Pokolenie dzisiejszych rodziców, podobnie jak poprzednie w najnowszej historii Europy, staje przed następującymi wyzwaniami dotyczącymi ich dzieci:MANIPULOWANIE UCZUCIAMIUWIEDZENIE IDEOLOGICZNEINSTRUMENTALNE WYKORZYSTANIEPROGRAMOWANIE SOCJOCYBERNETYCZNEMITY POLITYCZNEGrzegorz Górny pokazuje mechanizmy działań ideologicznych oraz politycznych, które sprawiają, ze młodzież jest wykorzystywana jako taran do przeprowadzania rewolucji o charakterze światopoglądowym. Książka „Kto chce ukraść umysły naszych dzieci” Grzegorza Górnego to próba odpowiedzi na pytanie, dlaczego współczesne ideologie tak chętnie wykorzystują młodzież, zwłaszcza uniwersytecką, do burzenia zastanego ładu kulturowego i politycznego. Autor pokazuje, jak funkcjonuje ten model zarówno na przykładzie XX-wiecznych totalitaryzmów, jak i dzisiejszych ruchów ideologicznych – jak wykorzystują one w tym celu mit ofiary, naukowości czy apokalipsy. Efektem tych działań jest przyjęcie światopoglądu porządkującego świat w postaci walki klas, walki ras, walki płci czy walki o klimat. Kazda z tych koncepcji stanowi rodzaj „mitu politycznego”,zdolnego uwodzić umysły młodych ludzi.Gdy zagłębimy się w historie, zauważymy, ze rewolucje zawsze robili ludzie młodzi. Osoby dorosłe nie miały na to czasu, ponieważ ich uwaga zaprzątnięta była tysiącem innych spraw: musieli pracować, utrzymywać rodziny, opiekować się dziećmi, wywiązywać z licznych zobowiązań, których nie miała młodzież. Nie oznacza to, że młodzi byli architektami wydarzeń. Raczej wykorzystywano ich do walki jako mięso armatnie. Działo się tak z prostego powodu. W tym wieku ludzie są naiwni i ufni, w związku z tym mierzą wszystkich swoja własną miara, nie widząc hipokryzji, obłudy, cynizmu, machinacji i braku skrupułów. Za dobra monetę przyjmuję szczytne ideały, wzniosłe hasła, szlachetne slogany, nie dostrzegając ukrytych interesów, indoktrynacji i propagandy. Dla sprawnych socjotechników stanowią zatem łatwy łup, którym można zręcznie manipulować i rzucać do walki.(fragment książki)
Czy śmierć naprawdę oznacza koniec świadomości? Czy istnieje coś, co może przetrwać rozpad ciała? A może nasze wyobrażenia o życiu po śmierci są jedynie próbą oswojenia największego z ludzkich lęków? Śmierć to niezwykły esej jednego z najważniejszych twórców europejskiego symbolizmu Mauricea Maeterlincka (18621949), belgijskiego dramaturga, poety i eseisty, który należał do najbardziej wpływowych pisarzy przełomu XIX i XX wieku. W 1911 roku otrzymał Literacką Nagrodę Nobla. Maeterlinck zafascynowany był mistycyzmem, metafizyką, okultyzmem, teozofią i spirytyzmem, a także podejmowanymi w jego czasach próbami naukowego badania zjawisk paranormalnych. W wydanej w 1913 roku Śmierci wszystkie te zainteresowania spotykają się wokół jednego, fundamentalnego pytania: co jeśli cokolwiek pozostaje z człowieka po śmierci? Autor zastanawia się nad źródłami lęku przed umieraniem, możliwością unicestwienia i przetrwania świadomości, reinkarnacją, telepatią, mediumizmem oraz relacjami o kontaktach ze zmarłymi. Sięga do filozofii, religii, psychologii i ówczesnych badań psychicznych, przywołując m.in. Williama Jamesa, Williama Crookesa, Olivera Lodgea i działalność Society for Psychical Research. Nie głosi przy tym prawdy objawionej. Pyta, wątpi, analizuje i konfrontuje wiarę z rozumem, próbując zbliżyć się do tajemnicy, wobec której ostatecznie wszyscy jesteśmy równi.
