''Capriccio - Valse'', zaliczamy do gatunku popisowych kompozycji salonowych, należy do młodzieńczych dzieł Wieniawskiego. Taneczny, lekki ton łączy się w nim z błyskotliwą wirtuozerią. W Capricciu środki wirtuozowskie służą przede wszystkim ukazaniu sprawności i możliwości technicznych skrzypka. Zrealizowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego
Souvenir de Posen op.3 powstało prawdopodobnie w pierwszej połowie 1854 roku w Poznaniu, w okresie, gdy dziewiętnastoletni Henryk Wieniawski koncertował wspólnie z młodszym bratem, pianistą Józefem. Henryk zadedykował op.3 Jeanette de Niemojowskiej, córce Ludwika Niemojowskiego. Mazurek ten wywarł szczególnie silne wrażenie na publiczności poznańskiej podczas koncertów braci Wieniawskich, z których ostatni odbył się 4 lipca 1954 roku. Utwór mimo swej prostej budowy i mniejszej niż w innych dziełach Wieniawskiego liczby trudności technicznych, nosi wyraźne cechy indywidualnego stylu kompozytorskiego słynnego wirtuoza przedstawiciela francusko-belgijskiej szkoły skrzypcowej. Słychać w utworze temperament i żywiołowość, piękno kantyleny wdzięcznej i bezpretensjonalnej, grę wielodźwiękową, pojedyncze i podwójne flażolety oraz fragmenty grane na wybranej strunie aż do najwyższych pozycji wszystko to, co znamionuje styl utworów Wieniawskiego: połączenia piękna melodii z błyskotliwością chwytów wiolinistycznych dla uzyskania całości poruszającej, niekiedy wzruszającej i zachwycającej. Magdalena Chylińska
''Scherzo-Tarantelle g-mill'' op. 16 zostało skomponowane w 1855 r. I zadedykowane Lambertowi Massartowi przez dwudziestoletniego zaledwie ucznia. Utwór napisany w oryginale na skrzypce z fortepianem, w transkrypcji Arnolda Rezlera na skrzypce solo i zespół kameralny (czworo skrzypiec i wiolonczela) nabiera nowych, nieznanych dotąd wartości. Blask instrumantacji, nowe współbrzmienia sprawiają, że słuchacz ma wrażenie obcowania z oryginalną kompozycją nie zaś z jej opracowaniem; nie sposób dostrzec tu ingerencji innego muzyka. Dodatkowym walorem opracowania jest mozliwość wykorzystania utworu w szkolnej dydaktyce - dokooptowanie wiolonczelisty do klasy skrzypiec sprawi, że młody solista będzie miał możliwość obcowania nie tylko z pianistą-akompaniatorem, ale także z zespołem kolegów-muzyków, z orkiestrowymi barwami.
'Kolejnym po ''Allegro de Sonate'', wspólnym dziełem braci Henryka i Józefa Wieniawskich jest ''Grand Duo Polonais'', zadedykowane Stanisławowi Moniuszce. Utwór powstał około 1851 roku, podczas wielkiego rosyjskiego tournee dwójki młodych artystów. Fantazja oparta jest na dwóch pieśniach twórcy polskiej opery narodowej - dumce ''Kozak'' oraz jednej z najbardziej przejmujących pieśni moniuszkowskich - ''Maciek''. W Finale wykorzystane zostały motywy ''Poloneza G-dur'' z popularnej swego czasu rosyjskiej opery ''Mogiła Askolda'' Aleksandra Wierstowskiego''. Konstrukcja całości jest raczej luźna, a poszczególne ogniwa łączą ze sobą wirtuozowskie kadencje skrzypiec lub fortepianu. Obydwie partie instrumentów potraktowane są równorzędnie, stawiając zarówno przed skrzypkiem, jak i pianistą wysokie wymagania techniczne. ''Grand Duo Polonais'' było kompozycją, którą bracia Wieniawscy porywali publiczność w wielu krajach. Wielokrotnie musieli je powtarzać, ulegając żądaniom rozentuzjazmowanych słuchaczy. Dzisiaj utwór ten poszedł niemal zupełnie w zapomnienie - może dlatego, że mało kto potrafi je zagrać tak, jak grali go kongenialni bracia. [A. Cofalik]
''Legenda'' należy do gatunku liryki instrumentalnej, szeroko uprawianego przez kompozytorów XIX wieku. Jest jednym z najbardziej popularnych utworów Wieniawskiego. Prosta budowa, jasna, jednoznaczna a przy tym zróżnicowana harmonika, bardzo śpiewna, nieco sentymentalna i melancholijna melodyka oraz bogactwo brzmienia skrzypiec, wszystko to powodowało, że utwór był stosunkowo łatwy w odbiorze a równocześnie bardzo silnie naładowany emocjonalnie, dzięki czemu przemawiał do szerszego grona słuchaczy. Należy on do typu ''pieces de salon'' i wykazuje wiele punktów stycznych z utworami tego typu innych skrzypków - wirtuozów epoki, jak Vieuxtemps, Leonard czy Ernst.
