Bronisław Malinowski należy do wybitnych luminarzy polskiej nauki, choć swoją naukową działalność prowadził poza ojczyzną. W historii etnologii zapisał się jako autor doskonałych analiz podstawowych zagadnień kultury ludzkiej, na podstawie rzetelnych badań empirycznych i wnikliwej znajomości faktów. Jego badania terenowe stały się wzorcem dla następnych pokoleń antropologów. Jak dotąd, problemom bezpieczeństwa na niwie antropologii nikt nie poświęcił więcej uwagi. W zasadzie każde większe dzieło Malinowskiego zawiera odniesienia do kwestii bezpieczeństwa - gdy pisał o narodzinach, rodzinie, pracy, żeglowaniu, wojowaniu, obyczajach, prawie, śmierci itd. Był autorem idei human security, koncepcji dopiero w 1994 r. rozpropagowanej przez ONZ, obiecującej płaszczyzny rozwoju naukowej refleksji o bezpieczeństwie człowieka. Jako świadek dwóch światowych wojen był gorącym teoretykiem i orędownikiem stworzenia globalnej, ponadnarodowej, panludzkiej instytucji pokoju, która stałaby na straży bezpieczeństwa w skali światowej. Chociaż nie dożył czasu powołania ONZ, bez wątpienia można uznać go za jednego z pomysłodawców idei powstania tej organizacji. Całokształt jego dorobku naukowego pozwala uznać go jako prekursora antropologii bezpieczeństwa - dyscypliny naukowej powstającej w naszych czasach.
Cierpki owoc to zbiór małych próz, szkiców i esejów pisanych piórem uważnym, osobnym i nieufnym wobec łatwych odpowiedzi. Teksty Witolda Kalińskiego krążą wokół pamięci, polskości, Ukrainy, Europy Środkowej, Austro-Węgier i ojczyzny rozumianej nie jako hasło, lecz jako trudne doświadczenie języka, historii i miejsca. To małe formy o sprawach, które długo zostają na języku. Doznanie ojczyzny jest procesem, trwającym od niemowlęctwa głęboko w dojrzałość, kto ją osiąga. Jak w przypadku rafy koralowej, poczucie to narasta pod wodą, by z czasem wychylić się nad poziom oceanu. Jeśli się powiedzie, uformuje atol, na którym da się mieszkać. Zarazem ładna to, lecz niezmiernie upraszczająca metafora, bo od razu zaprzeczy jej milion właśnie tę twoją rafę tworzących żyjątek-egoizmów, które nieuchronnie oznajmiają swoje osobnicze cele: a to trwania w konformizmie, a to ubiegania się o wygraną w najbardziej popularnej grze austriackich oficerów: w dupniku, czyli bycia celebrytą, personą. Aż dziwne, że przeżywana w ciszy przez jednych, przez innych zaś cynicznie ujeżdżana ojczyzna trwa nadal. Od rewolty 1989 roku upłynęło kolejne trzydzieści sześć lat. Stara krypa wciąż się kołysze na fali, jakby miałatego samego szypra od czasów Piotra Skargi. Jesteśmy na pokładzie i nikt prawie nikt nie wyskakuje na zwodniczy grzbiet pląsającego w wodzie delfina. Cieszymy się rzadko, oburzamy co dnia. Jesteśmy. z eseju OjczyznaWitold Kaliński filolog, były nauczyciel warszawskich liceów. Wydał m.in. antologię dla ostatniej klasy liceum pt. Poezja naszego wieku (WSiP 1992), dwa tomiki poezji oraz obszerny esej Opowieść o ludziach w Dolinie Popradu (2021). Jego eseje, artykuły, felietony ukazywały się m.in. w Pamiętniku Literackim, Kwartalniku Literackim WYSPA, a także w Almanachu Muszyny i innych lokalnych periodykach Sądecczyzny. Obecnie aktywny w Stowarzyszeniu Amici Hungariae, afiliowanym w starym Sączu.
