Oblicza kultury ziem górskich. Wokół muzyki, symboli i tradycji to tom ukazujący bogactwo dziedzictwa regionów górskich w perspektywie naukowej, kulturowej i refleksyjnej. Publikacja wyrasta z seminarium naukowego towarzyszącego Międzynarodowemu Festiwalowi Folkloru Ziem Górskich w Zakopanem. Autorzy podejmują tematykę muzyki tradycyjnej, symboliki, sztuki, historii, rzemiosła oraz obrzędowości, pokazując ich znaczenie dla tożsamości lokalnych wspólnot. Szczególne miejsce zajmuje tu tradycja pasterska, ukazana zarówno przez pryzmat dawnych praktyk, instrumentów i rytuałów, jak i współczesnych form pamięci oraz twórczości. Tom łączy teksty naukowe z osobistą refleksją osób zaangażowanych w dokumentowanie, ochronę i popularyzację kultury ziem górskich. Dzięki temu książka pokazuje tradycję jako rzeczywistość żywą, dynamiczną i stale reinterpretowaną. To publikacja dla badaczy, regionalistów, miłośników folkloru oraz wszystkich, którzy chcą lepiej zrozumieć świat górskiej kultury, muzyki, symboli i pamięci.

Publikacja stanowi próbę rekonstrukcji oraz analizy kultury obyczajowej współczesnej Japonii, ukazując jej złożony i wielowymiarowy charakter. Autorka koncentruje się na zwyczajach, rytuałach i obrzędach związanych zarówno ze sferą sacrum, jak i profanum, prezentując wzorce zachowań w kontekście przestrzeni domowej oraz publicznej. Szczególną uwagę poświęca cyklicznym świętom, rytuałom i obrzędom przejścia, komunikacji interpersonalnej oraz wzorom sposobów myślenia i określonym wizjom rzeczywistości.Social Customs of Contemporary JapanThe book explores customs, rituals and ceremonies which constitute an important component of contemporary Japanese culture. Customs are treated here as a multifaceted reflection of everyday life, covering the sphere of existential needs and experiences, as well as human behaviours related to both the sacred and the profane. Therefore, these are behaviours and attitudes included in norms and formulas in specific life situations (e.g. at home, at work, in public transport), customs and rituals that are repetitive in the annual cycle (feasts and rites of passage), as well as patterns of thinking and specific visions of reality.