Jaki kolor ma ocean? To pytanie otwiera tę fascynującą i bogatą w znaczenia opowieść, która wymyka się prostym definicjom. Ocean, jeden z najważniejszych podmiotów współczesnego świata, nie jest tu tłem ani krajobrazem, lecz żywym bohaterem - świadkiem historii, archiwum pamięci i miejscem, w którym splatają się losy ludzi i świata pozaludzkiego.Podróż transatlantykiem pozwala autorowi wsłuchać się w głos oceanu - w jego rytm, pamięć i jego milczenie. Przemieszczając się po kolejnych piętrach statku niczym po labiryncie, przygląda się on Atlantykowi jako przestrzeni migracji i ucieczki, przez którą przemieszczają się uchodźcy, wygnańcy i ci, którzy szukają nowego początku. Jednocześnie pokazuje ocean jako kruche, zagrożone środowisko, na którym odciskają się skutki ludzkiej działalności i katastrofy klimatycznej, śledzi losy statków i podróżujących nimi pisarzy i artystek - tych wszystkich, którzy nie podążają po utartych i znanych szlakach.To książka o podróży, ale i o pisaniu, gdzie autor z rozmachem i dezynwolturą bada granice - języka, ale i swoje własne jako pisarza i obserwatora - jednocześnie zagłębiając się zarówno w inne teksty, obrazy i historie, jak i w przestrzenie własnej biografii i pamięci. W swoim eseju Tomasz Szerszeń zastanawia się nad stykami ludzkiej i nieludzkiej historii, pokazuje, jak w pewnych okolicznościach turysta może się zmienić w uchodźcę, pyta, czym był i czym jest "smutek podróży" i co to znaczy "być pomiędzy", w tranzycie.
Tobiasz i wielki liść"Tobiasz i wielki liść" to powieść przenikliwa, zmysłowa, pełna emocji, również tych niełatwych i ambiwalentnych, które opisywane są z melancholią, ale też z humorem.Bohaterkę poznajemy w momencie, gdy osiąga wiek emerytalny. Ma dość uczelni, studentów i kolegów, zdecydowanie dość tego, czym stała się akademia w efekcie kolejnych reform. Na zakończenie kariery symuluje projekt badawczy wykorzystujący najnowsze technologie. Wątek życia zawodowego układa się w kąśliwą satyrę na uniwersytet, jego rytuały, biurokrację i pustkę ideową.Bohaterka najczęściej przebywa w sferze pomiędzy jawą a snem, przytomnością umysłu a jego błądzeniem. W tym szczególnym stanie odpowiada na anons, skutkiem czego do jej domu trafia królik Tobiasz, który dosłownie wypełnia pustkę. Nowego mieszkańca trzeba nakarmić, ochronić, a przede wszystkim poznać i zrozumieć. Tobiasz przywraca bohaterce zmysł dotyku i trzeźwość, jednocześnie pozwalając jej na bujanie w obłokach. Króliki są wszak pradawnymi zwierzętami, które znały dinozaury, Alicję i surrealistów."Inga Iwasiów wypracowała bardzo oryginalną formułę opowieści diagnostycznej. Idzie właśnie o diagnozę - kształtu dzisiejszego świata oraz kondycji człowieka. Co się z tym pierwszym stało? Co poszło nie tak? W jakim położeniu znalazł się ten drugi? To wielkie pytania i zarazem wyzwania literatury współczesnej, podejmowane przez naszych pisarzy raczej rzadko. Indze Iwasiów się udało!"Dariusz Nowacki
Książka kompleksowo i po raz pierwszy w literaturze polskiej w tak obszernej i pogłębionej formie przybliża czytelnikowi założenia mało znanej w Polsce ekologii akustycznej – interdyscyplinarnej dziedziny badającej relacje między człowiekiem a jego otoczeniem dźwiękowym, stworzonej w drugiej połowie XX wieku przez kanadyjskiego kompozytora i pedagoga Raymonda Murraya Schafera. Na podstawie badań własnych, przeprowadzonych wśród osób wyróżniających się wyższą niż przeciętna wrażliwością dźwiękową i wiedzą na temat zjawisk akustycznych, autorka formułuje sugestie dla praktyki pedagogicznej. Przedstawia konkretne propozycje metodyczne i organizacyjne.