W swojej najnowszej książce Bogdan Frymorgen kładzie pod mikroskopem lęk przed nieuniknionym. Wszyscy kiedyś umrzemy podkreśla lakonicznie ale zanim znajdziemy się w pazurach tytułowego tygrysa, możemy spróbować odkryć w nim puszystego kota. Książka zawiera wiele elementów autobiograficznych, które w strumieniu świadomości autora mieszają się z szerszymi obserwacjami na temat kondycji współczesnego człowieka. Frymorgen zaznacza, że pisząc o śmierci, uchyla jedynie drzwi. To od czytelnika zależeć będzie, czy przez powstającą szczelinę wpuści mrok czy światło. Równie dobrze może on te wrota zatrzasnąć, a książkę spalić. Mimo prowokacyjnego tematu i przewrotnego tytułu, autor stara się unikać quasi-filozoficznych analiz i turpistycznego komizmu. Opisuje swoje obawy i aspiracje w tym samym lakonicznym stylu, do jakiego przyzwyczaił czytelników we wcześniejszych publikacjach. Nie chcę pisać o rzeczach łatwych, a te najtrudniejsze leżą pod latarnią. Wystarczy się schylić zaznacza. Oswajanie tygrysa nie jest łatwą książką. Z pewnością to najintymniejsza pozycja w dotychczasowej twórczości autora.
"Dobry teatr - wiemy to z historii, z teatrów Molire'a, Shakespeare'a, teatrów narodowych Adama Hanuszkiewicza i Kazimierza Dejmka czy Burgtheater Clausa Peymanna - to taki, który umie nawiązać rzeczywisty dialog ze społeczeństwem, ze swoją widownią" pisze Michał Zadara w swojej nowej książce "Teatr i demokracja".Z wielu względów jest to dziś pozycja niezbędna dla wszystkich osób zainteresowanych nie tylko teatrem, ale też miejscem i znaczeniem instytucji kultury w mieście, Polsce, Europie. "Mnóstwo pytań pozostaje bez odpowiedzi: czy celem jest pełna sala, czy pełna kasa? Dlaczego widzowie, którzy przychodzą, są tak podobni do siebie? Po co drukować plakat, który nie działa na widzów zachęcająco? Czy spektakle są produkowane po to, by zadowolić zespół, widzów, dyrekcję czy urzędników? Czy najważniejszym celem dyrekcji jest dawanie zespołowi pracy? Czy spektakle mają być ambitne, czy zrozumiałe dla każdego?" - pyta Zadara."Teatr i demokracja" to książka, która dotyka wszystkich najważniejszych problemów, z jakimi borykają się obecnie polskie instytucje. Znajdziemy w niej rozważania o finansowaniu kultury, przemocy, idei rozrywki i wyzwaniach współczesności.
Czy twórczości można się nauczyć?Czy można ją trenować i rozwijać, jak trenuje i rozwija się mięśnie?Czy warto być twórczym?"Trening twórczości" to podręcznik sprawdzonych metod, ćwiczeń i sposobów oddziaływania, które rozwijają twórcze myślenie i działanie, a przy okazji są świetną zabawą. Zostały opracowane bardzo starannie przez grono dociekliwych naukowców i praktyków. Książka pokazuje mnóstwo praktycznych zadań i analizuje ich wpływ na rozwój twórczości.Jest to świetny przewodnik dla psychologów, trenerów, rodziców, szefów i wszystkich, którzy chcieliby pobudzać kreatywność w swoim otoczeniu. Dziesiątki ćwiczeń, zestaw problemów dyżurnych do pracy na sesjach kreatywnych i ćwiczenia na rozgrzewkę.Zawarte w książce ćwiczenia oprócz twórczości rozwijają też skutecznie komunikację i sprzyjają budowaniu relacji międzyludzkich."Chociaż głównym adresatem tej książki są osoby organizujące treningi w ścisłym sensie, zwłaszcza treningi grupowe, istnieje możliwość jej wykorzystania w sytuacjach mniej standardowych, na przykład w szkole. Przypuśćmy, że nauczyciel biologii uczy o tym, w jaki sposób wirus atakuje komórkę: wprowadza on do wnętrza komórki swój materiał genetyczny, który replikując się, zakłóca metabolizm komórki-nosiciela aż do jej zniszczenia. Postępuje więc tak, jak oddział dywersantów na tyłach nieprzyjacielskiej armii. Być może analogia mogłaby być bardziej trafna, chodzi jednak o to, aby w ogóle nauczać w konwencji analogii i metafory. Takie nauczanie bliższe jest myśleniu twórczemu, a przecież "uczymy się najlepiej wtedy, gdy robimy wynalazki" (Piaget). Inaczej mówiąc, wykorzystanie analogii, metafory lub innego narzędzia twórczości sprawia, że uczeń zdobywa wiedzę w sposób bardziej trwały i bardziej atrakcyjny, niż dzieje się to w wypadku klasycznych zabiegów metodycznych." Fragment "Wstępu"Edward Nęcka jest profesorem psychologii. Wiele lat pracował na Uniwersytecie Jagiellońskim, obecnie jest dziekanem krakowskiego wydziału Uniwersytetu SWPS. Specjalizuje się w problematyce z pogranicza psychologii poznawczej i psychologii różnic indywidualnych. Prowadzi badania na temat poznawczego podłoża takich cech osobniczych, jak kreatywność, inteligencja i samokontrola. Oprócz licznych artykułów naukowych opublikował kilka książek, między innymi "Psychologia twórczości" i "Trening poznawczy", w 2026 roku ukazał się jego "Słownik psychologiczny". Od roku 2001 jest członkiem Polskiej Akademii Nauk.