Studium japońskiej narracji wizualnej Manga jest w Japonii wszechobecna. Można ją znaleźć w sklepach samoobsługowych, u fryzjera, w pralniach publicznych, a nawet w codziennej prasie czy na ulicznych plakatach. Jakie były jej początki, jak się zmieniała i dlaczego stała się ważnym elementem globalnej popkultury? Autorzy przedstawiają historię rozwoju japońskiego komiksu od najwcześniejszych form, przez manga boom w latach dziewięćdziesiątych, aż po czasy współczesne. Prezentują specyficzne cechy narracyjne i stylistyczne mangi, różnorodność gatunków oraz grup odbiorców. W książce znajdziemy analizę jej społeczno-kulturowych aspektów: gender bending, seksualności czy kontrowersji związanych z cenzurą. Omówiona została twórczość takich mistrzów, jak Hagio Moto, Ōtomo Katsuhiro i Tezuka Osamu, oraz tytuły, które znają niemal wszyscy: Czarodziejka z Księżyca, Naruto czy Doraemon. Manga. Przewodnik to nowatorskie opracowanie przeznaczone zarówno dla osób stawiających pierwsze kroki w świecie japońskiego komiksu, jak i dla doświadczonych badaczy oraz fanów gatunku. Cóż za kompendium wiedzy o mandze! Ta książka oferuje znacznie więcej niż tylko historyczny rys i przybliżenie najważniejszych gatunków oraz pojęć. Ukazując mangę z różnych perspektyw, inspiruje i wyzwala badawczą ciekawość, a na deser podsuwa nam jeszcze mangowe tytuły do poczytania. dr Lily Adamowicz, Wydział Filozoficzny, Uniwersytet Jagielloński Japońska kultura mangi to rozległe, zróżnicowane uniwersum. Osobom niezaznajomionym z tematem trudno zdecydować, od czego i w jaki sposób zacząć jej poznawanie. Nawet wierni fani konkretnych twórców zastanawiają się, jak wyjść poza wąski ogląd i osadzić swoje zainteresowania w szerszym kontekście. Wraz ze wzrostem potrzeby nauczania i pisania o mandze, aktualny przewodnik staje się nieodzowny. Wyrazy uznania dla Shige (CJ) Suzukiego i Ronalda Stewarta za znakomitą pracę, jaką wykonali. Frederik L. Schodt, autor książki Manga! Manga! The World of Japanese Comics (1983) Zajmując się przede wszystkim zachodnią tradycją komiksową, od dawna czekałem na publikację, która nie tylko ukaże mangę w ujęciu historycznym, lecz także omówi jej wpływ społeczny oraz kulturowy – zarówno w Japonii, jak i na świecie. Suzuki i Stewart stworzyli właśnie taką pracę. Będzie ona cennym źródłem wiedzy dla badaczy komiksu, a zarazem przydatnym w dydaktyce podręcznikiem. Ian Gordon, Narodowy Uniwersytet Singapuru Przewodnik nie układa sztywnego kanonu ani nie udaje, że w jednej książce można pomieścić całe medium. Suzuki i Stewart proponują raczej mapę: wskazują najważniejsze drogi, spory, dzieła i narzędzia potrzebne do dalszej podróży. Książka jest miejscami gęsta od nazwisk i historycznych szczegółów, lecz właśnie ta skrupulatność pozwala zobaczyć, jak niewiele mówi o mandze sprowadzanie jej do wielkich oczu, dynamicznej kreski i japońskiej egzotyki. Początkujący czytelnik otrzymuje tu solidne wprowadzenie, a bardziej doświadczony – zaproszenie do ponownego przemyślenia rzeczy pozornie dobrze znanych. To przewodnik, który nie tylko pomaga wybierać kolejne lektury, lecz przede wszystkim uczy, jak uważniej je czytać. Michał Chudoliński, Esensja Shige (CJ) Suzuki, adiunkt w Katedrze Języków Nowożytnych i Komparatystyki Baruch College w City University of New York. Ronald Stewart,profesor na Uniwersytecie Daitō Bunka w Japonii, autor licznych prac poświęconych komiksowi i mandze oraz felietonów publikowanych na łamach „Yomiuri shimbun”, największego japońskiego dziennika.

Od wieków postać Hypatii z Aleksandrii - neoplatońskiej filozofki i matematyczki, naznaczoną dramatycznością jej śmierci, którą poniosła z rąk motłochu aleksandryjskiego w 415 roku po Chr., oplata literacka legenda. Jako symbol cywilizacji, która bezpowrotnie przeminęła pod naporem chrześcijaństwa, jako poganka - męczennica, niewinna ofiara ostatniej walki o ocalenie doskonałego świata greckiej harmonii i głębi, nieskrępowanej myśli i naturalnego rozumu przed dogmatami nowej religii, zawsze piękna i młoda, funkcjonowała Hypatia od czasów Oświecenia, od Woltera i historyka E. Gibbona do współczesnego feminizmu. Maria Dzielska ukazuje nam w swojej książce różne wersje tej legendy zbudowanej na ideologicznych tendencjach, modach i upodobaniach jej autorów, po to, by uwydatnić kontrast między obrazem ukształtowanym przez legendę a historycznym pierwowzorem. W konfrontacji z danymi źródeł historycznych prowadzi nas ku prawdziwej historii życia i dokonań Hypatii, odtwarza krąg jej uczniów zafascynowanych wiedza i moralną osobowością swojej Mistrzyni, odkrywa przyczyny jej okrutnej śmierci, wiążąc je z trwającymi w tym czasie w Aleksandrii napięciami i konfliktami pomiędzy władzą świecką a kościelną. Maluje przed naszymi oczami barwny obraz tego wspaniałego miasta, chrześcijańskiego, pogańskiego, żydowskiego, serca greckiej edukacji i kultury, wysokiej duchowości i skrajnej zmysłowości, powściągliwej mądrości i żądzy zbrodniczości.