Z publikacji mogą skorzystać specjaliści zajmujący się problematyką dźwięku – terapeuci, pedagodzy, artyści, architekci oraz przedstawiciele innych zawodów, dla których dźwięk i potrzeba jego kształtowania są codziennym zadaniem pracy twórczej. Książka jest też skierowana do rodziców i opiekunów dzieci nadwrażliwych dźwiękowo oraz do wszystkich, którym kondycja współczesnego środowiska dźwiękowego nie jest obojętna.
Istotą dociekań autorki są badania własne, zaprojektowane i przeprowadzone na potrzeby monografii. Wartościowe jest zwłaszcza szczegółowe, przeglądowe ujęcie literatury przedmiotu, dokonane z perspektywy interdyscyplinarnej, a nawet międzydziedzinowej, co dowodzi erudycyjnego potencjału badawczego, ukazując jednocześnie lukę w namyśle nad „dźwięko-logią” w polskiej literaturze pedagogicznej. [...] Walorem publikacji jest podjęcie tematyki niemal nieobecnej w dorobku pedagogicznym, zaś sięgnięcie do polifonicznego sposobu prowadzenia narracji odwołującej się do optyki kulturowej, kulturoznawczej, muzykologicznej, psychologicznej, a nawet ornitologicznej świadczy zarówno o oryginalności ujęcia tez, jak i ich innowacyjności.
Z recenzji prof. dr hab. Katarzyny Krasoń
Autorka podejmuje bardzo udaną próbę twórczego rozwinięcia koncepcji ekologii akustycznej, w szczególności w jej wymiarze edukacyjnym. Oryginalność jej monografii widoczna jest w profesjonalnym połączeniu trzech obszarów: omówienia pejzażu dźwiękowego, badań jakościowych nad doświadczeniem dźwięku oraz konstruowania zarysu programu autorskiego jako koncepcji edukacyjnej dla dzieci i młodzieży. Autorka rozszerza naukową debatę o ekologii akustycznej w kierunku praktyki dydaktycznej, co nadaje publikacji nowatorski charakter.
Z recenzji dra hab. Jarosława Chacińskiego,
prof. Uniwersytetu Pomorskiego w Słupsku
Kolejna pozycja w serii eseistycznej Wydawnictwa Warstwy. Paweł Mackiewicz i jego "Pamięć wiersza. Wokół współczesnych wierszy metapoetyckich" to potężna, erudycyjna historia polskiej poezji, jej wzajemnych przenikań, inspiracji i fascynacji. Autor - wykładowca akademicki, krytyk literacki, juror prestiżowych wyróżnień poetyckich (Nagrody im. Wisławy Szymborskiej czy Wrocławskiej Nagrody Poetyckiej Silesius), jako eseista zadaje pytanie, o to, dokąd udaje się wiersz, kiedy wychodzi z domu i do niego nie wraca. Ta książka to opowieść o śladach, pamięci i żywej polskiej literaturze. W swojej książce Mackiewicz zastanawia się nad takimi kategoriami jak rytm, znikanie, poprawianie świata, spory i powinności. Eseje z tego zbioru są więc nie tylko o poezji, ale same posługują się poetycką frazą, metaforą, skrótem. "Pamięć wiersza. Wokół współczesnych wierszy metapoetyckich" to erudycyjna, błyskotliwa mapa, inspirująca i niezbędna dla wszystkich miłośniczek i miłośników polskiej poezji XX i XXI wieku.
