Szeroki wybór książek, multimediów z zakresu szeroko pojętej kultury: architektura, duchowy wymiar twórczości, szlaki kajakowe, współczesne media, przemoc w mediach, polityka. Odnajdziesz tu również książki i podręczniki idealne dla uczniów oraz studentów. Szeroki wybór beslsellerów i nowości.
Po blisko 250 latach z inicjatywy Biura Miejskiego Konserwatora Zabytków przywrócono pierwotny wygląd trzem pomieszczeniom, obecnie salom sesyjnym, Urzędu Miasta Poznania. Odrestaurowane dekoracje autorstwa Adama Swacha stanowią unikatowy przykład sztuki baroku. Pierwsze ślady fresków i ich oprawy rzeźbiarskiej na sklepieniu refektarza dawnego kolegium jezuickiego odkryto pod koniec lat 90. XX w., kolejne w 2018 r. W poprzedzonym zarysem historii obiektu opracowaniu Elizy Buszko przybliżono proces konserwacji wspomnianych malowideł oraz interpretację zawartego w nich programu ikonograficznego.
Kontekstem niezbędnym dla zrozumienia roli idei naśladowania w katechezie jest jej obecność w myśli teologicznej Kościoła. Pierwszym etapem analizy teologicznej fenomenu naśladowania jest w niniejszym opracowaniu spojrzenie na tę ideę w kluczu historycznego rozwoju myśli teologicznej. Umożliwia to zaobserwowanie aplikacji idei biblijnej do życia chrześcijan, rozwój idei naśladowania, poszerzenie czy wręcz zmiany w jej rozumieniu, momenty kryzysu, aż do jej rozumienia w teologii współczesnej, co praktycznie oznaczać będzie teologię związaną z Soborem Watykańskim II i posoborowym nauczaniem Kościoła. Historia Kościoła staje się osią, na której widać rozwój idei naśladowania, przy czym jest jednocześnie historią przepowiadania, a więc także historią katechezy. Historia ta jest nierozerwalnie złączona ze swoim podmiotem Kościołem, i razem z Nim przeżywa zarówno swoje rozkwity, okresy rozwoju i pogłębienia, jak i upadki czy kryzysy.
Monografia stanowi interesujący i spójny w swojej wymowie zbiór dociekań nad dialogiem kultur i komunikowaniem międzykulturowym prowadzonym poprzez media, rozumiane jako bardzo szeroki zbiór narzędzi wykorzystywanych w świecie rzeczywistym i wirtualnym. Publikacja dostarcza również cennych informacji na temat samych mediów, ukazując ich złożoną naturę. Media są tu przedstawione zarówno jako zjawisko społeczne, jak i jako narzędzie aktywnie wpływające na kształtowanie rzeczywistości. Szczególną uwagę przykuwa uwagę ich wielowymiarowa rola - są nośnikiem treści, czynnikami kształtującymi percepcję, oddziałują na emocje, w końcu także determinują sposób komunikacji, w tym i tej międzykulturowej.Książka może stanowić cenną lekturę zarówno dla osób badających czy obserwujących zmiany zachodzące w mediach, kulturze, sferze szeroko pojmowanej polityki, nawet pedagogiki, jak i dla osób zainteresowanych po prostu poznawaniem współczesnego świata, jednym zdaniem - zaintrygowanych tematyką dialogu kultur w mediach.
Książka, poprzez swój wyraźnie praktyczny wymiar, otwiera nowe perspektywy w myśleniu o filozoficznym zagadnieniu urzeczywistniania wartości zagadnieniu, które nie powinno pozostać obojętne także filozofom-teoretykom zajmującym się aksjologią. O ile w swojej fundamentalnej pracy Edukacja aksjologiczna. Zarys problematyki Grzegorz Żuk czerpał inspirację z dorobku myślicieli-teoretyków, o tyle tym razem role zdają się odwracać: teraz to teoretycy mogą odnaleźć źródło inspiracji w doświadczeniu praktyka.Autor przekracza granice między tym, co teoretyczne, a tym, co żywe i doświadczane. Pokazuje, że wartości nie są jedynie abstrakcyjnymi konstruktami rozumu istnieją naprawdę, rodzą się w ludzkich wyborach, dojrzewają w działaniu, trwają w pamięci. Jego książka staje się więc nie tylko głosem w filozoficznej dyskusji, lecz również zaproszeniem do refleksji nad tym, jak wartości mogą istnieć tu i teraz w codzienności, w relacjach, w przeżyciach młodych ludzi. W tym konkretnym przypadku objawiają się w procesie edukacji, w osobistych doświadczeniach i w pamięci, która pozwala im trwać i przemieniać tych, którzy ją niosą. Prof. Halina Rarot
Książka stanowi dogłębne studium narodzin Jezusa Chrystusa, analizowane zarówno w aspekcie historycznym, jak i kulturowo-artystycznym. Narodziny Jezusa były wydarzeniem politycznie i duchowo wybuchowym, pełnym paradoksów i pytań.To lektura obowiązkowa dla wszystkich, którzy chcą odkryć głębię kulturowego i symbolicznego znaczenia Bożego Narodzenia, zrozumieć jego artystyczne interpretacje i wejść w świat, w którym historia, teologia i sztuka łączą się w fascynującą opowieść.