Gryzę grozę to 13 tekstów dotyczących przede wszystkim różnych elementów kultury literackiej w ramach polskiej fantastyki grozy (choć dużą część z nich można bez problemu odnieść do polskiej fantastyki w ogóle) od przemian krytyki literackiej po nagrody środowiskowe, od roli fana po kulturowe przeobrażenia, które kształtują dzisiejszy obraz literackiego horroru. W książce znajdziecie opis światka polskiej grozy od kuchni, razem z różnymi paradoksami i problemami wydawnictw i autorów. Można wyciągnąć z niej nie tylko pewne diagnozy, pokazujące, jak wygląda dziś rynek literackiej grozy, ale też zalecenia jak się na nim odnaleźć i jak sobie poradzić. Te ostatnie z pewnością zainteresują czytelników, którzy sami chcieliby spróbować swoich sił jako autorzy.

Studenckie życie kulturalne w Bytomiu 1965-1989Regionalny Ośrodek Studencki Pyrlik oraz Teatr Wiatyk - te nazwy wciąż są znane Bytomianom, chociaż Wiatyk zakończył działalność w roku 1986, a Pyrlik niewiele później. Pyrlik był kultowym klubem studenckim, a Wiatyk to jeden z najciekawszych polskich teatrów alternatywnych lat 80.Marcin Hałaś - dziennikarz zajmujący się sprawami Bytomia od ponad 30 lat i autor kilku książek o tym mieście - postanowił odnaleźć informacje i uporządkować wiedzę o obu tych instytucjach-zjawiskach. Ta książka jest owocem kwerendy źródłowej, ale głównie reporterskiej pracy: rozmów z ludźmi, którzy (współ)tworzyli Pyrlik oraz z niemal wszystkimi żyjącymi aktorami Wiatyku. Dlatego powstało nie historyczne opracowanie, ale żywa opowieść o tamtych czasach, ludziach i przedsięwzięciach. Zagłębiając się w dzieje Wiatyku, autor książki dotarł do informacji dotąd zupełnie nieznanych, pokazujących artystów teatru od bardzo ludzkiej, ale też dramatycznej strony.

Przedstawiamy szósty tom artykułów z serii wydawniczej Transfer kultury arabskiej w dziejach Polski. Seria ta prezentuje wyniki prac zespołu naukowców różnych dyscyplin, realizującego w ramach Narodowego Programu Rozwoju Humanistyki projekt badawczy pt. Transfer kulturowy jako transdyscyplinarny element nauki o stosunkach międzykulturowych na przykładzie wpływów kultury arabskiej w dziedzictwie kulturowym Polski (projekt nr 2bH 15 0156 83 na lata 2016-2023). Badacze ci zajęli się różnymi elementami oraz dziedzinami, w których kultura arabska zetknęła się z polską, poczynając od wczesnośredniowiecznych znalezisk archeologicznych, rękopisów wczesnych podróżników arabskich przez bezpośrednie podróże Polaków, pozostawione przez nich pamiętniki, ich udział w relacjach dyplomatycznych ze światem arabskim, po naukę, literaturę i sztukę. W ramach projektu autorzy przebadali także rolę, jaką odegrali w transferze kultury arabskiej do kultury polskiej pośrednicy o innym pochodzeniu etnicznym. Nie pominięto również sfery duchowej, czyli filozofii, a nawet religii oraz zagadnień językowych. Jak zatem widać, zakres zetknięcia się polskiej kultury z arabską jest bardzo szeroki, wielowymiarowy i wielowątkowy. Tom szósty, zatytułowany Podróże i dyplomacja. Bezpośrednie kontakty polsko-arabskie, poświęcony jest bezpośrednim kontaktom Polaków ze światem arabskim. Kontakty te z jednej strony były możliwe dzięki relacjom oficjalnym, czyli stosunkom dyplomatycznym i związanej z nimi międzypaństwowej, ale także mniej formalnej, wymianie kulturalnej. Z drugiej strony natomiast świadectwo bezpośrednich kontaktów ze światem arabskim znaleźć można w tworzonej przez polskich podróżników literaturze wspomnieniowej, podróżniczej, która stanowi zapis tego, jak jej autorzy postrzegali odwiedzane kraje, ich mieszkańców, kulturę i religię. Szczególnym rezultatem podróży Polaków na arabski Wschód jest polska hodowla koni czystej krwi arabskiej zagadnienie to także znalazło swoje miejsce w niniejszym tomie. Autorami artykułów są: Jacek Knopek, Paweł Libera, Hieronim Kaczmarek, Anna Nowakowska-Wierzchoś, Agata S. Nalborczyk, Mustafa Switat, Marek Trela.