'Fantazja brillante' op. 20, oparta na tematach zaczerpniętych z opery Gounoda ''Faust'', została skomponowana, podobnie jak wiele innych utworów Wieniawskiego, w dwóch wersjach: na skrzypce z fortepianem i na skrzypce z orkiestrą. Utwór powstał w 1865 lub 1866 roku. Temat Fausta był bardzo popularny w XIX wieku. Szczególną popularnością w czasach Wieniawskiego cieszyła się opera Gounoda osnuta na tym temacie.
Roziskrzona, błyskotliwa miniatura wirtuozowska powstała w 1855 roku, kiedy rozpoczynał się szczytowy okres sławy i kariery wiolinistycznej Wieniawskiego. Scherzo zadedykowane zostało Lambertowi Massartowi profesorowi Konserwatorium Paryskiego, nauczycielowi Wieniawskiego. Utwór należy do kategorii miniatur wirtuozowskich, nosi jednak charakter mniej salonowy niż inne miniatury Wieniawskiego, jak choćby Capriccio-Valse op. 7, czy Romance sans paroles et Rondo lgant op. 9. Wydany został w wersji na skrzypce solo z towarzyszeniem fortepianu, kompozytor jednak planował także wersję utworu na skrzypce z towarzyszeniem orkiestry, o czym świadczy zachowany autograf partytury, a co dowodzi, iż przeznaczał tę kompozycję do wykonywania raczej w salach koncertowych nie zaś w salonach. Utwór napisany jest z rozmachem, daje soliście sposobność zaprezentowania biegłości technicznej, zarazem jednak nie brak mu charakterystycznej dla Wieniawskiego lirycznej, słodkiej kantyleny.
"Roziskrzona, błyskotliwa miniatura wirtuozowska powstała w 1855 roku, kiedy rozpoczynał się szczytowy okres sławy i kariery wiolinistycznej Wieniawskiego. Scherzo zadedykowane zostało Lambertowi Massartowi profesorowi Konserwatorium Paryskiego, nauczycielowi Wieniawskiego. Utwór należy do kategorii miniatur wirtuozowskich, nosi jednak charakter mniej salonowy niż inne miniatury Wieniawskiego, jak choćby Capriccio-Valse op. 7, czy Romance sans paroles et Rondo lgant op. 9. Wydany został w wersji na skrzypce solo z towarzyszeniem fortepianu, kompozytor jednak planował także wersję utworu na skrzypce z towarzyszeniem orkiestry, o czym świadczy zachowany autograf partytury, a co dowodzi, iż przeznaczał tę kompozycję do wykonywania raczej w salach koncertowych nie zaś w salonach. Utwór napisany jest z rozmachem, daje soliście sposobność zaprezentowania biegłości technicznej, zarazem jednak nie brak mu charakterystycznej dla Wieniawskiego lirycznej, słodkiej kantyleny." Magdalena Chylińska
Transkrypce 3 utworów H. Wieniawskiego z opusu 10 i 18 na skrzypce i fortepian dokonane przez Zdzisława Jahnkego. Utwory przeznaczone są dla zaawansowanych i średnio-zaawansowanych skrzypków.
