To dzieło, specyficzny kanon nauk społecznych, socjologia o moralnym zabarwieniu, pochodzi z przełomu wieków (1899) i jest zaliczane do nurtu krytyki kapitalizmu. Autor Thorstein Veblen (1857–1929), Amerykanin norweskiego pochodzenia, zbudował swoją teorię klasy próżniaczej wokół migotliwego sensu terminu leisure. Leisure class, termin tłumaczony jako „klasa próżniacza”, nie jest po prostu społeczną grupą nierobów. W takich pojęciach, jak leisure time (czas wolny), leisure centre (ośrodek rekreacyjny) wyraża się jakby pozytywna strona nicnierobienia. Sam Veblen rozumie przez „klasę próżniaczą” tych, którzy nie zajmują się produkcją, a szerzej, nie zarobkują (chociaż zarabiają), to znaczy nie utrzymują się z pracy, nawet z pracy twórczej. Autor poświęca tę książkę genezie klasy próżniaczej i jej charakterystyce. Wbrew dominującej opinii lewicowej krytyki wydaje się, że klasa ta nie jest dla Veblena wyróżnikiem kapitalizmu, lecz ma odległe, „barbarzyńskie” korzenie i opiera się na określonej, „łupieskiej” postawie zawłaszczania i grabieży. W tym sensie występuje w całej ludzkiej historii. Nasze czasy natomiast, uważa Veblen, charakteryzuje „kultura pieniężna” z jej zjawiskami ostentacyjnej konsumpcji dla prestiżu, konsumpcji na pokaz, a nawet „zastępczej” konsumpcji tego typu (gdy np. żona wydaje pieniądze męża). Taki spektakl stał się możliwy, ponieważ narodziła się mieszczańska publiczność. Finezyjne badanie tych procesów czyni książkę Veblena dziełem barwnym, pełnym swoistego uroku świadectwem socjologii w starym stylu.

Autorzy postawili sobie ambitny cel: przedstawienie wizji pokolenia Z, która odrzuca uproszczone oceny "na rzecz - jak czytamy w słowie wstępnym - wielowymiarowego obrazu generacji wchodzącej w dorosłość w warunkach przyspieszonej transformacji". Jacek Męcina i Piotr Zimolzak szczególną uwagę zwrócili na motywacje towarzyszące wyborom zawodowym, ocenie własnych kompetencji i postrzeganiu barier w rozwoju zawodowym. (...)W książce wybrzmiały kwestie, które dotąd nie były dostatecznie naświetlone w badaniach pokolenia Z, jak choćby wysoki potencjał kapitału ludzkiego młodych kobiet, potwierdzony poziomem wykształcenia i posiadanymi kompetencjami. Szerokie i kompleksowe badania przybliżają nam społeczność, która już niedługo będzie decydować o życiu i przyszłości Polski, o tym, czy i jak szybko kraj, w którym niebawem rozpocznie swą aktywność zawodową pokolenie Alfa, stanie się nowoczesnym, zasobnym miejscem pracy.prof. dr hab. Bogusława Urbaniak Z książki dowiadujemy się, jak generacja Z postrzega rzeczywistość - jak odnajduje się w świecie zdominowanym przez technologie i wielowymiarową niepewność, jak widzi swój rozwój i kompetencje w kontekście rynku pracy i zarządzania własną karierą. Opracowanie ma walor diagnostyczny, pokazuje postawy i sposób myślenia młodego pokolenia, także w kontekście ekologii, wyborów konsumpcyjnych i życiowych, zróżnicowanych stylów życia i pracy. Przełamuje stereotypy dotyczące cech generacji Z, wskazuje na trendy i kierunki zmian.prof. dr hab. Mirosław Grewiński

