Nikotyna, alkohol, kokaina, peyotl, morfina i eter - Witkacy opisuje swoje doświadczenia z tymi używkami, wrażenia, odczucia i przemyślenia. W tym zbiorze esejów autor przedstawia również spostrzeżenia w kwestii wpływu wymienionych substancji na społeczeństwo. Ostatnia część, appendix, zawiera opinie Witkacego na temat higieny i zdrowia.

ZAKOCHANY W ŚWIATŁOŚCI to książka o ks. Franciszku Blachnickim na wskroś wyjątkowa. Fabularyzowane wydarzenia, wartka narracja i barwny język opowieści sprawiają, że czyta się ją jednym tchem. A po lekturze na pewno na długo nie zapomni się o niepowtarzalnym bohaterze, który za sprawą jednego przeczytanego w więzieniu zdania uwierzył, że istnieje Światłość mająca moc rozproszyć nawet największy mrok i odmienić ludzkie życie. Wtedy stał się cud!

Jego biografię można utkać z samych anegdot. Bohdan Łazuka, choć zwykle nie grał głównych ról, zawsze cieszył się sympatią widzów. Książka „Przypuszczam, że wątpię” to zapis pasjonującej rozmowy z tym znanym i lubianym w Polsce aktorem, piosenkarzem i satyrykiem. To opowieść o środowisku, które Bohdan Łazuka poznał i współtworzył, o aktorstwie, kobietach, o barwnym i jednocześnie zgrzebnym życiu w PRL-u. W latach 60. ubiegłego stulecia młody Łazuka był u szczytu popularności. Rozchwytywany przez reżyserów, kochany przez publiczność, swobodnie poruszał się na scenach festiwalowych, kabaretowych, teatralnych, na planach filmowych i wśród artystycznej bohemy. Zawsze w doborowym towarzystwie. W kolejnej dekadzie umocnił wizerunek świetnego aktora, zwłaszcza komediowego, w filmach Stanisława Barei, Tadeusza Chmielewskiego, Jerzego Gruzy. Do historii przeszła jego rola w „Nie lubię poniedziałku”, gdzie był jakby sobą samym, artystą, który w Warszawie, po nocnym recitalu, w nonszalanckim nastroju, bez cienia stresu wędruje do domu wzdłuż torów tramwajowych z korbą od samochodu. W latach 80. i 90. Łazuka częściej wybierał kabaret. Dużo jeździł z koncertami po Polsce i świecie. Pozostał wędrującym aktorem do dziś. Ostatnio częściej znów widać go w filmach. Ma też stałą przystań w postaci Mazowieckiego Teatru Muzycznego. Dowcipny, elegancki, szarmancki, a kiedy trzeba dosadny. Lekkoduch, który docenił wartość rodziny. Miał cztery żony, jednak wciąż nie wie, dlaczego kobiety są tak atrakcyjne. W rozmowie z Karoliną Prewęcką dzieli się swoimi przemyśleniami na temat rodziny, zawodu aktora, Polski, cywilizacji. I prosi, żeby nie traktować jego historii jako zamkniętej. Ma jeszcze wiele do powiedzenia, ale wyznaje, że bywają momenty, kiedy stokroć wymowniejsze wydaje mu się milczenie. Atutem książki są smakowite anegdoty ze świata artystycznego oraz wypowiedzi przyjaciół i znajomych Bohdana Łazuki, m.in.: Daniela Olbrychskiego, Olgi Lipińskiej, Grażyny Szapołowskiej, Marii Czubaszek, Jerzego Owsiaka, Krzysztofa Kowalewskiego, Barbary Krafftówny i Vadima Brodskiego. Przyjaciele i znajomi o Bohdanie Łazuce – cytaty z książki Bohdan jest obdarzony oszałamiającym talentem, aktorskim, muzycznym, tanecznym. Stworzył świetne kreacje w filmie, teatrze, w kabarecie. Urodził się z talentem, ale zadbał o jego rozwój. Jest artystą z najwyższej półki i niepowtarzalnym. Tak wyjątkowym, jakim był na przykład Zbigniew Cybulski, ale Cybulski jednak nie śpiewał tak dobrze jak Bohdan. Vadim Brodski Boguś był uznany za zjawisko od początku swojej drogi artystycznej i tak określa się go nadal. Jest obdarzony rzadką cechą nawet w środowisku aktorskim. Boguś ma bowiem wyjątkowy, nieprzemijający czar, wynikający z jego osobowości i ze środków wyrazu, którymi dysponuje. Krzysztof Kowalewski Bo Bohdan to wyjątkowy, nadzwyczajny egzemplarz. Biały kruk. Miks talentów, zwłaszcza niepowtarzalnego muzyczno-aktorskiego, ale też tanecznego. Gdyby Bohdan poszedł do baletu, jestem pewna, że tam też dałby popis