II Koncert d-moll jest jednym z najbardziej znanych i najczęściej grywanych dzieł Wieniawskiego. Widać tu doskonałe wyczucie proporcji pomiędzy błyskotliwą wirtuozerią a subtelną kantyleną, pomiędzy gwałtownymi wybuchami emocji a chwilami wyciszenia i zadumy. Utwór daje wiele satysfakcji skrzypkowi, gdyż pozwala pokazać cały arsenał jego możliwości wykonawczych i interpretacyjnych, a także umiejętność współpracy z orkiestrą. Orkiestra zaś traktowana jest jak jeden organizm, wrażliwy i czujny, szybko reagujący na każdy impuls pochodzący od solisty. Entuzjastyczne nastawienie do tego utworu nie zmieniło się od 1862 roku, gdy po raz pierwszy usłyszeli go słuchacze w St. Petersburgu. Przyczyny tej niezwykłej popularności tkwią w samej kompozycji, która posiada wysokie walory artystyczne, jest świadectwem dojrzałego warsztatu kompozytorskiego i wyrafinowanej techniki skrzypcowej. Jej wartość i znaczenie potwierdzają nieustannie znakomici soliści, którzy za każdym razem wnoszą do niej coś nowego, nie ujmując przy tym nic z pierwotnej świeżości i polotu.
Jeden z najczęściej (obok koncertów Karłowicza i Szymanowskiego) wykonywanych polskich koncertów skrzypcowych. Wieniawski rozpoczął pracę nad utworem w 1856 r., a zakończył pod koniec lat sześćdziesiątych. Jest to dzieło dojrzałego twórcy. Choć kompozycja nie jest wolna od wpływów francuskich - jest utworem wielce osobistym, wolnym od bezpośrednich zapożyczeń.
Wieniawski nadał etiudom op. 10 (jak również op. 18) nazwę Etiud-kaprysów. Ten tytuł sugeruje, że zawarte w zbiorze utwory mają za cel z jednej strony doskonalenie techniki skrzypka, z drugiej zaś nawiązują do kaprysów Paganiniego, w których dydaktyczny charakter ujęty zostaje w artystyczną formę. Kompozycje tego typu nadają się także do wykonywania estradowego. Wieniawskiemu przyświecała zatem zarówno idea doprowadzenia skrzypka na najwyższy poziom techniki, jak również stworzenia wirtuozowskich pozycji repertuarowych. (ze Wstępu) Wydawnictwo finansowane przez Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego w ramach Programu Operacyjnego Promocja Twórczości
Niniejszy wydanie Etiud-kaprysów op. 18 Henryka Wieniawskiego oparte jest na wydaniach Petersa, Universalu i Czytelnika. Wskutek braku możliwości skonfrontowania tych wydań z rękopisem lub pierwodrukiem wydanie nasze nie posiada charakteru źródłowego. Jest ono przeznaczone dla praktycznego wykonawstwa, a przede wszystkim dla celów szkolnych. Opierając się na swych doświadczeniach pedagogicznych, redakcja wprowadziła pewne uzupełnienia i retusze w zakresie wskazówek interpretacyjnych, aplikatury, smyczkowania oraz dynamiki Etiudy-kaprysy op. 18 nie są pozycją kameralną na dwoje skrzypiec. Pomyślane zostały przez kompozytora jako etiudy wirtuozowskie z towarzyszeniem drugich skrzypiec. Partia solisty jest popisowa, efektowna, wirtuozowska, muzycznie raczej samowystarczalna. Partia skrzypiec akompaniujących spełnia bardzo niewielką rolę, nie stawia też wykonawcy większych wymogów poza niezbędną, jak zawsze, muzykalnością. Bez tego skromnego akompaniamentu partia solowa może się doskonale obejść. (W czasach Wieniawskiego panował zwyczaj, że pedagog akompaniował na skrzypcach swemu uczniowi w czasie lekcji.) Toteż w praktyce Kaprysy op. 18 bywają grywane prawie wyłącznie jako solowe. Jako takie figurują w programach Międzynarodowych Konkursów Skrzypcowych im. Henryka Wieniawskiego. Tekst zawarty w obu partiach Kaprysów op. 18 może być jednak wykorzystany dla kameralnego współgrania dwóch skrzypków. Wystarczy go odpowiednio przetasować, aby po minimalnych retuszach tekstowych powstały dwie partie o wyrównanym, wirtuozowskim charakterze. Irena Dubiska Eugenia Umińska