To dzieło, specyficzny kanon nauk społecznych, socjologia o moralnym zabarwieniu, pochodzi z przełomu wieków (1899) i jest zaliczane do nurtu krytyki kapitalizmu. Autor Thorstein Veblen (1857-1929), Amerykanin norweskiego pochodzenia, zbudował swoją teorię klasy próżniaczej wokół migotliwego sensu terminu leisure. Leisure class, termin tłumaczony jako "klasa próżniacza", nie jest po prostu społeczną grupą nierobów. W takich pojęciach, jak leisure time (czas wolny), leisure centre (ośrodek rekreacyjny) wyraża się jakby pozytywna strona nicnierobienia. Sam Veblen rozumie przez "klasę próżniaczą" tych, którzy nie zajmują się produkcją, a szerzej, nie zarobkują (chociaż zarabiają), to znaczy nie utrzymują się z pracy, nawet z pracy twórczej. Autor poświęca tę książkę genezie klasy próżniaczej i jej charakterystyce. Wbrew dominującej opinii lewicowej krytyki wydaje się, że klasa ta nie jest dla Veblena wyróżnikiem kapitalizmu, lecz ma odległe, "barbarzyńskie" korzenie i opiera się na określonej, "łupieskiej" postawie zawłaszczania i grabieży. W tym sensie występuje w całej ludzkiej historii. Nasze czasy natomiast, uważa Veblen, charakteryzuje "kultura pieniężna" z jej zjawiskami ostentacyjnej konsumpcji dla prestiżu, konsumpcji na pokaz, a nawet "zastępczej" konsumpcji tego typu (gdy np. żona wydaje pieniądze męża). Taki spektakl stał się możliwy, ponieważ narodziła się mieszczańska publiczność. Finezyjne badanie tych procesów czyni książkę Veblena dziełem barwnym, pełnym swoistego uroku świadectwem socjologii w starym stylu.

Publikacja poświęcona jest problematyce wsparcia postpenitencjarnego oraz procesowi readaptacji społecznej osób osadzonych i ich rodzin. Autorka kompleksowo omawia zagadnienia związane z pomocą postpenitencjarną, pracą socjalną oraz aktywizacją społeczną i zawodową osób opuszczających zakłady karne.Książka porusza również niezwykle ważny temat funkcjonowania rodzin doświadczających kryzysu penitencjarnego, zwracając uwagę na problemy społeczne, stygmatyzację oraz sytuację dzieci osadzonych rodziców. W publikacji przedstawiono także rolę instytucji pomocowych, takich jak MOPS, ośrodki interwencji kryzysowej, służba kuratorska czy organizacje pozarządowe, wskazując dobre praktyki oraz ograniczenia polskiego systemu wsparcia postpenitencjarnego.Istotnym elementem książki są badania własne autora, obejmujące analizy przeprowadzone wśród pracowników socjalnych, kuratorów, wychowawców penitencjarnych, osób osadzonych oraz mieszkańców centrów integracji społecznej. Dzięki temu publikacja łączy solidne podstawy teoretyczne z praktycznym spojrzeniem na proces readaptacji społecznej.To wartościowa pozycja dla studentów pedagogiki, resocjalizacji, pracy socjalnej i kryminologii, a także dla praktyków pracujących w obszarze pomocy społecznej, penitencjarnej i postpenitencjarnej.

Zeszyt 2 tomu 1 "Słownika elit..." stanowi część ośmiotomowej edycji biobibliogramów osób urodzonych lub choćby czasowo związanych z dawnymi ziemiami wschodniej Rzeczypospolitej Obojga Narodów (1701-1900), znajdującymi się pod zaborem rosyjskim i austriackim. Obejmuje on swoim zakresem pracowników naukowych i dydaktycznych ówczesnych uczelni wyższych, lekarzy, nauczycieli, literatów, malarzy, muzyków, duchownych, wojskowych oraz urzędników różnej rangi. Publikacja skierowana jest do ambitnych uczniów liceów, studentów, młodszych stażem pracowników nauk humanistycznych oraz wszystkich zainteresowanych historią, nauką i kulturą ziem zabużańskich XVIII i XIX wieku.Wojciech Piotrowski - pracownik naukowo-dydaktyczny, dr hab. (emerytowany prof. UJK), literat, publicysta. Autor przeszło 200 publikacji naukowych, w tym m.in. prac: "Horyzonty światopoglądowe Rękopisu znalezionego w Saragossie Jana Potockiego"; "Legenda o Ahaswerze w literaturze polskiej"; "Życie umysłowe Krzemieńca w latach 1805-1832" oraz 6 publikacji literackich.

Media społecznościowe stały się jednym z kluczowych kontekstów współczesnego funkcjonowania psychicznego, wpływając na samoocenę, relacje społeczne i poczucie dobrostanu. Monografia podejmuje aktualny i złożony problem zależności między sposobami korzystania z mediów społecznościowych a dobrostanem psychicznym osób dorosłych, osadzając go w nurcie badań nad dobrostanem cyfrowym. Autorki integrują klasyczne koncepcje dobrostanu i samooceny z najnowszymi ustaleniami psychologii mediów, ze szczególnym uwzględnieniem mechanizmów takich jak porównania społeczne, aktywne i pasywne użytkowanie platform oraz lęk przed pominięciem (FOMO). Publikacja prezentuje wyniki badań empirycznych przeprowadzonych na zrównoważonej próbie kobiet i mężczyzn, ukazując zarówno czynniki ryzyka, jak i warunki sprzyjające zachowaniu dobrostanu w środowisku cyfrowym. Książka wnosi istotny wkład do psychologii pozytywnej, społecznej i nowych mediów dostarczając danych z polskiej populacji dorosłych. Stanowi wartościowe źródło wiedzy dla psychologów, badaczy, studentów oraz praktyków zainteresowanych zdrowiem psychicznym w erze wszechobecnych mediów cyfrowych. Recenzenci: prof. dr hab. Małgorzata Michel (UJ) prof. dr hab. Agnieszka Ogonowska (UKEN)