Kluczowa pozycja w socjologii sztuki autorstwa cenionego amerykańskiego badacza. W ujęciu Beckera dzieło nie jest wyrazem indywidualnego talentu, lecz efektem zbiorowej pracy. Socjolog uważa, że moc sprawczą mają nie tylko artyści, lecz także pozostałe osoby biorące udział w procesie twórczym i one również mają wpływ na rezultat. Autor ukazuje mechanizmy działania na różnych etapach powstawania wytworów artystycznych. Nie wartościuje dzieł, lecz analizuje zasady rządzące ich oceną co, kiedy i dlaczego uznawane jest za dobrą lub złą sztukę lub niesztukę. W toku prowadzonej narracji pulsuje osobiste doświadczenie Beckera jako artysty insidera środowiska chicagowskich (i nie tylko) muzyków jazzowych, a zarazem człowieka twórczej rozmowy opartej na przekazie zarówno werbalnym, jak i muzycznym.
Jean-Pierre Bois (ur. 1945), francuski historyk, napisał drugą część cyklu Historia starości (pierwsza część: Georges Minois, "Historia starości. Od starożytności do renesansu", Wydawnictwo Aletheia, Warszawa 2025), obejmującą okres od XVI wieku po wiek XX. To praca bardzo bogato udokumentowana, zarówno wyposażona w aparat statystyki, która narodziła się w XVIII wieku, jak i oparta na rozważaniach dotyczących literatury, sztuki czy polityki. Wydawałoby się, że społeczna "recepcja" starczego wieku przebiega w historii liniowo w kierunku coraz lepszego traktowania ludzi starych. Istotnie, czasy nowożytne i współczesne, jak to Bois przekonująco wykazuje, szukały systemowego rozwiązania problemu opieki nad seniorami. Wbrew przyjętemu przekonaniu to nie Bismarck wymyślił emerytury; takie próby podejmowano już w poprzednich stuleciach. Autor śledzi tę ewolucję od czasów pogardy dla starców po "czasy przychylności" jako zależną od przemian demograficznych związanych z postępem medycyny: pod koniec XIX wieku w Europie było już 30 milionów starych ludzi. Niepomiernie wzrosła oczekiwana długość życia. W średniowieczu, zwłaszcza nękanym epidemiami, nie było problemu starości, bo nie było starców. To jednak społeczno-gospodarczo-medyczna strona historii starości. Jej głębszy aspekt nie jest tak jednoznaczny. Starość nieodłącznie wiąże się z problemem śmierci, od którego współczesność, w odróżnieniu od dawnych społeczności, umierających młodo, ucieka i który pomija milczeniem.
