A compelling and authoritative overview of the drawings of Vincent van Gogh, one of the most celebrated and intriguing figures in the history of art.The Drawings of Vincent van Gogh is a comprehensive account celebrating the genius and singularity of the artist's achievements in this field. Arranged by theme - from drawings of humble harvesters to beautifully rendered depictions of landscape, pensive life studies to memorable sketches of the famous Yellow House in Arles and other places - Van Gogh's works on paper are explored from a fresh perspective by art historian Christopher Lloyd, who records the artist's successes, failures, experiments, trials and disappointments. Primarily self-taught, Van Gogh approached drawing instinctually, but soon recognized the importance of mastering the grammar of art - anatomy, modelling, foreshortening, perspective - as well as materials and techniques, in order to convey his emotional responses to a subject as vividly as possible.Using examples from the artist's voluminous and highly charged family correspondence, sketchbooks, as well as comparative artworks by Rembrandt, Dürer and others, the resulting overview gives us a greater understanding of why drawing is so important within Van Gogh's unique oeuvre and equals the intensity and reputation of his paintings.

ORNO znaczy po łacinie zdobię. Warszawska spółdzielnia, która przyjęła tę nazwę w 1949 roku, przez cztery dekady produkowała biżuterię srebrną inną niż wszystkie - masywną, fakturowaną, nieupiększoną kamieniami szlachetnymi, wytwarzaną ręcznie, początkowo także z materiałów pochodzących z odzysku - łusek nabojów czy blaszanych puszek. Rzemieślnicy często uczyli się swojego fachu od zera, jednak dzięki wyjątkowej strukturze spółdzielni i bliskiej współpracy z artystami, byli w stanie rozwijać swoje umiejętności i artystyczną wrażliwość.Biżuterię ORNO nosiła wielkomiejska inteligencja, aktorki i prezenterki. Dziś, po dekadach zapomnienia, wróciła do łask i stała się przedmiotem pożądania. Książka Michała Myślińskiego i Pauliny Mazurek podejmuje próbę przedstawienia fenomenu ORNO z kilku perspektyw - historyka sztuki, kolekcjonerki oraz byłego pracownika. Ich rozważaniom towarzyszą setki fotografii - zarówno archiwalnych, jak i dokumentujących współczesne kolekcje - układających się w wizualną historię spółdzielni i jej biżuterii.To barwna opowieść o ludziach, pasji, rzemiośle i o tym, że przedmioty mają pamięć, którą warto ocalić. A przede wszystkim o biżuterii, która przetrwała upadek spółdzielni, transformację i dekady zapomnienia.

