Partita na skrzypce i fortepian Grażyny Bacewicz to trzyczęściowy utwór powstały na początku lat trzydziestych w czasie studiów kompozytorki w Warszawie i w Paryżu. Choć w literaturze muzycznej dużo większe uznanie zdobyła inna Partita na skrzypce i fortepian Grażyny Bacewicz (skomponowana w 1955 roku), to już we wczesnym okresie twórczości tej artystki widoczny jest ogromny potencjał oraz znakomity warsztat kompozytorski. Najlepszym tego dowodem jest ponowne wykorzystanie materiału muzycznego Partity, a dokładniej ujmując partii skrzypcowej drugiej i trzeciej części, w powstałej kilka lat później wersji na skrzypce solo. Otwierające Allegro jest niezwykle żywiołowe, zarówno taneczne, jak i liryczne. Partia skrzypiec doskonale koresponduje z głosem fortepianowym poprzez kontrapunktowanie czy uzupełnianie się motywów . Środkowe Andante cechuje duży spokój, choć momentami narracja staje się nieco burzliwa. Finałowe, nieco zadziorne Vivo ma w sobie elementy ronda wraz z wariacjami, zakończone jest bardzo efektowną kodą w obu partiach instrumentalnych. Zaproponowane przeze mnie aplikatura i smyczkowanie opierają się w dużej mierze na pomysłach i wskazówkach zawartych w autografie utworu. Autorka była także znakomitą skrzypaczką i doskonale wiedziała, jak opracować utwór, aby spełniał wymogi wygodnego i skutecznego wykonawstwa instrumentalnego.
Najbardziej wyrazisty, najbardziej własny (spośród Kwartetów Bacewicz). Już nie folklorystyczny (...) jeszcze nie gubiący się w pseudoawangardowości (...). Doskonałe opanowanie postbartókowskiej faktury. Utwór o ekspresji obdarzonej sensem, wykraczający poza zwykłe muzykanctwo. [M. Tomaszewski, Najwybitniejsze utwory pięćdziesięciolecia, wypowiedź, Muzyka polska 1945-1995, Kraków 1996]
Andante sostenuto zostało napisane w oryginale na skrzypce i fortepian przez Grażynę Bacewicz wybitną kompozytorkę, skrzypaczkę i pianistkę. Jest utworem lirycznym, ale z ekspresyjną i dramatyczną linią.Prezentowane opracowanie jest przeznaczone na kontrabas w stroju orkiestrowym.Dodano palcowanie, dzięki czemu utwór łatwo wykonają nie tylko profesjonalni kontrabasiści, ale też studenci i licealiści, którzy opanowali pozycję kciukową lewej ręki.W opracowaniu wykorzystano elementy wcześniejszej transkrypcji Andrzeja Hajduka na wiolonczelę i fortepian.
Utwór wykorzystujące rozległe możliwości techniczne i wyrazowe instrumentu, wolny od dogmatu tradycyjnej formy, choć zawierający wiele jej atrybutów. [M. Gąsiorowska, Bacewicz, PWM Kraków 1999]
I Sonata Grażyny Bacewicz skomponowana została w 1929 roku. Zaledwie 20-letnia studentka Konserwatorium Warszawskiego w klasie kompozycji Kazimierza Sikorskiego oraz skrzypiec w klasie Józefa Jarzębskiego i fortepianu w klasie Józefa Turczyńskiego stawiała swoje pierwsze kroki w tworzeniu muzyki kameralnej. W owym czasie pozostawała pod ogromnym wpływem utworów Karola Szymanowskiego (ówczesnego dyrektora Konserwatorium) jednocześnie szukając swojego indywidualnego stylu. Równoległe studia instrumentalne na skrzypcach i fortepianie stwarzały do-skonałą okazję, aby wykonywać własne utwory podczas koncertów i weryfikować w ten sposób pomysły kompozytorskie. Jednym z pierwszych utworów, które Grażyna Bacewicz ukończyła jako studentka Konserwatorium Warszawskiego jest I Sonata na skrzypce i fortepian. Wraz z II Kwartetem smyczkowym oraz Sym-phoniettą była częścią egzaminu z kompozycji. Nigdy nie została włączona do oficjalnego katalogu dzieł. Zaproponowana przeze mnie aplikatura oraz smyczkowanie opiera się w większości na pomysłach i wskazówkach zawartych w licznych szkicach utworu. Czasami występują w nich sprzeczne notatki sporządzone przez kompozytorkę, co w dużej mierze daje ogromną swobodę wykonawczą oraz in-terpretacyjną tego dzieła.