Jesienią 1920 roku H.G. Wells przyjechał do Rosji, by na własne oczy zobaczyć kraj, który kilka lat wcześniej przeszedł rewolucję, wojnę i całkowity rozpad dawnego porządku. Petersburg, który pamiętał z 1914 roku, zastał zrujnowany, wyludniony i pogrążony w niedostatku. Sklepy były zamknięte, ulice niszczały, brakowało żywności, opału, lekarstw i podstawowych przedmiotów codziennego użytku.Wells nie ogranicza się jednak do obrazu katastrofy. Próbuje zrozumieć, czym naprawdę jest bolszewizm, jak działa nowa władza i czy z chaosu może narodzić się nowy porządek. Spotyka ludzi nauki i kultury, obserwuje życie Petersburga i Moskwy, a na Kremlu prowadzi długą rozmowę z Leninem o przyszłości Rosji, elektryfikacji i przebudowie społeczeństwa.Rosja we mgle to zapis podróży przez kraj stojący pomiędzy ruiną starego świata a niepewną obietnicą nowego świadectwo przenikliwe, krytyczne i zaskakująco wolne od prostych ocen.
H.G. Wells, jeden z najbardziej przenikliwych wizjonerów XX wieku, zastanawia się, jak uporządkować ogrom i chaos ludzkiej wiedzy. Jego odpowiedzią jest Mózg Świata powszechny, stale rozwijany system informacji, który miałby łączyć dorobek nauki, uniwersytetów, bibliotek i edukacji w jedną dostępną dla wszystkich całość.Wells nie projektuje jednak zwykłej encyklopedii. Marzy o narzędziu zdolnym kształtować świadomą opinię publiczną, przeciwstawiać się propagandzie, oddzielać fakty od mitów i pomagać ludziom rozumieć świat jako całość. Czytane dzisiaj jego idee brzmią jak niezwykła zapowiedź Internetu, globalnych baz wiedzy, a nawet Wikipedii tworzonej i stale aktualizowanej encyklopedii dostępnej niemal dla każdego.Zebrane w książce eseje i wystąpienia z lat 19361938 zadziwiają aktualnością. Wells stawia pytanie, które pozostaje równie ważne dziś: czy powszechny dostęp do informacji wystarczy, by uczynić świat mądrzejszym?
Leksykony są zazwyczaj publikacjami specjalistycznymi. Sięga się po nie rzadko, by po chwili odłożyć na półkę. A jednak Honza Zamojski właśnie zestaw haseł uznał za formę odpowiednią, żeby zmierzyć się z tym, jak urządzony jest świat. Autorski leksykon Zamojskiego nie składa się z encyklopedycznych definicji. Zamiast tego ukazuje swoiste przygody myśli, kształtów i skojarzeń. Przy pomocy pełnych humoru tekstów i minimalistycznych rysunków artysta zwraca uwagę, że rzeczywistość znakowa jest niewyczerpywalna, ciągle wywołuje zdziwienie oraz zachwyt.Zamojski stara się objaśnić wszystko, co człowiek może objąć wzrokiem, rękami i umysłem. Poczynając od tego, jak działają poszczególne litery i inne elementy typograficzne, aż po ogólnie przyjęte reguły decydujące o sposobie postrzegania kosmosu rzeczy. Autor wykazuje się ciekawością, cierpliwością, czułością oraz czujnością i do tego samego zachęca czytelniczki i czytelników. O Człowieku, który chciał objąć cały Świat to jednocześnie artbook, traktat o szeroko rozumianym projektowaniu, a także książka o książce, niepozornym, papierowym, trójwymiarowym przedmiocie, który towarzyszy nam każdego dnia.