Historia mody to fascynująca opowieść o modzie, ukazująca, jak przez wieki zmieniały się jej formy, inspiracje i estetyka – od olśniewających jedwabi dawnych imperiów aż po współczesne stroje sportowe wykonane z futurystycznych materiałów. Książka prowadzi przez kolejne epoki, pokazując, że odzież nie tylko pełniła funkcję osobistej ekspresji, lecz była także potężnym narzędziem wyrażania zmian społecznych, form artystycznych i nowych idei. Na kartach tej bogato ilustrowanej książki ożywają wielcy projektanci, przełomowe kolekcje, radykalne ruchy oraz światowe stolice mody. Zdjęciom przedstawiającym najbardziej typowe i ikoniczne projekty towarzyszą teksty międzynarodowego zespołu ekspertów pod kierunkiem Marnie Fogg. Czytelne osie czasu przedstawiają natomiast najważniejsze wydarzenia oraz wpływy kształtujące styl kolejnych dekad. Niezależnie od tego, czy jesteś studentem projektowania, miłośnikiem haute couture czy po prostu cenisz kunszt tego, co nosimy, ten starannie opracowany graficznie i merytorycznie przewodnik po historii mody będzie inspirującym uzupełnieniem Twojej biblioteczki. Nowe wydanie zawiera zaktualizowane i uzupełnione treści na temat mody ostatnich dekad
Książka jest pierwszą monografią jednej z największych kolekcji awangard w Europie − Archiwum Franciszki i Stefana Themersonów. Honorata Sroka zadaje analizowanym materiałom jedno podstawowe pytanie: jak idee awangardowe realizują się w archiwum? Tytułowa spuścizna nie ogranicza jednak zakresu problematycznego tej publikacji, ponieważ przymiotnik „awangardowe” wiąże się z propozycją nowego teoretycznego spojrzenia na kolekcje artystów. Pokazując przypadek Themersonów na tle innych instytucji - które były awangardowe w tym sensie, że wykorzystywały eksperymentalne idee w sposobie organizacji (muzea, galerie, szkoły) − autorka proponuje teorię „awangardowego archiwum” jako narzędzia do analizowania kolekcji artystów zrywających z tradycyjnym paradygmatem zachowywania śladów z przeszłości. Autorka, nie pomijając dotychczasowych ustaleń badaczy twórczości Themersonów, samodzielnie identyfikuje nowe problemy i nowe zakresy badawcze w obrębie themersonologii, podąża własną drogą, prezentuje swoje doświadczenia odbioru intermedialnych realizacji i różnych w charakterze zapisów życia awangardystów. Rezultat finalny jest znakomity, wszak udało się jej wypracować spójny język interpretacji i, co szczególnie cenne, oryginalną koncepcję „awangardowego archiwum” (formuła tytułowa, jak sądzę, wejdzie na trwałe do słownika badaczy awangard). Z recenzji prof. dr. hab. Andrzeja Hejmeja (Uniwersytet Jagielloński) Jest to książka pionierska i odkrywcza. Jestem przekonany, że stanowić będzie ważne opracowanie zarówno dla historyków awangardy, jak również kulturoznawców, literaturoznawców i historyków sztuki. Należy wyrazić uznanie dla Honoraty Sroki za odwagę w podjęciu tak trudnego tematu. Nie przypominam sobie, aby ktokolwiek wcześniej w Polsce przeprowadził tego typu analizy w przypadku opisu poszczególnych archiwów awangardowych pisarzy i artystów. Z recenzji dr. hab. Przemysława Strożka (Instytut Sztuki, Polska Akademia Nauk / Archiv derAvantgarden) To bardzo udana, ambitna i potrzebna monografia. Aby zebrać materiał badawczy, dr Sroka wykonała tytaniczną pracę w archiwach, m.in. w Warszawie, Łodzi, Londynie oraz kanadyjskim Hamilton. Autorka pisze o Themersonach z pasją i erudycją. Jej książka jest owocem projektu, który można określić mianem labour of love − to dzieło wyrastające z emocjonalnego przywiązania do przedmiotu badań. Z recenzji dr. hab. Wojciecha Drąga, prof. UWr (Uniwersytet Wrocławski) Dr Honorata Sroka – adiunkta w Instytucie Badań Literackich Polskiej Akademii Nauk. Kierowniczka kilku projektów badawczych na temat archiwów awangard, autohistorycyzacji artystów oraz eksperymentalnych zapisów życia (finansowanych przez Narodowe Centrum Nauki, Narodową Agencję Wymiany Akademickiej, Centre français de recherche en sciences sociales i Uniwersytet Karola w Pradze). Współredaktorka książki A Hundred Years of Avant-Gardes. The Literary Experiment in Poland and Beyond 1917–2017 (Brill, Leiden–Boston 2025).