Zanim zaufasz AI, poznaj jej ograniczenia Rewolucja w medycynie i niezawodne strategie biznesowe – rozwojowi sztucznej inteligencji towarzyszą liczne obietnice. Coraz częściej kluczowe decyzje banków, sądów czy instytucji pomocy społecznej oparte są na algorytmach. Czy słusznie? Autorzy – uznani eksperci w dziedzinie AI – sprawdzają, kiedy sztuczna inteligencja naprawdę działa, a kiedy jest tylko marketingowym chwytem. Predykcyjna AI ma za zadanie oszacować ryzyko recydywy czy przewidzieć wybuch pandemii, ale często okazuje się nieskuteczna i prowadzi do błędnych decyzji. Generatywna AI dostarcza pozornie atrakcyjnych treści w kilka sekund, lecz równie szybko może szerzyć dezinformację. Narzędzia moderujące wykorzystywane w mediach społecznościowych nie zawsze potrafią odróżnić realne zagrożenia od niewinnych postów. Problem nie leży wyłącznie w technologii. Polega on także na projektowaniu i wdrażaniu systemów przez firmy oraz publiczne instytucje często bez odpowiedniej kontroli społecznej. Skuteczne regulacje prawne i zrozumienie słabych punktów AI pozwolą unikać tych pułapek i racjonalnie wykorzystać jej potencjał. Czy wiesz, że: aby zwiększyć swoje szanse w procesie rekrutacji, kandydaci dopisują w CV białą czcionką nazwy prestiżowych uczelni niewidoczne dla ludzi, ale czytelne dla algorytmów? holenderskie narzędzie do wykrywania wyłudzeń zasiłków przyczyniło się do niesłusznego oskarżenia około 30 tysięcy rodzin? YouTube usunął nagrania partii szachów, bo algorytm odczytywał frazy w stylu „White is better” jako rasistowskie komentarze? W przeciwieństwie do wyznawców nieskończonej mocy AI, podsycających medialny szum wokół tej technologii, Arvind Narayanan i Sayash Kapoor nie wyolbrzymiają lęków przed sztuczną inteligencją. Trzeźwo rozprawiają się z szarlatanerią AI i z tymi, którzy chcą przekonać świat, że powinniśmy paść na kolana przed potęgą innowacji. Ta publikacja pozwala zdystansować się od strachu przed AI i nadmiernego entuzjazmu wobec niej. To pierwszy krok, by wymagać od twórców technologii rozwiązań naprawdę potrzebnych i rzeczywiście działających. Sylwia Czubkowska, autorka książki Bóg techy, współautorka podcastu TOK FM Techstorie W czasach gdy o sztucznej inteligencji mówi się niemal wyłącznie w kategoriach przełomu i nieuchronnej rewolucji, ta książka działa jak zimny prysznic. Pokazuje, że granica między realną innowacją a technologicznym kuglarstwem bywa cienka, a krytyczne myślenie jest dziś równie ważne jak kompetencje techniczne. Potrzebujemy więcej takich otrzeźwiających głosów. dr hab. Aleksandra Przegalińska, prof. ALK, prorektorka ds. innowacji i AI na ALK, Senior Research Associate, Harvard University Uczciwe spojrzenie na naturalne limity AI. Pozycja napisana przystępnym językiem przez kompetentnych naukowców, oparta na konkretnych przykładach. To lektura obowiązkowa w erze powszechnej fascynacji tymi technologiami. prof. dr hab. Piotr Jerzy Durka, durka.info ; Uniwersytet Warszawski, Wydział Fizyki Zrozumiały i praktyczny poradnik, napisany z tak potrzebną dozą sceptycyzmu, pomoże czytelnikom dostrzec największe zagrożenia przesłonięte przez całe zamieszanie wywołane przez AI. Kate Crawford, autorka książki Atlas sztucznej inteligencji. Władza, pieniądze i środowisko naturalne (Bo.wiem, 2024) Arvind Narayanan jest profesorem informatyki na Uniwersytecie Princeton oraz dyrektorem tamtejszego Center for Information Technology Policy (Ośrodka Regulacji Technik Informatycznych). Nadzorował również prowadzony na tym uniwersytecie Web Transparency and Accountability Project (Program Przejrzystości i Odpowiedzialności Internetowej), badający, w jaki sposób firmy gromadzą oraz wykorzystują dane osobowe. Jako jeden z pierwszych wykazał obecność stereotypów kulturowych w uczeniu maszynowym. Narayanan jest laureatem Presidential Early Career Award for Scientists and Engineers (PECASE). Sayash Kapoor jest doktorantem Center for Information Technology Policy (Ośrodka Regulacji Technik Informatycznych) Uniwersytetu Princeton, gdzie bada wpływ AI na społeczeństwo. Wcześniej zajmował się sztuczną inteligencją zarówno komercyjnie, jak i naukowo – w Facebooku, na Uniwersytecie Columbia oraz na Politechnice Federalnej w Lozannie. Jest laureatem nagrody ACM FAccT za najlepszy artykuł naukowy i zdobywcą specjalnego wyróżnienia na konferencji ACM CSCW.

