okres nacjonalistyczny, kiedy w nowych okolicznościach historycznych odrodzonej niepodległej Polski, Szymanowski podjął próbę syntezy polskich elementów w muzyce (Chopin) i sztuce (sztuka ludowa, wpływy literackie i religijne) ze współczesnymi rozwojami muzyki europejskiej w XX wieku. Penthesilea należy do pierwszego okresu; Pieśni miłosne Hafiza pochodzą z fazy przejściowej między pierwszym a drugim okresem, ale wyraźnie skłaniają się ku Pieśniom księżniczki wróżki i Pieśniom muezina zakochanego, które powstały w drugim okresie twórczości Szymanowskiego; trzeci, nacjonalistyczny okres reprezentują Słopiewnie. ZAWARTOŚĆ / INHALTSVERZEICHNIS / LIST OF CONTENTS Vorfort zur Gesamtaugabe / Introduction to the Complete EditionEinleitung / PrefacePenthesilea, op. 18Das Hafis Liebeslieder, op. 26 / Love Song of Hafiz, op. 26Lieder der Mrchenprinzessin, op.31 / Songs of the Fairy Princess, op. 31Lieder des verliebten Muezzins, op. 42 / Songs ot the Infatuated Muezzin, op. 42Słopiewnie, op.46 bisRevisionbereicht / Editorial Notes
'III Symfonia'' jest kompozycją pośrednią pomiędzy symfonią a kantatą. Badacze doszukują się w niej wzorców symfoniki mahlerowskiej. W potężny aparat wykonawczy włączył kompozytor partie wokalne, które wykorzystują teksty orientalnego poety Mewlany Dżalaluddina Rumiego. ''IV Symfonię'' pisał z myślą o wykonywaniu przez siebie na koncertach. Nie przypadkowo jest więc przeznaczona na fortepian i orkiestrę. Swą 3-częściową budową utwór zbliża się bardziej do koncertu aniżeli do symfonii.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