swojego talentu. Barbara Krafftówna Bohdan był już legendą, kiedy ja dopiero zaczynałem startować w zawodzie aktora. (…) To było jakieś szaleństwo, entuzjazm wokół tego młodziutkiego, takiego szczuplutkiego wówczas chłopca. Gdziekolwiek byliśmy, w STS-ie czy gdzie indziej, gdzie Bohdan zaszczycał nas swoją obecnością na widowni, natychmiast cała elita Warszawy prosiła go, żeby w przerwie, między bufetem a toaletą, coś zaśpiewał. On, jak Kiepura, wchodził na stolik, śpiewał, nawet a cappella, i natychmiast pojawiał się jakiś pianista, który mu akompaniował. Daniel Olbrychski Dobrego aktora poznaje się po tym, czy umie skupić uwagę widzów. Bohdan świetnie spełnia ten najważniejszy warunek sztuki aktorskiej. Jest wyjątkowy, niepowtarzalny, nadzwyczajny. Te przymiotniki najkrócej obejmuje określenie: jest inny, a dzięki temu – rozpoznawalny. Wspomnę też jego wdzięk, a zwłaszcza błyskotliwy dowcip. Olga Lipińska Bohdan jest geniuszem, ewenementem, wyjątkowym przypadkiem w polskim aktorstwie. Jego talent pozwolił mu wielokrotnie zapełniać Salę Kongresową, gdzie występował ze swoim recitalem. Żadnemu Polakowi się to nie udało. Był w jednej osobie i naszym Frankiem Sinatrą, i Charles’em Aznavourem w wodewilowym wydaniu. Grażyna Szapołowska Bohdan Łazuka (ur. 1938) - aktor filmowy i teatralny, piosenkarz. Rodzinnie związany z Lubelszczyzną. Absolwent PWST w Warszawie, uczeń Ludwika Sempolińskiego i Kazimierza Rudzkiego. Laureat pierwszej nagrody na pierwszym Krajowym Festiwalu Polskiej Piosenki w Opolu (1963). Wykonawca wielu przebojów, między innymi: „To było tak”, „Dzisiaj, jutro, zawsze”, „Bo to się zwykle tak zaczyna”, „Bohdan, trzymaj się”, „Tajemnice Mundialu”. Występował w „Kabarecie Starszych Panów”. Współpracował z wieloma osobowościami polskiej sceny kabaretowej. Należał do artystycznego środowiska, nadającego ton polskiej kulturze w latach 60. i 70. XX wieku. Znany z popularnych filmów, zwłaszcza komediowych. Związany z kilkoma warszawskimi teatrami: Współczesnym, Syrena, Kwadrat, Rozmaitości, Komedia. W połowie lat 90. zrezygnował ze stałego etatem, ale do dziś pozostał bardzo aktywny. Koncertuje po Polsce, gra w filmach i serialach, występuje w Mazowieckim Teatrze Muzycznym im. Jana Kiepury w Warszawie. Karolina Prewęcka (ur. 1967) – dziennikarka, autorka książek. Są wśród nich zapisy rozmów z aktorami Stanisławą Celińską i Bohdanem Łazuką, biografia malarki Meli Muter oraz wspomnienia Monique Chmielewskiej-Lehman i Artura B. Chmielewskiego o ich ojcu, Henryku Jerzym Chmielewskim – Papciu Chmielu. Absolwentka etnografii, przede wszystkim lubi słuchać ludzi, stara się utrwalać pamięć o ich przeżyciach i przekazywać emocje.

Historia krakowskiej rodziny Friedleinów to bogato udokumentowana opowieść o losach rodu, który przez ponad dwa stulecia współtworzył historię, kulturę i tożsamość Krakowa. Od przybycia Jana Jerzego Fryderyka Friedleina z Bawarii w XVIII wieku, przez działalność wydawniczą i księgarską Daniela Edwarda i Rudolfa Friedleinów, po wybitne dokonania Józefa Edwarda Friedleina prezydenta Krakowa w latach 1893-1904, który wprowadził w mieście wodociągi i tramwaje elektryczne - książka ukazuje niezwykłą drogę rodziny, która z pokolenia na pokolenie łączyła pracowitość, talent i patriotyzm. Publikacja Marka Tomasza Piekarczyka ma także wymiar głęboko osobisty. Autor, potomek rodu Friedleinów, z czułością i historyczną rzetelnością przywraca pamięć o swoich przodkach - ich pracy, zasługach i życiu codziennym. Wspomnienia rodzinne, archiwalne fotografie, dawne dokumenty i relacje świadków splatają się tu w pasjonującą kronikę krakowskiej rodziny, która na trwałe wpisała się w dzieje miasta. To książka o korzeniach, tożsamości i ciągłości tradycji - o tym, jak historia jednej rodziny staje się częścią historii Krakowa i Polski.

