W tej strefie zapraszamy czytelników tak zwane artystyczne dusze po książki z kategorii Sztuka. Polecamy szereg publikacji o sztuce i jej historii,ciekawostki i portfolia artystów, eseje, albumy, książki o malarstwie, rzeźbiarstwie, architekturze oraz histoii fotografii. Biografie ciekawych artystów, książki i powieści przedstawiające fascynujące losy malarzy i osób uwiecznianych na obrazach. W tym dziale tylko ksiązki ze sztuka w tle.
Jest to pierwsza w języku polskim publikacja opisująca wpływ rozwoju technologii na kształt estetyczny i formalny teatrów telewizji. Zawiera w części pierwszej: krótki rys historyczny zmian estetyki w kontekście pojawiania się nowych technologii. W części drugiej: analizy wybranych tytułów z historii Teatru Telewizji pokazujące, jak technika telewizyjna kształtowała ich formę. Na część trzecią składają się unikatowe rozmowy przeprowadzone przez autora z twórcami telewizyjnymi, m.in. Jerzym Antczakiem, Janem Englertem i Agnieszką Holland, na temat ewolucji formy teatrów telewizji.Zachęcamy do pobrania darmowego materiału promocyjnego
Katalog towarzyszący wystawie Kordegardy poświęconej rysunkom Józefa Czapskiego i kolażom Grzegorza Kozery, stypendysty NCK. Zestawienie prac obu artystów tworzy ciekawy dialog między twórczością Czapskiego a jej współczesną interpretacją, inspirowaną jego wrażliwością artystyczną.
Książka jest spojrzeniem na europejskie (w mniejszym stopniu amerykańskie) kino drugiej dekady XX wieku w kontekście jego miejsca wśród tradycyjnych sztuk, zwłaszcza literatury i teatru, ale też tańca i pantomimy. Składa się z czterech zasadniczych części. Część pierwsza poświęcona została refleksjom na temat kina włosko-francuskiego pisarza Ricciotto Canudo, druga narodzinom koncepcji kina artystycznego, działalności wytwórni Film d’Art oraz SCAGL, a także dorobkowi filmowemu wybitnego reformatora teatru André Antoine’a. Część trzecia, zatytułowana W kręgu tańca i pantomimy, dotyczy relacji kina niemego z wymienionymi sztukami, również związków z filmem wielu artystów, między innymi Hugona von Hofmannsthala i Maxa Reinhardta. Czwarta część skupia się na filmowych fascynacjach pisarzy-ekspresjonistów. Książka Joanny Wojnickiej jest oryginalną próbą całościowego spojrzenia na niedocenione w historiografii filmowej dwunastolecie kina niemego. Autorka wyróżniła badawczo lata 1908–1920, ale zarazem wykazała się świetną znajomością tego wszystkiego, co tę cezurę poprzedziło i co nastąpiło bezpośrednio po niej. Swoje wywody oparła na ważnej przesłance, w myśl której fundamentalne znaczenie dla rozwoju sztuki filmowej miało eksperymentalne zajmowanie się filmem przez sławnych ludzi teatru, malarzy, muzyków i poetów na początku XX wieku. Nowe, pierwsze w pełni techniczne medium filmu przede wszystkim ciekawiło, intrygowało i inspirowało. Dla artystów drugiej dekady XX wieku okazało się atrakcyjne i produktywne, co dało autorce sposobność, by pokazać konsekwencje nieuniknionych interakcji. Stąd też rola, jaką przypisuje ona wybitnym pisarzom i poetom, by wymienić tylko Guillaume’a Apollinaire’a, Hugona von Hofmannsthala i Gabriela d’Annunzia. Z recenzji prof. Krzysztofa Kozłowskiego Joanna Wojnicka – historyk filmu, profesor nadzwyczajny w Instytucie Sztuk Audiowizualnych Uniwersytetu Jagiellońskiego. Zajmuje się historią kina europejskiego, a także związkami kina z innymi sztukami, przede wszystkim literaturą i teatrem. Autorka książek: Świat umierający. O późnej twórczości Luchino Viscontiego (2001), Słownik wiedzy o filmie (wraz z Olgą Katafiasz, 2005, 2009), Dzieci XX Zjazdu. Film w kulturze sowieckiej lat 1956–1968 (2012, nominacja do nagrody PISF dla najlepszej książki filmowej roku), Historia filmu. Od Edisona do Nolana (wraz z Rafałem Syską, 2015), Prorocy, kapłani, rewolucjoniści. Szkice z historii kina rosyjskiego (2019). Redaktorka (wraz z Grażyną Stachówną) tomów Autorzy kina europejskiego (2003) oraz Autorzy kina polskiego (2004). Zredagowała tom Od Puszkina do Brodskiego. Adaptacje literatury rosyjskiej (2017). Opublikowała wiele artykułów w czasopismach i książkach zbiorowych. Publikacja dofinansowana przez Uniwersytet Jagielloński ze środków Wydziału Zarządzania i Komunikacji Społecznej oraz Instytutu Sztuk Audiowizualnych
Książka Kino Marka Hłaski, której pierwsze wydanie ukazało się dwie dekady temu, wciąż pozostaje jedną z nielicznych monografii poświęconych adaptacjom (adaptacja to wyjątkowo umowny termin) filmowym książek Marka Hłaski. W roku 2004 była w gruncie rzeczy pierwszą i długo jedyną publikacją dotyczącą jak mówi tytuł Kina Marka Hłaski. Tekst został dobrze przyjęty przez znaczących filmoznawców, takich jak m.in. Ewelina Nurczyńska-Fidelska czy Andrzej Gwoźdź.W monografii piszę, generalnie, o trzech książkach i filmach na ich podstawie nakręconych. Trzech ekranizowanych tytułach, bo właśnie te trzy obrazy w mojej opinii są najważniejsze. Będą to: Pętla (1957), reż. Wojciech J. Has, Ósmy dzień tygodnia (1958) reż. Aleksander Ford i Baza ludzi umarłych (1959), według opowiadania Następny do raju, reż. Czesław Petelski. Kto przeczytał te książki i obejrzał te filmy, długo ich nie zapomni. Jakkolwiek filmów na podstawie prozy Hłaski jest więcej o czym też piszę i co sygnalizuję w książce. Z Wprowadzenia do drugiego wydania
Pierwsza pełna biografia Franciszka Frączka (19082006) Słońcesława z Żołyni, najdłużej żyjącego Szukalszczyka, który będąc wiernym ideowym założeniom grupy, stworzył własny styl oparty na słowiańskości i ludowości. Książka profesora Tadeusza Zycha, historyka i miłośnika sztuki, poświęcona Franciszkowi Frączkowi (Słońcesławowi z Żołyni) członkowi Szczepu Rogate Serce, założonego w 1929 roku przez charyzmatycznego rzeźbiarza Stanisława Szukalskiego (Stacha z Warty) to wciągająca, osadzona w realiach historycznych opowieść o długim życiu i oryginalnej twórczości jednego z najważniejszych artystów Podkarpacia. Autor przywołuje wiele nieznanych źródeł, w tym niepublikowane dzienniki i zapiski Franciszka Frączka oraz listy jego przyjaciela Mariana Konarskiego (Marzyna z Krzeszowic). Tak często, jak to możliwe, oddaje głos swojemu bohaterowi, a liczne reprodukcje jego prac obrazów, rysunków, szkiców, projektów a także fotografie i dokumenty trafnie ilustrują kolejne fragmenty opowieści. Powstała książka wartościowa, potrzebna, inspirująca do podejmowania podobnych przedsięwzięć, poświęconych innym artystom i artystkom, ważnym nie tylko dla sztuki regionu. Choć Słońcesław był i pozostanie niepowtarzalny! [Dr hab. prof. UR Magdalena Rabizo-Birek] Drogi, którymi wędrował Franciszek Frączek z Żołyni, przebiegały między marzeniami i zróżnicowanymi wyborami artystycznymi a trudnościami życia oraz oczekiwaniami zaprzyjaźnionych z nim twórców. Pójdźmy wraz z artystą, próbując go zrozumieć jego kompromisy, a także decyzje twórcze i życiowe w poszukiwaniu prawdy i piękna. [Franciszek Maśluszczak] Tadeusz Zych - prof. dr hab., historyk, dyrektor Muzeum-Zamku Tarnowskich w Tarnobrzegu, pracownik Uniwersytetu Rzeszowskiego. Autor ponad stu artykułów i trzydziestu monografii Opublikował m.in.: On kochał Polskę. Listy Stanisława Szukalskiego do Mariana Konarskiego z lat 1950-1987 (2020), Mistrz drugiego planu. Artysta malarz Marian Ruzamski 1889-1945 (2022).
