Na Sekstet smyczkowy Es-dur op. 39 składają się cztery części: I. Allegro moderato ed espressivo, II. Menuetto (Allegro), III. Elegia (Andante espressivo e sostenuto), IV. Finale (Allegro vivace). Na poziomie makroformy jest to dość typowy klasyczny cykl sonatowy: z formą sonatową w pierwszej i ostatniej części, menuetem na drugim miejscu oraz wolnym ustępem na trzecim (czyli odwrotnie niż zazwyczaj), przy czym III część wprowadza jedyny kontrast tonalny w postaci trybu molowego. W warstwie melodycznej Sekstetu zwracają uwagę melodyjność tematów i wszechobecność kantyleny, a zarazem pewna oszczędność przedstawionych myśli muzycznych przy równoczesnej skłonności do ich repetycji, co pomaga osiągnąć spójną formę. Prostota melodyczna jest też bezpośrednio związana z relatywną prostotą harmoniczną brak tu eksperymentów z zaskakującymi zwrotami, przedłużającymi się dysonansami czy niekonwencjonalnymi rozwiązaniami, pojawiają się natomiast rozmaite relacje harmoniczne. Ze wstępu do publikacji autorstwa Jolanty Bujas-Poniatowskiej
Ten tom otwiera wydanie źródłowo-krytyczne dzieł F. Dobrzyńskiego, który pozostawił po sobie bogata spuściznę zwłaszcza w dziedzinie kameralistyki i symfoniki. Jest to najwcześniejszy utwór symfoniczny kompozytora. Wart podkreślić, że w czasie kiedy powstawała uwertura, gatunek ten miał już pewną tradycje w muzyce polskiej, której autorami byli F. Lessel i K. Lipiński. Publikacja poza nutami zawiera wstęp na temat kompozycji, notę biograficzną oraz komentarz rewizyjny.
Przygotowana publikacja jest wydaniem źródłowo-krytycznym Sekstetu smyczkowego op. 39 Ignacego Feliksa Dobrzyńskiego - jednego z najważniejszych polskich kompozytorów doby romantyzmu, twórcy cenionych utworów kameralnych i orkiestrowych, warszawskiego kolegi Chopina, który w przeciwieństwie do niego został w kraju i działał w trudnych warunkach zaborów. Jedyny sekstet smyczkowy Dobrzyńskiego (przeznaczony na dwoje skrzypiec, altówkę, dwie wiolonczele i kontrabas) powstał około 1841 roku i został wydany w Lipsku w 1848 roku, czyli w najbardziej płodnym twórczo okresie życia artysty. Na tym właśnie pierwodruku oparte zostało niniejsze opracowanie. Sekstet wyróżnia się barwną instrumentacją, wykorzystaniem pełni potencjału instrumentów smyczkowych (z istotną rolą altówki i wiolonczel) oraz melodyjnością tematów. Szczególne znaczenie ma III część utworu Elegia. Jej "narodowy" temat zaczerpnięty został z Poloneza B-dur przypisywanego Kościuszce. Wysoko oceniana przez krytyków i samego kompozytora, została przez niego zorkiestrowana i włączona do jego największego dzieła II Symfonii "Charakterystycznej". Sekstet smyczkowy op. 39 przeznaczony jest dla profesjonalnych muzyków, ale równocześnie może stanowić świetny materiał ćwiczeniowy dla uczniów szkół muzycznych drugiego stopnia i akademii muzycznych, wymaga bowiem bardzo precyzyjnej intonacji zespołowej, balansu brzmieniowego poszczególnych instrumentów i zróżnicowanej artykulacji. Publikacja zawiera wstęp naukowy, z historią i analizą dzieła, ukazujący je na tle ówczesnej kameralistyki polskiej. Oprócz nut zawiera ona komentarz rewizyjny z opisem źródła i szczegółowym wykazem korektur.