Dwuautorska praca "Szkice o metaforze językowej i wizualnej" Małgorzaty Guławskiej i Piotra Bolesława Majewskiego ma charakter interdyscyplinarny, łącząc perspektywy językoznawstwa i nauk o sztuce. Autorzy przybliżają wybrane teorie metafory wykorzystywane współcześnie w obu obszarach badawczych oraz wskazują na ich dynamiczny rozwój po II wojnie światowej. Publikacji przyświecają określone cele epistemologiczne, dydaktyczne i historyczne. Rozważania zilustrowane licznymi przykładami literackimi i malarskimi koncentrują się wokół znaczenia teorii metafory w percepcji i interpretacji konkretnych metafor językowych i wizualnych. Autorzy stawiają pytania o to, czy język jako podstawowe narzędzie w procesach myślowych to także podstawowe narzędzie w odbiorze dzieła malarskiego oraz czy odbiór dzieła literackiego nasyconego obrazowością zakłada myślenie jako widzenie.W pierwszym szkicu autorka wykorzystuje pod względem metodycznym badania kontrastywne i translatoryczne oraz rozszerza tematykę badań metaforycznych o szczególne przykłady metafor, którymi są związki frazeologiczne. W drugim szkicu autor prezentuje podejście kontekstowe, w którym uwzględnia przypadki operowania tytułowym pojęciem metafory w polskiej sztuce nowoczesnej, krytyce artystycznej oraz wystawiennictwie. Każda z przedstawionych teorii stawia sobie za cel zrozumienie zjawisk metafory językowej i, w ograniczonym zakresie, fenomenu metafory wizualnej, chociaż nie każda jest w równym stopniu znana i rozpowszechniona wśród metaforologów. Z kolei pytania badawcze związane z odbiorem dzieła poetyckiego czy malarskiego wymagają badań empirycznych.Essays on Linguistic and Visual MetaphorThe joint work 'Szkice o metaforze językowej i wizualnej' by Małgorzata Guławska and Piotr Bolesław Majewski is interdisciplinary in nature, approaching the subject from the perspectives of linguistics and art history. The authors present selected theories of metaphor currently used in both fields of research and highlight their dynamic development after World War II. The publication has specific epistemological, didactic, and historical goals. The argument in the two essays, illustrated with numerous literary and artistic examples, focuses on the significance of the developed theories of metaphor in the perception and interpretation of specific linguistic and visual metaphors. The authors also ask whether language, as a basic tool in thought processes, is also a basic tool in the reception of a painting, and whether the reception of a literary work saturated with imagery presupposes thinking as seeing.In the first essay, the author uses contrastive and translational research in terms of methodology and expands the subject of metaphor research with specific examples of metaphors in the form of phraseological units. In the second essay, the author presents a contextual approach, in which he takes into account cases of using the concept of metaphor in modern Polish art, art criticism, and exhibitions. Each of the theories presented aims to understand the phenomena of linguistic metaphor and, to a limited extent, the phenomenon of visual metaphor, although not all of them are equally well known and widespread among metaphorologists. The two remaining research questions related to the reception of poetic or painterly works require empirical research.

Trzeci tom Dziejów komedii polskiej ukazuje się w dwóch woluminach. Pierwszy z nich obejmuje drugą fazę transformacji gatunkowej komedii, która w ujęciu Autorki rozpada się na dwie epoki: pozytywizmu i młodopolskiego modernizmu. Z jednej strony charakteryzują je ostre podziały, z drugiej zaś obie epoki istnieją we wzajemnych splotach i uwarunkowaniach. Z dzisiejszej perspektywy wiek XIX wydłuża swoje trwanie i rozciąga się na kilka dekad XX stulecia, nie tylko na okres międzywojenny, ale pod pewnymi względami także na lata powojenne, omówione w drugim woluminie. Dynamiczne procesy poszukiwania nowych odmian gatunkowych komedii zachodzą zarówno w ramach teatru mieszczańskiego, jak i pod wpływem przemian historyczno-politycznych na scenach popularnych i rozrywkowych. Z kolei komedia okresu powojennego w ujęciu Autorki ma dwa oblicza: nostalgiczno-patriotyczne w twórczości emigracyjnej, zaś w kraju nowe formy komediowo-groteskowe służą zmaganiu się z rzeczywistością PRL-u.

Książka o japońskich erotycznych obrazach shunga epoki Meiji, zawierająca kolorowe ilustracje najciekawszych prac, a jednocześnie prezentacja kilku najwybitniejszych japońskich artystów XIX wieku, specjalizujących się w miłosnych ilustracjach. W książce prezentowane są kolorowe erotyczne ilustracje, jakie powstały w okresie Meiji, czyli w latach 1868-1912 i chociaż epoka ta obejmuje schyłek sztuki erotycznej w tradycji japońskiej, to jednak nadal stanowi istotną część historii związanej z japońską erotyką. Koniec tej epoki zwiastuje zarówno zanik sztuki drzeworytniczej, jak i - co jest z tym związane - kres produkcji oraz rozpowszechniania erotycznych ilustracji drzeworytniczych. W późniejszym okresie przedstawienia seksu w sztuce japońskiej zanikają zarówno w sferze artystycznej, jak i popularnej.Spis treściWstępCzęść pierwsza: Okres Meiji, czyli powstanie Nowej JaponiiPrzemiany okresu MeijiCenzura seksualnościDrzeworyt w tradycji japońskiejHistoria obrazów shungaCzęść druga: Shunga okresu MeijiKontynuacja i nowe wzorceObcokrajowcy, kurtyzany i sanitariuszkiShunga i wojnyHomoseksualnośćRynek wydawniczyCzęść trzecia: Twórcy shunga okresu MeijiKawanabe KysaiTakeuchi KeishTomioka EisenTerasaki KgyIkeda TerukataAnonimowe dziełaZakończeniePrzypisyBibliografia

