Szeroki wybór książek, multimediów z zakresu szeroko pojętej kultury: architektura, duchowy wymiar twórczości, szlaki kajakowe, współczesne media, przemoc w mediach, polityka. Odnajdziesz tu również książki i podręczniki idealne dla uczniów oraz studentów. Szeroki wybór beslsellerów i nowości.
Gustaw Herling-Grudziński odwiedził Birmę w 1952 roku, a potem napisał Podróż do Burmy. Niestety, dziennik ten przeszedł bez echa i został zapomniany. Michał Lubina chce go przywrócić do życia. W tym celu przeprowadza swoiste naukowe śledztwo dotyczące osób, z którymi spotkał się pisarz, i miejsc, do których zawitał. Docierając do źródeł, w tym birmańskojęzycznych, Lubina weryfikuje dotychczasowy stan wiedzy, odkrywa nowe fakty, a także sprawdza, jak Herling był postrzegany w Birmie. Korzysta przy tym z teorii postkolonialnej, by pokazać, że dziennik birmański jest dziełem skomplikowanym i niejednoznacznym. Robi to bez dogmatyzmu, z humorem i życzliwą uszczypliwością. Naukowa rzetelność i erudycja łączą się tu ze stylem niemal literackim, tworząc narrację zarazem cenną merytorycznie i wciągającą.Wartość poznawcza tej oryginalnej pracy jest ogromna - nie tylko przez stosowanie licznych i bogatych w treści przypisów oraz odniesień, ale także dzięki znajomości dawnych i współczesnych birmańskich realiów. Mamy tu brawurowy popis wiedzy i jedyną w swoim rodzaju "dekonstrukcję" merytoryczną oraz kulturowo-cywilizacyjną pracy wybitnego polskiego pisarza, zmagającego się () z obcymi mu realiami. () Nikt inny w Polsce z takim znawstwem, a także merytoryczną i językową brawurą nie mógłby dokonać niczego podobnego.Z recenzji prof. dra hab. Bogdana GóralczykaLubina potrafi zwięźle i komunikatywnie, a często też bardzo dowcipnie przedstawić węzłowe problemy historyczno-polityczne Birmy z wyjątkowym wyczuciem, a przede wszystkim z imponującą wiedzą (). Publikacja ta jest smacznym kąskiem wydawniczym dla licznych grup odbiorców. Jej umiejętna kompozycja, polegająca na włączeniu w porządek opisu podróży pisarza dodatkowego, mocno sceptycznego i niewidzialnego towarzysza, a zarazem krytycznego komentatora, pozwoliła dotknąć tu kilku różnych obszarów jednocześnie. () Lubina napisał książkę bardzo potrzebną. I bardzo udaną.Z recenzji dra hab. Piotra Łuszczykiewicza, prof. UAMMichał Lubina - birmanista, politolog i kulturoznawca. Profesor Uniwersytetu Jagiellońskiego w Instytucie Bliskiego i Dalekiego Wschodu, profesor wizytujący między innymi na uczelniach w Bangkoku (2018), Tajpej (2022) i Tokio (2024), dyrektor Instytutu Sejonga UJ (2016-2017). Autor jedenastu książek, w tym siedmiu o Birmie: między innymi pierwszej w Polsce historii tego kraju (Birma, Trio, 2014), jedynej polskiej biografii pokojowej noblistki Aung San Suu Kyi (Pani Birmy, PWN, 2015), jej najnowszej międzynarodowej biografii politycznej (A Hybrid Politician, Routledge, 2020) oraz monografii poświęconej myśli politycznej Suu Kyi, przetłumaczonej na birmański i wydanej w Rangunie w 2020 roku. Mjanmę (Birmę) odwiedził szesnastokrotnie.
