Temat ten nie został dotąd opracowany. Praca ma charakter pionierski i jest po prostu znakomita. Autorka w jakimś sensie stworzyła pracę totalną z punktu widzenia geografii. Dążąc do realizacji postawionego celu prowadziła kwerendy biblioteczne i archiwalne, rozmawiała z informatorami, analizowała i porównywała mapy dawne, wykonywała swoje własne świetne opracowania kartograficzne, sprawdzała stan zachowania badanych rzeczy w terenie, zdawała sobie sprawę z ryzyk. Książka dowodzi pasji i zaangażowania badawczego. Niebagatelne znaczenie ma fakt, że Autorka opisuje swoją małą ojczyznę.Z recenzji prof. dr. hab. Marcina W. Solarza W książce z pełnym sukcesem zrealizowano cel, jakim jest dogłębne przyjrzenie się zanikającemu dziedzictwu przemysłowemu Grodziska Mazowieckiego, poprzez odszukanie w jego przestrzeni śladów industrialnej przeszłości. To niezwykle interesujące geograficzno-historyczne opracowanie dziejów jednego z najszybciej rozwijających się dziś miast metropolii warszawskiej. Autorka zna badaną przestrzeń od podszewki. Jako Grodziszczanka sprawnie prowadzi czytelnika przez meandry przestrzennego rozwoju swojej małej ojczyzny, czyniąc lekturę znakomitym przewodnikiem dla tych, którzy opisywane miasto znają, jak i tych, którzy na ulicach Grodziska, bądź też na kartach jego intrygującej przemysłowej historii, stawiają dopiero pierwsze kroki. Szczególną uwagę przykuwają bogate opracowania graficzne w postaci dawnych planów miasta, autorskich map jak również dokumentacji fotograficznej. Jest to zatem praca do głębi geograficzna czyni przestrzeń Grodziska główną bohaterką, ukazuje palimpsest miejskiego krajobrazu, odkrywa jego genius loci, a nade wszystko jest pokłosiem badań terenowych.Z recenzji dr. Krzysztofa Górnego
Książka jest podsumowaniem wieloletnich przemyśleń, analiz i doświadczeń autorów, dotyczących systemu ratownictwa i ochrony ludności w Polsce. Porusza zagadnienia teoretyczne, organizacyjne, prawne oraz praktyczne funkcjonowania ratownictwa, a także miejsca i roli różnych podmiotów w systemie bezpieczeństwa państwa. Publikacja stanowi cenne źródło wiedzy dla studentów, naukowców, praktyków oraz wszystkich zainteresowanych problematyką ratowania życia i zdrowia ludzkiego.
Ten almanach przypomina, jak wielką rolę w rozwoju kolejnych pokoleń artystów odegrały warsztaty, szkoły i mistrzowie, a także jak ważne są relacje, scena i bezpośredni kontakt z publicznością. To opowieść o determinacji, pracy i odwadze twórczej, ale też o radości wspólnego muzykowania i sile środowiska jazzowego w Polsce. Rekomendujemy tę książkę zarówno doświadczonym miłośnikom jazzu, jak i tym, którzy dopiero rozpoczynają swoją przygodę z muzyką improwizowaną. To cenna kronika pamięci i inspirujące świadectwo, że jazz w Polsce ma głębokie korzenie i wciąż żywą, twórczą przyszłość. Janusz Mackiewicz Prezes Stowarzyszenia Muzyków Jazzowych
[O KSIĄŻCE] Czy takie techniki, tradycyjnie uznawane za pozostające poza zakresem literatury, jak przetwarzanie tekstu, tworzenie baz danych, szyfrowanie tożsamości czy intensywne programowanie, mogą zainspirować do zredefiniowania pisarstwa? Internet i środowisko cyfrowe stawiają przed pisarzami nowe wyzwania i otwierają możliwości ponownego przemyślenia kwestii kreatywności, autorstwa oraz ich relacji z językiem. W obliczu niespotykanej dotychczas ilości tekstów i ekspansji języka pisarze mają szansę wyjść poza tworzenie nowych utworów. Zamiast tego mogą zarządzać utworami już istniejącymi, mogą te utwory rekonstruować, analizować i przywłaszczać je. Oprócz wyjaśnienia swojej koncepcji nietwórczego pisania, której nazwa jest tożsama z nazwą jego popularnego kursu na University of Pennsylvania, Goldsmith czyta utwory autorów, którzy podjęli wyzwanie