VII Koncert Grażyny Bacewicz, tak mało podobny do jej poprzednich, neoromantycznych dzieł (IV i V Koncert), sytuuje się raczej w tej tradycji, które znaczą takie utwory, jak I Koncert skrzypcowy Karola Szymanowskiego i Koncert skrzypcowy Albana Berga.
Zbiór ośmiu miniatur autorstwa Grażyny Bacewicz to wyjątkowa publikacja, która zachwyci młodych, średniozaawansowanych pianistów. Suita dziecięca oferuje różnorodne utwory o bogatej ekspresji i unikalnym charakterze, doskonale rozwijające technikę i wrażliwość muzyczną. Całość wzbogacają przepiękne ilustracje Joanny Rusinek, które dodatkowo wprowadzają młodych wykonawców w świat muzyki i wyobraźni. Publikacja jest doskonałym wyborem zarówno dla uczniów szkół muzycznych, jak i do domowego muzykowania.
Sonata zdradza skłonność Bacewicz nie tylko do kreowania obrazów o barwach jasnych, harmonijnie ze sobą splecionych, lecz także do ewokowania stanów podwyższonej ekspresyjności i strukturowania przebiegów o niemal improwizacyjnym charakterze.
Etiudy Grażyny Bacewicz wymagają nie tylko opanowania środków technicznych, ale również swobody artystycznej. Zróżnicowane pod względem nastroju i charakteru zostały opracowane przez Z. Romaszkową w zakresie palcowania, pedalizacji, dynamiki. Poziom etiud odpowiada ostatnim latom szkoły średniej i początkom wyższej.
I Sonata" na fortepian skomponowana w 1949 roku, dzięki temu wydaniu, zamyka zbiór zachowanych i nieopublikowanych dotąd dzieł fortepianowych Bacewicz. Ujęta w cztery części (I. Moderato, II. Andante sostenuto, III. Scherzo, IV. Finale. Molto allegro) i trudna technicznie kompozycja wymaga od wykonawcy zarówno umiejętności niuansowania dynamiki, jak i dużej wrażliwości muzycznej. Bacewicz, oprócz charakterystycznego języka harmonicznego, miała bardzo specyficzne podejście do kwestii rytmu, często zawiłego i złożonego, ale zawsze efektownego, a zarazem bezpretensjonalnego i niewymuszonego. Sonata obfituje w bogactwo zabiegów kompozytorskich. Możemy zaobserwować tu różnorodne elementy rytmiczne, motywiczne i harmoniczne, które podlegają rozwojowi i transformacjom (Moderato), przejrzysty i klarowny liryczny sposób pisania utrzymany w śpiewnym, folklorystycznym stylu melodyki (Andante sostenuto), a także błyskotliwość i pęd, które chyba najlepiej oddają określenie, którym Bacewicz opisywała samą siebie przy pracy: z motorkiem w tyłku (Scherzo i Finale). W tym utworze genialny, wirtuozowski styl pisania kompozytorki ani na chwilę nie traci swojej artystycznej integralności ani silnego folklorystycznego charakteru. Peter Jablonski
Prosta, nieskomplikowana faktura, eksponująca partię skrzypiec, nie jest bynajmniej równoznaczna z przystępnością tej muzyki dla wykonawcy; bardzo szybkie tempo, częste użycie dwudźwięków stylizowanych w duchu maniery ludowej, urozmaicona artykulacja wszystko to stanowi egzamin wirtuozowski, przed jakim wykonawcę postawić umie tylko kompozytor-wirtuoz.