Monografia Nauki o bezpieczeństwie. Teoria i praktyka stanowi imponujące kompendium wiedzy, obejmujące trzydzieści kilka artykułów naukowych o niezwykle szerokiej perspektywie tematycznej, które w sposób skonsolidowany gromadzi najistotniejsze osiągnięcia naukowe Profesora Waldemara Kitlera w jednym, spójnym źródle. To dzieło łączy walory merytoryczne z praktycznym zastosowaniem, będąc jednocześnie wartościowym źródłem dla studentów, słuchaczy, badaczy i wszystkich osób pragnących pogłębić wiedzę w zakresie nauk o bezpieczeństwie.dr hab. Radosław Bielawski Monografię poświęconą dorobkowi naukowemu Waldemara Kitlera współtworzyli znakomici twórcy reprezentujący nauki o bezpieczeństwie. Szerokie spektrum charakteryzowanych, ale i wyjaśnianych w recenzowanym dziele zagadnień to wynik niezwykłego dorobku naukowego W. Kitlera. Autor ten jest jednym z najważniejszych w Polsce kreatorów naszej dyscypliny naukowej. Współtworzył formalnie i materialnie zakres i treść nauk o bezpieczeństwie, wytyczał kierunki rozwoju tej dyscypliny, a podążając za nimi budował fundamenty wiedzy o bezpieczeństwie różnorakich podmiotów, nadając jej charakterystyczny dla niego systemowo-organizacyjny charakter. W rezultacie W. Kitler jest jednym z głównych twórców języka nauk o bezpieczeństwie o swoistej, adekwatnej do potrzeb opisu wyników badań realizowanych w tej dyscyplinie naukowej, narracji. () W poszczególnych rozdziałach [autorzy] podjęli zagadnienia systemu bezpieczeństwa narodowego (państwa) i kierowania tym systemem. Swą uwagę skierowali także na tak ważne dla W. Kitlera wątki obronności naszego państwa, w tym bezpieczeństwa militarnego, ochrony ludności cywilnej Polski. W monografii odniesiono się także szeroko do bezpieczeństwa narodowego w jego wymiarach przedmiotowych, w tym przejawiających się w ostatnich książkach i artykułach Profesora zagadnień bezpieczeństwa informacyjnego w jego info-, techno- i socjosferze.prof. dr hab. inż. Andrzej Glen