przemyślenia swoich relacji z językiem. Analizując szeroki wachlarz tekstów i technik, w tym wykorzystywanie wyszukiwań Google do tworzenia poezji, apropriację zeznań sądowych oraz możliwości robopoetyki, Goldsmith łączy te współczesne praktyki z propozycjami sięgającymi początku XX wieku, odwołując się do działalności takich pisarzy i artystów, jak Walter Benjamin, Gertruda Stein, James Joyce czy Andy Warhol. Owi twórcy ucieleśniali etos, zgodnie z którym etap konstrukcji lub samego tworzenia koncepcji tekstu był równie ważny jak gotowy utwór. Nietwórcze pisanie, rozszerzając tę tradycję na sferę cyfrową, oferuje nowe sposoby myślenia o tożsamości i tworzeniu znaczenia. [AUTOR] Kenneth Goldsmith jest autorem dziesięciu książek poetyckich oraz założycielem i redaktorem internetowego archiwum UbuWeb (ubu.com). Jest współredaktorem Against Expression: An Anthology of Conceptual Writing oraz I’ll Be Your Mirror: The Selected Andy Warhol Interviews. Na podstawie zbioru wywiadów z Warholem powstała opera Trans-Warhol, która miała premierę w Genewie w marcu 2007 roku. Godzinny film dokumentalny o twórczości Goldsmitha, zatytułowany Sucking on Words, miał premierę w British Library. Goldsmith wykłada na University of Pennsylvania i jest starszym redaktorem PennSound, internetowego archiwum poezji. [BLURBY] Książka Goldsmitha to most, hiperłącze analogowe, dzięki któremu będziemy mogli po raz kolejny w dziejach uświadomić sobie (poczuć ?), że nie ma innej sytuacji niż sytuacja przejściowa, a każda książka to... farmakon? Ta książka to wykład na temat niekreatywnego pisania (przed AI), opis fascynacji nowymi mediami i sposobów wykorzystania istniejących już zasobów, ale to będzie także... po prostu przedmiot, dzięki któremu będziemy mogli poczuć się odrobinę niekreatywnymi (?) niedzisiejszymi czytelnikami? Piotr Siwecki Prowokacyjne wyzwanie Uncreative Writing, że wchodzimy w epokę końca oryginalności, jest dziś aktualne jak nigdy dotąd. W dobie „tekstowej apokalipsy” – zmasowanej nadprodukcji tekstu ze strony sztucznej inteligencji – rola artysty sprowadza się coraz bardziej do zarządzania „językiem, który już istnieje” i poszukiwania kodu kreatywności w strategiach, które nie dają się uchwycić ani maszynom, ani zastanym protokołom gatunkowym i kulturowym. Mariusz Pisarski Wydanie tej książki w kraju, w którym romantyczny mit wieszcza z rozwianą grzywą ma się świetnie, a pisarzowi nie wypada ani reklamować mercedesów, ani czule promptować, jest prowokacją. Marjorie Perloff pisała o „nieoryginalnym geniuszu”, Kenneth Goldsmith idzie o krok dalej i promuje „niekreatywne pisanie”. Literackie kłusownictwo, plagiaryzm? Skądże, straż tylna! „To nie jest kopia” – można sparafrazować słynny obraz Magritte’a, jak to zrobiła Kaja Marczewska. Stańmy na ramionach gigantów – prekursorami „niekreatywnego pisania” byli przecież Walter Benjamin, Gertrude Stein i James Joyce. Wyobraźmy sobie, jak będą pisać maszyny dla maszyn. Izabella Adamczewska
[O KSIĄŻCE] „There is no society”, nie ma społeczeństwa. Słowa te wypowiedziała Margaret Thatcher w październiku 1987 roku. Ich sens szybko zrozumiały klasy dominujące Zachodu. Oznaczają one wielkie oderwanie się świata wyższych sfer, które, porzucając dobro wspólne, pogrążają kraje Zachodu w chaosie zrelatywizowanego społeczeństwa. Zerwanie więzi, nawet tej opartej na konflikcie, sprawia, że upadamy w a-społeczeństwo. Od teraz już tylko „no more society”. Kryzys reprezentacji politycznej, atomizacja ruchów społecznych, cytadelizacja burżuazji, zbiegostwo klasy ludowej oraz ponadnarodowe uwspólnotowienie życia publicznego są znakami wyczerpania modelu, który nie spaja już społeczeństwa. Fala populizmu przetaczająca się przez świat Zachodu jest zaledwie widzialną