Niniejsza księga gromadzi artykuły naukowe ofiarowane Profesorowi Krzysztofowi Pleśniarowiczowi z okazji Jego jubileuszu, a także adresy gratulacyjne, wspomnienia i dedykacje literackie napisane specjalnie z tej okazji przez Autorów Przyjaciół i Współpracowników Profesora.Profesor Krzysztof Pleśniarowicz niemal 50 lat pracował na Uniwersytecie Jagiellońskim. W latach 1977-2000 był związany z Katedrą Teatru i Dramatu UJ, w latach 1994-2000 pełnił funkcję dyrektora Ośrodka Dokumentacji Sztuki Tadeusza Kantora Cricoteka. Następnie kierował Katedrą Kultury Współczesnej UJ (2004-2025), był współzałożycielem Instytutu Kultury UJ (2009) oraz prodziekanem Wydziału Zarządzania i Komunikacji Społecznej UJ (2008-2016). W latach 2018-2025 był przewodniczącym Rady Instytutu Kultury UJ. Jest autorem, współautorem i redaktorem 41 publikacji książkowych z dyscyplin literaturoznawstwa i nauk o sztuce oraz około 200 artykułów i recenzji w 12 językach.
Jerzy Jaworowski (1919–1975) zaprojektował kilkaset okładek oraz wiele serii wydawniczych dla PIW-u, Wydawnictw Artystycznych i Filmowych, Iskier oraz – Czytelnika. Należał do zespołu redakcji graficznej tej oficyny obok wybitnych twórców: Jana Samuela Miklaszewskiego, Jana Młodożeńca, Mariana Stachurskiego, Andrzeja Heidricha i Jana Bokiewicza. Jego okładki bronią się także jako autonomiczne dzieła sztuki. Projektował również plakaty oraz znaczki pocztowe i karty świąteczne. Stale eksperymentował, chętnie wykorzystywał w swojej twórczości element przypadku. Był artystą wszechstronnym, posługiwał się wieloma technikami, ale najchętniej rysował acetonowymi tuszami i odbijał monotypie. Warto też poznać dramatyczne koleje życia Jaworowskiego, który przez osiem lat wczesnej młodości rąbał lasy w sowieckim łagrze. Nie przeszkodziło mu to zostać po latach zawsze elegancko ubranym ulubieńcem salonów, a jego przyjaciółmi byli twórcy tej miary, co Henryk Tomaszewski, Stanisław Zamecznik, Józef Wilkoń czy pisarz Marek Nowakowski.
Utwory sceniczne dla miłośników niezapomnianych komedii: Vabank, Seksmisja, Vinci i Kiler! Niepowtarzalny humor Juliusza Machulskiego błyszczy nie tylko w jego kultowych filmach i powieściach, ale także w utworach scenicznych. 19 południk i inne sztuki to kompletny zbiór komedii i dramatów pisanych na zamówienie Teatru Telewizji, Teatru Powszechnego w Łodzi i Teatru Starego w Lublinie. Obejmuje zarówno starsze utwory, takie jak Jury pisane w czasach denominacji, polityczny, niepokojąco proroczy 19 południk czy komedie rodzinne Matka brata mojego syna, Next-ex (nagroda na Festiwalu Dwa Teatry), Brancz, jak i najświeższe, jeszcze niewystawiane Meczycho. W zbiorze znalazły się też trzy dramaty historyczne: Przerwanie działań wojennych, Machia (9 sezonów na afiszu!) oraz Księżyc i wąż. Juliusz Machulski przygląda się naszej rzeczywistości politycznej, codziennej, rodzinnej, międzyludzkiej i tworzy dzieła, które odbijają ją jak w zwierciadle, choć nie zawsze krzywym. Wrażliwość na humor językowy, mistrzostwo w kreowaniu żartów sytuacyjnych, wyjątkowy słuch do żywego rytmu polszczyzny takie właśnie są utwory w zbiorze 19 południk i inne sztuki.
Poznaj historię jednego z najbardziej legendarnych domów mody - Balmain. Obok takich ikon jak Dior i Chanel, Pierre Balmain zdominował świat haute couture lat 50., zachwycając spektakularnymi, bogato zdobionymi kreacjami wieczorowymi.W XXI wieku nowy rozdział w historii marki napisał Olivier Rousteing, który nadał Balmain odważny, ultranowoczesny charakter i wprowadził go w erę mediów społecznościowych. To dzięki jego wizji marka przyciąga nowe pokolenie odbiorców, nie tracąc przy tym swojego dziedzictwa.Dziś projekty Balmain noszą takie gwiazdy, jak Beyonc, Kristen Stewart, Kate Moss czy Kendall Jenner. Bogate zdobienia, olśniewające detale i futurystyczne sylwetki tworzą natychmiast rozpoznawalny styl, czyniąc z marki jedną z najważniejszych w świecie współczesnej mody.