O wszystkim bez kompromisów. „Polska sama się wykańcza… Mamy dwa zwalczające się plemiona. To trochę jak w walce kogutów. Walki kogutów są w Europie chyba ściśle zakazane, ale kiedyś nakręciłem na ten temat odcinek „Boso przez świat”. Nie ma tak, żeby koguty mogły się pogodzić, one muszą się zadziobać, jeden zawsze próbuje dopaść drugiego. Teraz kogut Nawrocki stoi naprzeciwko koguta Tuska i muszą się dziobać.” Wojciech Cejrowski i Paweł Lisicki - dwóch niepokornych dziennikarzy - stworzyli Antysystem, gdzie nie żongluje się prawdą i gdzie niewygodne tematy nie istnieją. Potwierdzane są za to tezy, które jeszcze jakiś czas temu były niepopularne i stawiane są nowe, które zapewne za chwilę się uzasadnią. Bo zmieniają się czasy i zmieniają się ludzie, którzy do utrzymania władzy i bogactwa muszą zmienić narrację. Nasi Autorzy potrafią tę zmianę uchwycić.
Tylko o historii to zbiór tekstów Pawła Jasienicy z lat 1956–1961, publi¬kowanych w miesięczniku „Twórczość”, w „Przeglądzie Kulturalnym” „Nowej Kulturze” w kwartalniku „Kultura i Społeczeństwo”. To także teksty powstałe na podstawie prac historycznych i utworów literackich (Trylogia, Quo Vadis), pamiętników i biografii (Schmidt, Herriot, Bobrzyński). Wydawać by się mogło, że pisane ponad 60 lat temu eseje nam współczesnym nie mają wiele do powiedzenia. Nic bardziej mylnego. Kwestie stawiane przez Jasienicę są bowiem nieprzemijalne, to sprawy tak samo istotne dziś jak były wcześniej. Spory o historię, o jej interpretacje, o jej prawdę i fałsz mają to samo znaczenie tu i teraz. Publicystyka, literatura, działalność naukowa – wszystkie mają nam służyć do rozumienia wyciągania wniosków i polemik, bo jak pisze autor: „Nie wyobrażam sobie większego nieszczęścia dla kultury niż zaniechanie sporów na temat dziejów narodu. Bo taka święta zgoda dowodziłaby niezbicie, że własna przeszłość przestała nas obchodzić”. Szkoda tylko, że nasze współczesne zmagania z przeszłością nie są hamowane niegdysiejszą normą kultury wypowiedzi.
Musimy opodatkować najbogatszych. Funkcjonowanie państwa opiera się w dużej mierze na podatkach płaconych przez zwykłych obywateli, bo miliarderzy często podatku dochodowego praktycznie nie płacą, gdyż cały swój dochód uzyskują za pośrednictwem firm. Nadszedł czas, aby położyć kres tej niesprawiedliwości. Rozwiązaniem jest dwuprocentowy podatek Zucmana: minimalny podatek nakładany na samych ultrabogatych, którego orędownikiem jest ekonomista i ceniony ekspert w dziedzinie opodatkowania majątku, Gabriel Zucman.