częścią “soft power” klasy pracującej, która popchnie świat wyższych sfer do złączenia z prawdziwym ruchem społeczeństwa lub zniknięcia. Historyczny rozwód pomiędzy wyższymi sferami oraz nizinami objawia się osłabieniem społecznej kategorii, która niosła w sobie wartości amerykańskiej oraz europejskiej way of life: a mianowicie klasy średniej. Od tego momentu żyjemy w czasach a-społeczeństwa. Liberalny projekt Thatcher zaszedł dalej niż wyobrażała to sobie sama autorka. Ceną za wprowadzone reformy ekonomiczne było nie tylko poświęcenie całej klasy robotniczej na ołtarzu globalizacji, ale poświęcenie społeczeństwa w ogóle. fragment książki Christophe Guilluy (ur. 1964 w Montreuil) to francuski geograf i eseista zainteresowany społecznym wymiarem przemian zachodzących na mapach Zachodu. Dorastał w robotniczym środowisku paryskiego Belleville, a następnie ukończył geografię ze specjalnością miejską (fr. géographie urbaine) na Uniwersytecie Paris 1 Panthéon-Sorbonne. Pracuje również jako niezależny konsultant dla samorządów i instytucji społecznych, analizując przemiany społeczne i terytorialne współczesnej Francji. Jako autorowi esejów największą rozpoznawalność przyniosła mu koncepcja Francji peryferyjnej (fr. La France périphérique), opisująca charakterystyczne dla zglobalizowanego świata obszary poza zasięgiem wielkich metropolii oraz sposób ich powstawania. Guilluy skupia się na obszarach gdzie małe miasta, tereny podmiejskie i wiejskie zamieszkane przez klasy ludowe i średnie, zostały zmarginalizowane przez globalizację i zarządzające nią ze swoich centrów elity. Jego książki, takie jak Atlas des fractures françaises (2000), La France périphérique (2014) i No society (2018) wywarły duży wpływ na debatę publiczną we Francji. Choć jego tezy bywają również przedmiotem sporów w środowisku akademickim. W 2027 roku nakładem wydawnictwa Ha!art ukaże się książka Les dépossedés (2022) (pl. Wywłaszczeni), która próbuje zmierzyć się z wizją społeczeństwa dyktowaną przez elity opuszczonym i wywłaszczonym klasom ludowym.
Anatomia choroby Normana Cousinsa to światowy klasyk, który na zawsze zmienił sposób myślenia o zdrowiu, chorobie i roli pacjenta w procesie leczenia. Po raz pierwszy wydana w 1979 roku książka stała się inspiracją dla rozwoju psychoneuroimmunologii, medycyny psychosomatycznej i holistycznego podejścia do zdrowia. Mimo swojej ogromnej międzynarodowej renomy przez 45 lat nie doczekała się polskiego przekładu. Niniejsze wydanie jest pierwszą oficjalną publikacją tej przełomowej książki w języku polskim.Norman Cousins nie był lekarzem. Był pacjentem, który usłyszał diagnozę niemal pozbawiającą nadziei. Zamiast biernie pogodzić się z rokowaniami, postanowił aktywnie uczestniczyć we własnym procesie zdrowienia. Opisując własne doświadczenia oraz analizując dostępne badania naukowe, pokazał, że emocje, nadzieja, relacja z lekarzem, redukcja stresu i poczucie sensu mogą odgrywać istotną rolę we wspieraniu naturalnych mechanizmów regeneracyjnych organizmu. Jego obserwacje, początkowo uznawane za odważne, dziś znajdują potwierdzenie w wielu badaniach z zakresu psychoneuroimmunologii i medycyny behawioralnej.Anatomia choroby nie jest opowieścią o odrzuceniu medycyny, lecz o jej poszerzeniu. Cousins podkreśla znaczenie wiedzy lekarzy, osiągnięć nauki i nowoczesnego leczenia, jednocześnie przypominając, że człowiek jest czymś więcej niż tylko diagnozą. Pokazuje, że ciało, psychika, emocje i relacje tworzą nierozerwalną całość, a świadomy, zaangażowany pacjent może stać się ważnym uczestnikiem własnego procesu zdrowienia.Polskie wydanie zostało wzbogacone o dwa wyjątkowe słowa wstępne autorstwa Ewy Foleyorazdr. Mariusza Wirgi wybitnych popularyzatorów holistycznego podejścia do zdrowia. Ewa