Roland Wirtz, artysta pochodzący z Kolonii, kontempluje budynki i miasta, rejestrując obrazy na wielometrowych płachtach papieru światłoczułego.Wydawnictwo towarzyszy wystawie Roland Wirtz, immediatus, prezentowaną w Galerii Sztuki Współczesnej Bunkier Sztuki od 22 marca do 3 maja 2015.

Bogato ilustrowana publikacja opowiadająca o historii i teraźniejszości Galerii Bunkier Sztuki."Krakowskie BWA, potem Miejska Galeria Sztuki, a ostatecznie Bunkier Sztuki odgrywa w mieście ważną rolę. W Krakowie Wawel jest bramą prowadzącą do historii, a Bunkier prestiżową przestrzenią wystawienniczą pożądaną przez krakowskich artystów, furtką dającą wgląd w sztukę tego miasta. Od lat Bunkier prowadzi rozważną politykę ekspozycyjną. Pokazuje ważnych artystów zagranicznych, tym samym deklarując światowy poziom galerii. Organizuje retrospektywne wystawy artystów polskich, z przewagą krakowskich. Czasami mają one charakter pomnikowy, a czasami promocyjny. Organizuje też przeglądy środowiska krakowskiego.

Bartek Materka to najnowsza pozycja wydawnicza Bunkra Sztuki. Katalog wystawy "Tak to wygląda", prezentowanej w Galerii na początku bieżącego roku, stanowi pogłębione studium dorobku artysty.Polsko-angielska publikacja podzielona została na dwie części. W pierwszej znajdują się zapis wywiadu przeprowadzonego z artystą przez kuratorkę wystawy Delfinę Jałowik oraz dwa eseje. Łukasz Gorczyca w swoim tekście powrócił do początków kariery krakowskiego malarza, sytuując jego działalność na tle działalności innych przedstawicieli generacji artystycznej, na którą mocno wpłynęło doświadczenie transformacji politycznej. Analizę metody twórczej Bartka Materki w swoim tekście podjął natomiast Stanisław Ruksza.Druga część publikacji zawiera reprodukcje prac artysty. W bogatym zbiorze znalazły się zarówno prace już "historyczne", jak i najnowsze dzieła z serii "Masa", które stanowiły punkt wyjścia do retrospektywy Materki w Bunkrze Sztuki.