Stworzenie Solidarności było największym dokonaniem Polaków w drugiej połowie XX wieku. Ale jakich Polaków? I czym była Solidarność? Dlaczego była tak wielką sprawą? Na powyższe pytania odpowiada ta książka. Beata Gołembiowska oddaje głos tym, którzy tworzyli Solidarność, począwszy od strajku gdańskiego w sierpniu 1980 roku, a nawet wcześniej, w małych grupach budowali ośrodki oporu i aktywności, z których wyrosła Solidarność. Ci ludzie, wraz z robotnikami Stoczni Gdańskiej i innych zakładów, tworzyli związek, nadali mu kształt, charakter, system wartości, idee, styl działania i prowadzili przez 16 miesięcy. A potem przez noc stanu wojennego, kiedy za niezłomność i aktywność przyszło płacić więzieniem, brakiem pracy, znoszeniem represji SB, często ruiną życia prywatnego. Wytrwali, choć nikt nie wiedział, że za parę lat wszystko się zmieni. [] W przyjętej przez Beatę Gołembiowską konwencji rozmów zostały pominięte konflikty wewnętrzne, tarcia, awantury i rozłamy z lat po stanie wojennym. [] W ostatnich latach wiele o tym napisano, często niesprawiedliwie, padły ciężkie zarzuty, w wielkim stopniu nieprawdziwe. Zostały rozpowszechnione podejrzenia, często bardzo raniące. Ich odpieranie, dowodzenie nieprawdziwości, wyjaśnianie kulis konfliktów wymagałoby innej książki, o innej wymowie. Autorka i jej rozmówcy zdecydowali się skoncentrować na najważniejszym przekazie, doświadczeniu, sensie Solidarności. Na tym, co spowodowało, że zmieniła bieg historii Polski. Prof. dr hab. Andrzej Friszke
Książka stanowi zbiór 10 esejów literackich poświęconych autorom związanym z paryską Kulturą. Bohaterami ich są m. in: poeci Czesław Miłosz i Wacław Iwaniuk, eseiści Jeleński i Stempowski, diaryści Czapski i Herling-Grudziński, dramaturg Gombrowicz, powieściopisarz Czarnyszewicz oraz autor osławionych Szkiców piórkiem, Andrzej Bobkowski. Wszyscy są połączeni wspólną ideą pisma będącego centrum intelektualnym emigracji polskiej w II połowie XX wieku wszyscy okazali się też wybitnymi twórcami w dziejach literatury polskiej XX stulecia. Fenomen środowiska Kultury niniejsza publikacja pogłębia o ukazanie sylwetek jej głównych twórców w wymiarze duchowym nie tylko w ich stosunku do kwestii fundamentalnych w życiu zbiorowym, lecz przede wszystkim mówiąc o indywidualnych poszukiwań egzystencjalnych, a nierzadko metafizycznych, każdego z nich. Zagadnienie poszukiwania osobistego sensu życia otwiera nową perspektywę w recepcji dzieł i postaw ludzi wciąż kształtujących naszą teraźniejszość. Książkę zrealizowano w ramach stypendium Prezydenta Miasta Lublin.
Świat oczami Lema Nauka, literatura i wizje przyszłości, z których wiele stało się rzeczywistością Pełne erudycji wywody, swobodne żonglowanie wiedzą z najróżniejszych dziedzin oraz wyjątkowe poczucie humoru autora urzekną zarówno koneserów jego twórczości, jak i tych, którzy dopiero rozpoczynają swoją przygodę z Lemem. Mimo upływu lat rozważania krakowskiego pisarza nadal inspirują i posiadają nie mniejszą energię niż książki najpoczytniejszych współczesnych historyków i myślicieli, którzy starają się opisać możliwe drogi rozwoju ludzkości. Dzięki tej książce czytelnik dowie się, jak Lem rozumiał erozję kultury, dlaczego uważał, że nie można skopiować ludzkiego umysłu i jakie zastosowania widział dla matematyki jako nauki. Nie jest łatwo zaprojektować tom, dający czytelnikowi pojęcie o poglądach Lema. Niezwykła różnorodność tematyczna eseistyki pisarza sprawia wrażenie, że znał się nieomal na wszystkim. Diabeł i arcydzieło to z pewnością książka o wymiarze i głębokości ujęcia, do których Lem przyzwyczaił nas w swych najwybitniejszych dziełach. Jerzy Jarzębski, krytyk i historyk literatury
Najlepsze i najważniejsze eseje amerykańskiej poetki i intelektualistki pozwalają w pełni docenić jej talent, błyskotliwość i skalę politycznego zaangażowania. Znajdziemy tu porywające eseje o budzeniu się w autorce świadomości feministycznej, o jej literackich mistrzyniach oraz o tym, jak pojmuje rolę poezji i społeczne zaangażowanie sztuki. Przeczytamy m.in. fragmenty słynnej książki "Zrodzone z kobiety. Macierzyństwo jako doświadczenie i instytucja", przełomowy esej "Przymus heteroseksualności a egzystencja lesbijska" czy tekst, w którym uzasadniała odmowę przyjęcia odznaczenia państwowego od administracji Billa Clintona. Zgromadzone teksty ukazują pełne spektrum jej zainteresowań - daje się tu poznać jako żarliwa feministka, niepokorna myślicielka, polityczna wizjonerka.