Foley ukazuje ponadczasowe przesłanie książki z perspektywy rozwoju osobistego, uważności i pracy z emocjami. Dr Mariusz Wirga psychiatra, psychoonkolog, wieloletni dyrektor medyczny Simonton Cancer Center w Kalifornii i jeden z pionierów psychoneuroimmunologii w Polsce przedstawia współczesny kontekst naukowy, pokazując, jak wiele intuicji Cousinsa zostało potwierdzonych przez kolejne dekady badań.To książka dla wszystkich, którzy chcą lepiej zrozumieć zależności między umysłem i ciałem, dla osób chorujących i ich bliskich, a także dla lekarzy, psychologów, terapeutów oraz wszystkich zainteresowanych nowoczesnym, integracyjnym spojrzeniem na zdrowie. Ponad czterdzieści pięć lat po światowej premierze Anatomia choroby pozostaje jedną z najważniejszych i najbardziej inspirujących publikacji o biologicznej mądrości organizmu, sile nadziei oraz aktywnej roli człowieka w procesie zdrowienia.
Nie mam zaufania do klasyfikacji rozgraniczającej epoki,czasy, ludzi. Zakłamania było pełno i w poprzednichokresach, i taktycznych, i legendarnych, i podłych,i pięknych. Jak słowa Kościuszki czy ks. Poniatowskiegoskaczącego do Elstery... W realiach wojensienkiewiczowskich... i w niezliczonych innych apologetykachi propagandach, jeżeli już o nasze i nie nasze minione czasychodzi. Nie ma sztywnych przedziałów. Jedno zazębia sięi przechodzi w drugie. Zwróćmy uwagę, że największew dziejach skomasowanie łgarstwa, nie po roku 1945,lecz po raz pierwszy 5 maja 1912 nazwane zostałow Petersburgu Prawdą, a światu całemu wtarte w oczy, już bezprzerwy, od 27 października 1917. Tyle że od 23 września 1945nagrodzone orderem Lenina. Nie ma więc tu żadnych bariercelnych między epokami. Legenda tego, co było w ostatniejwojnie, też nie powstała po, lecz w czasie tej wojny. Tyle żemożna się było wtedy, łapiąc za klapy rozmówcę, jeszczewykłócać. A dziś, niech-no kto spróbuje, choć mruknięciem,zakwestionować na przykład pod niebiosa wyśrubowane cyfrystrat, czy inne, zalakowane pieczęciami patriotycznejkazionszcziny. Ohohoho...! Hooo... Naturalnie, że styl jest dziś gorszy. Gdzie samodzierżcęWszechrosji ochraniało kilkuset agentów Ochrany, dziś byleprezydenta demokracji kilka, jeżeli nie kilkadziesiąt tysięcypolicji. Więc raczej bym się zgodził na formułę przejściową:z deszczu pod rynnę, niż jakościowo przeciwstawną.Józef Mackiewicz
Gruppa nabierała energii w czasie karnawału Solidarności, by wybuchnąć w stanie wojennym - szóstka studentów i absolwentów warszawskiej ASP postanowiła tworzyć razem i odpowiedzieć na brutalność politycznej rzeczywistości dziką, bezczelną sztuką: figuratywną, ironiczną, czasem obsceniczną, operującą groteską i śmiechem, który bywa jedyną możliwą reakcją na absurd. Ryszard Grzyb, Paweł Kowalewski, Jarosław Modzelewski, Włodzimierz Pawlak, Marek Sobczyk i Ryszard Woźniak nie mieli oficjalnego programu. Chcieli malować żywiołowo, ekspresyjnie, opowiadając, a raczej wykrzykując swoje historie. Razem stworzyli coś, czego polska sztuka wcześniej nie widziała.Byli jak granat eksplodujący w różnych kierunkach: buntowali się przeciwko władzy i Kościołowi, abstrakcji swoich profesorów, konceptualizmowi rówieśników - i świetnie się przy tym bawili. Wzięli udział w Documenta 8 w Kassel, wystawiali we Włoszech. Potem każdy poszedł swoją drogą. Dziś są częścią kanonu, ale takiego, który wciąż zadaje niewygodne pytania.Borysław Czyżak przygląda się tej formacji z bliska: jej narodzinom w mroku stanu wojennego, rozkwitowi, rozpadowi i swoistemu renesansowi. Przypomina także o jej mniej znanych członkach - Małgorzacie Rittersschild czy Macieju Wilskim - którzy w pierwszych latach wystawiali z kanoniczną szóstką. Jego bogato ilustrowana monografia to pierwsze tak całościowe spojrzenie na fenomen Gruppy.