Jakub Kornhauser wkracza do Wydawnictwa Warstwy eseistycznie, dziarskim krokiem. "Komunikacja zastępcza. Szkice o mikropodróżowaniu" to radosna, erudycyjna przygoda, której autor definiuje na nowo podróż, towarzyszące jej emocje i konsekwencje. We wstępie czytamy: "Najfajniejsze historie tworzą się po sąsiedzku, za winklem, koło torów, na działkach, nad rzeką, mówiąc krótko - pod nosem. I nic nie stoi na przeszkodzie, żeby takie wycieczki w skali mikro urastały do rangi gigantycznych ekspedycji, bo wystarczy odrobina wyobraźni, nieco zmysłu obserwacji, chęć porzucenia utartych szlaków i raz-dwa otwierają wam się na dzielni światy, co się zowią. Przemierzając tereny spychane na plan dalszy i może nieświecące luksusami z folderów reklamowych, ale za to konkretniejsze, nieusuwalne, wgryzione w grunt, z każdym krokiem odkrywacie coś nowego. A to wpadnie wam w oko przy nasypie kolejowym chałupina, w której rezydują sarny z dzięciołami, a to spróchniałe drzewo przypominające kawał armatohaubicy, a to wreszcie wrak Poloneza w podwójnej roli pasa transmisyjnego dla ruderalnych roślin oraz dostarczyciela dermy do wyściełania gniazd i legowisk. Taka jest również książka, którą czytacie. Operuje lokalnie, bo jest raczej jak pociąg osobowy zatrzymujący się na każdej stacyjce, a nie jak dalekobieżna torpeda mknąca między stolicami. Tutaj liczą się szczegół, fragment, drobiazg, resztka; wspomnienia z dzieciństwa, gdy całymi popołudniami darło się przez chaszcze, kopało w poszukiwaniu skarbów, przeczesywało nieużytki i strefy zamknięte; współczesne miniwyprawy po gminach i powiatach, pieszo lub rowerem, pociągiem Regio tudzież podmiejskim autobusem, do lasu, na łąkę, wśród pól oraz do gminnych muzeów wypełnionych kapitalnymi rekwizytami, opowieściami; a także, co oczywiste, ludzie spotkani w trasie, jak panowie Wojtek i Witold, jak Tomek i Patrycja, jak Jenny i Piotruś, jak nieodżałowany Kurak. Plus teksty, filmy i ich bohaterowie, ci, którzy czas spędzali na wałęsaniu się po bliższej i dalszej okolicy, jak Bromba, Fumy i Gżdacze, jak Huczek i Sommer, jak postacie z filmów Barańskiego, Herzoga, Jarmuscha czy Lyncha. Oraz ci, co o włóczęgach i spacerach pisywali w trybach literackim, filozoficznym, naukowym lub bez żadnego trybu, jak Solnit i Clement, Tokarczuk i Schulz, Humphreys i Auge, Kalder i Czycz, Nietzsche i Joyce. Wszystkich ich i wszystkie je tu znajdziecie".Do zobaczenia na przystanku, na peronie, za rogiem!
„Człowiek niczego nie obawia się bardziej niż dotknięcia przez coś nieznanego. Chce widzieć, co go dotyka, chce to rozpoznać albo przynajmniej zaklasyfikować. Jak może, unika dotknięcia przez coś obcego. Nocą albo w ciemnościach przerażenie z powodu nieoczekiwanego dotyku może przerodzić się w panikę. Nawet ubranie nie zapewnia dostatecznego bezpieczeństwa; jakże łatwo je rozedrzeć, jak łatwo dobrać się do nagiego, gładkiego, bezbronnego ciała. […] Tylko w masie człowiek wyzwala się od lęku przed dotknięciem. Jest to jedyna sytuacja, w której ów lęk przekształca się w swoje przeciwieństwo. Potrzebna jest do tego masa gęsta, gdzie ciało napiera na ciało, gęsta również w sensie duchowym, gdy nie zważa się już na to, kto na nas napiera. Gdy człowiek raz zaufał masie, nie obawia się już dotknięć innych. W idealnym przypadku w masie wszyscy są równi. Nie liczą się różnice, nawet różnica płci. Ten, kto na nas napiera, jest do nas podobny. Czujemy go, jak czujemy siebie. Nagle wszystko odbywa się jakby wewnątrz jednego ciała. Może jest to jeden z powodów, dla których masa stara się tak mocno zewrzeć: pragnie jak najpełniej pozbyć się lęku przed dotknięciem poszczególnych jednostek. Im mocniej ludzie przyciskają się do siebie, tym silniej czują, że się siebie nie boją. Ta przemiana lęku przed dotknięciem należy do istoty masy”.