Książka jest spojrzeniem na europejskie (w mniejszym stopniu amerykańskie) kino drugiej dekady XX wieku w kontekście jego miejsca wśród tradycyjnych sztuk, zwłaszcza literatury i teatru, ale też tańca i pantomimy. Składa się z czterech zasadniczych części. Część pierwsza poświęcona została refleksjom na temat kina włosko-francuskiego pisarza Ricciotto Canudo, druga narodzinom koncepcji kina artystycznego, działalności wytwórni Film d’Art oraz SCAGL, a także dorobkowi filmowemu wybitnego reformatora teatru André Antoine’a. Część trzecia, zatytułowana W kręgu tańca i pantomimy, dotyczy relacji kina niemego z wymienionymi sztukami, również związków z filmem wielu artystów, między innymi Hugona von Hofmannsthala i Maxa Reinhardta. Czwarta część skupia się na filmowych fascynacjach pisarzy-ekspresjonistów. Książka Joanny Wojnickiej jest oryginalną próbą całościowego spojrzenia na niedocenione w historiografii filmowej dwunastolecie kina niemego. Autorka wyróżniła badawczo lata 1908–1920, ale zarazem wykazała się świetną znajomością tego wszystkiego, co tę cezurę poprzedziło i co nastąpiło bezpośrednio po niej. Swoje wywody oparła na ważnej przesłance, w myśl której fundamentalne znaczenie dla rozwoju sztuki filmowej miało eksperymentalne zajmowanie się filmem przez sławnych ludzi teatru, malarzy, muzyków i poetów na początku XX wieku. Nowe, pierwsze w pełni techniczne medium filmu przede wszystkim ciekawiło, intrygowało i inspirowało. Dla artystów drugiej dekady XX wieku okazało się atrakcyjne i produktywne, co dało autorce sposobność, by pokazać konsekwencje nieuniknionych interakcji. Stąd też rola, jaką przypisuje ona wybitnym pisarzom i poetom, by wymienić tylko Guillaume’a Apollinaire’a, Hugona von Hofmannsthala i Gabriela d’Annunzia. Z recenzji prof. Krzysztofa Kozłowskiego Joanna Wojnicka – historyk filmu, profesor nadzwyczajny w Instytucie Sztuk Audiowizualnych Uniwersytetu Jagiellońskiego. Zajmuje się historią kina europejskiego, a także związkami kina z innymi sztukami, przede wszystkim literaturą i teatrem. Autorka książek: Świat umierający. O późnej twórczości Luchino Viscontiego (2001), Słownik wiedzy o filmie (wraz z Olgą Katafiasz, 2005, 2009), Dzieci XX Zjazdu. Film w kulturze sowieckiej lat 1956–1968 (2012, nominacja do nagrody PISF dla najlepszej książki filmowej roku), Historia filmu. Od Edisona do Nolana (wraz z Rafałem Syską, 2015), Prorocy, kapłani, rewolucjoniści. Szkice z historii kina rosyjskiego (2019). Redaktorka (wraz z Grażyną Stachówną) tomów Autorzy kina europejskiego (2003) oraz Autorzy kina polskiego (2004). Zredagowała tom Od Puszkina do Brodskiego. Adaptacje literatury rosyjskiej (2017). Opublikowała wiele artykułów w czasopismach i książkach zbiorowych. Publikacja dofinansowana przez Uniwersytet Jagielloński ze środków Wydziału Zarządzania i Komunikacji Społecznej oraz Instytutu Sztuk Audiowizualnych
Przez setki lat badacze i artyści podejmowali liczne próby stworzenia dzieła, które zawierałoby w sobie całokształt świata, jego wielość i jedność, złożoność i istotę. Poszukiwali słowa, sentencji, symbolu lub symbolicznej kompozycji kryjącej w sobie to wszystko. Nie ustawali w badaniu i tworzeniu, a pragnąc nie tylko poznać tajemnice świata, ale także zapanować nad nim, próbowali uzyskać środki, za pomocą których można by osiągnąć bogactwo i szczęście. Alchemia duchowa miała doprowadzić ludzkość do wyzbycia się dręczących ją problemów, ciemnoty i nietolerancji, natomiast kabała umożliwić poznanie świętych słów, które kreują całą zmysłową rzeczywistość i pozwalają oddziaływać na świat. Wizje alchemików i kabalistów stały się w XVIII wieku źródłami oświeceniowego programu masonerii, w której alchemia ducha ma służyć człowiekowi do badania swojej natury, a poprzez jej poznanie prowadzić go