Wieniawski skomponował dziewięć mazurków, z czego siedem zostało wydanych przez kompozytora (op. 3, 12, 19 oraz 2 mazurki nieopusowane), a dwa niewydane zaginęły. Wszystkie mazurki należą do utworów wczesnych, pochodzą bowiem z pierwszej połowy lat 50. XIX w.; jedynie mazurki op. 19, najpóźniejsze, datowane są na rok 1860. Później kompozytor już nie sięgał do tego gatunku. Mazurki op.19, pierwszy Obertas, drugi Dudziarz / Le mntrier, zostały wydane dopiero w 1878 roku, czyli blisko 20 lat po ich skomponowaniu, w wydawnictwie Schotta w Moguncji. Dwa mazurki op. 12 tworzą pewną całość, o czym świadczy m.in. ich powiązanie tonalne; La Champetre rozpoczyna się w D-dur i kończy w G-dur, a więc plan tonalny utworu prowadzi od tonacji dominanty do toniki. Chanson polonaise jest tonalnie bardziej stabilna, utrzymana w g-moll, czyli w molowej wersji tonacji kończącej pierwszy mazurek, i jedynie w ustępie środkowym następuje zmiana trybu (G-dur). Oba mazurki, zgodnie z tytułem, mają charakter salonowy, co potwierdza ich nieco sentymentalna melodyka oraz konwencjonalne środki muzyczne. Fortepian jedynie towarzyszy skrzypcom, realizuje podstawę harmoniczną oraz podkreśla rytm trójdzielny. Między partiami obu instrumentów brak jakiejkolwiek korespondencji motywicznej, a w samej partii fortepianu element melodyczny jest niemal całkowicie wyeliminowany. Stereotypowy akompaniament zbudowany jest z figur charakterystycznych dla tańców trójdzielnych (podstawa basowa, a następnie dźwięki uzupełniające). Całą partię fortepianu charakteryzuje prosta i niezróżnicowana faktura. Partia skrzypiec jest również dość prosta i co u Wieniawskiego jest stosunkowo rzadkie niemal pozbawiona elementu wirtuozowskiego, zgodnie z charakterem tego tańca. Mazurki opierają się na bardzo prostej harmonice, z dominacją odniesień dominantowych i bliskich relacji tonalnych. Zofia Chechlińska
Reverie jest jedynym w zachowanej twórczosci kompozytora utworem na altówkę i fortepian. Utwór niedokończony, odnaleziony w spusciźnie zmarłego kompozytora, przekazany Hieronimowi Weickmannowi, który ze względu na pamięć i szacunek dla H. Wieniawskiego dokończył kompozycję i ją opublikował. Reverie jest to nazwa okręślajaca bardziej charakter utworu aniżeli jego formę. Jest zwartym i dośc krótkim jednoczęściowym utworem, bez elementów improwizacyjnych. Operuje powtarzajacymi się motywami melorytmicznymi o charakterze recytatywno-kantylenowym.
''Legenda'' op. 17 na skrzypce i fortepian powstała w 1859 roku w Ostendzie, pod wpływem gorącego uczucia do Izabeli Hampton, przyszłej żony Henryka. Tęsknota, ból i miłość emanują z każdego elementu dzieła, toteż wszystkie czynniki podporządkowane są nadrzędnym celom wyrazowym: molowa tonacja, liryczna, śpiewna melodia, balladowa nastrojowość, stopniowanie napięcia poprzez narastające tremolo akompaniamentu, kontrast tonacyjny - w części środkowej G-dur. Utwór jest typowo romantyczną miniaturą, o prostej trójczłonowej budowie ABA. W całości zawiera duży ładunek ekspresji. Wydawnictwo finansowane przez Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego w ramach Programu Operacyjnego Promocja Twórczości
na skrzypce i fortepian op. 21 (seria A tom 4) Publikowany Polonez jest szeroko rozbudowanym, koncertowym utworem jednoczęściowym, o budowie repryzowej, przy czym repryza jest bardzo skrócona. Ogniwo środkowe ma charakter kontrastujący, uzyskany poprzez zmianę tonacji (F-dur), zmniejszenie obsady (w wersji orkiestrowej) i zwolnienie tempa. Natomiast tematycznie wszystkie ogniwa są ze sobą powiązane. Również pierwsze ogniwo utworu ma podobną, 3-odcinkową budowę z kontrastującym odcinkiem środkowym (E-dur). Polonez A-dur jest typowym utworem wirtuozowskim, w którym skrzypce solo odgrywają zdecydowanie dominującą rolę. Partia fortepianu ma tu przede wszystkim charakter akompaniamentu, podkreśla podstawę harmoniczną. Jedynie w ogniwie środkowym relacje między obydwoma instrumentami są bardziej wyrównane. Pojawiają się tu obszerne fragmenty oparte na dialogowaniu obu instrumentów.