Gdyby w Republice Środkowoafrykańskiej poprosić przeciętnego młodego człowieka ze szkoły średniej: Opowiedz mi, proszę, o historii twojego kraju, to jest rzeczą uderzającą, że ten, mając za sobą elementarny kurs dziejów swej ojczyzny, odpowie: 13 sierpnia 1960 roku ogłoszenie niepodległości Republiki Środkowoafrykańskiej. No dobrze, ale co było wcześniej? Nicość? Niebyt? A może dżahilijja pogańska ignorancja, jak z pogardą mówią muzułmanie o okresie preislamskim? I doprawdy trudno ze statystycznego obywatela wydobyć coś więcej o tym, jak to było dawniej. Może jeszcze prości ludzie ze wsi przypomną sobie bajania dziadków, ale tego przecież nie łączy się z wiedzą nauczaną w szkole. Ta dychotomia jest porażająca, zważywszy na twierdzenie, że naród nieznający swej historii nie ma przyszłości Są jednak światełka w ciemnym tunelu. Robert Wieczorek - autor Papież Franciszek powiedział kiedyś: Afryka jest pie?kna!. Serce Afryki bije jednak nieregularnie. Czasami ten puls zanika, przygnieciony przez zło, a czasami bije pełnią miłości. W ten niesamowity rytm wprowadza nas misjonarz, br. Robert Wieczorek. Dla wszystkich, którzy wybierają się do serca Afryki i chcą poznać jej prawdziwe oblicze, szczerze polecam! Marek Kamiński *Tekst niniejszej książki ukazał się pierwotnie jako druga część publikacji: EKG serca Afryki. Historia choroby (Kraków 2021). Brat Robert Wieczorek OFMCap urodził się w 1966 roku w Krakowie, wychował się w Krzeszowicach. W dwudziestym roku życia wstąpił do Zakonu Braci Mniejszych Kapucynów. W 1993 roku przyjął święcenia kapłańskie, a rok później podjął pracę na misjach w Republice Środkowoafrykańskiej, gdzie posługiwał ponad ćwierć wieku. Obecnie jest posłany do przetarcia szlaków dla nowej kapucyńskiej misji w Sudanie Południowym. Jest autorem książek: Listy z Serca Afryki, Pęknięte Serce Afryki, Koptowie staliśmy się śmieciem tego świata.
Prawda ukryta pod ziemią bywa groźniejsza od tej zapisanej w archiwach - zwłaszcza, gdy może zburzyć kłamstwa budowane przez dziesięciolecia, a poznali ją ci, którym potem nakazano milczenie.
Książka powstała we współpracy z profesor Małgorzatą Grupą – prowadzącą przerwaną ekshumację w Jedwabnem oraz ekshumacje polskich ofiar na Ukrainie.
Książka ujawniająca nieznane fakty dotyczące relacji polsko-żydowskich i polsko-ukraińskich, pokazująca skalę mistyfikacji i przemilczeń wokół wydarzeń, których wpływ na dzisiejszą rzeczywistość przekracza wyobrażenie wielu z nas.
Książka, która zachwieje społecznym zaufaniem wobec tych, którzy sprawują władzę, obnażając ich krótkowzroczność, tchórzostwo i gnuśność.
Książka rzetelnie napisana, ale którą czyta się jak thriller polityczny.
Mocna i opowiedziana z dziennikarskim zacięciem kulminacyjna praca dziennikarza śledczego Wojciecha Sumlińskiego i profesor Małgorzaty Grupy, prowadzącej ekshumacje pod specjalnym nadzorem, które formalnie opatrzono zakazem mówienia o nich, klauzulą tajemnicy, a nawet tajności.