Księga zmian to antologia o charakterze źródłowym dotycząca projektów realizowanych w ostatnich latach w Galerii Bunkier Sztuki i poruszająca m.in. problematykę zacierania autorstwa, porzucania pola sztuki przez artystów oraz dematerializacji obiektu sztuki.Niniejszą publikacją inaugurujemy serię wydawniczą "Pawilon Wystawowy", którą chcemy poświęcić muzeom artystów, modelom wystaw, strategiom i praktykom kuratorsko-wystawienniczym, teorii i praktyce budowania narracji w przestrzeni ekspozycji oraz prawom własności intelektualnej."Niniejsza Księga zmian to księga przypadków: praktyk artystycznych, strategii wystawienniczo-kuratorskich, interwencji, instrukcji, partytur, gestów - historycznych i współczesnych, dla których sednem było owo bezkompromisowe "wprost". Autorzy poszczególnych przypadków, nierzadko agresywnie krytykując uwikłania społeczno-polityczne sztuki, poszukiwali jej granic, zbliżali się do ich krawędzi. Inni ostentacyjnie i konsekwentnie opuszczali pole sztuki na zawsze bądź na dłuższą chwilę. W 1975 roku Bas Jan Ader wyruszył w ramach projektu In Search of the Miraculous w samotną podróż przez Atlantyk, po czym zniknął bezpowrotnie. Dwa lata wcześniej Chris Burden wyprawił się kajakiem przez Zatokę Meksykańską, gdzie spędził w całkowitej samotności jedenaście dni. W 1918 roku w tej samej zatoce prawdopodobnie utonął Arthur Cravan, starając się dostać na pokładzie żaglówki na drugą stronę akwenu, a dalej do Buenos Aires.Te i inne artystyczne legendy tkane wokół strategii i motywacji przerwania, dramatycznego pożegnania się ze sztuką, odmowy, oporu czy kontestacji udziału w mechanizmach produkcji artystycznej stały się przedmiotem instytucjonalnego i krytycznego warsztatu. Zarówno eseje: Anny Dezeuze, Alexandra Kocha, Svena Lttickena, Krzysztofa Siatki, jak i subiektywny atlas wystaw Lidii Krawczyk mierzą się z tematami eksponowania postaw oraz gestów tragicznie wyczerpanej wizji sztuki i roli artysty. Wszystkie te teksty pytają o sposoby ujmowania w dyskursywne i instytucjonalne ramy sceptycyzmu tych, którzy utracili wiarę w społeczną i polityczną możliwość oddziaływania sztuki, o ich perspektywy czytania rzeczywistości, o historyczne tła i modele tożsamości artystycznej. Obok wspomnianych już "przypadków" zwracamy uwagę na artystów krakowskiej neoawangardy - Macieja Jerzmanowskiego, Wincentego Duniko-Dunikowskiego, Janusza Kaczorowskiego - którzy w innym niż dzisiejszy porządku geopolitycznym tworzyli własne pozainstytucjonalne utopie. Napięciu pomiędzy instytucją sztuki a instytucją artysty przyglądają się Anna Bargiel i Iga Gańczarczyk - autorki projektu Potlacz. Konfrontując się z historycznym Modelem dla społeczeństwa jakościowego, sytuacji stworzonej w 1968 roku przez Palle Nielsena w sztokholmskim Moderna Museet, piszą scenariusz działania współczesnego społeczeństwa, notę o jego wartościach, aspiracjach i gorzkich porażkach.Księga to subiektywny wybór, ale pokazuje wiele rozmaitych zmian: nie pomija dżdżownicy, pająka i plwociny, raczej oddaje sprawiedliwość temu, co bezforemne i heterologiczne".

Zacznijmy od tego, czym ta książka nie jest.Nie jest podręcznikiem historii polskiej ilustracji.Nie jest katalogiem wystawy "Węże, sztylety i płatki róży" pokazywanej w 2016 roku w Bunkrze Sztuki.Nie jest też wreszcie albumem polskiej ilustracji - bo z konieczności zamieściliśmy prace tylko niektórych twórców.Czym jest zatem ta książka?Najprościej byłoby powiedzieć, że to książka o ilustracjach z ilustracjami. Zamiar jej twórców najpełniej oddaje chyba słynne hasło Gustave'a Dor, by "Zilustrować wszystko!".Trzon książki stanowią dwustronicowe projekty wybranych artystów i reprodukcje prac klasyków. Towarzyszą im teksty badaczy, w których zadają oni pytania o XXI-wieczną ilustrację książkową i jej status pośród innych sztuk wizualnych.Publikacja powstała we współpracy ze specjalistami, pasjonatami, a przede wszystkim twórcami ilustracji, którzy opowiedzieli o zmaganiach z tekstem, tradycją i własnym stylem.Artyści: Jan Bajtlik, Dominika Bobulska, Katarzyna Bogucka, Tymek Borowski, Bolesław Chromry, Agata Dudek, Grupa Maszin (Daniel Gutowski, Michał Rzecznik, Jacek Świdziński, Mikołaj Tkacz), Marta Ignerska, Tymek Jezierski, Aleksandra Lampart, Aleksandra Niepsuj, Damian Nowak, Agnieszka Piksa, Alicja Pismenko, Bianka Rolando, Magdalena Sawicka, Xavery Deskur Wolski, Jakub Woynarowski, Bartosz Zaskórski, a także reprodukcje prac klasyków: Bohdana Butenki, Edwarda Krasińskiego, Adama Macedońskiego, Stefana Pappa oraz Franciszki i Stefana Themersonów