Obszerne, znacząco wzbogacone opracowanie poświęcone tartusko-moskiewskiej szkole semiotycznej, jednemu z najważniejszych zjawisk w humanistyce XX wieku. Publikacja stanowi zwieńczenie wieloletnich badań autora nad semiotyką kultury oraz syntezę jego dotychczasowego dorobku naukowego. Szczególną wartość publikacji stanowi obszerne Postscriptum, w którym autor analizuje dalsze losy szkoły po śmierci Jurija Łotmana oraz wpływ jej idei na współczesne badania kulturoznawcze i humanistyczne.

Kazimierz Wiśniak całe życie tworzył obrazy - scenografią, rysunkiem, malarstwem. W swoich dziennikach tworzy je słowem. Zapiski obejmujące ponad sześćdziesiąt lat prowadzą czytelnika przez powojenny Kraków, narodziny Piwnicy pod Baranami, kulisy pracy teatralnej i spotkania z wybitnymi artystami. Codzienność splata się tu z historią sztuki, a krótkie, pozornie ulotne notatki stopniowo układają się w wielowymiarowy, żywy portret środowiska artystycznego, które współtworzyło powojenną kulturę polską.Pisane ściszonym głosem': z charakterystyczną dla autora ironią i czułością wobec ludzi, dzienniki łączą obserwację obyczajową, refleksję o sztuce i osobiste wspomnienia. Wśród zapisków pojawiają się liczne postaci świata kultury - artyści, reżyserzy, aktorzy i przyjaciele autora - a także rysunki, fotografie i materiały dokumentujące epokę. Publikacja jest cennym źródłem wiedzy o dziejach teatru i kultury, a zarazem fascynującą opowieść o życiu splecionym ze sztuką.

Książka - powstała przy okazji pięćdziesięciolecia śląskiego filmoznawstwa, a więc środowiska filmoznawców związanych z Uniwersytetem Śląskim - proponuje wgląd w różne aspekty istnienia oraz funkcjonowania wiedzy o filmie, kinie oraz współczesnych mediach ekranowych autorów z własnego podwórka, ale również z zewnątrz, zwracając się także ku kwestiom dotąd niepodejmowanym. I tak, z obszernym bilansem dziejów śląskiego filmoznawstwa autorstwa Andrzeja Gwoździa, od samego niemal początku świadka wzrastania ośrodka (w latach 19942019 kierownika Zakładu Filmoznawstwa i Wiedzy o Mediach), sąsiadują rozważania Eugeniusza Wilka, filmoznawcy z najdłuższym spośród Krakowian stażem śląskim, lokujące śląską szkołę filmoznawstwa w horyzoncie kształtowania się rodzimej wiedzy o filmie w latach 70. i 80. XX stulecia. Obok szkicu Krzysztofa Loski ukazującego inwigilację środowiska śląskich filmoznawców przez Służbę Bezpieczeństwa PRL, czytelnik otrzymuje refleksję o katowickich latach Alicji Helman, inicjatorki powołania do życia filmoznawstwa w Uniwersytecie Śląskim, datowaną na rok 1998 (a więc z perspektywy trzynastu lat po wyjeździe do Krakowa). Wacław Osadnik, slawista i językoznawca ściśle współpracujący ze śląskim Zakładem (choć formalnie niebędący jego członkiem), proponuje z kolei szkic teoretyczny rewindykujący metodologię tzw. Leopardów, grupy filmoznawców skupionych wokół Alicji Helman zainteresowanej głównie problemami języka i logiki (nazwa ta na przełomie lat 70. i 80. ubiegłego stulecia przylgnęła do całego zespołu Zakładu).