Ireneusz Kania (1940–2023) – jeden z najwybitniejszych intelektualistów powojennej Polski – pozostawił olbrzymi dorobek, na który składają się ponad 120 książek przetłumaczonych z 16 języków, przekłady publikowane w czasopismach i pracach zbiorowych, a także tomy esejów, komentarzy i wywiadów. Niniejsza monografia jest pierwszą próbą całościowego ujęcia twórczych dokonań Ireneusza Kani jako tłumacza i polihistora. Ukazuje go jako znawcę kabały, buddyzmu i hinduizmu, myśliciela żywo zainteresowanego współczesną nauką, pasjonata muzyki, wreszcie – jako człowieka w niebanalny sposób oddziałującego na tych, którzy się z nim zetknęli. Autorzy tej publikacji reprezentują różne obszary wiedzy: przekładoznawstwo, antropologię, filozofię, teologię, muzykologię czy wreszcie – filologię. Niemal wszyscy mieli szczęście poznać Ireneusza Kanię, należeć do grona jego rozmówców i przyjaciół. Dlatego książka jest zarówno wspomnieniem, jak i nawiązaniem do rozważań, jakie podejmował on w swoich pismach. Prezentowane teksty nie tylko stanowią świetne wprowadzenie w wiedzę dotyczącą szeroko pojętych dokonań Ireneusza Kani, lecz także same w sobie są intrygującą intelektualną wędrówką po krajobrazie znaczeń wspólnych dla niego i autorów tej książki. Wszystkie sytuują się bardzo wysoko na skali szeroko pojętych kulturoznawczych dociekań. Z RECENZJI PROF. DR. HAB. ŁUKASZA TRZCIŃSKIEGO Joanna Zach – kieruje Ośrodkiem Badań nad Twórczością Czesława Miłosza na Wydziale Polonistyki Uniwersytetu Jagiellońskiego. Zajmuje się poezją szeroko rozumianego modernizmu. Autorka (między innymi) książek poświęconych twórczości Cypriana Norwida i Czesława Miłosza: Monolog różnogłosy. O dramatach współczesnych Cypriana Norwida (1993), Miłosz i poetyka wyznania (2002), Biologia i teodycea. Homo poeticus Czesława Miłosza (2017). Członkini Rady Programowej Międzynarodowego Festiwalu Literackiego im. Czesława Miłosza w Krakowie, kapituły nagrody literackiej Heaney-Miłosz Residency oraz Wrocławskiej Nagrody Poetyckiej Silesius.
Książka Zofii Król wzięła się z tęsknoty. Tęsknoty za pewnym miejscem, ale i za samym doświadczaniem przestrzeni. To wielowątkowa opowieść o tym, w jaki sposób nawiązujemy relację z trójwymiarem, oswajamy go, a potem przekładamy te doznania na język literatury, malarstwa, filozofii. Autorka przygląda się tekstom, mapom i obrazom, śledzi wędrówki współczesnych artystek, zamyśla się nad kondycją marzącej o wejściu w widok podmiotki. Jednocześnie sama podróżuje w czasie i przestrzeni, przenosząc się płynnie z pagórków południowej Anglii końca XVIII wieku, gdzie przypatruje się pewnej poziomce, na zalane słońcem XV-wieczne burgundzkie uliczki, z dzikich stoków Garganów – na dziewiąte piętro pewnego warszawskiego wieżowca i na szczyt prowansalskiej Góry świętej Wiktorii, skąd roztacza się niezwykły widok. Przewodniczkami w tej podróży są pisarki i pisarze – Wordsworthowie, Haupt, Białoszewski, Miłobędzka, Lebda, malarze – van Eyck, Cézanne, Hockney, filozofowie – Merleau-Ponty czy Berleant, oraz ktoś jeszcze – pomarańczowy ludzik Google Maps. Autorka odsłania również złożoność wirtualnych i zapośredniczonych form doświadczania przestrzeni, odwołuje się przy tym do prac artystów, którzy wykorzystują ich potencjał. Ta oryginalna – erudycyjna, a przy tym napisana z lekkością – książka przychodzi do nas w momencie, kiedy zwykłe czynności, takie jak gapienie się za okno, a nie w ekran telefonu, czy bezinteresowne włóczęgi zyskują status czegoś zupełnie wyjątkowego. Unikając utartych ścieżek i ustalonych schematów myślenia o przestrzeni, autorka proponuje nam własną, osobną o niej opowieść, zachęcając zarazem do uważności i doznawania wszystkimi zmysłami.
Zbigniew Wojnarowski (1956), koniński pisarz, autor m.in. kryminałów i thrillerów takich jak "Mniejsza połowa", "Oszukani", "Tysiąc róż" czy "Będziesz na to patrzył", tym razem osadził kryminalną fabułę w czasach jaskiniowych. Bohater książki, okaleczony przez wilka jaskiniowiec Morfi, natrafia na zwłoki współplemieńca. Z czasem staje się dla niego jasne, że zbrodni dokonała jedna z kilkunastu osób wspólnie zamieszkujących wielką jaskinię. Ale może, wbrew pozorom, nie są w niej sami? Może świat, który ich otacza, jest bardziej tajemniczy niż się zdaje?