Polsko-angielska publikacja towarzysząca wystawie To, co widzę, nie jest tym, co widzę jest pierwszym tak obszernym opracowaniem dorobku krakowskiego artysty Michała Stonawskiego.Wydawnictwo podzielone zostało na dwie części. Pierwsza zawiera wstęp dyrektor Galerii dr Marii Anny Potockiej, tekst kuratorki Agnieszki Mazoń, autokomentarz artysty oraz eseje dwójki zaproszonych autorów. Krytyczka sztuki i dyrektorka Instytutu Historii Sztuki Uniwersytetu Warszawskiego prof. dr hab. Maria Poprzęcka zwraca uwagę na piękno przemijania oddane przez Stonawskiego, między innymi w "portretach książek". Rektor Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie prof. Andrzej Bednarczyk skupia się na przewrotności dzieł młodego artysty, uzależnieniu ich kontekstualności od miejsca prezentacji. Ta część publikacji została uzupełniona o dokumentację fotograficzną indywidualnej wystawy artysty prezentowanej w Bunkrze Sztuki od lipca do października 2022 roku.Drugą część katalogu stanowią reprodukcje dzieł artysty z ostatnich piętnastu lat.Michał Stonawski (ur. 1984)Uprawia malarstwo, rysunek, tworzy obiekty i instalacje. Absolwent Wydziału Malarstwa ASP w Krakowie (2010 - dyplom z wyróżnieniem w pracowni prof. Leszka Misiaka oraz Medal Rektora; 2015 - doktorat tamże). Nauczyciel rysunku i malarstwa w krakowskim Liceum Plastycznym. Jego prace znajdują się w zbiorach m.in. Bunkra Sztuki, MOCAK-u oraz w licznych kolekcjach prywatnych.

Dwujęzyczny katalog do wystaw jubileuszowych Bunkra Sztuki: Ruch, który wraca do ciała (kuratorki: Marta Lisok i Agnieszka Sachar), Grafiozbiór albo migotliwy urok konfiguracji (kuratorka: Marta Anna Raczek-Karcz), Bunkier. Historia aktywna (kuratorka: Magdalena Ujma).Redakcja: Agnieszka SacharTeksty: Delfina Jałowik, Marta Lisok, Marta Anna Raczek-Karcz, Agnieszka Sachar, Magdalena Ujma

Bogato ilustrowany, wnikliwy esej, pokazujący, że grzech stanowi siłę napędową wszystkich głównych postaci szekspirowskich, zarówno w komediach, jak i tragediach. Wyselekcjonowane fragmenty dramatów, w których obecność grzechów głównych jest bardzo wyraźna, autor zestawia z ikonografią epoki, głównie niderlandzką. Obrazy nie zostały jednak dobrane na zasadzie wyszukiwania "ilustracji" do poszczególnych scen, lecz wspólnoty wrażliwości i widzenia świata. Dzięki temu Limon tworzy obraz epoki (renesansu i baroku), która wyrosła na fundamencie nowo powstałej kultury miejskiej. Współwydawcą drugiego wydania książki jest Fundacja Theatrum Gedanense.

Kto był inspiracją dla Michała Anioła podczas pracy nad Dawidem?Co sprawia, że pisuar jest dziś wart miliony?Czy falsyfikat można uznać za dzieło sztuki?Od figurek z epoki kamienia po sztukę wideo XXI wieku - Laurie Schneider Adams w przystępnym, żywym ujęciu snuje niezwykłą opowieść o dziejach sztuki Zachodu. Autorka wysuwa na pierwszy plan same dzieła, oferując ich szeroki wybór obejmujący tak ikoniczne prace, jak Narodziny Wenus Botticellego, Convergence Pollocka i wiele innych.Sięgając po kontrowersje, spory i debaty, które są równie istotną częścią historii sztuki jak i same dzieła, Adams łączy wciągającą opowieść z podstawami teorii sztuki. Uzupełniona kolorowymi ilustracjami i słowniczkiem pojęć Sztuka dla dociekliwych stanowi nieodzowne kompendium dla każdego, kto dopiero zaczyna krytycznym okiem świadomie patrzeć na sztukę.Laurie Schneider Adams była profesorką historii sztuki w John Jay College wchodzącego w skład City University of New York, autorką wielu książek, między innymi A History of Western Art oraz redaktorką czasopisma "Source: Notes in the History of Art."