Książka dr Magdaleny Worłowskiej jest nowatorskim przedstawieniem tytułowego zagadnienia, wypełniającym dotkliwy brak w polskiej dyskusji publicznej i na polskim rynku książki.To pierwsze tego typu opracowanie w polskiej literaturze, wprowadzające samo pojęcie sztuki ekologicznie zaangażowanej.Autorka analizuje szereg dzieł, postaw twórczych i wydarzeń (plenery, sympozja) od lat 60. do 80., osadzając je w szerokim kontekście degradacji środowiska w dobie PRL i artystycznych reakcji na ten proces.Książka ma więc szansę stworzyć ramy problemowe dla współczesnej dyskusji o zagadnieniach związanych z ochroną środowiska. Trzecia pozycja w serii wydawniczej Nowe Historie Sztuki współtworzonej przez Akademię Sztuk Pięknych w Warszawie oraz Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie.Seria wprowadza nowe perspektywy badawcze do historii sztuki polskiej XX i XXI wieku. Wspiera rozwijanie badań podstawowych oraz rewizję utrwalonych narracji historycznych poprzez uwzględnienie nowych ośrodków, postaci, dzieł czy obszarów tematycznych.

Gustaw Herling-Grudziński odwiedził Birmę w 1952 roku, a potem napisał Podróż do Burmy. Niestety, dziennik ten przeszedł bez echa i został zapomniany. Michał Lubina chce go przywrócić do życia. W tym celu przeprowadza swoiste naukowe śledztwo dotyczące osób, z którymi spotkał się pisarz, i miejsc, do których zawitał. Docierając do źródeł, w tym birmańskojęzycznych, Lubina weryfikuje dotychczasowy stan wiedzy, odkrywa nowe fakty, a także sprawdza, jak Herling był postrzegany w Birmie. Korzysta przy tym z teorii postkolonialnej, by pokazać, że dziennik birmański jest dziełem skomplikowanym i niejednoznacznym. Robi to bez dogmatyzmu, z humorem i życzliwą uszczypliwością. Naukowa rzetelność i erudycja łączą się tu ze stylem niemal literackim, tworząc narrację zarazem cenną merytorycznie i wciągającą.   Wartość poznawcza tej oryginalnej pracy jest ogromna - nie tylko przez stosowanie licznych i bogatych w treści przypisów oraz odniesień, ale także dzięki znajomości dawnych i współczesnych birmańskich realiów. Mamy tu brawurowy popis wiedzy i jedyną w swoim rodzaju "dekonstrukcję" merytoryczną oraz kulturowo-cywilizacyjną pracy wybitnego polskiego pisarza, zmagającego się () z obcymi mu realiami. () Nikt inny w Polsce z takim znawstwem, a także merytoryczną i językową brawurą nie mógłby dokonać niczego podobnego.       Z recenzji prof. dra hab. Bogdana Góralczyka   Lubina potrafi zwięźle i komunikatywnie, a często też bardzo dowcipnie przedstawić węzłowe problemy historyczno-polityczne Birmy z wyjątkowym wyczuciem, a przede wszystkim z imponującą wiedzą (). Publikacja ta jest smacznym kąskiem wydawniczym dla licznych grup odbiorców. Jej umiejętna kompozycja, polegająca na włączeniu w porządek opisu podróży pisarza dodatkowego, mocno sceptycznego i niewidzialnego towarzysza, a zarazem krytycznego komentatora, pozwoliła dotknąć tu kilku różnych obszarów jednocześnie. () Lubina napisał książkę bardzo potrzebną. I bardzo udaną.       Z recenzji dra hab. Piotra Łuszczykiewicza, prof. UAM   Michał Lubina - birmanista, politolog i kulturoznawca. Profesor Uniwersytetu Jagiellońskiego w Instytucie Bliskiego i Dalekiego Wschodu, profesor wizytujący między innymi na uczelniach w Bangkoku (2018), Tajpej (2022) i Tokio (2024), dyrektor Instytutu Sejonga UJ (2016-2017). Autor jedenastu książek, w tym siedmiu o Birmie: między innymi pierwszej w Polsce historii tego kraju (Birma, Trio, 2014), jedynej polskiej biografii pokojowej noblistki Aung San Suu Kyi (Pani Birmy, PWN, 2015), jej najnowszej międzynarodowej biografii politycznej (A Hybrid Politician, Routledge, 2020) oraz monografii poświęconej myśli politycznej Suu Kyi, przetłumaczonej na birmański i wydanej w Rangunie w 2020 roku. Mjanmę (Birmę) odwiedził szesnastokrotnie.