Morfi niestrudzenie tropi tajemniczego zabójcę, ale sytuacja się komplikuje, jego życiu zagraża śmiertelne niebezpieczeństwo, na domiar złego nadchodzi bezlitosna pora śniegów, która potrafi zdziesiątkować gromadę jaskiniowców głodem i chłodem.
Widział zmarłych zagryzionych przez zwierzęta, zabitych przez wrogich ludzi i nieludzi, pokonanych przez siły natury. Leżeli z rozłupanymi czaszkami, z rozpłatanymi brzuchami, z kończynami oderwanymi od korpusów. Ci, którzy pozostali żywi, śmiało patrzyli w ich martwe twarze, a śmierć nie obawiała się tych spojrzeń. Nie chowała się przed żyjącymi w stercie liści ani w jakimkolwiek innym miejscu. Nie miała do tego powodu. Była zła i z natury bezwstydna. Najwidoczniej Zereba zjadła inna śmierć.
Wtedy wszystko było pierwsze, chociaż tamten świat był zadziwiająco podobny do naszego. Istniała w nim wirtualna rzeczywistość, tyle że tworzyły ją wyłącznie plotki, skryte pomówienia i halucynogeny. Istniało w nim dążenie do odkrycia prawdy, mimo że ustalone metody prowadzenie śledztwa (jak i wymiaru kary) należały do dalekiej przyszłości. No i kiedyś pojawiło się tam morderstwo w stylu Agathy Christie: popełnione przez kogoś z zamkniętego kręgu podejrzanych.
A potem było już tylko gorzej.
PRL, choć coraz bardziej odległy, wciąż budzi żywe emocje. Dla jednych to czasy dyktatury, dla innych - socjalnego bezpieczeństwa i pewności zatrudnienia. Dla seniorów nostalgiczne wspomnienia młodości, pierwszych randek, spacerów nad Niebieskimi Źródłami czy Wolbórką, wzruszeń na kinowych seansach i emocji wyzwalanych na meczach Lechii i Pilicy. Dla młodzieży na wpół nierzeczywisty świat z opowiadań rodziców i dziadków Lata 1945-1989 to ważny okres w dziejach Tomaszowa Mazowieckiego. Miasto ludzi ciężkiej pracy tętniło życiem - popularne było hasło "Pracuj wydajnie - odpoczywaj fajnie". Produkcja tutejszych zakładów szła na cały świat. Brytyjczycy chodzili w marynarkach z "Pilicy", pałace szejków zdobiły dywany z "Weltomu". Ale największy był "Wistom" z tradycjami sięgającymi początku XX wieku. Przy fabrykach działały amatorskie chóry, orkiestry, zespoły teatralne. Z tomaszowskich szkół wyszło wielu absolwentów, którzy osiągnęli sukces w skali ogólnokrajowej, często daleko od rodzinnego miasta. A przez kilka lat tomaszowianin był nawet wiceprzewodniczącym Rady Państwa PRL. W porównaniu z okresem przedwojennym zwiększyła się liczba ludności, stopniowej poprawie uległ poziom życia i stan zdrowia tomaszowian. Skażona fabrycznymi wyziewami Kaczka odeszła w przeszłość, rosła liczba mieszkańców bloków na nowych osiedlach: 1000-lecia, 35-lecia PRL (Niebrów) czy Nowotki (dziś Hubala). Gdzie można było wybrać się na dansing, a gdzie dostać w głowę latającym po sali kuflem? Jakim autobusem dotarli do szkoły uczniowie w czasie strajku MZK? Czy na pewno szkolnictwo wyższe miało swój początek w Tomaszowie dopiero w latach dziewięćdziesiątych? Odpowiedzi na te pytania znajdziesz w książce. Zapraszamy do lektury!