Pokolenie dzisiejszych rodziców, podobnie jak poprzednie w najnowszej historii Europy, staje przed następującymi wyzwaniami dotyczącymi ich dzieci:MANIPULOWANIE UCZUCIAMIUWIEDZENIE IDEOLOGICZNEINSTRUMENTALNE WYKORZYSTANIEPROGRAMOWANIE SOCJOCYBERNETYCZNEMITY POLITYCZNEGrzegorz Górny pokazuje mechanizmy działań ideologicznych oraz politycznych, które sprawiają, ze młodzież jest wykorzystywana jako taran do przeprowadzania rewolucji o charakterze światopoglądowym. Książka "Kto chce ukraść umysły naszych dzieci" Grzegorza Górnego to próba odpowiedzi na pytanie, dlaczego współczesne ideologie tak chętnie wykorzystują młodzież, zwłaszcza uniwersytecką, do burzenia zastanego ładu kulturowego i politycznego. Autor pokazuje, jak funkcjonuje ten model zarówno na przykładzie XX-wiecznych totalitaryzmów, jak i dzisiejszych ruchów ideologicznych - jak wykorzystują one w tym celu mit ofiary, naukowości czy apokalipsy. Efektem tych działań jest przyjęcie światopoglądu porządkującego świat w postaci walki klas, walki ras, walki płci czy walki o klimat. Kazda z tych koncepcji stanowi rodzaj "mitu politycznego",zdolnego uwodzić umysły młodych ludzi.Gdy zagłębimy się w historie, zauważymy, ze rewolucje zawsze robili ludzie młodzi. Osoby dorosłe nie miały na to czasu, ponieważ ich uwaga zaprzątnięta była tysiącem innych spraw: musieli pracować, utrzymywać rodziny, opiekować się dziećmi, wywiązywać z licznych zobowiązań, których nie miała młodzież. Nie oznacza to, że młodzi byli architektami wydarzeń. Raczej wykorzystywano ich do walki jako mięso armatnie. Działo się tak z prostego powodu. W tym wieku ludzie są naiwni i ufni, w związku z tym mierzą wszystkich swoja własną miara, nie widząc hipokryzji, obłudy, cynizmu, machinacji i braku skrupułów. Za dobra monetę przyjmuję szczytne ideały, wzniosłe hasła, szlachetne slogany, nie dostrzegając ukrytych interesów, indoktrynacji i propagandy. Dla sprawnych socjotechników stanowią zatem łatwy łup, którym można zręcznie manipulować i rzucać do walki.(fragment książki)
Czym staje się Estonia, jeśli opowiedzieć ją nie przez historię państwa i miast, lecz przez lasy, mokradła, rzeki, przydomowe ogrody i letnie domy na odludziu?Valdur Mikita tworzy w "Leśtonii" mitogeografię swojego kraju - szuka związków między krajobrazem a językiem, pamięcią i sposobami doświadczania świata. Estoński las jest w tych esejach miejscem zbierania grzybów i ziół, przestrzenią, w której przetrwały dawne wierzenia, rodzinne opowieści i ślady kultury ugrofińskiej, ale też schronieniem przed wojnami oraz ramą dla pracy wyobraźni. Autor swobodnie przechodzi od wspomnień z dzieciństwa do językoznawstwa, etnologii, neurologii, geologii i paleontologii. Erudycję łączy z humorem i wyobraźnią, budując portret Estonii jako kraju, w którym to, co nowoczesne, nadal sąsiaduje z tym, co archaiczne i nieoswojone.Polski tom gromadzi eseje i szkice pochodzące z kilku książek autora. Wyboru dokonała i z języka estońskiego przełożyła Anna Michalczuk-Podlecki.Czwarty tom w serii Ister po redakcją Pauliny Małochleb i Bartosza Sadulskiego.