do wewnętrznej przemiany, oczyszczenia z wad i umacniania w sobie tego, co dobre. Natomiast kabalistyczna wiara w twórczą moc słowa, będącego kluczem do boskiej tajemnicy stworzenia, stała się jednym ze źródeł wolnomularskiego mitu o utraconym słowie. Spis treściWskazówki dla Czytelnika1. Początek podróży2. Słupy wiedzy3. Podziemna świątynia Henocha4. Kamień węgielny świata5. Budowniczowie Świątyni Salomona6. Śmierć mistrza Hirama7. Moc słowa8. Tajemnice Świątyni9. Dziedzictwo templariuszy10. Słowo i człowiek11. Zakończenie. Potęga wyobraźni12. Spis ilustracji13. Literatura Paweł Fijałkowski ur. 1963 w Warszawie, archeolog, historyk i publicysta, doktor nauk humanistycznych. Od 1988 roku pracuje w Żydowskim Instytucie Historycznym w Warszawie. Zajmuje się dziejami Żydów w okresie staropolskim, historią polskiego protestantyzmu, pradziejami Mazowsza, homoerotyzmem w kulturze europejskiej i dziedzictwem masonerii. Jest autorem kilkunastu książek oraz kilkuset artykułów.
Goyki 3 Art Inkubator to nie tylko adres, ale też przestrzeń tworzona przez ludzi ich pasję, zaangażowanie i konsekwencję w działaniu. Pierwszy tom nowej serii Narodowego Centrum Kultury Instytucje Kultury odsłania historię miejsca widzianą przez tych, którzy je współtworzą. To wielogłosowa opowieść o codzienności pracy w kulturze pełnej wyzwań, napięć i twórczej energii. Historia zakorzeniona w Sopocie, ale bliska każdemu, kto wierzy, że kultura zaczyna się od ludzi.
Kino Czwarte jako maoryskie narzędzie dekolonizacji ekranu to wnikliwa i wielowymiarowa analiza kina nowozelandzkiego widzianego przez pryzmat kultury rdzennych mieszkańców Kraju Długiej Białej Chmury. Autorka prowadzi czytelnika od historii kolonizacji i wczesnych filmowych reprezentacji Maorysów, przez krytykę utrwalonych stereotypów i mitów narodowych, aż po narodziny Kina Czwartego kina rdzennych twórców, które staje się narzędziem oporu, odzyskiwania głosu i suwerenności wizerunkowej.
Książka łączy filmoznawstwo, studia postkolonialne i refleksję kulturową, proponując czytelnikowi spojrzenie z brzegu, z perspektywy rdzennych społeczeństw, a nie kolonialnego centrum. To ważny głos o pamięci, tożsamości i kinie jako przestrzeni walki o godną reprezentację skierowany zarówno do badaczy i studentów humanistyki, jak i do wszystkich zainteresowanych kinem, kulturą rdzenną oraz procesami dekolonizacji.
Wręczenie kwiatów w nieodpowiednim kolorze, podarowanie Chińczykowi zegarka czy kompletu srebrnych łyżeczek Arabowi - czynności z pozoru niewinne, które my Europejczycy uznalibyśmy za sympatyczne i stanowiące wyraz przyjaźni, w niektórych kulturach mogą zostać odebrane jako obraźliwe i świadczące o braku dobrych manier. Ta książka umożliwia znalezienie trafnych i przekonujących odpowiedzi na następujące pytania: Czym są i jakie są najważniejsze różnice kulturowe? Jakie mają one znaczenie dla procesu komunikowania w biznesie i nie tylko? Jaki związek ma religia z biznesem? Czym jest szok kulturowy i jak go przezwyciężać? Czym różnią się od siebie protransakcyjne i propartnerskie kultury biznesu? Gdzie czas to pieniądz", a gdzie wszyscy mają czasu pod dostatkiem? Dlaczego kciuk uniesiony ku górze w Grecji jest znakiem obraźliwym, a w innych krajach gestem akceptacji? Czy wypada Japończykowi wręczyć podarunek składający się z czterech części? Dlaczego w krajach Dalekiego Wschodu nie numeruje się niektórych pięter? Dlaczego Arabowie uwielbiają utrzymywać intensywny kontakt wzrokowy w czasie rozmowy? W jakich państwach kobieta nie jest równorzędnym partnerem biznesowym? Gdzie rozmowy biznesowe obficie podlewa się" alkoholem, a gdzie obowiązuje wstrzemięźliwość? Czy prezent otrzymany od Chińczyka należy rozpakować w jego obecności? Jakich kwiatów nie wręczać na powitanie w poszczególnych państwach?