Podstawowym przesłaniem książki pt. "Ratunek dla Polski i świata – intronizacja Jezusa Chrystusa na Króla Polski" jest uzmysłowienie moim rodakom – często o niewystarczającej świadomości duchowej i społecznej – jak ważna jest intronizacja Jezusa Chrystusa na Króla Polski.
Polska i cały świat pogrążają się dziś w chaosie o niespotykanej dotąd skali, co prowadzi do nieuniknionych tragedii. Zarówno Polsce, jak i światu bardzo potrzebni są mądrzy oraz odważni przywódcy, którzy będą potrafili wyprowadzić współczesny świat z tego kryzysu.
Polacy wybrali mądrego i odważnego Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej i istnieje nadzieja, że to właśnie z Polski wyjdzie wreszcie oczekiwana iskra, która odmieni losy świata.
[O KSIĄŻCE] „There is no society”, nie ma społeczeństwa. Słowa te wypowiedziała Margaret Thatcher w październiku 1987 roku. Ich sens szybko zrozumiały klasy dominujące Zachodu. Oznaczają one wielkie oderwanie się świata wyższych sfer, które, porzucając dobro wspólne, pogrążają kraje Zachodu w chaosie zrelatywizowanego społeczeństwa. Zerwanie więzi, nawet tej opartej na konflikcie, sprawia, że upadamy w a-społeczeństwo. Od teraz już tylko „no more society”. Kryzys reprezentacji politycznej, atomizacja ruchów społecznych, cytadelizacja burżuazji, zbiegostwo klasy ludowej oraz ponadnarodowe uwspólnotowienie życia publicznego są znakami wyczerpania modelu, który nie spaja już społeczeństwa. Fala populizmu przetaczająca się przez świat Zachodu jest zaledwie widzialną częścią “soft power” klasy pracującej, która popchnie świat wyższych sfer do złączenia z prawdziwym ruchem społeczeństwa lub zniknięcia. Historyczny rozwód pomiędzy wyższymi sferami oraz nizinami objawia się osłabieniem społecznej kategorii, która niosła w sobie wartości amerykańskiej oraz europejskiej way of life: a mianowicie klasy średniej. Od tego momentu żyjemy w czasach a-społeczeństwa. Liberalny projekt Thatcher zaszedł dalej niż wyobrażała to sobie sama autorka. Ceną za wprowadzone reformy ekonomiczne było nie tylko poświęcenie całej klasy robotniczej na ołtarzu globalizacji, ale poświęcenie społeczeństwa w ogóle. fragment książki Christophe Guilluy (ur. 1964 w Montreuil) to francuski geograf i eseista zainteresowany społecznym wymiarem przemian zachodzących na mapach Zachodu. Dorastał w robotniczym środowisku paryskiego Belleville, a następnie ukończył geografię ze specjalnością miejską (fr. géographie urbaine) na Uniwersytecie Paris 1 Panthéon-Sorbonne. Pracuje również jako niezależny konsultant dla samorządów i instytucji społecznych, analizując przemiany społeczne i terytorialne współczesnej Francji. Jako autorowi esejów największą rozpoznawalność przyniosła mu koncepcja Francji peryferyjnej (fr. La France périphérique), opisująca charakterystyczne dla zglobalizowanego świata obszary poza zasięgiem wielkich metropolii oraz sposób ich powstawania. Guilluy skupia się na obszarach gdzie małe miasta, tereny podmiejskie i wiejskie zamieszkane przez klasy ludowe i średnie, zostały zmarginalizowane przez globalizację i zarządzające nią ze swoich centrów elity. Jego książki, takie jak Atlas des fractures françaises (2000), La France périphérique (2014) i No society (2018) wywarły duży wpływ na debatę publiczną we Francji. Choć jego tezy bywają również przedmiotem sporów w środowisku akademickim. W 2027 roku nakładem wydawnictwa Ha!art ukaże się książka Les dépossedés (2022) (pl. Wywłaszczeni), która próbuje zmierzyć się z wizją społeczeństwa dyktowaną przez elity opuszczonym i wywłaszczonym klasom ludowym.