Wieniawski skomponował dziewięć mazurków, z czego siedem zostało wydanych przez kompozytora (opp. 3, 12, 19 oraz 2 mazurki nieopusowane), a dwa niewydane zaginęły. Wszystkie mazurki należą do utworów wczesnych, pochodzą bowiem z pierwszej połowy lat 50. XIX w.; jedynie mazurki op. 19, najpóźniejsze, datowane są na rok 1860. Później kompozytor już nie sięgał do tego gatunku. Mazurki op.19, pierwszy Obertas, drugi Dudziarz / Le mntrier, zostały wydane dopiero w 1878 roku1, czyli blisko 20 lat po ich skomponowaniu, w wydawnictwie Schotta w Moguncji. Każdy z mazurków op. 19 opatrzony jest inną dedykacją. Nr 1, Obertas, dedykowany jest baronowej Ewelinie de Reisky; nr 2, Dudziarz Wandzie Młodnickiej, pisarce i rzeźbiarce ze Lwowa. Odrębne dedykacje każdego z utworów świadczą o tym, że kompozytor nie traktował op. 19 jako całości o charakterze cyklu. Omawiane mazurki odznaczają się prostą harmoniką. Kompozytor operuje tu głównie podstawowymi relacjami funkcyjnymi. Partia fortepianu pełni jedynie rolę towarzyszenia, nośnika elementu harmonicznego, a także środka stylizacji ludowej praktyki wykonawczej poprzez częste stosowanie burdonów kwintowych, głównie tonicznych. Zofia Chechlińska
(seria A tom 9) ''Karnawał rosyjski'' op.11 to jeden z najbardziej popisowych utworów Henryka Wieniawskiego. Utrzymany w ludowym kolorycie i nasycony błyskotliwą wirtuozerią, wpisuje się w tradycję XIX-wiecznych karnawałów skrzypcowych zapoczątkowaną przez Niccolo Paganiniego w ''Karnawale weneckim'' op. 10, który stał się później inspiracją dla innych skrzypków-kompozytorów. Wydawnictwo finansowane przez Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego w ramach Programu Operacyjnego Promocja Twórczość
Legenda g-moll op. 17 w oryginale na skrzypce i fortepian powstała w 1859 roku w Ostendzie, pod wpływem gorącego uczucia do Izabeli Hampton, przyszłej żony Henryka. Tęsknota, ból i miłość emanują z każdego elementu dzieła, toteż wszystkie czynniki podporządkowane są nadrzędnym celom wyrazowym: molowa tonacja, liryczna, śpiewna melodia, balladowa nastrojowość, stopniowanie napięcia poprzez narastające tremolo akompaniamentu, kontrast tonacyjny - w części środkowej G-dur. Utwór jest typowo romantyczną miniaturą, o prostej trójczłonowej budowie ABA. W całości zawiera duży ładunek ekspresji. Transkrypcja wiolonczelowa zachowuje oryginalną tonację i charakter utworu, a także partię fortepianową. Niezbędne zmiany ograniczone zostały do minimum.