Wywiad rzeka, który z Jurgenem Habermasem przeprowadzili Stefan Mller-Doohm i Roman Yos, jest retrospektywnym spojrzeniem na ewolucję jego myślenia, rozwój współczesnej filozofii, a także zapisem aktualnych poglądów myśliciela na temat podstawowych kwestii społecznych i politycznych.O zadaniach filozofii:Odkrycia naukowe bowiem zyskują oświecający charakter dopiero wtedy, gdy odnoszą się do naszego zawsze już "rozumiejącego" bycia-w-świecie - to znaczy do nieuchronnie zawsze danego już przedrozumienia, jak znajdujemy się w naszym świecie życia i w kulturowo dziedziczonym horyzoncie. Uważam artykulację tego samorozumienia przy wykorzystaniu aktualnie dostępnej nam wiedzy naukowej za właściwe zadanie filozofii.O końcu epoki rewolucji:Moje pokolenie po wstrząsie upadku cywilizacji miało dwa doświadczenia historyczne. Mimo rozczarowania wszelkimi dalej sięgającymi celami politycznymi nauczyliśmy się, a dziś trzeba powiedzieć: musieliśmy się nauczyć, że odbudowa zniszczonych wojną społeczeństw w demokracjach kapitalistycznych w warunkach systemowej konkurencji może iść w parze z budową państwa opiekuńczego. Potem koniec zimnej wojny nauczył nas, że kapitalizmu, który zapanował na całym świecie, nie można już zwalczyć rewolucją w sensie Marksa.O fałszywej opozycji: republikanizm vs liberalizm:[Moja teoria polityczna] stanowi próbę uniknięcia komplementarnych błędów dwóch klasycznych tradycji: republikanizmu i liberalizmu. Propagują one bowiem prymat jednej z dwóch równie pożądanych zasad legitymizacji: "rządów ludu" lub "rządów prawa". Zamiar ustanowienia dobrowolnego stowarzyszenia wolnych i równych obywateli byłby jednak równie chybiony, gdyby podporządkować demokrację rządom prawa i gdyby, odwrotnie, poddać woli ludu państwo prawa oparte na prawach podstawowych. Ja tymczasem pokazuję "jednoźródłowość" obu zasad, ponieważ w procesie politycznym jedna może wejść do gry tylko dzięki realizowaniu drugiej.Jurgen Habermas, ur. 1929, jeden z najwybitniejszych myślicieli współczesności, filozof i socjolog niemiecki, emerytowany profesor filozofii na Uniwersytecie Goethego we Frankfurcie nad Menem. Początkowo związany ze szkołą frankfurcką, opracował własny model socjologii wiedzy. Twórca teorii rozumu komunikacyjnego i działań komunikacyjnych, polemizował z postmodernizmem, postulując dokończenie projektu nowoczesności. Pasjonują go próby urzeczywistnienia filozofii w polityce i życiu społecznym. Autor kilkudziesięciu książek, w Polsce ukazały się m.in.: Strukturalne przeobrażenia sfery publicznej (2007); Teoria działania komunikacyjnego (t. I - 1999, t. II - 2002); Filozoficzny dyskurs nowoczesności (2000); Faktyczność i obowiązywanie. Teoria dyskursu wobec zagadnień prawa i demokratycznego państwa prawnego (2005); Przyszłość natury ludzkiej. Czy zmierzamy do eugeniki liberalnej? (2003).Stefan Mller-Doohm, ur. 1942, emerytowany profesor socjologii na Uniwersytecie Carla von Ossiettzky'ego w Oldenburgu, autor biografii Jrgena Habermasa (2014) i Theodora W. Adorna (2003).Roman Yos, ur. 1979, filozof, pracuje na Bergische Universitt w Wuppertalu. W 2024 r. opublikował książkę Der junge Habrmas. Eine ideengeschichtliche Untersuchung seines frhen Denkens 1952-1962 [Młody Habermas. Studium jego wczesnej myśli z perspektywy historii idei 1952-1962].