Partita na skrzypce solo Grażyny Bacewicz powstała krótko po odbyciu przez artystkę studiów kompozytorskich w ramach stypendium w Ecole normale de musique w Paryżu pod kierunkiem Nadii Boulanger oraz instrumentalnych u legendarnego węgierskiego skrzypka Carla Flescha. Zetknięcie się z tymi dwiema wybitnymi osobowościami z pewnością wywarło ogromny wpływ na ówczesny styl muzyczny Bacewicz. Pierwowzór utworu był już gotowy na samym początku lat trzydziestych w wersji na skrzypce i fortepian. Kompozytorka postanowiła jednak wymienić jego pierwszą część i zaaranżować utwór na skrzypce solo. Trzyczęściowa Partita odznacza się z jednej strony ogromną żywiołowością części skrajnych, a z drugiej wyczuwalną paryską elegancją. Część środkowa Andante jest bardzo liryczną, nieco melancholijną pieśnią. Tak umiejętnie skontrastowane części tworzą kompozycję kompletną pod względem formy i bogactwa charakterów. Co ciekawe, rok powstania utworu (1935) zapisał się w życiorysie Grażyny Bacewicz jako ten, w którym otrzymała pierwsze wyróżnienie na I Międzynarodowym Konkursie Skrzypcowym im. Henryka Wieniawskiego. Artystka była wówczas we wspaniałej formie jako skrzypaczka, o czym świadczy ogromna wirtuozeria i efektowność powstałych wtedy utworów, m.in. Partity. Scherzo na skrzypce solo Grażyny Bacewicz to dzieło wyjątkowe i bardzo cenne. Po-szerza wciąż dość skromny repertuar na skrzypce bez towarzyszenia innego instru-mentu. Ten krótki, kilkuminutowy utwór, powstały w 1945 roku, jest miniaturą wirtuo-zowską. Motyw, który poddany zostaje ewolucjom w czasie przebiegu utworu zapre-zentowany jest początkowo w tonacji C-dur, by później modulować do wielu, czasem dość odległych tonacji w charakterystyczny dla wielu utworów kompozytorki, se-kwencyjny sposób. Pod warstwą humoru i wyrafinowanego dowcipu kryje się bogac-two pomysłów, które początkowo wydają się dość konwencjonalne, jednak wraz z biegiem utworu i coraz wnikliwszą jego analizą odsłaniają swoją muzyczną głębię. To lekkie, zwiewne i radosne Scherzo z pewnością przypadnie do gustu wszystkim skrzypkom poszukującym utworów efektownych, a przy tym niebanalnych. Będzie świetnym wyborem na każdą koncertową okazję, jako część recitalu lub jako samo-dzielny utwór na tzw. encore. Zaproponowana przeze mnie aplikatura opiera się w dużej mierze na pomysłach i pro-pozycjach kompozytorki. Sama była znakomitą skrzypaczką i doskonale wiedziała, jak opracować utwór, aby spełniał wymogi wygodnego i skutecznego wykonawstwa instrumentalnego.
Legenda na skrzypce i fortepian powstała jesienią 1945 roku. Tytuł utworu nawiązuje do jednej z najbardziej popularnych polskich miniatur skrzypcowych Legendy op. 17 Henryka Wieniawskiego. Możemy doszukać się wielu podobieństw między tymi utworami chociażby pod względem ich formy, pewnej dozy ruchliwości w partii fortepianu, intensywnej kulminacji z podobnym jak u Wieniawskiego glissandem i szybko opadającym pochodem gamowym w partii skrzypiec. Język muzyczny Grażyny Bacewicz jest jednak bardziej nowatorski, wyróżnia go ciekawa, charakterystyczna dla kompozytorki warstwa harmoniczna oraz ulotna, nieco tajemnicza melodia partii skrzypiec. Podobnie jak u Wieniawskiego, Legenda ma budowę trzyczęściową, w której środkowy, kontrastujący fragment, przez wolniejsze tempo oraz łagodniejsze współbrzmienia ma bardziej delikatny charakter i daje wrażenie odprężenia pomiędzy pełnymi ukrytego niepokoju częściami skrajnymi. Zaproponowana przeze mnie aplikatura opiera się w dużej mierze na pomysłach i propozycjach kompozytorki zawartych w autografie utworu. Sama była znakomitą skrzypaczką i doskonale wiedziała, jak opracować utwór, aby spełniał wymogi wygodnego i skutecznego wykonawstwa instrumentalnego. Jestem przekonana, że Legenda Grażyny Bacewicz stanie się utworem chętnie grywanym zarówno przez uczniów szkół muzycznych II stopnia, jak i wielu uznanych już w świecie artystów.