Polsko-angielska publikacja towarzysząca wystawie "Natural Born Artists" jest pierwszym tak obszernym opracowaniem dorobku krakowskiej artystki Beaty Stankiewicz.Wydawnictwo podzielone zostało na dwie części. Pierwsza zawiera wstęp dyrektor Galerii doktor Marii Anny Potockiej. Literaturoznawca i krytyk literacki profesor Andrzej Franaszek skupia się na dziełach Beaty Stankiewicz przedstawiających pracownie wybitnych artystów. Badacz, zajmujący się m.in. twórczością i życiem Józefa Czapskiego, zwraca uwagę na intymność przedstawienia pracowni malarza na obrazie. Poetka, pisarka i autorka tekstów piosenek Joanna Oparek podkreśla tematy zawarte w cyklu "Dom pracy twórczej", takie jak przemijanie i osamotnienie. Filozof i historyk sztuki Sebastian Stankiewicz, prywatnie mąż artystki, pochyla się nad malarstwem Stankiewicz, korzystając z pojęć teorii realizmu i nowego realizmu filozoficznego oraz podkreślając autotematyzm i bezpośredniość jej twórczości.Ta część publikacji została uzupełniona o dokumentację fotograficzną indywidualnej wystawy artystki prezentowanej w Bunkrze Sztuki od listopada 2022 r. do marca 2023 r.Drugą część katalogu stanowią reprodukcje dzieł artystki z ostatnich dwóch dekad, w tym m.in. cykle: "Pokój do wynajęcia", "Drzewko szczęścia", "Puste pokoje", "Dom pracy twórczej", "Common Life", "Drzewa" czy "Dziesięcioro Żydów, którzy rozsławili Polskę".

Bogato ilustrowany, polsko-angielski katalog towarzyszący wystawie "30 uderzeń na minutę". Znalazły się w nim teksty Roberta Domżalskiego i Małgorzaty Lebdy, a także wywiad z artystką przeprowadzony przez Olgierda Chmielewskiego.Robert Domżalski pisze o głównych wątkach w twórczości artystki i o ważnych dla interpretacji jej prac kontekstach kulturowych. Małgorzata Lebda dzieli się z kolei swoim osobistym odczytaniem malarstwa Pawłowskiej. Tekstową części publikacji zamyka wywiad, w którym artystka rozmawia z Olgierdem Chmielewskiem o tym, skąd czerpie inspiracje i dlaczego motywem przewodnim wystawy jest metronom, wybijający 30 uderzeń na minutę. Część ilustracyjna katalogu zawiera reprodukcje prawie 70 obrazów Pawłowskiej z różnych okresów twórczości.

Bogato ilustrowany, polsko-angielski katalog towarzyszący wystawie Justyny Smoleń Kruche sny a w nim: reprodukcje dzieł artystki, wywiad Justyny Smoleń z kuratorka wystawy Michaliną Sablik oraz teksty Ewy Borysiewicz, Olgi Drendy i Delfiny Jałowik.Poprzez codzienne artefakty Justyna Smoleń bada historyczne i współczesne fantazmaty, które w kulturze i sztuce (także użytkowej) przybierają formę wyidealizowanych obrazów miłości, sukcesu czy narodowej tożsamości. Artystka przygląda się figurkom powstałym w krajach komunistycznych w czasach transformacji, gdy szarą rzeczywistość i monotonię meblościanek urozmaicały wizerunki baletnic, egzotycznych zwierząt czy sielankowej miłości. Z porcelanowych destruktów - na zasadzie gry skojarzeń i zabawy - tworzy hybrydyczne, groteskowe formy, które w krytyczny sposób odnoszą się do sentymentalnych wyobrażeń o romantycznych relacjach międzyludzkich i międzygatunkowych, konsumpcjonizmu oraz podejścia do ciała i płci.