Podczas gdy awangardowy poeta Blaise Cendrars powiada, że ludzie używają telegrafu, by "mówić sobie gówno z wszystkich zakątków świata", psychoanalityk Dominique Laporte w swojej książce sprzeciwia się utożsamianiu tytułowego "gówna" z "niczym", czymś niewiele wartym, z "pustym znakiem". Ludzie od wieków na przemian bawią się z gównem w chowanego, śmiejąc się przy tym jowialnie lub nerwowo, oraz zaprzęgają gówno do najpoważniejszych celów: przypisują mu właściwości użyźniające i medyczne, wtłaczają je w reżimy: feudalne, kapitalistyczne i totalitarne. Laporte w Historii gówna umiejętnie łączy wybrane wątki psychoanalityczne z historią pojmowaną jako "archeologia dyskursu", tworząc w rezultacie świetną pracę antropologiczną. Pokazuje, skąd wzięło się skojarzenie poziomu cywilizacji ze stanem toalet, a także dociera do początków takich wyrażeń jak pecunia non olet czy cloaca maxima. Ujawnia zaskakującą relację między gównem a dyskursem kolonialnym i rasistowskim. Wreszcie - przetyka nosy czytelniczek i czytelników historią perfum i pachnideł. Dodatkowym smaczkiem są zawarte w książce apendyksy z arcyskatodziełami (Quevedo, Swift, Rimbaud). Czytając tę książkę, można się uśmiechać, śmiać, oburzać, a nawet zatykać nos, by na koniec przyznać rację barokowemu poecie katalońskiemu Rectorowi de Vallfogona, iż: czy czarne, brązowe, żółte, białe, nikt nie powie rzeczy śmiałej, że gówno jest szkodliwe, nawet jeśli jest smrodliwe. * Książka ukazuje się w znakomitym przekładzie Piotra Sobolczyka, który opatrzył esej Laporte'a erudycyjnym posłowiem oraz apendyksami prezentującymi istotne europejskie teksty o tematyce fekalnej z różnych epok (Francisco de Quevedo, Jonathan Swift, Arthur Rimbaud). "Gówno wiemy. Ale gówno nas to obchodzi" - tak Piotr Sobolczyk rozpoczyna swoje posłowie do Historii gówna Dominique'a Laporte'a. Pomyliłby się ten, kto w tych zwięzłych zdaniach, dostrzegłby li tylko żart. Ujmują one raczej kłopot, który mamy z ekskrementami i który próbujemy ukryć, wybuchając śmiechem.

Monografia reprezentuje coraz rzadszy w polskim literaturoznawstwie przykład opracowania dokumentującego środowiskową odpowiedź na autentyczne i żywe zainteresowanie tematem badawczym. [] Czy rzeczywiście starzy kawalerowie i stare panny to gatunki, które wymierały na początku minionego stulecia? Dziś faktycznie mało o nich słychać. Zastąpiły ich figury "singli" i "singielek", "inceli", "femcelek", ludzie żyjący w związkach typu LAT []. Jestem przekonany, że po tę publikację z dużą poznawczą korzyścią mogą sięgnąć badacze społeczni, osoby zainteresowane historią rodziny i życia społecznego, literaturoznawcy, historycy, genderowo zorientowani (fragment recenzji).

Książka jest próbą odpowiedzi na dwa pytania: Do czego socjologom w Polsce przydaje się przeszłość i z jakich powodów zainteresowania historyczne powróciły do kręgu problemów dyscypliny? Autorka szkicuje ścieżkę rozwoju socjologii historycznej w polskim wydaniu i analizuje różnorodne warianty sięgania do historii. Zastanawia się, czy ten dorobek składa się na spójną wersję socjologii historycznej, czy jest raczej mozaikowym efektem dążenia socjologów do wypracowania języka komunikacji o sprawach polskich, który byłby zrozumiały w świecie. Z perspektywy socjologii nauki analizuje ten nurt jako kolejne hybrydowe pole badawcze, jakich wiele powstaje dziś na granicach dyscyplin.Autorka powstrzymuje się od wróżenia ze szklanej kuli i dość umiarkowanie formułuje wnioski. Nie przesądza, że socjologia historyczna ma być odrębną subdyscypliną, co zresztą doskonale ukazała w precyzyjnych i obszernych analizach różnorodnych kierunków jej rozwoju. Spodziewa się raczej występowania "rozproszonej tendencji" do uhistorycznienia socjologii, lecz wiąże z tym pewne nadzieje, których trudno mi nie podzielić. W warunkach przyśpieszonego rozmywania się granic dyscypliny (nawet tych najszerzej zakreślonych), międzynarodowego charakteru karier naukowych, częstego łączenia uczestnictwa w nauce z aktywnością publiczną na zasadach komplementarności potrzebne jest coś, co pozostanie wyróżnikiem polskiej socjologii w świecie i może tym czymś okaże się właśnie "czasoczułość" []. Tekst bardzo dużo mówi też o samej socjologii i prawidłowościach jej rozwoju w Polsce - imporcie głównych pojęć i idei, konsternacji w momentach zmiany społecznej, podleganiu administracyjnym przymusom w planowaniu karier naukowych, ale też o poszukiwaniach, ciekawości badaczy, przekraczaniu przez nich myślowych ograniczeń i otwartości na nowe pomysły interpretacyjne.Z recenzji prof. dr hab. Grażyny Woronieckiej