„Nostalgia, jako uczucie straty, w swojej refleksyjnej wersji wyraża się w ambiwalentnej emocji rozpadającej się na tęsknotę i przynależność. Svetlana Boym definiowała ją nie tylko jako »tęsknotę za domem, który już nie istnieje lub nigdy nie istniał«, ale również jako »romans z własną fantazją«”. – ze wstępu do książki.Książka jest zapisem wystawy, która odbyła się w MOCAK-u w 2025 roku i zgromadziła prace 22 osób artystycznych związanych z Krakowem, reprezentujących roczniki 1979–2001. O literacką refleksję na temat nostalgii poprosiliśmy sześcioro autorek i autorów tego samego pokolenia, którzy – zainspirowani ekspozycją – przenoszą nas do swoich światów.Twórcy zabierają nas w podróż, której szlak przebiega śladami pamięci, tęsknoty, wyobraźni, tożsamości i przynależności.
The Rapture to pierwsza indywidualna wystawa Sany Shahmuradovej Tanskiej w polskim muzeum. Angielsko-polsko-ukraiński katalog tej ekspozycji oprócz szerokiego wyboru obrazów wybitnej ukraińskiej artystki został przez nią wzbogacony jej własnymi fotografiami przyrody oraz tekstami, które stanowią klucz do prezentowanej twórczości malarskiej. W publikacji znalazły się także między innymi tekst kuratora, Adama Budaka, oraz eseje trzech badaczek – Natalii Brajner, Oksany Briuchoweckiej i Kateryny Jakowlenko.Katalog powstał we współpracy ze współorganizatorem wystawy Gunia Nowik Gallery, która wraz z Voloshyn Gallery reprezentuje Sanę Shahmuradovą Tanską.
Czy Lady Gaga, wcielając się w kolejne role we własnym medialnym spektaklu, rozbraja normy płciowe, czy może gra zgodnie z zasadami różowego kapitalizmu? Dlaczego szeptany wokal i melancholijna estetyka Billie Eilish mogą być równie wywrotowe, co krzyk punkowego protestu? W jaki sposób Janelle Monáe i Childish Gambino w swoich sonicznych manifestach inności balansują między afrofuturystycznymi utopiami a afropesymizmem? Jak post-klubowa estetyka Charli XCX zmienia wektory między autentycznością a ironią? I dlaczego Kylie Minogue, ikona tanecznego eskapizmu, wciąż dyktuje queerowy rytm kultury pop? Słuchanie współczesnej muzyki popularnej to wejście w niekończący się labirynt pytań. Wystarczy wiedzieć, jak słuchać, by dowolna lista przebojów zamieniła się w repertuar istotnych problemów społecznych, kulturowych i ekonomicznych.Ciała do słuchania to mixtape szkiców o najnowszej muzyce popularnej. Konrad Sierzputowski pokazuje, jak struktury dźwiękowe przekształcają śpiewające i słuchające ciała w miejsca politycznego oporu i seksualnej transgresji. Muzyka popularna nieustannie negocjuje granice normatywnych i nienormatywnych form cielesności. To przestrzeń niekontrolowanych pragnień, w której toczy się walka o prawo do przekraczania reżimów politycznych. Ciało zasłuchane to ciało buzujące potencjałem rewolucyjnym.
Autorka podejmuje rozważania dotyczące twórczości Jerzego Krechowicza, artysty o oryginalnych, wartościowych dokonaniach, a jednocześnie nieco dziś zapomnianego. Wobec braku poważniejszych publikacji na ten temat książka Martyny Groth stanowi wartościowy i pożyteczny przyczynek do badań nad kształtowaniem się tendencji multimedialnych w sztuce w Polsce.Wart podkreślenia jest kształcący walor książki - Autorka dzieli się tu swoją rozległą wiedzą i przywraca postać Krechowicza refleksji nad sztuką w Polsce. Książka będzie miała znaczenie zarówno dla badań nad teatrem i sztukami performatywnymi w dwudziestowiecznej Polsce, jak i dla refleksji nad współczesną sztuką wizualną.Książka wyposażona jest w 219 ilustracji.