Pisałem wyłącznie o ludziach, których życiowe drogi przecięły się z moją to stanowiło jedyne kryterium doboru. Nasze spotkania były możliwe dzięki temu, że ślady egzystencji każdego człowieka są niezatarte. Wszyscy jesteśmy wpisani w przeogromny węzeł wydarzeń, nie mający żadnych granic czasowych. Ta książka opisuje kilkadziesiąt włókien tego splotu.
Zamieszczone w niniejszym tomie eseje pochodzą z trzech książek W.G. Sebalda:Die Beschreibung des Unglcks (1985),Unheimliche Heimat (1991) i Logis in einem Landhaus (1998). Obiektami dociekań i interpretacji albo bohaterami esejów niemieckiego autora są m. in.Arthur Schnitzler, Franz Kafka, Elias Canetti, Thomas Bernhard, Joseph Roth, Jean Amry, Jean-Jacques Rousseau, Gottfried Keller, Robert Walser, a do grona pisarzy dołącza Jan Peter Tripp, malarz i szkolny kolega Sebalda; osobny szkic został poświęcony fenomenowi pierwszych autorów żydowskich tworzących w języku niemieckim, takich jak Leopold Kompert i Karl Emil Franzos. W pierwszej części tomu Sebald przygląda się głównie literaturze austriackiej, potemprzechodzi do omawiania literackich indywidualności Szwajcarii. W swojej pracy korzysta na równi z kompetencji filologa i z licencji eseisty. Jako badacz, jako krytyk i jako pisarz jest bowiem przede wszystkim namiętnym czytelnikiem. Czyta uważnie, z bliska wybiera z potoku narracji pojedynczą frazę i skupia się na jej szczególnym i złożonym znaczeniu. Porusza się po mapie literatury własnym szlakiem. Opis nieszczęścia to tytuł zapożyczony od pierwszego zbioru esejów pisarza. Formuła celnie uwydatnia to, co autora najbardziej interesuje wl iteraturze. W przedmowie do książki z1985 roku Sebald pisał: "Ci, którzy obierają zawód pisarza, zreguły ni ezaliczają się do ludzi najbardziej niefrasobliwych. Jakże inaczej gotowi byliby wdawać się w niemożliwe zajęcie, polegające na poszukiwaniu prawdy? Opis nieszczęścia zawiera w sobie możliwość jego przezwyciężenia."