"Mój pierwszy maraton" to książka, która przygotuje Cię - niezależnie od tego, jak bardzo jesteś zabiegany - w sposób solidny, przemyślany i systematyczny do pokonania królewskiego dystansu. Dzięki profesjonalnie opracowanemu i sprawdzonemu planowi treningowemu, odrobinie samodyscypliny i pasji do biegania osiągniesz swój cel - ukończenie maratonu z uśmiechem i dumą. Co więcej, ta droga może zainspirować Cię do odkrycia, że potrafisz realizować się także na innych płaszczyznach życia. Przełamywanie barier w sporcie to często początek większych zmian - również tych poza biegową ścieżką.Monika Maczuga-Paciorek: Kobieta, Żona jednego Męża, Matka trójki Smyków, gospodyni domowa, realizatorka biegowych treningów (szczególnie porannych), osoba aktywna zawodowo (pedagog szkolny/specjalny) i wolontariacko, maniaczka książek, rodzicielstwa i wychowania, studentka psychologii, pasjonatka relacji międzyludzkich, różnych działań i inicjatyw. Nieustannie "jej się chce" i "ciągle jej mało" - pragnie się rozwijać w różnych obszarach życia! Kocha swoją Rodzinę i kocha Życie!

Św. Andrzej Świerad, jeden z najsłynniejszych średniowiecznych polskich eremitów, był szczególnie czczony w Polsce, na Słowacji i na Węgrzech. Urodził się w Polsce, życie zakonne prowadził na terenie dzisiejszej Słowacji, a król węgierski doprowadził do jego kanonizacji. Do jego grobu w Nitrze od wieków pielgrzymują liczni wierni. W Polsce znajduje się pustelnia św. Andrzeja Świerada - miejsce surowej ascezy, które przyciągało ludzi, szukających u niego duchowej pomocy. Wielu z nich postanowiło go naśladować i pójść jego radykalną drogą. Zamieszkali w pobliżu jego pustelni, zakładając swoje własne i korzystając z jego kierownictwa duchowego. Do dziś przybywają tam pielgrzymi, którzy pragną w ciszy tych mistycznych miejsc spotkać Boga. Unikalna książka przypomina postać tego gorliwego eremity, którego sława była swego czasu tak wielka, jak współczesna sława św. Szarbela z Libanu.Książka przybliża także postaci naśladowców św. Andrzeja Świerada, takich jak św. Benedykt, św. Urban, św. Just

Ari Gold - bezpośredni, często bezczelny w swoich działaniach, a przy tym wyjątkowo skuteczny agent gwiazd z Hollywood - osiągnął niebywały sukces i na wiele lat zdominował rynek agencyjny. Pomagał aktorom, zawierał transakcje z największymi wytwórniami i doprowadzał do skutku umowy pozornie niemożliwe do zrealizowania. Teraz, będąc już na emeryturze, postanowił jeszcze raz wstrząsnąć branżą, publikując książkę, w której nie tylko opisuje wiele zabawnych, często szokujących sytuacji ze świata show-biznesu, ale przede wszystkim przekazuje swoją filozofię dotyczącą prowadzenia biznesu i udanego życia.Złoty standard to historia człowieka, który szturmem wdarł się na szczyt i przez dekady nie pozwolił się z niego zrzucić. To lektura dla biznesmenów, ludzi ambitnych, liderów i wszystkich chcących osiągnąć sukces. W świecie autora nie ma miejsca na kompromisy, jest za to mnóstwo siły. Wystarczy po nią sięgnąć, aby rozpocząć swoją drogę na szczyt. Jak? Najlepiej w zgodzie z filozofią, którą przybliża nam w swojej książce.

Napisane przez Roberta Calassa tuż przed śmiercią Dzieło bez imienia jest wyjątkowym przewodnikiem po jego wcześniejszych książkach, a zarazem intelektualną autobiografią podaną w formie przenikliwego literackiego eseju. Calasso - obawiający się biografów i ich interpretacji - podsumowuje swoją twórczość i pozostawia czytelnikom swoisty duchowy testament. Porównuje napisane przez siebie książki do archipelagu - nie tworzą one bowiem spójnego dzieła, lecz są skupiskiem rozrzuconych wysp. Oddalonych od siebie, ale możliwych do połączenia mostami-tematami, do których Calasso regularnie powracał: sekularyzacją społeczeństwa, nowoczesnością, mitami greckimi (i nie tylko) czy refleksją nad utworami Charles'a Baudelaire'a i Franza Kafki."Upadek [królestwa] Kusz miał się okazać wylęgarnią całego Dzieła. W kolejnych książkach nie ma żadnego istotnego elementu, który by tam nie występował, niczym unerwienie, czasami ledwie widoczne, czasami wyraźne. Pierwszą rozpoznawalną rzeczą jest słowo w sanskrycie, ryta, na którego temat rozmaici wybitni indolodzy dyskutowali namiętnie i poruszająco, zastanawiając się, czy należy je przełożyć jako ład świata (to rozwiązanie przeważyło), czy jako prawdę. Słowo to pojawia się już na drugiej stronie książki, w powiązaniu z Kongresem Wiedeńskim"."Istnieje tysiąc słusznych powodów, by nie robić tego, co robię. I jeden tylko, by to uczynić: powiedzieć z możliwie największą precyzją kilka rzeczy o niektórych napisanych przez siebie utworach".Roberto Calasso