Publikacja opowiada o popkulturowych reprezentacjach klas ludowych w odniesieniu do przemian społecznych, politycznych i medialnych, jakie dokonały się i dokonują w ostatnich trzech dekadach w polskiej przestrzeni publicznej. Kultura popularna jest tu sejsmografem nierówności i społecznych napięć. Gdy przyjrzeć się jej najbardziej masowym obrazom, można w nich dostrzec opowieść o przystosowywaniu się i odrzucaniu polskiej transformacji. Muzyka disco polo wytworzyła adaptacyjną fantazję pozwalającą kompensować biedę w latach 90. Świat według Kiepskich to antyadaptacyjna satyra na uelastycznienie rynku pracy w momencie ogromnego bezrobocia na początku nowego milenium. Kino Patryka Vegi jest cyniczną próbą dostosowania się do systemu poprzez eksploatację lęku i gniewu wobec elit. Patostreaming to dystopijna wersja tego cynizmu, która tworzy śmieciową i spaczoną wersję adaptacji. Tytułowe bezwstydne obrazy to obrazy niskiej jakości, których moc opiera się na umiejętności szybkiej i szerokiej cyrkulacji w mediach. Udaje im się rozbijać inteligenckie reguły smaku, które zakładają, że takie obrazy (a także ludzie przez nie przedstawiani) powinny się raczej wstydzić swojego pochodzenia i podporządkować społecznym hierarchiom smaku i wartości. dr Monika Borys kulturoznawczyni. Bada współczesną kulturę przez pryzmat klasy, płci i medium. Absolwentka Uniwersytetu w Białymstoku, Uniwersytetu Jagiellońskiego oraz Uniwersytetu Warszawskiego. W 2019 roku nakładem wydawnictwa W.A.B. wydała książkę Polski bajer. Disco polo i lata 90. pierwsze w Polsce kompleksowe opracowanie muzyki disco polo opisanej jako element transformacji postkomunistycznej. W 2024 roku obroniła z wyróżnieniem doktorat zatytułowany Obrazy klas ludowych w polskiej kulturze popularnej po 1989 roku, za który otrzymała pierwszą nagrodę im. Inki Brodzkiej-Wald na najlepszą doktorską pracę humanistyczną. W 2025 roku została laureatką nagrody Emma Goldman Snowball Award przyznawanej dla badaczy i badaczek z Europy zajmujących się nierównościami społecznymi i płciowymi. Co łączy praktyka Patryka Vegę i teoretyka Fredrica Jamesona? O co chodziło w śpiewającej kapuście ze Świata według Kiepskich? Jaki związek z klasą społeczną mają patostreamy? Monika Borys mówi: Potrzymaj mi stary rocznik Expressu Poznańskiego i spieszy z wyjaśnieniami. Mało jest bowiem osób, które w tak zręczny, kompetentny, a przy tym czytelny sposób potrafią pisać o polskiej kulturze popularnej oraz jej socjologicznych i antropologicznych uwikłaniach. Gdyby to od nas zależało (czytaj: gdybyśmy byli bardzo bogaci), autorka wydawałaby nową książkę przynajmniej raz na dwa lata. Tymczasem jest jak jest, niemniej: warto było czekać! Bartek Przybyszewski, Mateusz Witkowski (Podcastex) ---------------------------- Publikacja ukazuje się w ramach Serii Wizualnej wspólnej inicjatywy Fundacji Bęc Zmiana i Instytutu Kultury Polskiej Uniwersytetu Warszawskiego Publikacja dofinansowana została ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury państwowego funduszu celowego