Niniejsza monografia zbiorowa jest księgą jubileuszową ofiarowaną profesor Iwonie Jakubowskiej-Branickiej, znanej w kraju i poza jego granicami socjolożce zajmującej się badaniami z zakresu praw człowieka, psychologii polityki oraz socjotechniki propagandy politycznej. Składa się z siedemnastu artykułów i esejów obracających się tematycznie wokół najważniejszych zainteresowań badawczych Jubilatki, które ujęto w czterech częściach: Socjologia a prawo, W kręgu semiotyki, Prawa podstawowe nowe regulacje oraz Różne oblicza demokracji. Dodatkowo pracę poprzedza wstęp składający się z tekstu poświęconego sylwetce Jubilatki oraz bibliografii retrospektywnej, a także listów z życzeniami przesłanych do redakcji. W każdej części znalazły się zarówno duże opracowania, jak i 34-stronicowe eseje na kanwie zainteresowań badaczki (...). Praca jest ciekawym zbiorem artykułów i esejów, których wspólną cechę stanowi szeroki obszar badawczy profesor Iwony Jakubowskiej-Branickiej. (...) Bez wątpienia wielu naukowców znajdzie tu analizy i przemyślenia, które posłużą im przy kolejnych pracach. dr hab. Daniel Boćkowski, prof. UwB Publikacja dofinansowana przez Wydział Stosowanych Nauk Społecznychi Resocjalizacji Uniwersytetu Warszawskiego
Czy literatura może być okrutna i etyczna zarazem?Przywykliśmy do oglądania przemocy, tortur, gwałtów i upokorzeń we wszelkich formach sztuki. Okrucieństwo w swych skrajnych przejawach bywa często rozrywką. Istnieje jednak taki sposób przedstawiania okrucieństwa, który nie zaspokaja ciekawości widza ani nie schlebia jego wartościom, lecz konfrontuje go z jego własną hipokryzją i podłością. Wówczas zyskuje ono wymiar etyczny w tym sensie, że dąży do przemiany czytelnika, nawet jeśli, by to osiągnąć, musi go zranić. Nie oferuje żadnych pewników. Wręcz przeciwnie.Ta książka broni literatury, która przeciwstawia się kulturze rozrywki i postmodernistycznej jałowości, która odrzuca to, co nieszkodliwe i ugodowe. Jose Ovejero ilustruje swoją teorię oryginalną analizą powieści autorów i autorek takich jak Georges Bataille, Elias Canetti, Luis Martin-Santos, Cormac McCarthy, Juan Carlos Onetti, Elfriede Jelinek i Agota Kristof z których wszyscy są na swój sposób okrutni. Po lekturze ich książek nie da się żyć tak jak wcześniej. To samo spotka każdego, kto przeczyta ten esej.
Hiszpańskie przysłowie, które dało tytuł temu zbiorowi, mówi o krukach: ptakach sprytnych, drapieżnych, żerujących na padlinie i słabości. W tradycji ludowej są symbolem zła, które gdy karmione staje się groźne. Najprostsza interpretacja przysłowia przestrzega przedludzką niewdzięcznością. Jednak głębsza, a zarazem fundamentalna dla tego tomu interpretacja dotyczy czegoś dużo bardziej niepokojącego. Dotyczy karmienia własnych mrocznych impulsów, takich jak pycha, chciwość, nieczystość, zazdrość, gniew, nieumiarkowanie, lenistwo tych, które rodzą się w psychice, zanim jeszcze zostaną nazwane grzechem, popędem czy deficytem rozwojowym.Każde czyste serce staje się brudne nie przez pojedynczy akt, leczprzez powolne, niezauważalne hodowanie wewnętrznych metaforycznych kruków. Omawiane w książce filmy pokazują te procesy. Każda z wielkich tradycji duchowych, które diagnozują obecnośćciemnych tendencji, nie poprzestaje na samym rozpoznaniu choroby.Uderzające jest to, że zalecenia, choć ubrane w odmienne języki symboliczne, wykazują zdumiewającą zgodność. Ich wspólnym rdzeniem nie jest wewnętrzna walka w formie brutalnego wypierania czy represji, ale stopniowe odzyskiwanie świadomości i odpowiedzialności za własne wnętrze. Zło bowiem istnieje nie tyle z powodu samej obecności impulsu, ile jako konsekwencja nieświadomego utożsamienia się z nim.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