Triumf kinematografu

Przez setki lat badacze i artyści podejmowali liczne próby stworzenia dzieła, które zawierałoby w sobie całokształt świata, jego wielość i jedność, złożoność i istotę. Poszukiwali słowa, sentencji, symbolu lub symbolicznej kompozycji kryjącej w sobie to wszystko. Nie ustawali w badaniu i tworzeniu, a pragnąc nie tylko poznać tajemnice świata, ale także zapanować nad nim, próbowali uzyskać środki, za pomocą których można by osiągnąć bogactwo i szczęście. Alchemia duchowa miała doprowadzić ludzkość do wyzbycia się dręczących ją problemów, ciemnoty i nietolerancji, natomiast kabała umożliwić poznanie świętych słów, które kreują całą zmysłową rzeczywistość i pozwalają oddziaływać na świat. Wizje alchemików i kabalistów stały się w XVIII wieku źródłami oświeceniowego programu masonerii, w której alchemia ducha ma służyć człowiekowi do badania swojej natury, a poprzez jej poznanie prowadzić go do wewnętrznej przemiany, oczyszczenia z wad i umacniania w sobie tego, co dobre. Natomiast kabalistyczna wiara w twórczą moc słowa, będącego kluczem do boskiej tajemnicy stworzenia, stała się jednym ze źródeł wolnomularskiego mitu o utraconym słowie. Spis treściWskazówki dla Czytelnika1. Początek podróży2. Słupy wiedzy3. Podziemna świątynia Henocha4. Kamień węgielny świata5. Budowniczowie Świątyni Salomona6. Śmierć mistrza Hirama7. Moc słowa8. Tajemnice Świątyni9. Dziedzictwo templariuszy10. Słowo i człowiek11. Zakończenie. Potęga wyobraźni12. Spis ilustracji13. Literatura Paweł Fijałkowski ur. 1963 w Warszawie, archeolog, historyk i publicysta, doktor nauk humanistycznych. Od 1988 roku pracuje w Żydowskim Instytucie Historycznym w Warszawie. Zajmuje się dziejami Żydów w okresie staropolskim, historią polskiego protestantyzmu, pradziejami Mazowsza, homoerotyzmem w kulturze europejskiej i dziedzictwem masonerii. Jest autorem kilkunastu książek oraz kilkuset artykułów.

Goyki 3 Art Inkubator to nie tylko adres, ale też przestrzeń tworzona przez ludzi ich pasję, zaangażowanie i konsekwencję w działaniu. Pierwszy tom nowej serii Narodowego Centrum Kultury Instytucje Kultury odsłania historię miejsca widzianą przez tych, którzy je współtworzą. To wielogłosowa opowieść o codzienności pracy w kulturze pełnej wyzwań, napięć i twórczej energii. Historia zakorzeniona w Sopocie, ale bliska każdemu, kto wierzy, że kultura zaczyna się od ludzi.