Najnowsza monografia Radosława Domkego to pierwsze tak obszerne historyczne studium ekranowego wizerunku społeczeństwa Polski Ludowej. Analizie zostało poddanych blisko 350 polskich filmów i seriali. Na ich bazie zrekonstruowano m.in. obraz inteligenta, robotnika, chłopa oraz duchowieństwa. To panoramiczna opowieść o tym, jak przez ponad dwie dekady kształtował się audiowizualny portret Polaków. Autor nie stosuje metodologii filmoznawczej. Film fabularny i serial są traktowane jako pełnoprawne źródła historyczne, świadectwa mentalności, napięć społecznych, strategii przystosowania i pęknięć systemu widocznych od kryzysu 1968 roku po przełom 1989 roku włącznie. W centrum uwagi nie znajdują się wartości artystyczne ani estetyka dzieł, lecz ich znaczenie dla rekonstrukcji doświadczenia epoki. Książka ta nie jest historią społeczną Polski. Jest bardziej próbą odpowiedzi na pytanie, w jaki sposób społeczeństwo polskie było ukazywane w wybranych obrazach filmowych. Nie mówi nam o tym, jakie były poszczególne grupy społeczne, tylko jak były przedstawiane. Przez to badania wpisują się w nurt historii wizualnej, zajmujący się m.in. analizą i interpretacją obrazów filmowych, umiejscawiając je w określonym kontekście historycznym.
Katalog towarzyszący wystawie malarstwa Sławomira Ratajskiego prezentuje zgromadzone na wystawie cztery kompozycje, które odzwierciedlają zainteresowania artysty w różnych momentach jego ponad czterdziestoletniej drogi twórczej.Na stronach publikacji możemy przyjrzeć się każdej z 18 części ważnego dla autora i szczególnie wyeksponowanego w katalogu panneau pt. Fragmenty rzeczywistości, powstałego w latach 20182025, od którego wystawa zaczerpnęła swój tytuł.
Myślisz, że współczesna sztuka to tylko prowokacja? Magdalena Ujma udowadnia, że skandal jest starszy niż myślisz i znacznie ważniejszy, niż sądzisz. Historię sztuki można opowiadać, kładąc nacisk na ciągłość i przechodzenie jednych form w drugie. Wybierając taki punkt widzenia, przekonujemy się o tym, że istnieje tradycja, a to, co cenimy dzisiaj, ma źródło w działalności poprzedników. Zyskujemy zatem poczucie bezpieczeństwa i zadomowienia się w kulturze. Istnieje też druga możliwość. Historię sztuki można opowiadać, nie pomijając kryzysów, okresów braku kontynuacji, momentów zrywania tradycji i wprowadzania rewolucyjnych nowości. Dążenie do zmiany i potrzeba odróżnienia się od poprzedników są wszak motorem przemian artystycznych. W dziejach sztuki sporo jest wydarzeń ocenianych jako przełomowe. Historię sztuki można zatem opowiadać, odnosząc się do najbardziej bulwersujących dzieł, do skandali, jakie wywoływały, i zmian, do jakich doprowadziły. Ta książka zaś jest próbą określenia, czym są skandale i jaką rolę odgrywają w dziejach sztuki. Skandal to czyn przynoszący wstyd. Dotyczy więc takich działań, które powodują gwałtowną reakcję widzów. Odbiorcy mogą poczuć się nimi głęboko dotknięci. Skandaliczny czyn wywołuje negatywne emocje i może popchnąć wzburzonych ludzi do protestu. Pociąga też za sobą inne konsekwencje: może okryć hańbą jego sprawcę. Ale to, co przynosi wstyd w jednym momencie, w drugim może przysporzyć sławy. Pojęcia „skandal” przez długie lata w ogóle nie używano w teorii sztuki. Wiązanie skandali ze sztuką i podejrzewanie artystów o celowe ich wywoływanie to wynalazek nowoczesności. I tak zresztą naprawdę bywało. Kiedy Théodore Géricault malował Tratwę Meduzy (1819), a Édouard Manet – Rozstrzelanie cesarza Maksymiliana (1867), to każdy z nich zamierzał wywołać wrzawę wokół swego obrazu i zyskać sławę, według nich – zasłużoną, a przy tym zaprotestować przeciwko polityce ówczesnych władców czy rządów. Magdalena Ujma - krytyczka i historyczka sztuki, kuratorka wystaw. W latach 2021–2023 prezeska AICA Polska (Sekcja Polska Międzynarodowego Stowarzyszenia Krytyków Sztuki), a obecnie wiceprezeska tego stowarzyszenia. Studiowała historię sztuki i zarządzanie kulturą. Od 2018 roku jest związana z Muzeum Tadeusza Kantora w Cricotece, od 2021 – z Akademią Sztuk Pięknych w Krakowie, gdzie kieruje czasopismem „Restart”. Jako kuratorka ma na swoim koncie kilkadziesiąt wystaw, z których ostatnie to m.in. wystawy Marii Stangret, Agaty Kus. Jest również autorką licznych esejów i artykułów naukowych. Jej blog "Krytyk sztuki na skraju załamania nerwowego" prowadzony do 2015 roku był popularnym źródłem wiedzy o sztuce współczesnej, a także jednym z pierwszych przykładów recepcji krytyki instytucjonalnej w Polsce. Jest współzałożycielką Seminarium Feministycznego i autorką dwóch książek. Mieszka i pracuje w Krakowie.