Polonaise de concert op. 4 jest pierwszym z dwóch polonezów skomponowanych przez Henryka Wieniawskiego. Pierwotna wersja Poloneza D-dur powstała z inspiracji Karola Lipińskiego, któremu utwór jest dedykowany. Młody kompozytor wysoko cenił sobie wskazówki wielkiego wirtuoza, który przybliżał mu wzory interpretatorskie dawnych mistrzów wiolinistyki, przede wszystkim Giuseppe Tartiniego, a także sposoby wykonywania dzieł J. S. Bacha i L. van Beethovena. Chłonął też opowieści o sztuce interpretatorskiej N. Paganiniego i jego artystycznej charyzmie w czasie występów.Znana jest wersja dzieła z 1852 roku, opublikowana w 1853, i właśnie ona stała się podstawą niniejszego wydania. W 1849 roku, gdy Wieniawski szkicował utwór, nie znał jeszcze zasad kontrapunktu i harmonii, z wielkim sukcesem i pochwałami ukończył wprawdzie Konserwatorium Paryskie w klasie Josepha Lamberta Massarta w wieku zaledwie 11 lat, ale do Paryża powrócił w kwietniu 1849 roku, by kontynuować naukę kompozycji w klasie profesora Hipolita Colleta. Polonez powstał w dwóch wersjach: na skrzypce z akompaniamentem fortepianu i na skrzypce z orkiestrą. W tym okresie Wieniawski skomponował również Adagio lgiaque op. 5, które zalecał wykonywać przed Polonezem; oba dzieła przedstawiono publiczności w marcu 1853 roku na jednym z serii dziewięciu koncertów w Wiedniu. Budowa Poloneza jest skrzyżowaniem formy repryzowej z formą ronda. Główna część (A) składa się z cząstek a, a1, b, a, przy czym wyraźnie ośmiotaktowy temat (a), dynamiczny i zamaszysty, pełni rolę refrenu. Część środkowa odznacza się większym liryzmem w poszczególnych tematach i frazach, jest jednak zróżnicowana. Dochodzą tu do głosu pierwiastki wirtuozowskie flażolety, dwudźwięki, skoki, łamane trójdźwięki w rytmie punktowanym i ornamenty, pojawia się też temat refrenowy, co potwierdza układ rondowy. Nowy temat figuracyjny oddziela ostatnie wystąpienie głównego tematu-refrenu i wirtuozowskiej cząstki kodalnej. Wieniawski dość często grywał swoje polonezy. Do dziś mają one powodzenie u wykonawców i publiczności, należą też do najczęściej nagrywanych dzieł kompozytora. Irena Poniatowska
Polonaise Brillante op. 4 jest to pierwszy z dwóch polonezów skomponowanych przez Henryka Wieniawskiego. Utwór powstał w dwóch wersjach: na skrzypce z akompaniamentem fortepianu i na skrzypce z orkiestrą. Ma budowę repryzową, lecz nie jest ona schematyczna. Odznacza się liryzmem w poszczególnych tematach i frazach. Wieniawski wykazał się tu twórczą samodzielnością i dojrzałością, zarazem uchwycił pewien narodowy rys poloneza. Pełen rozmachu, nasycony wirtuozerią i obfitujący w kontrasty i dramatyczne momenty.
Fantaisie orientale op. 24 jest jednym z dwóch dzieł opusowanych, które zostały wydane po śmierci Henryka Wieniawskiego. Fantaisie orientale jest zwartym i krótkim utworem jednoczęściowym o rapsodycznej formie i improwizacyjnym charakterze. Tytuł utworu (Fantazja wschodnia) znajduje uzasadnienie w materiale dźwiękowym kompozycji, oparta jest bowiem na tzw. skali cygańskiej, z charakterystycznymi dla niej sekundami zwiększonymi między III i IV oraz VI i VII stopniem, wywiedzionej z tonacji a-moll. Jest utworem salonowym i wirtuozerskim.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