Przeczytaj, zanim dasz się wrobić!Sextortion to jedno z najszybciej rosnących zagrożeń cyfrowych XXI wieku - przestępstwo, które zaczyna się niewinnie: od wiadomości, flirtu, zaufania.Książka "Sextortion. Zjawisko i przyczyny sextortion w Polsce i na świecie" odsłania kulisy mechanizmów szantażu seksualnego w internecie. Pokazuje, jak działają sprawcy, dlaczego ofiary milczą oraz jakie błędy najczęściej prowadzą do dramatycznych konsekwencji.Autor łączy analizę psychologiczną, kryminologiczną i społeczną z realnymi historiami ofiar z Polski i zagranicy. Wyjaśnia, skąd bierze się skala zjawiska, jak media społecznościowe i komunikatory stały się narzędziami manipulacji oraz dlaczego sextortion dotyka zarówno nastolatków, jak i dorosłych - bez względu na płeć czy status społeczny.To książka ostrzegawcza, ale i edukacyjna - uczy, jak rozpoznać zagrożenie, jak reagować oraz gdzie szukać pomocy. Pokazuje, że wstyd i strach są największymi sprzymierzeńcami sprawców.Mocna, aktualna i potrzebna publikacja dla rodziców, nauczycieli i specjalistów, ale - przede wszystkim - dla każdego użytkownika internetu.Przeczytaj, zanim staniesz się kolejną ofiarą!

40% rodziców publikuje zdjęcia i nagrania dokumentujące życie swoich dzieci, każdy z nich zamieszcza około 72 takich materiałów rocznie.Sharenting to praktyka dzielenia się przez rodziców życiem i wizerunkiem dziecka w internecie. Cyfrowy ślad tworzony przez rodziców ma swoje początki często jeszcze przed narodzeniem dziecka i towarzyszy mu aż do dorosłości.Dominika Bartoszak dokonała pogłębionej, interdyscyplinarnej analizy zjawiska sharentingu, ukazując jego konsekwencje dla rozwoju, funkcjonowania i bezpieczeństwa dzieci. Ta książka przeznaczona jest dla specjalistów z zakresu psychologii, pedagogiki, socjologii, komunikacji medialnej oraz prawa. Z praktycznych rekomendacji skorzystają rodzice poszukujący odpowiedzialnych strategii zarządzania własną obecnością oraz obecnością swoich dzieci w mediach społecznościowych. Publikacja zawiera także Cyfrowy bezpiecznik - kompletny scenariusz programu profilaktycznego dla rodziców.

W książce Turystyka w służbie narodu. Przeszłość, dziedzictwo i nacjonalizm w Chinach turystyka analizowana jest jako narzędzie polityki wewnętrznej i zagranicznej, wykorzystywane przez Komunistyczną Partię Chin w celu rekonstruowania tożsamości narodowej. Główne tezy publikacji wskazują, że rozwój turystyki jest ściśle kontrolowany przez państwo, by przekazywać selektywne narracje nacjonalistyczne. Czerwona turystyka kreuje mit KPCh jako zbawiciela narodu, tanatoturystyka buduje patriotyzm poprzez traumy narodowe – jak „stulecie upokorzeń” – czy wojna z Japonią, a turystyka etniczna w Tybecie, Xinjiangu, Mongolii Wewnętrznej lub Yunnanie promuje wizję harmonijnego narodu, komodyfikując kultury mniejszości. Natomiast turystyka wyjazdowa Chińczyków wzmacnia soft i sharp power Pekinu, służąc ugruntowywaniu globalnej pozycji Chin. Książka stanowi znakomite, unikatowe studium na polskim, a ze względu na głębię rozważań i zasięg obszaru badawczego także na międzynarodowym rynku wydawniczym. Autorka wykorzystała wcześniejsze doświadczenia badawcze, legitymuje się też głęboką znajomością ChRL z autopsji, z racji częstych tam wyjazdów. Na tych podstawach powstała praca w Polsce pionierska, oparta na głębokiej znajomości tematyki oraz niezwykle obszernym materiale źródłowym. W sensie poznawczym jest to tom będący prawdziwą skarbnicą wiedzy, do którego chętnie zajrzą – a nawet będą musieli zajrzeć – inni badacze czy też studenci. Z recenzji prof. dr. hab. Bogdana J. Góralczyka Publikacja ma na celu analizę wielowymiarowej dziedziny życia społecznego – turystyki w kontekstach politycznym, gospodarczym, kulturowym. Dzieło posiada znaczącą wartość poznawczą, stanowiąc doskonale usystematyzowane i bogate w treści źródło informacji, a przy tym jest dojrzałym i obszernym opracowaniem naukowym, osadzonym w obszarze interdyscyplinarnych studiów, czerpiąc z dorobku nauk o polityce oraz stosunków międzynarodowych, a także częściowo z socjologii. Podjęta przez autorkę problematyka fenomenu turystyki krajowej i zagranicznej w kształtowanej przez państwo polityce wewnętrznej i międzynarodowej na przykładzie Chin ma charakter nowatorski i wypełnia istniejącą w literaturze naukowej lukę badawczą. Z recenzji dr hab. Anny Umińskiej-Woronieckiej Joanna Wardęga- doktor nauk politycznych, adiunkt w Instytucie Bliskiego i Dalekiego Wschodu Uniwersytetu Jagiellońskiego. Uczestniczka staży na Shanghai University i Xiamen University oraz profesor wizytująca na Beijing Foreign Studies University. Autorka monografii: Chiński nacjonalizm. Rekonstruowanie narodu w Chińskiej Republice Ludowej i Współczesne społeczeństwo chińskie. Konsekwencje przemian modernizacyjnych, kilkudziesięciu artykułów naukowych oraz redaktorka książek: China - Central and Eastern Europe Cross-Cultural Dialogue: Society, Business and Education in Transition i Współczesne Chiny w kontekście stosunków międzynarodowych. Jej zainteresowania naukowe dotyczą przede wszystkim przeobrażeń chińskiego nacjonalizmu, społecznych i politycznych zagadnień związanych z turystyką w Azji oraz przemian zachodzących we współczesnym Bhutanie.