Ludzie od zawsze wierzyli, że oprócz świata, w którym żyją, istnieje też inny świat, niewidzialny na co dzień, zaludniony przez bogów, duchy i nadnaturalne stworzenia. Co więcej, uważali, że w pewnych określonych okolicznościach oba światy nakładają się na siebie, a wówczas granica pomiędzy nimi staje się wyjątkowo cienka i łatwa do przekroczenia. Stąd też wzięły się rozmaite obrzędy, zwyczaje i tabu, dzięki którym zapewniano sobie przychylność istot mieszkających po drugiej stronie doczesności oraz ochronę przed złymi mocami. Japońska encyklopedia świata nadprzyrodzonego wprowadza Czytelnika w świat dawnych wierzeń i kultury japońskiej, których przejawy widoczne i praktykowane są do dzisiaj. Jakie bariery ochronne otaczają chramy? Dlaczego uważano, że demony nadchodzą od północnego wschodu? W jaki sposób zapasy sumo wiążą się z odpędzaniem zła? Itsuki Asazato, znawca japońskiego folkloru i autor licznych opracowań na ten temat, uchyla rąbka tajemnicy. Przekład z języka japońskiego: Adrianna Piątek
Drugi tom "Boskiego genu" zabiera czytelnika w fascynującą podróż przez dzieła wielkich mistrzów malarstwa. Autor pokazuje, że sceny Bożego Narodzenia w sztuce nie są jedynie ilustracją ewangelicznych wydarzeń. Są intelektualnym i duchowym dialogiem z tajemnicą wcielenia - dialogiem pełnym symboli, ukrytych znaczeń, a czasem także prowokacji.Każdy rozdział odsłania inny kod zapisany w obrazie: kometę Giotta, niepokojącą postać w dziele Boscha, polityczne napięcia ukryte w kompozycjach Drera czy dramatyczny mrok Caravaggia. Autor przekonuje, że artyści nie tylko opowiadali historię narodzin Chrystusa, ale interpretowali ją na nowo, wpisując w swoje dzieła pytania epoki, spory religijne i własne doświadczenia wiary.
Wikingowie i nordyccy bogowie. Podstępne knowania i krwawe wyprawy. Potężni władcy i waleczni woje. Oto dwie najważniejsze islandzkie sagi, z których zrodził się obraz świata Północy funkcjonujący powszechnie w dzisiejszej kulturze.Saga rodu Wolsungów opowiada historię rodziny, w której losy wielokrotnie ingerował sam Odyn. Od jej założyciela Wolsunga, poprzez Sigmunda, aż po Sigurda i Brynhildę i zniszczenie burgundzkiej dynastii Gjukingów. Wolsung, prawnuk Odyna, został wycięty z łona matki po sześciu latach ciąży, gdy ta zaczęła przeczuwać własną śmierć. Jego wnuk Sigurd jako wybraniec władcy bogów pokonał smoka Fafnira, a córka Sigurda, Aslaug, została żoną króla Ragnara.Losy legendarnego wodza i najsłynniejszego z wikingów - sławne podboje, aż po okrutną śmierć i zemstę jego synów - opisuje Saga o Ragnarze Lodbroku. Wraz ze swymi wojami król krwawo podbijał nawiedzane ziemie Brytów i Franków. Sam będąc bohaterem na poły legendarnym, uznawany bywa za ojca postaci w pełni historycznych: Ivara Bez Kości, Bjorna Żelaznobokiego, Halfdana Ragnarssona czy Sigurda Wężowe Oko.Obie te łączące się ze sobą opowieści przez wieki kształtowały wyobrażenie o ludziach Północy, inspirując i znajdując odbicie w sztuce i kulturze, chociażby w epickiej Pieśni o Nibelungach, twórczości J.R.R. Tolkiena czy serialu Wikingowie.