Kwintet F-dur op. 20 był wykonany po raz pierwszy w Warszawie 19 listopada 1834 roku w Resursie Kupieckiej. Wykonawcami byli amatorzy: kapitan Tatarinow i pan Pfaff (skrzypce), Józefowa Kaczyńska i Karol Wernik (altówki) oraz ''rodzynek'' zawodowiec Józef Kaczyński. Jak zauważa sprawozdawca ''Pamietnika Muzycznego i Teatralnego'' wykonawcy grali ''dzielnie, ze szczególną mocą i cieniowaniem''. Rok później Kwintet wydany został z Lipsku u F. Hofmeistera i na tym wydaniu oparte jest, wobec zaginięcia autografu, niniejsze wydanie. [...] Kształt Kwintetu F-dur jest bardzo klasyczny. Zgodnie ze wskazaniami wyrosłego w poprzedniej epoce pedagoga J. Elsnera, pierwsza część jest typowym allegrem sonatowym, druga, mimo iż nazywa się Menuetto jest mazurkiem. Część trzecia ''Andante doloroso ma non troppo lento'' jest przykładem spontanicznej reakcji na rezultaty Powstania Listopadowego. Polski hymn narodowy umieszczony w części ''Andante doloroso'' mówi sam za siebie. Dobrzyński i tak wiele ryzykował umieszczając zakazaną wówczas melodię w utworze kameralnym. Kilkadziesiąt lat później R. Wagner pisząc swoją uwerturę ''Polonia'' również korzysta z tej melodii. W obydwu przypadkach sens polityczny jest oczywisty. Część czwarta jest typową formą ronda. (...) [Andrzej Wróbel]
Utwór Fantaisie sur des themes de lopra "Don Giovanni" Ignacego Feliksa Dobrzyńskiego to dzieło o wysokim poziomie trudności, przeznaczone dla zaawansowanych pianistów. Kompozycja oparta na motywach z opery Mozarta wyróżnia się wirtuozowskim charakterem, łącząc techniczne wyzwania z głęboką muzykalnością. Fantazja stanowi doskonały wybór repertuarowy dla uczniów ostatnich klas szkół muzycznych II stopnia, studentów akademii muzycznych oraz profesjonalnych wykonawców.
Impromptus Ignacego Feliksa Dobrzyńskiego to dzieła, które doskonale ukazują kompozytorski kunszt i wrażliwość na romantyczne ideały. Inspirowane osiągnięciami Chopina i zakorzenione w stylistyce twórczości salonowej XIX wieku utwory emanują improwizacyjną lekkością i niepowtarzalnym urokiem. Ich subtelność i melodyczna inwencja czynią je ponadczasowymi, a ich różnorodność pozwala pianistom na eksplorację zarówno techniki, jak i artystycznego wyrazu. Idealne zarówno dla profesjonalnych pianistów, jak i dla uczniów szkół muzycznych II stopnia, Impromptus Dobrzyńskiego oferują inspirujące wyzwanie, łącząc techniczną precyzję z przestrzenią na indywidualną interpretację. To muzyka, która łączy historię z aktualnością, pozostając wartościową pozycją w repertuarze współczesnych pianistów.
Theme original vari op. 22 Ignacego Feliksa Dobrzyńskiego to wirtuozowska kompozycja fortepianowa, która powstała w 1833 roku, a została opublikowana w 1839 roku w Lipsku. Utwór jest dedykowany Edwardowi Stolpowi znakomitemu pianiście i przyjacielowi zarówno Dobrzyńskiego, jak i Chopina. Składa się z czterech kontrastujących części: patetycznej introdukcji, pogodnego tematu z czterema wariacjami, nokturnowego larghetta oraz brawurowego finału. Kompozycja doskonale łączy klasyczne wzorce z elementami stylu brillant, który akcentuje wirtuozerię i śpiewność melodii. Cechą wyróżniającą dzieło jest jego symfoniczne brzmienie, przejawiające się w równorzędnym traktowaniu rejestrów i monumentalizacji dźwięku. Utwór, choć technicznie wymagający, zachwyca bogactwem wyrazowym, efektownym charakterem i koncertowym rozmachem. To wyjątkowa pozycja w polskiej literaturze fortepianowej XIX wieku, która zasługuje na powrót do współczesnych sal koncertowych jako inspirujące wyzwanie dla pianistów.