Jakie wyzwania stawia przed ludzkością teraźniejszość? Nowa książka autora światowych bestsellerów Sapiens i Homo deus. Krótka historia jutra. Yuval Noah Harari, słynny izraelski historyk i wizjoner, w swej najnowszej książce skupia się nie na przeszłości ani na możliwej przyszłości gatunku ludzkiego, lecz na problemach, w obliczu których stoimy obecnie. 21 lekcji na XXI wiek to zaproszenie czytelnika do wzięcia udziału w debacie na temat naszych czasów. Harari z właściwą sobie lekkością, w krótkich rozdziałach, omawia i analizuje zjawiska, które dziś definiują cywilizację homo sapiens i wpływają na jej losy. Donald Trump, Brexit, fake newsy, biotechnologia, sztuczna inteligencja, rozszerzona rzeczywistość, dewastacja środowiska naturalnego, kryzys uchodźczy, terroryzm, schyłek liberalizmu. Co te zjawiska naszej codzienności mówią o człowieku i współczesnym świecie? Harari, jak zwykle, stawia prowokacyjne pytania, ale i udziela błyskotliwych odpowiedzi, dzięki którym nasz coraz bardziej rozpędzony XXI wiek wydaje się choć trochę pojmowalny przez ludzki rozum. Książka 21 lekcji na XXI wiek zamyka hat trick Harariego... Jak zawsze jego tekst jest niezwykle elegancki, ludzki, ujmujący, a często też ironiczny. Caroline Sanderson, „The Bookseller”

To książka, która zyskała miano kultowej, przełomowej, którą kserują kolejne roczniki kierunków gender studies i do której odwołują się kolejne pokolenia autorek i autorów piszących o kobietach i macierzyństwie. Od lat była białym krukiem.Maria Janion pisała w eseju Niańka i kowboj poświęconym Elisabeth Badinter, że feminizm francuskiej filozofki uznawano za "oświecony, reformistyczny, tolerancyjny", a mimo to swoimi rozważaniami o tym, czy instynkt macierzyński jest wrodzony i czy każda kobieta go czuje, włożyła kij w mrowisko. "Sądząc z gwałtownych reakcji, jakie wywołała ta książka, macierzyństwo jest dziś ciągle tematem tabu" - stwierdziła Badinter.Dlaczego? Bo ośmieliła się powiedzieć, że "kobieta może być normalna, nie będąc matką, i że nie każda matka ma nieodparty pociąg do zajmowania się urodzonym przez siebie dzieckiem". Ponadto podkreśliła, "do jakiego stopnia pragnienie posiadania dziecka jest złożone, trudne do określenia i do oderwania od całej sieci czynników psychologicznych i społecznych", które na przestrzeni wieków - od XVII do XX - nie ułatwiały kobietom bycia matkami.Temperatura tej dyskusji nie jest w dzisiejszej Polsce doby kryzysu demograficznego niższa, niż była niemal pięćdziesiąt lat temu we Francji. I chociaż przeszliśmy długą drogę od odsyłania osesków w powijakach do mamek, oddawania kilkulatków pod opiekę instytucjom państwowym czy od niepodważalnie dominującej pozycji ojca w procesie wychowania, to nadal brak chęci posiadania dziecka przez kobietę napawa nie tylko lękiem, ale również pozostawia nas - społeczeństwo - w bezradności. W świecie chaosu relacja matka-dziecko ma rzekomo być tą niepodważalną, stałą, pewną. Bez niej jesteśmy sierotami. Kobiety pytają jednak: ale w imię czego mamy rodzić i wychowywać dzieci? Za co? Dlaczego? Na mocy jakiego prawa?Już w przedmowie Badinter zachęca: "Spróbujmy na nowo sformułować naszą definicję miłości macierzyńskiej, a zyskamy w ten sposób lepsze - z korzyścią zarówno dla kobiety, jak i dla dziecka - zrozumienie macierzyństwa. Zapraszam wszystkie kobiety - czy są matkami, czy nie - do wzięcia udziału w tej ważnej dyskusji filozoficznej. Do nich teraz należy dawać świadectwo, słuchać i sądzić".