W książce będącej opowieścią i osobistym podsumowaniem okresu pracy w Teatrze Laboratorium, Teo Spychalski z charakterystycznym dystansem, ale i precyzją opisuje próby do Ewangelii i Apocalypsis cum figuris, rozwija pogłębione refleksje na temat tego przedstawienia, opisuje narodziny paratearu i swoje poszukiwania w latach siedemdziesiątych. Książka ujawnia wiele nieznanych faktów, opisuje z bliska niedostępne dla osób z zewnątrz działania, pozwala przyjrzeć się twórczej pracy Teatru Laboratorium. Szkicuje też niezwykły, pozbawiony dążenia do mityzacji wielostronny portret Grotowskiego. Jej publikacja jest prawdziwie przełomowym wydarzeniem w badaniach teatralnych, bo jeszcze nigdy żaden tak bliski współpracownik Teatru Laboratorium nie opowiedział tak precyzyjnie o wewnętrznej pracy jego i jego zespołu. Specyficzna, niepozbawiona humoru, a zarazem rzetelna narracja i stylistyczna oryginalność pisarstwa Spychalskiego sprawiają też, że jego opowieść stanowi wybitne osiągnięcie literackie. Atutem tego zbioru jest prostota został on podzielony na dwie części: Jeszcze teatr i Po teatrze. Ale prostota jest też cechą narracji Spychalskiego pozostaje on w stanie nieustannego zadziwienia, pewnej naiwności i otwartości na przygodę z Grotowskim i Teatrem Laboratorium. Nie ukrywa, że to wszystko wydarzyło się trochę z przypadku, a potem znalazł w tym sens i własną drogę, właściwie obok Grotowskiego. Prostota i komunikatywność nie stoją w sprzeczności z wyrafinowanym językiem. Teo jest erudytą, wnikliwym analitykiem i wspaniałym opowiadaczem.Fragment recenzji wydawniczej dr hab. Wandy Świątkowskiej Spychalski trafił do wrocławskiego teatru w przełomowym dla zespołu Grotowskiego momencie, gdy prowadzono długotrwałe i wyczerpujące prace uwieńczone Apocalypsis cum figuris. Tom zawiera notatki z tego okresu, opatrzone odautorskim komentarzem, dopisanym z czasowego dystansu. To niezwykle cenne źródło do badań tej epoki; i nie mówię tu tylko o historii Teatru Laboratorium (dość powiedzieć, że nikt do tej pory nie opisał szczegółowo ewolucji, jaka dokonała się w pracy tego teatru od Ewangelii do Apocalypsis cum figuris), lecz również ogólnie o czasie kontrkultury. Jest to jednocześnie pasjonująca lektura, dająca wgląd w walkę o nowy spektakl [].Fragment recenzji wydawniczej prof. dr. hab. Grzegorza Ziółkowskiego
Pierwsze wydanie tej książki ukazało się na początku 2015 roku, nakładem warszawskiej Akademii Teatralnej. Dało ono autorowi obywatelstwo w kręgu badaczy Stanisławskiego i udział w Radzie Redakcyjnej kwartalnika Stanislavski Studies; wiele okazji do pogłębienia studiów.Angielska wersja książki, opublikowana w dziewięć lat później w wydawnictwie Routledge pod nawiązującym do obrosłego tradycją angielskiego przekładu Pracy aktora nad sobą tytułem: An Actor Survives, różni się od polskiego pierwowzoru dwojako. Po pierwsze: nieco odmiennym tokiem wykładu, jako że potencjalni czytelnicy wyrośli w innej kulturze i pewne aluzje czy odniesienia nie byłyby dla nich zrozumiałe; z kolei innych rzeczy tłumaczyć im nie potrzeba. Po drugie zaś: różni się uzupełnieniami, ujaśnieniami i drobnymi korektami, czyniącymi wywód jak mam nadzieję trochę bogatszym i dojrzalszym. W szczególności, poszerzyłem tam początkowe dwa rozdziały o niektóre treści zamieszczonego wcześniej w New Theatre Quarterly artykułu Stanislavskys Failed Bildungsroman (2023); z kolei rozdział czwarty o wątki niepublikowanego referatu The