Najpiękniejsze melodie to wybór najciekawszych i najbardziej znanych utworów, fragmentów z oper lub większych dzieł Moniuszki. Pieśni i arie umieszczono zwykle w całości, a niezbędne skróty w utworach pomyślano tak, by nie zniekształcić jednolitości utworu. Układ fortepianowy przystosowano do możliwości niezaawansowanych pianistów, dbając o zachowanie oryginalnej melodii, rytmu i harmonii.
Sonety krymskie to opracowanie ośmiu wierszy Adama Mickiewicza w sposób kantatowy, z udziałem chóru, orkiestry i solisty. Stanowią pełne rozmachu, onieśmielające pomysłowością i rozpiętością barw orkiestry arcydzieło; zabierają słuchacza w podróż po stepach Akermanu widzianych dwiema parami oczu wybitnego poety i wybitnego kompozytora. Prezentowane wydanie Sonetów krymskich Stanisława Moniuszki to pierwsza w historii edycja źródłowo-krytyczna tego utworu, opatrzona obszernym wstępem i komentarzem krytycznym. Jedna z najważniejszych obok Widm i Mijoły kantat ojca polskiej opery narodowej była zarazem tą, którą mistrz sam uważał za najbardziej udaną. Lubiane i wykonywane do końca XIX wieku, Sonety straciły trochę na popularności w XX stuleciu i dziś rzadko pojawiają się w repertuarze koncertowym, chociaż z pewnością mają wiele do zaoferowania współczesnemu odbiorcy. W niniejszej edycji Sonety zawierają się na dwustu trzech stronach zapisu partyturowego odzwierciedlającego sytuację źródłową i uzupełnionego o aparat krytyczny. Przygotowana publikacja ma charakter naukowy i skierowana jest do wszystkich osób, które fascynuje postać, twórczość i warsztat autora Prząśniczki; pozwala na lepsze zapoznanie się z procesem powstania i recepcją dzieła oraz sięga do źródeł, żeby jak najwierniej oddać intencję autora.
Przy tworzeniu pieśni, a pisał je Moniuszko zarówno w wieku młodzieńczym, jak i ku końcowi życia, przyświecała mu określona idea. Pragnął dać społeczeństwu polskiemu pieśni narodowe, polskie, które mogłyby zająć ważne miejsce w życiu codziennym Polaków, usuwając na bok importowaną tandetę. W podobny sposób Józef Ignacy Kraszewski swym rozległym i wszechstronnym powieściopisarstwem wyparł romans francuski, tak popularny zwłaszcza wśród ówczesnych pań. Kiedy zebrała się już spora garść pieśni, umyślił Moniuszko wydawać je w zeszytach pod ogólnym tytułem: ''Śpiewnik domowy''. Nazwa tego zbioru wymownie świadczy o powziętym zamiarze: mają to być pieśni do użytku domowego, przeznaczone dla każdego, na różne okoliczności codziennego życia. Mają też odpowiadać różnorakim nastrojom i potrzebom serca, dlatego uderza tak bogata ich różnorodność. [Witold Rudziński]
Najpiękniejsze pieśni Stanisława Moniuszki to starannie dobrany zestaw 50 utworów, które ukazują różnorodność i głębię twórczości jednego z najwybitniejszych polskich kompozytorów romantycznych. Zbiór powstał z myślą o szerokim gronie odbiorców od doświadczonych artystów po pasjonatów muzyki wokalnej. Różnorodne style i poziomy trudności sprawiają, że każdy znajdzie tu utwór dopasowany do swoich potrzeb i umiejętności. Publikacja łączy wartości artystyczne z praktycznym podejściem, stanowiąc współczesną wersję śpiewnika domowego. Pieśni Moniuszki, z ich pięknymi melodiami i ponadczasowym charakterem, świetnie sprawdzą się zarówno na scenie, jak i podczas kameralnych występów czy domowego muzykowania. To doskonała okazja, by odkryć na nowo bogactwo polskiej muzyki romantycznej.
Przy tworzeniu pieśni, a pisał je Moniuszko zarówno w wieku młodzieńczym, jak i ku końcowi życia, przyświecała mu określona idea. Pragnął dać społeczeństwu polskiemu pieśni narodowe, polskie, które mogłyby zająć ważne miejsce w życiu codziennym Polaków, usuwając na bok importowaną tandetę. W podobny sposób Józef Ignacy Kraszewski swym rozległym i wszechstronnym powieściopisarstwem wyparł romans francuski, tak popularny zwłaszcza wśród ówczesnych pań. Kiedy zebrała się już spora garść pieśni, umyślił Moniuszko wydawać je w zeszytach pod ogólnym tytułem: ''Śpiewnik domowy''. Nazwa tego zbioru wymownie świadczy o powziętym zamiarze: mają to być pieśni do użytku domowego, przeznaczone dla każdego, na różne okoliczności codziennego życia. Mają też odpowiadać różnorakim nastrojom i potrzebom serca, dlatego uderza tak bogata ich różnorodność. [Witold Rudziński]
Kwartet smyczkowy d-moll (ofiarowany Józefowi Elsnerowi). Utwór ten to kompozycja młodzieńcza, ukończona najprawdopodobniej jesienią 1839 r. Charakteryzuje się typową dla Moniuszki prostotą i śpiewnością, pod względem stylistycznym pozostaje pod wpływem klasyków wiedeńskich (menuetowy charakter scherza w obu kwartetach). Opracowania wykonawczego głosów dokonał Lutosławski Quartet.
II Kwartet smyczkowy F-dur (ofiarowany Józefowi Elsnerowi). Utwór ten to kompozycja młodzieńcza, ukończona najprawdopodobniej jesienią 1839 r. Charakteryzuje się typową dla Moniuszki prostotą i śpiewnością, pod względem stylistycznym pozostaje pod wpływem klasyków wiedeńskich (menuetowy charakter scherza). Opracowania wykonawczego głosów dokonał Lutosławski Quartet.
Dwa kwartety smyczkowe będące przedmiotem niniejszego opracowania stanowią jedyne w pełni samodzielne utwory kameralne napisane przez Stanisława Moniuszkę. Oba kwartety przetrwały do dzisiejszych czasów łącznie w postaci jednego autografu. Pochodzą one z młodzieńczego okresu twórczości. Stworzył je w latach 1837-1840 podczas studiów kompozytorskich w Berlinie. Pod względem stylistycznym Kwartet smyczkowy d-moll, jak i Kwartet smyczkowy F-dur pozostają w kręgu oddziaływań muzyki klasycyzmu i wczesnego romantyzmu. W zakresie budowy oba dzieła prezentują klasyczny czteroczęściowy układ cykliczny z formą sonatową w skrajnych ogniwach. / ze wstępu/
W dorobku Stanisława Moniuszki samoistne utwory orkiestrowe nie zajmują poczesnego miejsca, kompozytor bowiem manifestował swe zainteresowanie fakturą i formami orkiestrowymi przede wszystkim poprzez dzieła sceniczne, w których nierzadko znajdujemy autonomiczne fragmenty czysto orkiestrowe. W niniejszym tomie zebrane zostały wszystkie zachowane do dzisiaj, przeważnie w postaci źródeł rękopiśmiennych, samoistne utwory orkiestrowe. Obsada instrumentalna tych utworów jest zróżnicowana: od wielkiej orkiestry symfonicznej z harfą i rozbudowaną grupą instrumentów perkusyjnych w ''Polonezie koncertowym'', poprzez dużą orkiestrę w ''Bajce'', aż do małej, pozbawionej nawet fagotu, orkiestry w ''Polce 'Leokadii'''.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