Souvenir de Dresde op. 47 jest utworem złożonym z trzech części o zróżnicowanych tempach, połączonych ze sobą attacca i poprzedzonych krótką introdukcją fortepianową. Mimo, że tytuł utworu może sugerować niemiecki charakter muzyki, to mamy tu do czynienia z dziełem polskim napisanym przez polskiego kompozytora i na co trzeba zwrócić szczególną uwagę jest to swego rodzaju rarytas w polskiej literaturze obojowej. Edycja została przygotowana w oparciu o rękopiśmienną kopię znajdującą się w zbiorach biblioteki Warszawskiego Towarzystwa Muzycznego (sygn. R 1144). Karta tytułowa oraz Introdukcja (pierwsza strona nutowa) zostały sporządzone ręką Dobrzyńskiego, pozostałe strony nutowe zostały wykonane przez kopistę. [Mariusz Pędziałek]
Ignacy Feliks Dobrzyński napisał osiem nokturnów na fortepian. Pięć z nich zostało wydanych w latach 18331834 w dwóch zeszytach, jako opp. 21 i 24, pozostałe natomiast znalazły się w różnych okazjonalnych zbiorach opublikowanych znacznie później. Nokturn A-dur powstał w 1846 roku i należy do grupy utworów skomponowanych przez Dobrzyńskiego podczas jego podróży artystycznej po miastach niemieckich. Tournee miało doprowadzić do wzrostu popularności kompozytora i poprawy jego sytuacji finansowej. Oprócz koncertów i spotkań promujących twórczość Dobrzyńskiego częścią zaplanowanej akcji marketingowej było niewątpliwie wydawanie w poszczególnych miastach jego nowych salonowych miniatur. Nokturn ukazał się drukiem w Berlinie jako op. 52 razem z króciutkim mazurkiem, będącym transkrypcją napisanej wcześniej pieśni Gdzie lubi. Forma utworu jest oparta na typowym dla tego gatunku schemacie A-B-A1 z dość rozbudowanym epilogiem. W części A kompozytor wykorzystał jako podstawę melodii jednotaktowy motyw w rytmie mazurkowym, który połączył z często stosowanym w nokturnach basem prowadzonym w szeroko rozłożonych akordach. Udało mu się w ten sposób uzyskać specyficzny sielankowy nastrój. Brzmienie, typ melodyki, faktura, a przede wszystkim ornamenty pojawiające się w dalszym przebiegu utworu przywodzą tu na myśl wczesną twórczość Fryderyka Chopina. Ożywiona w wyrazie, akordowa, utrzymana w tonacji fis-moll i jednostajnym trójkowym rytmie część B Nokturnu budzi skojarzenia z częścią środkową Chopinowskiego Nokturnu As-dur op. 32 nr 2. Po krótkim łączniku jako repryza powraca początkowy fragment części A, przechodzący następnie w epilog, w którym kompozytor splata ze sobą motywy obu kontrastujących części. Trudno ustalić okoliczności i datę powstania drugiego Nokturnu zamieszczonego w tej publikacji. Został on wydany pośmiertnie (w 1868 roku, w Warszawie) w zbiorze Album Pamiątkowe IG.F. Dobrzyńskiego zawierającym ponadto 2 mazurki, 2 pieśni oraz fragment muzyki do dramatu Konrad Wallenrod w opracowaniu na 4 ręce. Kompozycje te nie były wcześniej publikowane i pochodziły prawdopodobnie ze zbiorów prywatnych. Nokturn opatrzony jest dedykacją: Wielmożnej Pannie Wandzie Miecznikowskiej. Określenie tonacji zasadniczej utworu jest problematyczne rozpada się on bowiem na dwie kontrastujące, tonalnie i wyrazowo, części oddzielone długą cezurą. Po niespokojnym, pełnym emocji i wyraźnie zakończonym epizodzie w tonacji f-moll (zbudowanym w formie A-B-A1, z częścią B w As-dur) następuje dość nieoczekiwanie zupełnie nowy materiał w tonacji F-dur; utrzymany w wolniejszym tempie i bardzo stonowany w wyrazie pełni rolę