Vaudevillean Universe z konferencji Stanislavsky in Context (kwiecień 2019). Wszystkim rozdziałom i podrozdziałom, dotąd tylko numerowanym, nadałem ułatwiające orientację tytuły. Pominąłem Zakończenie.Obecne drugie wydanie polskie stanowi zatem trzecie faktyczne. Łącząc cechy obydwu poprzednich edycji, zostało jeszcze trochę rozszerzone wobec pierwodruku w sumie o piętnaście procent objętości. Z wydania polskiego pozostał tu kontekst kulturowy wywodu, z angielskiego korekty i dodatki.Fragment Uwag technicznych do nowego wydania
Autor powraca do tematu Wielkiego Modernizmu, zwanego także Czasobraniem. Była to niezwykła epoka w dziejach kultury Zachodu, która przeminęła czyżby bez śladu? Ustąpiła miejsca postmodernizmowi, modzie kulturowej, która zagnieździła się w naszej współczesności, a cienie tej mody wciąż zasnuwają przestrzeń mediów, internetu i instrumentów techniki. Moda wszak nie oznacza wybitnej wartości. Temat powrotu do Czasobrania autor po raz pierwszy zawarł w książce pt. Kładka przez rów. Obrona Modernizmu, spotkała się ona z dużym zainteresowaniem odbiorców, w tym z wysoką oceną prof. Zbigniewa Mikołejki. Czyżby powrót do głównych idei Czasobrania miał także dziś sens i wartość? Autor jest przekonany, że kwestie wartości i prawdy wciąż są niezbędne dla losów nowoczesnej Europy ożywiają nasze zmysły i intelekt wraz z rozkwitem wyobraźni.
Cuda kultury. Świat to fascynujący album prezentujący najwspanialsze dzieła stworzone przez człowieka na przestrzeni wieków. Na kartach tej książki odkryjesz budowle pełne historii i kunsztu, monumentalne świątynie i zamki, wyjątkowe muzea oraz symbole narodów, które stały się ikonami światowego dziedzictwa. W publikacji znajdziesz opisy miejsc, które od wieków zachwycają podróżnych i miłośników kultury. Interesujące opisy zilustrowano wieloma fotografiami, dzięki którym możesz poczuć atmosferę najpiękniejszych miejsc świata.
Po blisko 250 latach z inicjatywy Biura Miejskiego Konserwatora Zabytków przywrócono pierwotny wygląd trzem pomieszczeniom, obecnie salom sesyjnym, Urzędu Miasta Poznania. Odrestaurowane dekoracje autorstwa Adama Swacha stanowią unikatowy przykład sztuki baroku. Pierwsze ślady fresków i ich oprawy rzeźbiarskiej na sklepieniu refektarza dawnego kolegium jezuickiego odkryto pod koniec lat 90. XX w., kolejne w 2018 r. W poprzedzonym zarysem historii obiektu opracowaniu Elizy Buszko przybliżono proces konserwacji wspomnianych malowideł oraz interpretację zawartego w nich programu ikonograficznego.
Kontekstem niezbędnym dla zrozumienia roli idei naśladowania w katechezie jest jej obecność w myśli teologicznej Kościoła. Pierwszym etapem analizy teologicznej fenomenu naśladowania jest w niniejszym opracowaniu spojrzenie na tę ideę w kluczu historycznego rozwoju myśli teologicznej. Umożliwia to zaobserwowanie aplikacji idei biblijnej do życia chrześcijan, rozwój idei naśladowania, poszerzenie czy wręcz zmiany w jej rozumieniu, momenty kryzysu, aż do jej rozumienia w teologii współczesnej, co praktycznie oznaczać będzie teologię związaną z Soborem Watykańskim II i posoborowym nauczaniem Kościoła. Historia Kościoła staje się osią, na której widać rozwój idei naśladowania, przy czym jest jednocześnie historią przepowiadania, a więc także historią katechezy. Historia ta jest nierozerwalnie złączona ze swoim podmiotem Kościołem, i razem z Nim przeżywa zarówno swoje rozkwity, okresy rozwoju i pogłębienia, jak i upadki czy kryzysy.