Opublikowany w 1951 roku Człowiek zbuntowany to słynny esej Alberta Camusa, traktujący o historycznych i metafizycznych źródłach buntu. Niniejsza edycja została przejrzana i poprawiona. Pisze Camus: Bunt ludzki w swoich formach wysokich i tragicznych jest może tylko ciągłym protestem przeciw śmierci, szaleńczym oskarżeniem losu, który określa powszechna kara śmierci. We wszystkich napotkanych przypadkach protest zawsze zwraca się ku temu, co w świecie jest dysonansem, zmąceniem, co zrywa ciągłość. Chodzi więc przede wszystkim o nieustające roszczenie jedności. Sprzeciw wobec śmierci, pragnienie trwania i jasności są motorami tych wszystkich szaleństw, wzniosłych albo dziecinnych. Czy byłoby to tylko tchórzliwe i egoistyczne odrzucenie zgody na własną śmierć? Nie, ponieważ wielu zbuntowanych zapłaciło, co trzeba było zapłacić, by móc znaleźć się na wysokości swoich wymagań. Zbuntowany nie domaga się życia, ale racji życia. Odrzuca logikę śmierci. Jeśli nic nie trwa, jeśli nie ma żadnych usprawiedliwień, śmierć pozbawiona jest sensu. Walczyć ze śmiercią znaczy więc żądać sensu życia, walczyć o regułę i jedność. Esej przełożyła Joanna Guze.
Czy śmierć naprawdę oznacza koniec świadomości? Czy istnieje coś, co może przetrwać rozpad ciała? A może nasze wyobrażenia o życiu po śmierci są jedynie próbą oswojenia największego z ludzkich lęków? Śmierć to niezwykły esej jednego z najważniejszych twórców europejskiego symbolizmu Mauricea Maeterlincka (18621949), belgijskiego dramaturga, poety i eseisty, który należał do najbardziej wpływowych pisarzy przełomu XIX i XX wieku. W 1911 roku otrzymał Literacką Nagrodę Nobla. Maeterlinck zafascynowany był mistycyzmem, metafizyką, okultyzmem, teozofią i spirytyzmem, a także podejmowanymi w jego czasach próbami naukowego badania zjawisk paranormalnych. W wydanej w 1913 roku Śmierci wszystkie te zainteresowania spotykają się wokół jednego, fundamentalnego pytania: co jeśli cokolwiek pozostaje z człowieka po śmierci? Autor zastanawia się nad źródłami lęku przed umieraniem, możliwością unicestwienia i przetrwania świadomości, reinkarnacją, telepatią, mediumizmem oraz relacjami o kontaktach ze zmarłymi. Sięga do filozofii, religii, psychologii i ówczesnych badań psychicznych, przywołując m.in. Williama Jamesa, Williama Crookesa, Olivera Lodgea i działalność Society for Psychical Research. Nie głosi przy tym prawdy objawionej. Pyta, wątpi, analizuje i konfrontuje wiarę z rozumem, próbując zbliżyć się do tajemnicy, wobec której ostatecznie wszyscy jesteśmy równi.
Jaki kolor ma ocean? To pytanie otwiera tę fascynującą i bogatą w znaczenia opowieść, która wymyka się prostym definicjom. Ocean, jeden z najważniejszych podmiotów współczesnego świata, nie jest tu tłem ani krajobrazem, lecz żywym bohaterem - świadkiem historii, archiwum pamięci i miejscem, w którym splatają się losy ludzi i świata pozaludzkiego.Podróż transatlantykiem pozwala autorowi wsłuchać się w głos oceanu - w jego rytm, pamięć i jego milczenie. Przemieszczając się po kolejnych piętrach statku niczym po labiryncie, przygląda się on Atlantykowi jako przestrzeni migracji i ucieczki, przez którą przemieszczają się uchodźcy, wygnańcy i ci, którzy szukają nowego początku. Jednocześnie pokazuje ocean jako kruche, zagrożone środowisko, na którym odciskają się skutki ludzkiej działalności i katastrofy klimatycznej, śledzi losy statków i podróżujących nimi pisarzy i artystek - tych wszystkich, którzy nie podążają po utartych i znanych szlakach.To książka o podróży, ale i o pisaniu, gdzie autor z rozmachem i dezynwolturą bada granice - języka, ale i swoje własne jako pisarza i obserwatora - jednocześnie zagłębiając się zarówno w inne teksty, obrazy i historie, jak i w przestrzenie własnej biografii i pamięci. W swoim eseju Tomasz Szerszeń zastanawia się nad stykami ludzkiej i nieludzkiej historii, pokazuje, jak w pewnych okolicznościach turysta może się zmienić w uchodźcę, pyta, czym był i czym jest "smutek podróży" i co to znaczy "być pomiędzy", w tranzycie.