Tuż po zakończeniu pierwszej wojny światowej Gertrude Bell kreśliła granice Orientu w kolebce cywilizacji między dwiema rzekami: Tygrysem i Eufratem. Kim była? Poszukiwaczką przygód, archeolożką i szpiegiem. Absolwentką Oksfordu władającą biegle arabskim i perskim, zaciekłą imperialistką w służbie Wielkiej Brytanii, ale też panną z zamożnego wiktoriańskiego domu, zakochaną bez pamięci tragiczną bohaterką. Pełna ideałów jak Lawrence z Arabii, odważna jak młody Winston Churchill, doskonale odnajdowała się zarówno na angielskim dworze, jak i pod namiotami beduinów. Barwna i nietuzinkowa Gertrude Bell została jednak wymazana z kart historii.Olivier Guez przybliża nam postać niezwykłej kobiety. Snuje też opowieść o odkryciu gigantycznych złóż ropy naftowej i okrutnych rozgrywkach o władzę między Brytyjczykami, Francuzami i Niemcami, a także negocjacjach prowadzonych z beduinami w okolicach Bagdadu. Pisząc o Gertrude Bell, szkicuje jednocześnie szeroką panoramę pierwszej globalizacji, podczas której największe imperium wszech czasów przywłaszczyło sobie mityczną krainę wyklętą, ziemię Abrahama, potopu i wieży Babel: Mezopotamię.

Wciągająca i przezabawna opowieść o osobliwym życiu naszych ciał po śmierci.Przez dwa tysiące lat ludzkie zwłoki jedne z własnej woli, inne nieświadomie uczestniczyły w najśmielszych i najbardziej niezwykłych eksperymentach nauki. To one testowały pierwsze francuskie gilotyny, odbyły lot na pokładzie wahadłowca NASA, zostały ukrzyżowane w paryskim laboratorium w ramach badań nad autentycznością Całunu Turyńskiego, a także pomogły rozwiązać zagadkę katastrofy lotu TWA 800. Każdy nowy zabieg chirurgiczny od przeszczepu serca po operacje korekty płci w pewien sposób zawdzięcza im swoje istnienie; ciała zmarłych, ciche towarzyszki chirurgów, współtworzyły historię medycyny.W tej fascynującej książce Mary Roach śledzi to, czego dokonywały ciała zmarłych na przestrzeni wieków od średniowiecznych i dziewiętnastowiecznych laboratoriów anatomicznych oraz aptek, w których wykorzystywano ludzkie szczątki, po współczesne ośrodki badające procesy rozkładu w Tennessee, laboratoria chirurgii plastycznej czy skandynawskie konferencje funeralne poświęcone kompostowaniu ludzkich ciał.Z charakterystycznym dla siebie ironicznym, niepowtarzalnym tonem, Roach snuje wciągającą opowieść o tym, co dzieje się z naszym ciałem, gdy nas samych już nie ma..