swoistego post scriptum, obszernego i uspokajającego muzycznego komentarza do poprzedniego fragmentu. Można nawet odnieść wrażenie, że Nokturn to właściwie dyptyk złożony z dwóch odrębnych odmiennych wyrazowo pieśni bez słów. Jego stylistyka bliska liryce Franza Schuberta, Felixa Mendelssohna-Bartholdyego czy Johna Fielda z elementami stylu brillant pozwala wysnuć wniosek, że utwór ten mógł powstać wcześniej niż Nokturn A-dur. Można się tu również doszukać pewnego pokrewieństwa melodyczno-rytmicznego ze wspominanym już Nokturnem As-dur Chopina. Obydwa Nokturny Dobrzyńskiego mogą stanowić ciekawe uzupełnienie repertuaru zarówno pianistów profesjonalnych, jak i bardziej zaawansowanych amatorów zainteresowanych dziewiętnastowieczną muzyką salonową. Mogą zarówno wzbogacić programy koncertów i audycji, szczególnie tych poświęconych muzyce polskiej, jak i trafić do programów nauczania średnich szkół muzycznych. Niniejsze opracowanie powstało na podstawie pierwodruków. Propozycje palcowania w obu utworach i pedalizacji w Nokturnie A-dur pochodzą w całości od redakcji, pozostałe redakcyjne oznaczenia wykonawcze podane zostały w nawiasach.
Dwa mazurki Dobrzyńskiego są utworami, na które warto zwrócić uwagę. Pomimo znacznego uproszczenia środków i zastosowania konwencjonalnej formy kompozytorowi udało się stworzyć miniatury niepozbawione wdzięku, elegancji i pewnej bezpretensjonalnej świeżości. Ich wykonanie nie wymaga dużych umiejętności, mogą zatem stanowić wartościowe uzupełnienie repertuaru uczniów starszych klas szkoły muzycznej I stopnia, a jednocześnie przygotowują ich do grania trudniejszych miniatur dziewiętnastowiecznych, w tym mazurków Chopina. Niewątpliwie warto również zastosować mazurki Dobrzyńskiego w nauczaniu gry na fortepianie jako przedmiotu dodatkowego lub specjalnego na poziomie szkoły średniej oraz w ogniskach muzycznych i w amatorskim uprawianiu muzyki. Mogą wreszcie zaistnieć podczas różnego rodzaju wydarzeń kulturalnych, patriotycznych, okolicznościowych jako przykłady polskiej muzyki okresu zaborów. Obecne wydanie bazuje na pierwodruku z 1868 roku. Kilka dostrzeżonych błędów zostało skorygowanych, propozycje palcowania i pedalizacji pochodzą w całości od redakcji, uzupełnienia oznaczeń wykonawczych ujęte zostały w nawiasy.
na fortepian Trzy nokturny op. 21 na fortepian / Dwa nokturny op. 24 na fortepian Ignacego Feliksa Dobrzyńskiego to zbiór, który zachwyca subtelnością i głębią romantycznej ekspresji. Kompozycje te, dedykowane osobom bliskim kompozytorowi, niosą ze sobą niezwykłą wrażliwość i techniczne wyrafinowanie. Melancholijne linie melodyczne łączą się z bogatymi harmoniami, tworząc niezwykle sugestywną atmosferę, która wciąga zarówno wykonawcę, jak i słuchacza. Utwory te są doskonałym wyzwaniem dla pianistów wymagają technicznej precyzji, ale przede wszystkim interpretacyjnej dojrzałości, aby w pełni oddać ich emocjonalny charakter. To dzieła, które inspirują do poszukiwania indywidualnego brzmienia i rozwijania wyobraźni artystycznej. Idealne zarówno do repertuaru koncertowego, jak i do osobistych muzycznych eksploracji.
Podstawą niniejszego wydania jest rękopis niebędący autografem, lecz kopią, znajdującą się w zbiorach Biblioteki Warszawskiego Towarzystwa Muzycznego oraz wydanie PWM z roku 1953, opracowane przez Ludwika Kurkiewicza.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