Grażyna Bacewicz V Sonata na skrzypce i fortepian to dzieło pełne emocji, dynamicznych kontrastów i subtelnej współpracy między instrumentami. Wirtuozowskie pasaże i bogata harmonia przenikają się z lirycznymi momentami, tworząc fascynującą narrację, w której skrzypce i fortepian współtworzą spójny dialog. Trzyczęściowa forma łączy energiczne Allegro, intymny Nokturn i dramatyczny finał, oferując wykonawcom wyjątkowe wyzwanie interpretacyjne. To wyraziste i zróżnicowane dzieło jest doskonałym wyborem dla muzyków poszukujących repertuaru, który jednocześnie zachwyci publiczność i pozwoli zaprezentować pełnię możliwości wykonawczych.
III Kwartet smyczkowy powstał w 1947 roku w Paryżu. To jeden z najbardziej zrównoważonych wewnętrznie utworów G. Bacewicz, może najbliższy ideałowi serenite, charakterystycznego dla duchowości romańskiej. W dziele tym, którego skrajne części eksponują ruch jako główną siłę kreacyjną, nigdy nie dochodzi do sytuacji ekstremalnych w sensie wyrazu, czy zastosowania środków technicznych. Żywioł ruchu jest tu poskromiony logiką powiązań motywicznych i rozwojem formy, skala napięć moderowana wewnętrznym porządkiem, regularnością przebiegu. W III Kwartecie ujawniona została jeszcze jedna cecha stylu kompozytorki tego okresu: przewaga struktur linearnych nad wertykalnymi: te ostatnie zaś, niepozbawione pewnej finezji harmonicznej, zdają się być jednak wynikiem współdziałania niezależnych linii melodycznych. III Kwartet smyczkowy, najważniejszy utwór 1947 roku dopełnia obraz rozkwitającej swą pełnią twórczości, jako dzieła mimo późniejszych, romantyczno-ekspresjonistycznych wychyleń integralnego, którego indywidualna parole jest łatwo rozpoznawalna. To pierwszy, z cyklu pięciu, dojrzałych kwartetów pochodzących z lat: 1947; 1951; 1955; 1960 i 1965, który, jak żaden inny utwór, stanowi punkt zwrotny w karierze kompozytorki. Jako całość utwory te nie mają sobie równych w polskiej muzyce XX wieku, będąc, po kwartetach Bartóka, istotnym elementem w rozwoju gatunku. Małgorzata Gąsiorowska [fragmenty monografii ''Bacewicz'']
Utwór datowany na drugi okres kompozytorskiej aktywności G. Bacewicz, okres formowania i krzepnięcia jej własnego języka i stylu muzycznego. W tym czasie u Kompozytorki zaczęła pojawiać się tendencja do stylizacji i włączania do muzyki elementów folklorystycznych. Ta dynamiczna kompozycja ma niezwykle jasną formę oraz wyraźne brzmienie.
Najbardziej spójną częścią Koncertu jest Allegro (...), w którym równowaga między narracją instrumentu solowego a sonorystycznym światem orkiestry jest utrzymana, zaś wzajemny dialog przekonujący. (...) W partii wiolonczeli stosuje kompozytorka wszelkie środki od prostej, ,,atonalnej kantyleny, poprzez figuracje, sekwencje akordowe, spiccato, glissanda, flażolety po glissando-spiccato w części III włącznie. [M. Gąsiorowska, Bacewicz, PWM Kraków 1999]
10 etiud na fortepian napisała Grażyna Bacewicz w 1956 roku. Choć sama kompozytorka darzyła szczególną predylekcją skrzypce, na których często koncertowała z wielkim sukcesem, pozostawiła w sumie 30 utworów fortepianowych, z których wiele sama wykonywała w Warszawie czy Paryżu. Cały cykl został pomyślany przez Bacewicz jako kontynuacja dziewiętnastowiecznych cykli utworów o dydaktyczno-wirtuozowskich walorach, na wzór etiud Chopina i Liszta. W Etiudach Bacewicz ważną rolę odgrywa metrorytmika oraz repryzowy typ kształtowania poszczególnych, mocno zróżnicowanych jednak części. Sama kompozytorka - przywiązana do ścisłych wskazówek interpretacyjnych - pozostawiła w liście do słynnej pianistki Reginy Smendzianki, prawykonawczyni cyklu w Krakowie w 1957 roku, takie oto przykładowe instrukcje: ''pierwsza etiuda - rąbana; druga - z dużą brawurą; szósta - z wielkim gazem i napięciem, dziesiąta - z maksymalnym gazem...''.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