Koncepcja kultury w ujęciu Anny-Teresy Tymienieckiej, powojennej uczennicy Romana Ingardena, to propozycja filozoficznego wyjaśnienia faktu kultury w ramach tradycji fenomenologicznej. To odpowiedź na kryzys kultury wskazany przez Husserla w jego odczycie pod tytułem Kryzys kultury europejskiej a filozofia z 1935 roku. [] Filozofka odchodzi od transcendentalizmu i ontologizmu właściwego jej poprzednikom Husserlowi i Ingardenowi na rzecz fenomenologii kreatywnej, akcentującej doświadczenie twórcze człowieka. W centrum fenomenologii życia znajduje się fenomenologia człowieka i jego ludzkiej kondycji, której ukoronowaniem jest koncepcja kultury wyrastająca z określonych założeń metafizycznych i antropologicznych. Działalność kulturotwórcza człowieka jest ściśle związana z kreacją oryginalnego znaczenia ludzkiej egzystencji. Przyjmując monizm bytowy, Tymieniecka twierdzi, że jest jeden Byt (życie), który nieustannie się rozwija. Człowiek w tej koncepcji to najwyższy etap ewolucji ze względu na pojawienie się w nim specyficznych kreatywnych wirtualności, w tym najważniejszej wyobraźni stwórczej, będących racją ludzkiej kreatywności, a tym samym kultury. [] Proponowana przez Tymieniecką koncepcja kultury wpisuje się w najstarszy sposób interpretacji relacji kultura natura, typowy dla starożytnej myśli greckiej, zgodnie z którym kultura jest całkowitym dopełnieniem natury, zwłaszcza natury ludzkiej. Tworząc kulturę, człowiek osiąga pełnię człowieczeństwa, czyli stan autentycznego bytowania. Podczas gdy Husserl uważał, że jedynym rozwiązaniem kryzysu kultury jest jego filozofia transcendentalna, u Tymienieckiej występuje wyraźne połączenie obiektywizmu z transcendentalizmem. Wskazuje ona na obiektywną rzeczywistość w tym przypadku życie, które jest punktem wyjścia kreacjiindywidualnego sensu ludzkiej egzystencji przez subiektywny podmiot.Fragment książki, s. 129131
Dla etnografów i etnografek badania terenowe są ważnym sposobem gromadzenia materiału empirycznego, bywają też głębokim doświadczeniem obcości i względności. Niektórzy, by móc wyrazić swoje przeżycia, wątpliwości i fascynacje oraz ambicje literackie, tworzyli – oprócz regularnych monografii terenowych – teksty artystyczne i pisali je „inną ręką”. Później granice między antropologią a literaturą zaczęły się zacierać. Celem książki było wyznaczenie nowego pola badawczego: literackiego pisarstwa etnograficznego. Publikacja została poświęcona analizie polskiej twórczości literacko–etnograficznej, zarówno tej dawniejszej, jak i współczesnej, oraz rozmowom z jej twórcami i twórczyniami: Ireną Borowik, Antonim Krohem, Andrzejem Dybczakiem, Ludwiką Włodek, Michałem Garapichem, Agatą Maksimowską, Michałem Rauszerem, Izabelą Wagner, Kacprem Pobłockim, Agnieszką Pajączkowską, a także Vincentem Crapanzanem. Publikacja Grażyny Kubicy zainteresuje czytelniczki i czytelników, którym bliskie są rozważania o naturze poznania, którzy podążają za nowymi sposobami myślenia o antropologii, wiedzy, praktyce badawczej oraz usytuowaniu badacza i badaczki w nauce i w dynamicznym świecie. To książka mówiąca o „dwuręczności” jako naturalnej predyspozycji wynikającej zarówno z potrzeby opowiedzenia o wydarzeniach, doświadczeniach, afektach i przeżyciach, niemieszczących się w formalnie skrojonych tekstach naukowych, jak i z chęci wynalezienia nowej formuły komunikacji w złożonych obiegach wiedzy humanistycznej i społecznej. Z recenzji dr hab. Katarzyny Majbrody, prof. Uniwersytetu Wrocławskiego Grażyna Kubica, profesorka nauk społecznych, pracuje w Zakładzie Antropologii Społecznej Instytutu Socjologii Uniwersytetu Jagiellońskiego. Zajmuje się historią antropologii, socjologią i antropologią historyczną, pamięcią społeczną, problematyką genderową, herstorią, pisarstwem literacko-etnograficznym i antropologią wizualną. Prowadzi także badania terenowe i archiwalne na swoim rodzinnym Śląsku Cieszyńskim. Jest autorką książek: Luteranie na Śląsku Cieszyńskim (1996); Siostry Malinowskiego, czyli kobiety nowoczesne na początku XX wieku (2006); Śląskość i protestantyzm (2011), Maria Czaplicka: płeć, szamanizm, rasa (2015, angielskie wydanie w University of Nebraska Press, 2020); Das „Männerlager” im Frauen-KZ Ravensbrück, sowie Lagerbriefe und die Biografie des Häftlings Janek Błaszczyk (współautorstwo, 2021). Opracowała Dziennik w ścisłym znaczeniu tego wyrazu Bronisława Malinowskiego (2002) i współredagowała kilka tomów, ostatnio – Bronisław Malinowski and His Legacy in Contemporary Social Sciences and Humanities (Routledge 2024). Wydała też wiele innych tekstów naukowych i literackich, przygotowała kilka wystaw fotograficznych i brała udział w kręceniu filmów kobiecej historii mówionej. Jest członkinią Prezydium Komitetu Socjologii PAN oraz zespołu redakcyjnego pisma „Kultura i Społeczeństwo”. Została uhonorowana m.in. Nagrodą Literacką im. Narcyzy Żmichowskiej, Nagrodą Klio za książkę historyczną oraz Nagrodą im. Kazimierza Dobrowolskiego za książkę socjologiczną.