Ars longa, vita brevis – sztuka długa, życie krótkie – sentencja Hipokratesa, pierwotnie odnosząca się do medycyny, weszła trwale do kultury jako fundament myślenia o sztuce. Sztuce w późniejszym rozumieniu, pojmowanej jako twórczość artystyczna. Jako maksyma przyjęła się w wersji skróconej, niosąc przesłanie apologetyczno-konsolacyjne: choć życie nasze jest krótkie, sztuka nadal trwa. Jej pełne brzmienie ma jednak sens odmienny, nieoparty na prostym przeciwstawieniu, bogatszy: Ars longa, vita brevis, occasio praeceps, experimentum periculosum, iudicium difficile – sztuka długa, życie krótkie, okazja ulotna, doświadczenie niebezpieczne, sąd niełatwy. Te zapomniane człony słynnej sentencji ofiarowują pojęciowe ramy niespodziewanie przylegające do sztuki współczesnej, w której mało wiary w trwałość i trwanie, a więcej ulotnych okazji i niebezpieczeństwa doświadczeń. Dlatego i sąd o niej tak trudny. Idąc tropem Hipokratesowych kategorii, widzimy, że nawet optymistyczna ars longa rodzi się wśród buntów, niepowodzeń, nieporozumień, niemożności, które wszak dzieje sztuki współtworzą. I paradoksalnie, chociaż awangardy narzuciły progresywny, agresywny i transgresywny obraz twórczości, to właśnie w sztuce XX wieku utrata i niespełnienie stały się jej niezbywalną częścią, niemal wyznaczając najważniejsze osie jej rozwoju.
Opowieść o Krzysztofie Kamilu Baczyńskim, poecie-bohaterze plutonu "Alek", kompanii "Rudy", Batalionu "Zośka", od lipca 1944 r. Batalionu "Parasol". Jego wybitna twórczość spleciona z tragicznym życiorysem dała początek jednej z najbardziej poruszających legend polskiej kultury. Książka zawiera listy, pamiętniki, zdjęcia i wiele cytatów jego wspaniałych, ale i smutnych wierszy.
Tekst ten powstał w 1989 roku na emigracji w Niemczech i był pierwotnie przeznaczony dla kinematografii niemieckiej, ewentualnie francuskiej. Propozycja sfilmowania utworu została złożona panu Grzegorzowi Królikiewiczowi, jednak ze względu na stan gospodarki Polski w tamtym czasie nie doszło do jego realizacji.Samo tworzenie opowiadania filmowego, które od początku układało mi się w głowie w postaci konkretnych ujęć, scen i sekwencji, doprowadziło do powstania tekstu w formie gotowego scenopisu, przeznaczonego do natychmiastowej realizacji. Stało się to zatem zupełnie odwrotnie, niż bywa w tego typu literaturze. Najpierw powstał scenopis, a nie scenariusz, na podstawie którego dopiero przygotowuje się scenopis.Tekst został odłożony na 36 lat, a przy publikacji w 2026 roku pani redaktor przekształciła go w quasiscenariusz.Życzę przyjemnej lektury.
"Gustav Klimt - zeszyt do kolorowania" to propozycja dla każdego, kto jest zafascynowany Wiedeńską Secesją i poszukuje relaksującej, a jednocześnie kreatywnej podróży do świata złota i symboliki..To nie tylko doskonały sposób na wyciszenie i kreatywna zabawę z kredkami, flamastrami czy nawet brokatowymi żelopisami, ale również wyjątkowa okazja, by zagłębić się w charakterystyczne dla artysty ornamenty, skomplikowane wzory geometryczne i motywy kobiecej zmysłowości - znaki rozpoznawcze jednego z najbardziej wpływowych artystów przełomu wieków
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