Sztuka współczesna w poszukiwaniu duchowości W zbiorze esejów Cisza i zgiełk obrazów Krystyna Czerni z pasją i erudycją prowadzi czytelnika przez świat sztuki XX i XXI wieku, kierując uwagę ku twórczości, w której różnorodny wyraz znajduje rzeczywistość duchowa. Ten wymiar wydobywa w subtelny sposób daleki od konfesyjnych uproszczeń i jednoznacznych etykiet w pracach artystów reprezentujących odmienne postawy i języki wizualne, jak Alina Szapocznikow, Leon Tarasewicz, Jarosław Modzelewski, Bettina Bereś, Jan Pamuła, Aldona Mickiewicz czy Krzysztof Sokolovski. Szeroką wiedzę i ugruntowane kompetencje badawcze autorka łączy z osobistym tonem, wynikającym z wieloletnich przyjaźni z artystami, rozmów w pracowniach i uważnego, pogłębionego kontemplowania ich dzieł. Wzbogacona o kolorowe reprodukcje, wolna od hermetycznego języka książka stanowi zaproszenie do namysłu nad metafizycznym wymiarem sztuki współczesnej, odsłaniającym się czasami nieoczekiwanie w tym, co z pozoru zupełnie przyziemne. Odznaczające się dużą komunikatywnością i profesjonalizmem teksty zebrane w tomie Cisza i zgiełk obrazów absorbują uwagę czytelnika, dając mu możliwość zaznajomienia się z rozmaitymi strategiami artystycznymi. Zaprzyjaźniona z wieloma twórcami, Krystyna Czerni odkrywa przed czytelnikami szczegóły z tak zwanej kuchni artystycznej i sekrety środowiska, co czyni książkę bardzo atrakcyjną.prof. dr hab. Joanna M. Sosnowska Imponujące zaplecze merytoryczne, osobiste relacje z twórcami oraz emocje towarzyszące kontemplowaniu i przeżywaniu doświadczanych w pracowniach dzieł pozwoliły Krystynie Czerni osiągnąć wysoki stopień przyległości, swego rodzaju zespolenia się z nimi, co nie pozostaje bez znaczenia dla podjętej refleksji krytycznej. Dzięki owej zażyłości w miejsce świadomości eksploatującej pojawić się mogła świadomość współodczuwająca, tak znamienna dla pisarstwa Czerni.dr hab. Renata Rogozińska, prof. UAP

Podróże z Herodotem są wśród prac Ryszarda Kapuścińskiego tekstem wyjątkowym. Autor wraca wspomnieniami do swoich pierwszych zagranicznych wypraw reporterskich w latach 50. i 60. XX wieku, a wątek ten przeplata rozważaniami - o charakterze historycznym, społecznym i antropologicznym - wywołanymi lekturą Dziejów Herodota, których tom towarzyszył mu w podróżach już od 1956 r.Co zafascynowało polskiego reportera w dziele żyjącego 2500 lat wcześniej Greka z Halikarnasu, "ojca historii", co ich obu połączyło? Ciekawość świata, chęć poznania - i zrozumienia! - innych społeczeństw, ludów, kultur, a również poczucie "zawodowej" wspólnoty, gdyż Herodot to zdaniem Ryszarda Kapuścińskiego "rasowy reporter: wędruje, patrzy, rozmawia, słucha, żeby później zanotować to, czego dowiedział się i zobaczył, lub żeby po prostu rzecz zapamiętać".

Fenomen, który zmienił futbol na zawsze.We wrześniu 1976 roku w jednym z najpiękniej położonych miast świata piłkarscy bogowie postanowili podarować ludzkości wspaniały dar - Ronaldo.W biografii Fenmeno Luca Caioli zabiera czytelników w podróż przez trzy kontynenty. Pokazuje w niej dzieciństwo chłopca zwanego Dadado w Bento Ribeiro, dzielnicy Rio de Janeiro, przedstawia drogę zakochanego w piłce Ronniego od gry w halach futsalowych do występów PSV, Barcelonie, Interze i Realu Madryt, jego niezłomną walkę o odzyskanie zdrowia po koszmarnych kontuzjach, a także triumfalny powrót snajpera na azjatyckim mundialu, na którym został królem strzelców i w wielkim stylu doprowadził Canarinhos do zdobycia Pucharu Świata.Jaką ksywkę dostał z powodu wystających zębów? Kto pomógł mu przystosować się do gry na 11-osobowym boisku? Dlaczego nazwał Romrio "dupkiem"? Co wydarzyło się w Barcelonie, że ostatecznie opuścił Camp Nou? I w jaki sposób Andrs Snchez złożył mu ofertę występów w Corinthians?Poznaj historię Ronaldo Lusa Nazrio de Limy, piłkarza, który wyznaczył nowe standardy dla środkowych napastników i udowodnił, że nawet ze zgruchotanymi kolanami można zostać legendą.

Pierwsza biografia jednego z najbardziej utytułowanych polskich piłkarzy: medalisty mistrzostw świata (1974) i igrzysk olimpijskich (1972, 1976), mistrza Polski (1978), czterokrotnego króla strzelców polskiej ligi (1976, 1978, 1979, 1980), a także najlepszego snajpera w historii Wisły Kraków czyli wielkiej legendy Kazimierza Kmiecika.Ponad czterysta stron opatrzonych niemal dwustoma zdjęciami. Wspomnienia, podsumowania i nieznane historie z życia Kazimierza Kmiecika. O legendzie Wisły Kraków opowiadają członkowie rodziny, koledzy z boiska m.in. Adam Nawałka, Antoni Szymanowski, Zdzisław Kapka, Marek Kusto, trenerzy m.in. Andrzej Strejlau, Jacek Gmoch oraz podopieczni m.in. Jakub Błaszczykowski, Tomasz Kulawik, Bogdan Zając, ngel Rodado i wielu innych. Pozycja obowiązkowa dla każdego Wiślaka i kibica reprezentacji Polski.