Choć ta historia zaczęła się dawno temu – w miejscach, o których niewielu pamięta, podczas wydarzeń, których wielu nie rozumie – może okazać się niebezpieczna, bo łamie zmowę milczenia, odsłania zakazaną prawdę i pokazuje, że w naszej rzeczywistości nie ma końca tamtej przeszłości.
Książka, która zmieni sposób, w jaki patrzysz na góry. Co sprawia, że ludzie ryzykują życie, by stanąć na szczycie? Skąd bierze się magnetyczna siła gór jednocześnie hipnotyzujących i bezwzględnych? Robert Macfarlane zabiera czytelnika w porywającą podróż przez historię ludzkiej wyobraźni, pasji i obsesji. To nie jest zwykła książka o górach to opowieść o przemianie naszego myślenia, o momencie, w którym strach ustąpił miejsca fascynacji, a niedostępne szczyty stały się symbolem wolności, odwagi i przekraczania własnych granic. Autor łączy fascynujące fakty z osobistymi doświadczeniami, tworząc opowieść pełną napięcia, refleksji i autentycznych emocji. Próbuje odpowiedzieć na pytanie, dlaczego miejsca niegdyś postrzegane jako chaotyczne i niebezpieczne stały się celem marzeń milionów ludzi na całym świecie.
Jedenaście opowieści o pogmatwanych ludzkich losach, miłości i poświęceniu
Schodów się nie pali to przejmujące historie z Polski końca lat 90. XX wieku, książka nominowana do Nagrody Literackiej NIKE 2001. Wojciech Tochman z właściwą sobie wnikliwością i wrażliwością na ludzką krzywdę opowiada m.in. o Wandzie Rutkiewicz i jej matce Marii Błaszkiewicz, Marcie Kucharskiej, przyjaciółce poety Edwarda Stachury, Janinie Garyckiej, u której w kuchni przez pół wieku mieszkał i przyjmował gości Piotr Skrzynecki, o adoptowanym synu, który po trzydziestu latach spotyka swojego brata bliźniaka, o niedoszłym zakonniku, który pojechał do Asyżu i zginął w czasie trzęsienia ziemi.
Reporter odkrywa najintymniejsze tajemnice swoich bohaterów i z żadnej nie czyni sensacji. „Schodów się nie pali” to opowieść o silnych, choć pogmatwanych więziach z bliskimi, silniejszych czasem niż rozstanie i śmierć; o ludzkiej sile destrukcji i poszukiwaniu miłości. Są w tych historiach zdumiewające tajemnice, które autor stara się odkryć i z talentem je opisuje. Wojciech Tochman to przede wszystkich – wrażliwość, niepokój i pasja. Świetna proza.
RYSZARD KAPUŚCIŃSKI
Książkę Wojtka Tochmana czytałam z fascynacją i niedowierzaniem. Te mroczne sekrety duszy zastrzeżone były dla literatury pięknej. Okazuje się, że można o nich pisać i reportaże.
HANNA KRALL
Mówiąc krótko: Tochman nie pisze niepotrzebnych słów.
MAŁGORZATA SZEJNERT
Wojciech Tochman (ur. 1969) – jeden z najważniejszych polskich reporterów i autorów literatury faktu. Jego książki, wśród nich m.in. Schodów się nie pali, Jakbyś kamień jadła, Dzisiaj narysujemy śmierć i Wściekły pies, wywołują ożywione dyskusje i niemal natychmiast wchodzą do kanonu polskiego reportażu. Dwukrotny finalista Nagrody Nike oraz Środkowoeuropejskiej Nagrody Literackiej Angelus. Laureat Premio Kapuściński przyznawanej w Rzymie oraz „Pióra Nadziei” – wyróżnienia Amnesty International. Utwory Tochmana zdobyły uznanie za granicą i doczekały się przekładów na kilkanaście języków. Jego najnowsza książka Pianie kogutów, płacz psów ukazała się w lutym 2019 roku nakładem Wydawnictwa Literackiego.