This volume stems from the seminar ‘Striving for Harmony in Indian Culture and Society’, hosted by the Chair of South Asian Studies (Faculty of Oriental Studies, University of Warsaw; 21–23 September 2023), which continues a tradition of over 25 years of cooperation among Indology centres at Charles University in Prague (Czech Republic), the University of Milan (Italy), Jagiellonian University in Kraków (Poland), the University of Warsaw (Poland), and the University of Cagliari (Italy), with a one-time organizational contribution from the University of Calicut (India). The annual rotating seminars gather researchers studying Indian traditions from ancient times to the present day. The source material, which is diverse in many aspects – linguistic, genre, and temporal – is analysed from the perspective of the central theme of each seminar and further developed in a volume published after the meeting. The volume features selected articles by both experienced and emerging Indologists. It focuses on the notions of harmony, balance, and unity – or their absence – as explored through various disciplines, including literary studies, linguistics, philosophy, history, cultural studies, and religious studies, along with their significance within a broader socio-cultural context.
Jak bogowie pośród ludzi– 100 PROCENT PRAWDY O 1 PROCENCIE NAJBOGATSZYCH Wielu ich podziwia, inni im zazdroszczą, niektórzy nimi pogardzają. Fascynują nas od zawsze: bogacze, krezusi, miliarderzy. Guido Alfani, wybitny historyk gospodarki, kreśli bodaj najbardziej kompletny portret zachodnich bogaczy. Sprawdza, kim byli, jak zdobyli swe fortuny, jakie role odgrywali w społeczeństwie i jak ich postrzegano – od starożytności po pandemię COVID-19. Już średniowieczni myśliciele obawiali się, że najzamożniejsi staną się „jak bogowie pośród ludzi”. Dziś, gdy Jeff Bezos czy Elon Musk gromadzą rekordowe sumy, także my zastanawiamy się, czy bogactwo może – i powinno – mieć granice i jak jego koncentracja wpłynie na losy świata. Guido Alfani uważnie przygląda się tym lękom i niepokojom, badając związki bogaczy z polityką czy ich losy w czasach kryzysów i zawirowań. I wskazuje, że odpowiedzi na nasze pytania możemy znaleźć na kartach historii. Guido Alfani w tej wybitnej książce proponuje wnikliwą analizę długofalowych trendów i zaprasza do refleksji nad przyszłością. Lektura obowiązkowa! Thomas Piketty, autorKapitału w XXI wieku Alfani przygląda się, jak perypetie bogaczy wpływały na losy całych społeczeństw. Ta mistrzowska synteza odsłania najgłębsze korzenie współczesnych nierówności. Walter Scheidel, autor Wielkiego zrównywacza Gudio Alfani– jest profesorem historii gospodarczej na Uniwersytecie Bocconiego w Mediolanie i autorytetem w dziedzinie badań nad średniowieczną i nowożytną historią Europy. Interesują go zwłaszcza zagadnienia nierówności, mobilności społecznej, a także społeczna historia epidemii. Wykładał m.in. w paryskiej École des Hautes Études en Sciences Sociales i London School of Economics, a także na Oksfordzie oraz City University of New York.