Nie pytały, czy mogą. Wspinały się tam, gdzie chciały. Zawsze w górę. Na przekór wszystkim."Miejsce kobiet jest na szczycie" - brzmiało hasło amerykańskiej wyprawy na ośmiotysięczną Annapurnę. By się tam znaleźć, kobiety wspinające się w górach całego świata musiały pokonać nie tylko pionowe ściany i duże wysokości, ale też stereotypy i ograniczenia narzucane przez zdominowane przez mężczyzn, niekiedy skrajnie mizoginistyczne środowisko.Z czym się mierzyły? Co je determinowało? Jaką płaciły za to cenę?Bunt to opowieść o losach kilkudziesięciu niezwykłych kobiet, które w górach dokonały rzeczy wybitnych. Od pierwszych przejść taternickich i alpejskich, przez sukcesy himalajskie pokolenia Wandy Rutkiewicz, po czasy współczesne. A wszystko to na tle społecznych, kulturowych i politycznych zmian w Polsce i na świecie.Inspirujący reportaż o odwadze, sile, pasji i determinacji, a zarazem kompendium wiedzy o historii wspinających się kobiet.

Książka „Warszawskie dzieci ’44” pozwala spojrzeć z zupełnie nowej perspektywy na udział najmłodszych mieszkańców miasta w Powstaniu Warszawskim. To nie opowieść o bohaterskich walkach małych żołnierzy ani dyskusja o tym, czy wolno było im dać broń do ręki albo wysłać z butelką zapalającą na barykady. Po raz pierwszy ukazuje, jak dzieci uczyły się żyć w zupełnie nowej dla nich powstańczej rzeczywistości. Jak szybko musiały dorosnąć, by „wielka przygoda” nie zakończyła się śmiercią. Jak radziły sobie z przerażeniem, bólem, cierpieniem oraz koszmarnymi doświadczeniami, których były uczestnikami bądź świadkami. A także jak z traumą wyniesioną z powstańczej Warszawy musiały zmagać się do końca życia. Skłania do refleksji, jak doświadczenie Powstania Warszawskiego było przekazywane kolejnym pokoleniom. Spojrzenie na to wydarzenie oczami dziecka, poznanie jego emocji i dramatów odsłania prawdę o walce pozbawionej heroizmu oraz cenie, którą przyszło za nią zapłacić, by móc żyć dalej. O tym wszystkim dowiemy się, poznając wspomnienia m.in.: Beaty Tyszkiewicz, Krystyny Zachwatowicz-Wajdy, Magdaleny Zawadzkiej, Jarosława Abramowa-Newerlego, Jacka Fedorowicza, Krzysztofa Zanussiego, syna komendanta Armii Krajowej – Adama Komorowskiego, i syna „warszawskiej Niobe” – Mścisława Lurie. Agnieszka Cubała – pasjonatka historii Powstania Warszawskiego. Swoją przygodę z tym tematem rozpoczęła od napisania książki „Ku wolności… Międzynarodowe, polityczne i psychologiczno-socjologiczne aspekty Powstania Warszawskiego”. W Muzeum Powstania Warszawskiego koordynowała prace nad realizacją scenariusza ekspozycji stałej. Opracowała hasła autorskie do „Wielkiej Ilustrowanej Encyklopedii Powstania Warszawskiego”. Konsultowała dwa rozdziały polskiej edycji książki Normana Daviesa „Powstanie ’44”. Wydała publikacje: „Sten pod pachą, bimber w szklance, dziewczyna i… Warszawa. Życie codzienne powstańczej Warszawy”, „Skazani na zagładę? 15 sierpnia 1944. Sen o wolności a dramatyczne realia”, ”Igrzyska życia i śmierci. Sportowcy w Powstaniu Warszawskim”, „Miłość ’44” oraz „Kobiety ’44”. Otrzymała nagrodę Klio i odznakę Zasłużony dla Warszawy.

Kilka lat temu Bogdan Frymorgen opublikował album fotograficzny o Lanckoronie. Teraz ubrał ją w słowa. Nie jest to jednak przewodnik ani esej historyczny. Autor zaprasza czytelników do bardzo intymnej przestrzeni, w której czas i życie mieszają się w równych proporcjach. Frymorgen kieruje mikroskop swojej prozy także na siebie i na rodzinną historię związaną z Lanckoroną. Jak to zazwyczaj bywa w przypadku twórczości autora, rzeczy pozornie oczywiste nabierają nowego znaczenia. W ten sposób tytułowa bohaterka książki staje się pretekstem do szerszych rozważań na temat zjawisk, które w swojej bliskości mogą stać się odległe. Zawsze jednak pozostają uniwersalne jak miłość i przyjaźń. Lanckorona to apoteoza miejsca na Ziemi i mikroskopijna oda do człowieczeństwa.