Kino Czwarte jako maoryskie narzędzie dekolonizacji ekranu to wnikliwa i wielowymiarowa analiza kina nowozelandzkiego widzianego przez pryzmat kultury rdzennych mieszkańców Kraju Długiej Białej Chmury. Autorka prowadzi czytelnika od historii kolonizacji i wczesnych filmowych reprezentacji Maorysów, przez krytykę utrwalonych stereotypów i mitów narodowych, aż po narodziny Kina Czwartego kina rdzennych twórców, które staje się narzędziem oporu, odzyskiwania głosu i suwerenności wizerunkowej.   Książka łączy filmoznawstwo, studia postkolonialne i refleksję kulturową, proponując czytelnikowi spojrzenie z brzegu, z perspektywy rdzennych społeczeństw, a nie kolonialnego centrum. To ważny głos o pamięci, tożsamości i kinie jako przestrzeni walki o godną reprezentację skierowany zarówno do badaczy i studentów humanistyki, jak i do wszystkich zainteresowanych kinem, kulturą rdzenną oraz procesami dekolonizacji.

Wręczenie kwiatów w nieodpowiednim kolorze, podarowanie Chińczykowi zegarka czy kompletu srebrnych łyżeczek Arabowi - czynności z pozoru niewinne, które my Europejczycy uznalibyśmy za sympatyczne i stanowiące wyraz przyjaźni, w niektórych kulturach mogą zostać odebrane jako obraźliwe i świadczące o braku dobrych manier. Ta książka umożliwia znalezienie trafnych i przekonujących odpowiedzi na następujące pytania: Czym są i jakie są najważniejsze różnice kulturowe? Jakie mają one znaczenie dla procesu komunikowania w biznesie i nie tylko? Jaki związek ma religia z biznesem? Czym jest szok kulturowy i jak go przezwyciężać? Czym różnią się od siebie protransakcyjne i propartnerskie kultury biznesu? Gdzie czas to pieniądz", a gdzie wszyscy mają czasu pod dostatkiem? Dlaczego kciuk uniesiony ku górze w Grecji jest znakiem obraźliwym, a w innych krajach gestem akceptacji? Czy wypada Japończykowi wręczyć podarunek składający się z czterech części? Dlaczego w krajach Dalekiego Wschodu nie numeruje się niektórych pięter? Dlaczego Arabowie uwielbiają utrzymywać intensywny kontakt wzrokowy w czasie rozmowy? W jakich państwach kobieta nie jest równorzędnym partnerem biznesowym? Gdzie rozmowy biznesowe obficie podlewa się" alkoholem, a gdzie obowiązuje wstrzemięźliwość? Czy prezent otrzymany od Chińczyka należy rozpakować w jego obecności? Jakich kwiatów nie wręczać na powitanie w poszczególnych państwach?