"Trzeba pamiętać, że na przełomie XIX i XX stulecia, gdy coraz wyraźniej kształtowały się aspiracje narodowe całych grup etnicznych, oba narody – polski i żydowski – nie miały swojego państwa, zarazem jeden i drugi naród chciał dla siebie takie państwo stworzyć. Nie nazwałbym Polaków przeciwstawiających się żydowskim zamiarom antysemitami, tak jak nie wyrzucałbym Żydom skonfliktowanym z Polakami jakiegoś emocjonalnego antypolonizmu. Jedni i drudzy chcieli mieć swój księżyc. Co w tym dziwnego? [...]
Gdy emocje biorą górę nad rozumem, eksploduje instynktowny antysemityzm lub antypolonizm, w zasadzie bez różnicy. Natomiast już wystudzone, poddane racjonalnej analizie, emocje tworzą pojęcie wroga, bez którego nie sposób przedstawić sobie nowoczesnej polityczności. Taki wróg nie musi być ani estetycznie odrażający, ani moralnie zły, ani nieprzyzwoicie bogaty. Wystarczy, że jest obcy, inny. Obcość tworzy egzystencjalne zagrożenie, któremu należy przeciwdziałać. Każda wspólnota musi przyjąć warunki określające jej istnienie. Jeżeli zostaną naruszone przez wroga, „należy obcego wypędzić lub zwalczyć” (Carl Schmitt). To pierwsze litery politycznego alfabetu i trzeba je znać na pamięć. Towarzyszy im napór życia, którego nie wolno hamować. Przeciwnie: należy dać mu upust".
(Fragment rozdziału "Jak Żydzi chcieli Polakom ukraść księżyc")
Spider-Man, Wonder Woman, Superman, Batman? Nie. Prawdziwym bohaterem jesteś ty i posiadasz fantastyczną supermoc! Żeby zrozumieć, jaka może być potężna i niebezpieczna, musisz przeczytać tę książkę!Ziemią - na każdej szerokości geograficznej: od afrykańskich sawann po czapy lodowe Grenlandii - rządzą ludzie. Ale jak to się stało, że dysponujemy taką potęgą? Yuval Noah Harari, autor bestsellera Sapiens, pokaże wam, że posiadamy wielką siłę, dzięki której wciąż tworzymy najprzeróżniejsze dziwne i tajemnicze rzeczy: od duchów i demonów po rządy i korporacje.Jak dzięki ogniowi udało nam się zmniejszyć żołądki? Co gra w piłkę nożną mówi o byciu człowiekiem? I dlaczego spośród wszystkich bajek najwięcej osób uwierzyło w tę o pieniądzach? Dowiecie się tego, podążając śladami pradawnych ludzi, którzy wyruszyli tysiące lat temu z Afryki. To historia ludzkości, jakiej wcześniej nie znaliście. Poznacie karły i gigantyczne węże, Wielkiego Ducha Lwa mieszkającego ponad chmurami i ujrzycie palec sprzed kilkudziesięciu tysięcy lat (!), który ujawnia tajemnice pochodzenia człowieka.W tej wciągającej i barwnej książce, która jest pierwszym tomem większej serii, profesor Harari przedstawia się młodym czytelnikom. Ale w rzeczywistości Niepowstrzymani są lekturą dla każdego (od lat 9 do 109!), kto kiedykolwiek zadał sobie pytanie: Kim jesteśmy i skąd się tu wzięliśmy?
W przedłożonej do recenzji monografii Katarzyna Smyk analizuje, w duchu wybranych teorii kulturoznawczych przez nią rozwijanych i modyfikowanych, systemy wartości dziedzictwa niematerialnego, a czyni to na przykładzie dziedziczynienia Wigilii Bożego Narodzenia w Polsce w końcu pierwszej ćwierci XXI w. [] Zaprezentowała autorską (własną, nową, specyficzną []) koncepcję i metodologię opisania wartości []. Stworzyła dzieło pokazujące, że istnieje przestrzeń dla spotkania usankcjonowanego dyskursu dziedzictwa z dyskursem oddolnym, układające się w świetny, poznawczo bardzo cenny tekst. Autorka monografii pozycjonuje się wprost w antropologicznie nastawionym kulturoznawstwie aksjologicznym i aksjosemiotyce kultury. Jej wiedza, praktyka badawcza i doświadczenie miały olbrzymi wpływ na zbudowanie konkretnej i autorskiej ramy koncepcyjnej dla uchwycenia i opisania wartości dziedzictwa niematerialnego. Z recenzji wydawniczej dr hab. Grażyny Ewy Karpińskiej, em. prof. UŁ
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