Obok licznych utworów skrzypcowych w spuściźnie kompozytorskiej H. Wieniawskiego znajduje się jeden tylko utwór na altówkę i fortepian, zatytułowany ''Reverie'', a nie posiadający oznaczenia opusu. Owo ''Marzenie'' pochodzi prowdopodobnie z tego okresu, kiedy Wieniawski przebywał w Londynie (1858-1859) i niezależnie od zwykłek działalności koncertowej brał udział w cieszących się wówczas w Londynie wielkim powodzeniem koncertach kameralnych. Na jednym z koncertów Beethoven-Quartett-Society wystąpił kwartet czterech wybitnych wirtuozów w składzie: Ernst, Joachim, Wieniawski i wiolonczelista Piatti. Wieniawski, grając wtedy na altówce, prawdopodobnie uznał, że zbyt mało jest kompozycji oryginalnych przeznaczonych na ten piękny instrument i sam postanowił napisać drobny utwór altówkowy. Nadał mu charakter liryczny i znamię żarliwości, która przebija także w innych jego kompozycjach. (S. Kamasa)
na skrzypce i fortepian Wieniawski skomponował dziewięć mazurków, z czego siedem zostało wydanych przez kompozytora (opp. 3, 12, 19 oraz 2 mazurki nieopusowane), a dwa niewydane zaginęły. Wszystkie mazurki należą do utworów wczesnych, pochodzą bowiem z pierwszej połowy lat 50. XIX w.; jedynie mazurki op. 19, najpóźniejsze, datowane są na rok 1860. Później kompozytor już nie sięgał do tego gatunku. Mazurki op.19, pierwszy Obertas, drugi Dudziarz / Le menetrier, zostały wydane dopiero w 1878 roku1, czyli blisko 20 lat po ich skomponowaniu, w wydawnictwie Schotta w Moguncji. Każdy z mazurków op. 19 opatrzony jest inną dedykacją. Nr 1, Obertas, dedykowany jest baronowej Ewelinie de Reisky; nr 2, Dudziarz Wandzie Młodnickiej, pisarce i rzeźbiarce ze Lwowa. Odrębne dedykacje każdego z utworów świadczą o tym, że kompozytor nie traktował op. 19 jako całości o charakterze cyklu. Omawiany Mazurek odznacza się prostą harmoniką. Kompozytor operuje tu głównie podstawowymi relacjami funkcyjnymi. Partia fortepianu pełni jedynie rolę towarzyszenia, nośnika elementu harmonicznego, a także środka stylizacji ludowej praktyki wykonawczej poprzez częste stosowanie burdonów kwintowych, głównie tonicznych. Zofia Chechlińska
na skrzypce i fortepian Wieniawski skomponował dziewięć mazurków, z czego siedem zostało wydanych przez kompozytora (opp. 3, 12, 19 oraz 2 mazurki nieopusowane), a dwa niewydane zaginęły. Wszystkie mazurki należą do utworów wczesnych, pochodzą bowiem z pierwszej połowy lat 50. XIX w.; jedynie mazurki op. 19, najpóźniejsze, datowane są na rok 1860. Później kompozytor już nie sięgał do tego gatunku. Mazurki op.19, pierwszy Obertas, drugi Dudziarz / Le menetrier, zostały wydane dopiero w 1878 roku1, czyli blisko 20 lat po ich skomponowaniu, w wydawnictwie Schotta w Moguncji. Każdy z mazurków op. 19 opatrzony jest inną dedykacją. Nr 1, Obertas, dedykowany jest baronowej Ewelinie de Reisky; nr 2, Dudziarz Wandzie Młodnickiej, pisarce i rzeźbiarce ze Lwowa. Odrębne dedykacje każdego z utworów świadczą o tym, że kompozytor nie traktował op. 19 jako całości o charakterze cyklu. Omawiany Mazurek odznacza się prostą harmoniką. Kompozytor operuje tu głównie podstawowymi relacjami funkcyjnymi. Partia fortepianu pełni jedynie rolę towarzyszenia, nośnika elementu harmonicznego, a także środka stylizacji ludowej praktyki wykonawczej poprzez częste stosowanie burdonów kwintowych, głównie tonicznych. Zofia Chechlińska
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