Prezentowana publikacja to konfrontacyjne spojrzenie na przeszłość i teraźniejszość. Powtarzalność historii, znana z przysłowia historia kołem się toczy, to cykliczne przemiany, wydarzenia i zjawiska, które stanowią przyczynek zarówno do nauki, jak i refleksji. Z uwagi na to, że polska wrażliwość na historię i przeszłość bywa niewystarczająca, nierzadko powtarzane są błędy wieków minionych, które nie są wcale nowością naszych czasów. Wskazanie ich zatem i scharakteryzowanie jest motywem przewodnim tej książki. Polskość również, jako pierwiastkowa cecha narodowa, ujęta jest dwojako zarówno pozytywnie, jak i negatywnie, jako wada eksplikowana przez powtarzanie popełnianych w przeszłości błędów. Autor nie wystrzega się komentowania opisywanych wydarzeń, dzieląc się przy okazji własną refleksją z zachowaniem zgodności faktograficznej i z dala od fantastyki historycznej. Książka ukazuje zatem przekrojowo komponent polskości na przestrzeni wieków.
Reporterskie śledztwo tropem genialnego manipulatora Jest pilotem samolotów pasażerskich, innym razem fotografem wojennym, inżynierem w zakładach Peugeota, żołnierzem w Strefie Gazy, policjantem, lekarzem albo franczyzobiorcą firmy kosmetycznej. Bywa Hiszpanem, Argentyńczykiem, Brazylijczykiem lub Portugalczykiem. Ma na imię Daniel, Alexander, Ricardo, Jeremias, Carlos, Antonio. Jego ojciec jest kolejarzem w Buenos Aires, sędzią w Rio de Janeiro albo nie żyje, bo zginął w katastrofie śmigłowca. Nic z tego nie jest prawdą. (fragment książki) Przez lata zwodzi kobiety, zdradza je i oszukuje. Prowadzi równoległe życia w kilku krajach na dwóch kontynentach. Jego ofiary są skłonne uwierzyć w nawet najbardziej bezczelne kłamstwa i absurdalne wytłumaczenia. Na czym polega jego sekret? Czy wystarcza, że dla swoich wybranek jest zawsze dokładnie taki, jakim chcą go widzieć? I kim się okaże, gdy opadną już wszystkie maski? Prawdziwa historia podróży z luksusowych paryskich apartamentów przez brazylijskie komisariaty do skrytej w zimowej mgle Polski.
Zdumiewająca podróż przez najważniejsze wydarzenia astronomiczne ostatniego stulecia oraz wszystkie przypadki, pomyłki i ludzkie błędy, które towarzyszyły poszukiwaniom asteroid, fal radiowych, nowych gwiazd i życia pozaziemskiego. „Porywająca, prawdziwy przewodnikprzez Galaktykę.” —The Telegraph „Fascynująca podróż przez odkrycia astronomiczne… Doskonała książka dla każdego, kto chce zrozumieć zaskakującą naturę kosmosu.” —Daily Mail „Nieograniczony entuzjazm Lintotta wobec wszystkiego, co kosmiczne, sprawia, że trudno odłożyć tę książkę.” —BBC Sky at Night Magazine „Zabawna i pouczająca.” —The Idler Chris Lintott, prowadzący kultowy program BBCSky at Nightoraz profesor astronomii w Gresham College, zabiera czytelników w niezwykłą podróż pełną dziwnych zbiegów okoliczności, barwnych postaci i ludzkich pomyłek, by opowiedzieć historię najważniejszych odkryć astronomicznych ostatnich stu lat. Pierwsze obrazy najwcześniejszych galaktyk uzyskano dzięki Kosmicznemu Teleskopowi Hubble’a, który skierowano… w absolutną pustkę. Pokryty lodem Enceladus — jeden z niemal stu księżyców Saturna — został uznany za potencjalne środowisko życia po przypadkowym przelocie sondy Cassini, która realizowała zupełnie inną misję. Pulsary, niezwykłe pozostałości po dawno martwych gwiazdach, odkryto jako tajemnicze „zakłócenia” w danych zbieranych podczas badań migotania potencjalnych gwiazd radiowych. W czasie gdy na szczytach gór i pośrodku pustyń budowane są nowe teleskopy mające po raz kolejny zmienić nasze postrzeganie Wszechświata, Chris Lintott pokazuje, że otwartość umysłu może przynieść korzyść nam wszystkim — niezależnie od tego, co jeszcze czeka na odkrycie.