Gdy pod koniec ubiegłego wieku kształtował się kanon kultowych filmów i seriali PRL-u, trafiły do niego takie produkcje jakRejs,Sami swoiczy dzieła Stanisława Barei - komedie wyśmiewające rzeczywistość minionego systemu i narodowe przywary Polaków. Jak to możliwe, że w tym samym gronie znalazł się również07 zgłoś się, poważny serial o oficerze Milicji Obywatelskiej, formacji powszechnie nielubianej i kojarzonej z represjami politycznymi? Rafał Dajbor z pasją śledzi fenomen popularności porucznika Borewicza, który zyskał już status ikony polskiej popkultury. Zagląda za kulisy powstawania serialu, przywołuje nieznane anegdoty z planu i próbuje rozwiać narosłe wokół produkcji stereotypy.To książka dla wszystkich, którzy chcą spojrzeć na Borewicza świeżym okiem - nie tylko jak na bohatera serialu kryminalnego, lecz także jak na zjawisko kulturowe, które do dziś fascynuje kolejne pokolenia widzów.
Monografia stanowi interesujący i spójny w swojej wymowie zbiór dociekań nad dialogiem kultur i komunikowaniem międzykulturowym prowadzonym poprzez media, rozumiane jako bardzo szeroki zbiór narzędzi wykorzystywanych w świecie rzeczywistym i wirtualnym. Publikacja dostarcza również cennych informacji na temat samych mediów, ukazując ich złożoną naturę. Media są tu przedstawione zarówno jako zjawisko społeczne, jak i jako narzędzie aktywnie wpływające na kształtowanie rzeczywistości. Szczególną uwagę przykuwa uwagę ich wielowymiarowa rola - są nośnikiem treści, czynnikami kształtującymi percepcję, oddziałują na emocje, w końcu także determinują sposób komunikacji, w tym i tej międzykulturowej.Książka może stanowić cenną lekturę zarówno dla osób badających czy obserwujących zmiany zachodzące w mediach, kulturze, sferze szeroko pojmowanej polityki, nawet pedagogiki, jak i dla osób zainteresowanych po prostu poznawaniem współczesnego świata, jednym zdaniem - zaintrygowanych tematyką dialogu kultur w mediach.
Książka, poprzez swój wyraźnie praktyczny wymiar, otwiera nowe perspektywy w myśleniu o filozoficznym zagadnieniu urzeczywistniania wartości zagadnieniu, które nie powinno pozostać obojętne także filozofom-teoretykom zajmującym się aksjologią. O ile w swojej fundamentalnej pracy Edukacja aksjologiczna. Zarys problematyki Grzegorz Żuk czerpał inspirację z dorobku myślicieli-teoretyków, o tyle tym razem role zdają się odwracać: teraz to teoretycy mogą odnaleźć źródło inspiracji w doświadczeniu praktyka.Autor przekracza granice między tym, co teoretyczne, a tym, co żywe i doświadczane. Pokazuje, że wartości nie są jedynie abstrakcyjnymi konstruktami rozumu istnieją naprawdę, rodzą się w ludzkich wyborach, dojrzewają w działaniu, trwają w pamięci. Jego książka staje się więc nie tylko głosem w filozoficznej dyskusji, lecz również zaproszeniem do refleksji nad tym, jak wartości mogą istnieć tu i teraz w codzienności, w relacjach, w przeżyciach młodych ludzi. W tym konkretnym przypadku objawiają się w procesie edukacji, w osobistych doświadczeniach i w pamięci, która pozwala im trwać i przemieniać tych, którzy ją niosą. Prof. Halina Rarot
Książka stanowi dogłębne studium narodzin Jezusa Chrystusa, analizowane zarówno w aspekcie historycznym, jak i kulturowo-artystycznym. Narodziny Jezusa były wydarzeniem politycznie i duchowo wybuchowym, pełnym paradoksów i pytań.To lektura obowiązkowa dla wszystkich, którzy chcą odkryć głębię kulturowego i symbolicznego znaczenia Bożego Narodzenia, zrozumieć jego artystyczne interpretacje i wejść w świat, w którym historia, teologia i sztuka łączą się w fascynującą opowieść.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