Cząstki dzieciństwa. Dla Marty, podobnie jak dla mnie, ten czas przypadał na lata 90. Bardzo dobrze pamiętam kolekcjonowanie skarbów - karteczek, figurek, opakowań, naklejek Te wszystkie akcesoria tworzyły wówczas mój dziecięcy świat. Przytłaczające spiętrzenie przedmiotów, które były pożądane, zbierane, sprawiały radość. Porozrzucane w pokoju, posegregowane kategoriami lub poupychane w szufladach, na półkach i w szafkach. Z ładu w nieład i na odwrót. Wszędzie bardzo dużo rzeczy. Moich już nie ma, pozostały po nich tylko rozmyte wspomnienia i pojedyncze egzemplarze schowane na strychu w domu rodziców.Delfina JałowikBogato ilustrowany, polsko-angielski katalog towarzyszący wystawie Cząstki elementarne Marty Antoniak. Znalazły się w nim teksty Małgorzaty Jędrzejczyk - kuratorki wystawy, Marka Krajewskiego i Piotra Sarzyńskiego.

Jubileuszowa publikacja Bunkra Sztuki to literacka opowieść o jednej z najważniejszych instytucji sztuki współczesnej w Polsce, widzianej przez pryzmat jej kolekcji. Zamiast klasycznego tomu krytycznego czy naukowego powstała książka wyjątkowa - wielogłosowa, literacka, zmysłowa, przeznaczona dla szerszej publiczności i do ubogacającej lektury.Nie jest to zbiór analiz, lecz kompozycja autorskich esejów i tekstów poetyckich, które wyrastają z kontaktu z dziełami sztuki zgromadzonymi przez Bunkier. Autorzy i autorki - poeci, eseiści, pisarki - traktują kolekcję jako punkt wyjścia do osobistych refleksji, literackich eksperymentów i głębokich introspekcji.To książka mocno krakowska - w klimacie, języku i sposobie patrzenia - ale zarazem otwarta na świat i współczesność. Łączy lokalność z uniwersalnym namysłem nad sztuką i kulturą, przypominając, że Kraków od zawsze był miejscem, gdzie rodziły się nowe opowieści.Teksty: Stanisław Kalina Jaglarz, Delfina Jałowik, Aldona Kopkiewicz, Patryk Kosenda, Paweł Kusiak, Małgorzata Lebda, Joanna Łępicka, Paulina Małochleb, Filip Matwiejczuk, Aleksander Miszalski, Marlena Niemiec, Wojciech Nowicki, Bartosz Sadulski, Barbara Sadurska, Ishbel Szatrawska

"Wchodząc w świat Łukasza Stokłosy, szybko uświadamiamy sobie, że obrazy nie są tu zamkniętymi kompozycjami - stają się przestrzeniami, które nas obserwują. Niezależnie od tego, czy przedstawiają pałacowe wnętrze, porzucone insygnia, park o zmierzchu czy twarz aktora w roli postaci historycznej, nie pozwalają nam pozostać biernymi. Ich ciche napięcie bierze się z miejsca, w którym spotykają się pamięć i projekcja, historia i wyobraźnia. To właśnie to pole pomiędzy jest osią pierwszej monograficznej publikacji artysty.W malarstwie Stokłosy przeszłość nie powraca jako gotowy obraz, lecz wyłania się z fragmentów - z wyboru ujęć, z detali, które bardziej sugerują niż objaśniają. Jego obrazy nie są rekonstrukcją epoki. Otwierają raczej dostęp do świata przedstawień, który od dawna funkcjonuje w kulturze jak scenografia starannie konserwowana, nieustannie interpretowana, z każdym rokiem coraz bardziej oddzielona od bezpośredniego doświadczenia. W tych przestrzeniach historycznych, muzealnych, oglądanych niegdyś przez monarchów, a dziś przez turystów Stokłosa odnajduje przede wszystkim to, co pozostało po dawnych narracjach: obecność nieobecności. To ślad po człowieku utrwalonym jedynie w przedmiotach. I właśnie w tym tkwi paradoks jego malarstwa".[Delfina Jałowik, "Topografia nieobecności"]