Nigdy wcześniej nie musieliśmy wyżywić tylu ludzi co dziś. Jak globalne potrzeby żywnościowe wpływają na nasze życie? Dlaczego niektórzy z największych producentów żywności na świecie to jednocześnie kraje z największym odsetkiem ludności niedożywionej? Dlaczego marnujemy tak ogromne ilości jedzenia i jak można temu zaradzić? Czy wszyscy moglibyśmy przejść na dietę wegańską i cieszyć się zdrowiem? A co najważniejsze – czy powinniśmy? Wybitny naukowiec Vaclav Smil odpowiada nie tylko na te pytania. Rozprawia się z mitami i objaśnia, skąd naprawdę bierze się żywność. Opisując dzieje globalnej produkcji jedzenia, wyjaśnia, dlaczego hodujemy te, a nie inne gatunki zwierząt, jak doszło do tego, że większość kalorii spożywanych na świecie pochodzi z zaledwie kilku produktów oraz jak może się to zmienić w przyszłości. „Jak nakarmić świat” to fascynująca, poszerzająca horyzonty i opierająca się na danych i rzetelnych badaniach książka o fundamencie naszego istnienia – żywności. --- Wspaniała, bazująca na faktach podróż przez nasz system żywnościowy – od jego początków po współczesność. Ta książka zainspiruje wiele fascynujących dyskusji o tym, jak wyżywić 10 miliardów ludzi, nie rujnując przy tym planety – Hannah Ritchie, autorka książki „To nie koniec świata” Rozległość wiedzy Smila jest równie imponująca jak jej głębia – „The Lancet” Smil zabiera czytelnika w fascynującą podróż po dziejach żywności, przystępnie opowiadając o kluczowych koncepcjach i najważniejszych aspektach związanych z tym, co jemy – „Booklist”
Przełomowe dzieło wybitnej polskiej humanistkiNiesamowita Słowiańszczyzna od pierwszego wydania stała się "czarnym lustrem", w którym szczegółowo odbijały się polskie fantazmaty i niepokoje. Maria Janion wyjaśnia w swojej alternatywnej opowieści o polskiej historii, literaturze i wyobraźni, że to właśnie w słowiańszczyźnie tkwi samo sedno naszej narodowości, targanej nieprzepracowanymi traumami, pozostającej ideowo i geograficznie między Wschodem i Zachodem.Zbiorowa wyobraźnia, złożona także z romantycznych mitów, dochodzi do głosu zwłaszcza podczas katastrof i tragedii, które przytrafiają się nam cyklicznie: w festiwalu narodowego resentymentu powracają wówczas zmarli i rodzime upiory. Czy istnieje sposób, by wyrwać się spod ich władzy?Przenikliwa analiza autorki sięga aż do XXI wieku: do niezabliźnionych relacji z Rosją i Ukrainą, języka politycznej debaty i do partii, które nie mają młodym nic do zaoferowania. Badaczka zagląda również pod podszewkę polskiego patriotyzmu, wskazując, że podkreślenie kulturowej męskości łączy się z nieustającym polowaniem na obcego. Kim jest on dziś?I czy mimo upływu lat nadal tkwimy w tym samym miejscu?
Każdy coś słyszał.Każdy coś powtórzył.Ale czy to tylko niewinna rozrywka?Dlaczego fascynuje nas życie Britney Spears? Co wspólnego mają Plotkara, Bridgertonowiei miejskie legendy? Czy ChatGPT potrafi tworzyć plotki? I dlaczego tak często czujemy się winni, kiedy słuchamy historii o innych ludziach?Plotka jest wszędzie. W grupowych czatach, podcastach, programach reality show, na TikToku i w rozmowach zaczynających się od słów "tylko nie mów nikomu". Ale plotka to nie tylko celebryckie skandale, internetowe dramy i sekrety przekazywane szeptem. To także sposób, w jaki budujemy relacje i próbujemy zrozumieć świat.Z charakterystycznym humorem i przenikliwością Kelsey McKinney łączy popkulturową analizę, reportaż i osobiste doświadczenia, pokazując, że plotka to nie tylko opowieść o cudzych sekretach. To opowieść o nas samych.Błyskotliwa, zabawna i pełna popkulturowych tropów książka o czymś, co wszyscy robią, choć nie każdy chce się do tego przyznać.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