Czy żyjemy w epoce nadchodzącego Antychrysta?Czy jego znakiem nie jest liberalny globalizm, który próbuje wykluczyćz życia państw Boga i religię? I czy katolicyzm, głosząc kult godności człowieka,nie podporządkował się mocom zła?Porwanie Piusa XIII opowiada o cudownej interwencji w historię. Widząc narastającą wielką apostazję Bóg objawia się nowo wybranemu papieżowi, który chce przywrócić w Kościele Tradycję. Widzi, że ludzkość czeka katastrofa i ogłasza powszechną pokutę. Poparcia szuka wśród tych, których wcześniej ekskomunikował Watykan. Czy taka kontrrewolucja, najbardziej reakcyjny akt odrzucenia demokracji liberalnej w ostatnim wieku, może się udać? Papież Pius musi zmierzyć się ze wszystkimi potęgami współczesnego świata - z tchórzliwymi politykami, z propagandowymi mediami, z przedstawicielami wielkiej finansjery, wszelkiej maści dialogistami i wyznawcami ducha Asyżu. To pierwsza antyglobalistyczna nowela XXI wieku.
Tobiasz i wielki liść"Tobiasz i wielki liść" to powieść przenikliwa, zmysłowa, pełna emocji, również tych niełatwych i ambiwalentnych, które opisywane są z melancholią, ale też z humorem.Bohaterkę poznajemy w momencie, gdy osiąga wiek emerytalny. Ma dość uczelni, studentów i kolegów, zdecydowanie dość tego, czym stała się akademia w efekcie kolejnych reform. Na zakończenie kariery symuluje projekt badawczy wykorzystujący najnowsze technologie. Wątek życia zawodowego układa się w kąśliwą satyrę na uniwersytet, jego rytuały, biurokrację i pustkę ideową.Bohaterka najczęściej przebywa w sferze pomiędzy jawą a snem, przytomnością umysłu a jego błądzeniem. W tym szczególnym stanie odpowiada na anons, skutkiem czego do jej domu trafia królik Tobiasz, który dosłownie wypełnia pustkę. Nowego mieszkańca trzeba nakarmić, ochronić, a przede wszystkim poznać i zrozumieć. Tobiasz przywraca bohaterce zmysł dotyku i trzeźwość, jednocześnie pozwalając jej na bujanie w obłokach. Króliki są wszak pradawnymi zwierzętami, które znały dinozaury, Alicję i surrealistów."Inga Iwasiów wypracowała bardzo oryginalną formułę opowieści diagnostycznej. Idzie właśnie o diagnozę - kształtu dzisiejszego świata oraz kondycji człowieka. Co się z tym pierwszym stało? Co poszło nie tak? W jakim położeniu znalazł się ten drugi? To wielkie pytania i zarazem wyzwania literatury współczesnej, podejmowane przez naszych pisarzy raczej rzadko. Indze Iwasiów się udało!"Dariusz Nowacki
Książka kompleksowo i po raz pierwszy w literaturze polskiej w tak obszernej i pogłębionej formie przybliża czytelnikowi założenia mało znanej w Polsce ekologii akustycznej – interdyscyplinarnej dziedziny badającej relacje między człowiekiem a jego otoczeniem dźwiękowym, stworzonej w drugiej połowie XX wieku przez kanadyjskiego kompozytora i pedagoga Raymonda Murraya Schafera. Na podstawie badań własnych, przeprowadzonych wśród osób wyróżniających się wyższą niż przeciętna wrażliwością dźwiękową i wiedzą na temat zjawisk akustycznych, autorka formułuje sugestie dla praktyki pedagogicznej. Przedstawia konkretne propozycje metodyczne i organizacyjne.