Podstawowe prawa ludzkiej głupoty

Monografia W konstelacjach płci to socjologiczna opowieść o kobiecościach i męskościach w polskich organizacjach start-upowych polu, w którym płeć nie znika, lecz zmienia konfiguracje.

Gatunki cyfrowe 3 to trzeci tom cyklu poświęconego współczesnym formom ekspresji w kulturze cyfrowej, kontynuacja prac z lat 2018 i 2024. Tym razem autor koncentruje się wyłącznie na zjawiskach najnowszych mediów tych, które wyrosły w odpowiedzi na pandemię, przeciążenie informacyjne, rozwój sztucznej inteligencji i falę dezinformacji. Książka przedstawia sześć rozmów z praktykami współczesnej kultury internetowej: od badania patostreamingu i patointernetu, przez analizę shitpostingu, fenomen Twinea, zjawisko karteczek i przemiany memetyki, po groteskowy świat AI slopów i viralowego chałkonia. Każdy rozdział ukazuje kulturę cyfrową z perspektywy osób, które ją współtworzą lurkerów, archiwistów, memiarzy, administratorów. Tom powstał w ramach UBU labu Uniwersytetu Jagiellońskiego i stanowi zarazem zapis badań, praktyk i refleksji nad twórczością cyfrową, łącząc teorię z doświadczeniem uczestników sieci. To panorama współczesnych gatunków cyfrowych dynamicznych, płynnych i nieustannie redefiniujących granice sztuki, komunikacji i codzienności. Tego rodzaju mapowanie dynamicznie zmieniającej się rzeczywistości kultury cyfrowej, w której pewne zjawiska pojawiają się i niezwykle szybko zanikają, ma walor nie tylko dokumentacyjny, ale też może stanowić materiał dla przyszłych systemowych opracowań dotyczących świata mediów cyfrowych. Ich zarejestrowanie, opisanie, usytuowanie w kontekście tak szybko fluktuującej rzeczywistości cyfrowej jest nie do przecenienia.Z recenzji prof. dra hab. Piotra Zawojskiego

Wcześniej zaczynają pracę, ale później przechodzą na emeryturę. Wcześniej kończą edukację. Wcześniej umierają. Częściej ulegają wypadkom i wykonują najcięższe, najmniej bezpieczne zawody. Pięciokrotnie częściej odbierają sobie życie. Częściej są bezdomni. Nie mówią o swoich problemach, bo boją się oskarżeń: o mizoginię, słabość albo "brak męskości".Żyjemy w czasie, gdy tradycyjne role płciowe tracą swoją jednoznaczność. Kobiecość i męskość przestają być z góry określonymi zestawami oczekiwań. To moment, w którym - obok dyskusji o emancypacji kobiet - warto zobaczyć również te nierówności, które dotyczą mężczyzn. Nierówności często tak oczywiste, że wydają się naturalne lub niewidzialne.Dr Michał Gulczyński, współzałożyciel Stowarzyszenia na Rzecz Chłopców i Mężczyzn i autor głośnego raportu Przemilczane nierówności. O problemach mężczyzn w Polsce, pokazuje społeczeństwo z innej perspektywy. Pisze o nierównościach w edukacji, dostępie do opieki zdrowotnej i wymiarze sprawiedliwości, o alienacji rodzicielskiej i stereotypach męskości utrwalanych przez media.To książka, która nie szuka winnych, lecz zrozumienia. I odwagi, by mówić o tym, o czym dotąd milczano.