Łukasz Kurdybacha w Palestynie - Witold Jan Chmielewski

Czy zastanawialiście się kiedyś, co kryje się za maską profesjonalnego spokoju Waszego lekarza? Dr Danielle Ofri, lekarka ze słynnego szpitala Bellevue w Nowym Jorku, przerywa milczenie i łamiąc odwieczne tabu, zabiera nas w podróż do świata, w którym strach, wstyd i poczucie straty są tak samo obecne jak medyczne procedury, zabiegi i leki.W świecie medycyny panuje mit, że dobry lekarz to lekarz pozbawiony emocji. Wmawia się nam, że uczucia są wrogiem kompetencji i zaciemniają osąd. Prawda wygląda jednak zupełnie inaczej. Emocje są linią basową, która gra w tle każdej decyzji medycznej, wpływając na diagnozy i proces leczenia znacznie silniej, niż mamy odwagę i chcielibyśmy przyznać.O czym jest ta książka?To nie jest kolejna książka o lekarskich zaleceniach. To brutalnie szczery reportaż na temat najbardziejludzkiej stronie medycyny. Relacja z ukrytej, ale najważniejszej linii walki o nasze zdrowie: toczonej przez każdego lekarza z własnymi emocjami. Dr Danielle Ofri, opierając się na wieloletnim doświadczeniu w pracy w najstarszym szpitalu publicznym w USA, w bezkompromisowy sposób odkrywa to, co zazwyczaj zostaje za zamkniętymi drzwiami dyżurki lekarskiej. Realia są amerykańskie, ale historia pozostaje uniwersalna, jak ponadnarodowe są emocje takie same bez względu na wszelkie różnice między ludźmi: lekarzami i pacjentami pod każdą szerokością geograficzną.Autorka przeplata wiedzę naukową z poruszającymi historiami pacjentów, takimi jak np.:Julia imigrantka z Gwatemali walcząca o przeszczep serca, której historia pokazuje, jak system i biurokracja ścierają się z siłą ludzkiej determinacji.Pan Edwards pacjent, którego paniczny lęk przed igłami doprowadził do tragedii, a którego samotna śmierć stała się lekcją o wadze relacji lekarz-pacjent.Mercedes młoda kobieta, której tajemnicza śmierć wstrząsnęła Autorką i podważyła jej wiarę w potęgę wiedzy medycznej.Czego dowiesz się z tej książki?Ta lektura zmieni Twoje spojrzenie na każdą przyszłą wizytę u lekarza. Dzięki niej zrozumiesz:Dlaczego lekarze boją się popełnienia błędów:Przeczytasz o paraliżującym wstydzie, który towarzyszy pomyłkom medycznym, i o tym, jak sama Autorka omal nie doprowadziła do śmierci pacjenta przez złą decyzję dotyczącą insuliny.Gdzie znika empatia:Dowiesz się, dlaczego studenci medycyny, na początku studiów pełni ideałów tracą wrażliwość w zderzeniu z systemem i ukrytym programem nauczania.Jak smutek wpływa na leczenie:Zobaczysz, jak nieprzepracowana żałoba po stracie pacjentów prowadzi do wypalenia zawodowego i medycyny defensywnej.Czym jest czarny humor w szpitalu:Zrozumiesz, dlaczego lekarze i personel medyczny używają slangu i żartów (często szokujących dla osób z zewnątrz) jako mechanizmu obronnego przed traumą.Dlaczego warto przeczytać tę książkę?W dobie zaawansowanych technologii zapominamy, że medycyna to przede wszystkim spotkanie dwóch osób. Danielle Ofri udowadnia, że umiejętność rozpoznawania emocji - zarówno własnych, jak i pacjenta - jest kluczowym narzędziem diagnostycznym.Dr Danielle Ofri nie tylko diagnozuje pacjentów, ale w mistrzowski sposób diagnozuje samą medycynę, przypominając, że pod stetoskopem zawsze bije ludzkie serce.To pozycja obowiązkowa dla fanów literatury faktu, reportaży medycznych, esejów oraz wszystkich, którzy chcą zrozumieć, co dzieje się w gabinecie lekarskim, gdy drzwi zostają zamknięte.