Z publikacji mogą skorzystać specjaliści zajmujący się problematyką dźwięku – terapeuci, pedagodzy, artyści, architekci oraz przedstawiciele innych zawodów, dla których dźwięk i potrzeba jego kształtowania są codziennym zadaniem pracy twórczej. Książka jest też skierowana do rodziców i opiekunów dzieci nadwrażliwych dźwiękowo oraz do wszystkich, którym kondycja współczesnego środowiska dźwiękowego nie jest obojętna.
Istotą dociekań autorki są badania własne, zaprojektowane i przeprowadzone na potrzeby monografii. Wartościowe jest zwłaszcza szczegółowe, przeglądowe ujęcie literatury przedmiotu, dokonane z perspektywy interdyscyplinarnej, a nawet międzydziedzinowej, co dowodzi erudycyjnego potencjału badawczego, ukazując jednocześnie lukę w namyśle nad „dźwięko-logią” w polskiej literaturze pedagogicznej. [...] Walorem publikacji jest podjęcie tematyki niemal nieobecnej w dorobku pedagogicznym, zaś sięgnięcie do polifonicznego sposobu prowadzenia narracji odwołującej się do optyki kulturowej, kulturoznawczej, muzykologicznej, psychologicznej, a nawet ornitologicznej świadczy zarówno o oryginalności ujęcia tez, jak i ich innowacyjności.
Z recenzji prof. dr hab. Katarzyny Krasoń
Autorka podejmuje bardzo udaną próbę twórczego rozwinięcia koncepcji ekologii akustycznej, w szczególności w jej wymiarze edukacyjnym. Oryginalność jej monografii widoczna jest w profesjonalnym połączeniu trzech obszarów: omówienia pejzażu dźwiękowego, badań jakościowych nad doświadczeniem dźwięku oraz konstruowania zarysu programu autorskiego jako koncepcji edukacyjnej dla dzieci i młodzieży. Autorka rozszerza naukową debatę o ekologii akustycznej w kierunku praktyki dydaktycznej, co nadaje publikacji nowatorski charakter.
Z recenzji dra hab. Jarosława Chacińskiego,
prof. Uniwersytetu Pomorskiego w Słupsku
Kolejna pozycja w serii eseistycznej Wydawnictwa Warstwy. Paweł Mackiewicz i jego "Pamięć wiersza. Wokół współczesnych wierszy metapoetyckich" to potężna, erudycyjna historia polskiej poezji, jej wzajemnych przenikań, inspiracji i fascynacji. Autor - wykładowca akademicki, krytyk literacki, juror prestiżowych wyróżnień poetyckich (Nagrody im. Wisławy Szymborskiej czy Wrocławskiej Nagrody Poetyckiej Silesius), jako eseista zadaje pytanie, o to, dokąd udaje się wiersz, kiedy wychodzi z domu i do niego nie wraca. Ta książka to opowieść o śladach, pamięci i żywej polskiej literaturze. W swojej książce Mackiewicz zastanawia się nad takimi kategoriami jak rytm, znikanie, poprawianie świata, spory i powinności. Eseje z tego zbioru są więc nie tylko o poezji, ale same posługują się poetycką frazą, metaforą, skrótem. "Pamięć wiersza. Wokół współczesnych wierszy metapoetyckich" to erudycyjna, błyskotliwa mapa, inspirująca i niezbędna dla wszystkich miłośniczek i miłośników polskiej poezji XX i XXI wieku.
O wszystkim bez kompromisów. „Polska sama się wykańcza… Mamy dwa zwalczające się plemiona. To trochę jak w walce kogutów. Walki kogutów są w Europie chyba ściśle zakazane, ale kiedyś nakręciłem na ten temat odcinek „Boso przez świat”. Nie ma tak, żeby koguty mogły się pogodzić, one muszą się zadziobać, jeden zawsze próbuje dopaść drugiego. Teraz kogut Nawrocki stoi naprzeciwko koguta Tuska i muszą się dziobać.” Wojciech Cejrowski i Paweł Lisicki - dwóch niepokornych dziennikarzy - stworzyli Antysystem, gdzie nie żongluje się prawdą i gdzie niewygodne tematy nie istnieją. Potwierdzane są za to tezy, które jeszcze jakiś czas temu były niepopularne i stawiane są nowe, które zapewne za chwilę się uzasadnią. Bo zmieniają się czasy i zmieniają się ludzie, którzy do utrzymania władzy i bogactwa muszą zmienić narrację. Nasi Autorzy potrafią tę zmianę uchwycić.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