Publikacja opowiada o popkulturowych reprezentacjach klas ludowych w odniesieniu do przemian społecznych, politycznych i medialnych, jakie dokonały się i dokonują w ostatnich trzech dekadach w polskiej przestrzeni publicznej. Kultura popularna jest tu sejsmografem nierówności i społecznych napięć. Gdy przyjrzeć się jej najbardziej masowym obrazom, można w nich dostrzec opowieść o przystosowywaniu się i odrzucaniu polskiej transformacji. Muzyka disco polo wytworzyła adaptacyjną fantazję pozwalającą kompensować biedę w latach 90. Świat według Kiepskich to antyadaptacyjna satyra na uelastycznienie rynku pracy w momencie ogromnego bezrobocia na początku nowego milenium. Kino Patryka Vegi jest cyniczną próbą dostosowania się do systemu poprzez eksploatację lęku i gniewu wobec elit. Patostreaming to dystopijna wersja tego cynizmu, która tworzy śmieciową i spaczoną wersję adaptacji. Tytułowe bezwstydne obrazy to obrazy niskiej jakości, których moc opiera się na umiejętności szybkiej i szerokiej cyrkulacji w mediach. Udaje im się rozbijać inteligenckie reguły smaku, które zakładają, że takie obrazy (a także ludzie przez nie przedstawiani) powinny się raczej wstydzić swojego pochodzenia i podporządkować społecznym hierarchiom smaku i wartości. dr Monika Borys kulturoznawczyni. Bada współczesną kulturę przez pryzmat klasy, płci i medium. Absolwentka Uniwersytetu w Białymstoku, Uniwersytetu Jagiellońskiego oraz Uniwersytetu Warszawskiego. W 2019 roku nakładem wydawnictwa W.A.B. wydała książkę Polski bajer. Disco polo i lata 90. pierwsze w Polsce kompleksowe opracowanie muzyki disco polo opisanej jako element transformacji postkomunistycznej. W 2024 roku obroniła z wyróżnieniem doktorat zatytułowany Obrazy klas ludowych w polskiej kulturze popularnej po 1989 roku, za który otrzymała pierwszą nagrodę im. Inki Brodzkiej-Wald na najlepszą doktorską pracę humanistyczną. W 2025 roku została laureatką nagrody Emma Goldman Snowball Award przyznawanej dla badaczy i badaczek z Europy zajmujących się nierównościami społecznymi i płciowymi. Co łączy praktyka Patryka Vegę i teoretyka Fredrica Jamesona? O co chodziło w śpiewającej kapuście ze Świata według Kiepskich? Jaki związek z klasą społeczną mają patostreamy? Monika Borys mówi: Potrzymaj mi stary rocznik Expressu Poznańskiego i spieszy z wyjaśnieniami. Mało jest bowiem osób, które w tak zręczny, kompetentny, a przy tym czytelny sposób potrafią pisać o polskiej kulturze popularnej oraz jej socjologicznych i antropologicznych uwikłaniach. Gdyby to od nas zależało (czytaj: gdybyśmy byli bardzo bogaci), autorka wydawałaby nową książkę przynajmniej raz na dwa lata. Tymczasem jest jak jest, niemniej: warto było czekać! Bartek Przybyszewski, Mateusz Witkowski (Podcastex) ---------------------------- Publikacja ukazuje się w ramach Serii Wizualnej wspólnej inicjatywy Fundacji Bęc Zmiana i Instytutu Kultury Polskiej Uniwersytetu Warszawskiego Publikacja dofinansowana została ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury państwowego funduszu celowego

Ludzie od zawsze wierzyli, że oprócz świata, w którym żyją, istnieje też inny świat, niewidzialny na co dzień, zaludniony przez bogów, duchy i nadnaturalne stworzenia. Co więcej, uważali, że w pewnych określonych okolicznościach oba światy nakładają się na siebie, a wówczas granica pomiędzy nimi staje się wyjątkowo cienka i łatwa do przekroczenia. Stąd też wzięły się rozmaite obrzędy, zwyczaje i tabu, dzięki którym zapewniano sobie przychylność istot mieszkających po drugiej stronie doczesności oraz ochronę przed złymi mocami. Japońska encyklopedia świata nadprzyrodzonego wprowadza Czytelnika w świat dawnych wierzeń i kultury japońskiej, których przejawy widoczne i praktykowane są do dzisiaj. Jakie bariery ochronne otaczają chramy? Dlaczego uważano, że demony nadchodzą od północnego wschodu? W jaki sposób zapasy sumo wiążą się z odpędzaniem zła? Itsuki Asazato, znawca japońskiego folkloru i autor licznych opracowań na ten temat, uchyla rąbka tajemnicy. Przekład z języka japońskiego: Adrianna Piątek

Drugi tom "Boskiego genu" zabiera czytelnika w fascynującą podróż przez dzieła wielkich mistrzów malarstwa. Autor pokazuje, że sceny Bożego Narodzenia w sztuce nie są jedynie ilustracją ewangelicznych wydarzeń. Są intelektualnym i duchowym dialogiem z tajemnicą wcielenia - dialogiem pełnym symboli, ukrytych znaczeń, a czasem także prowokacji.Każdy rozdział odsłania inny kod zapisany w obrazie: kometę Giotta, niepokojącą postać w dziele Boscha, polityczne napięcia ukryte w kompozycjach Drera czy dramatyczny mrok Caravaggia. Autor przekonuje, że artyści nie tylko opowiadali historię narodzin Chrystusa, ale interpretowali ją na nowo, wpisując w swoje dzieła pytania epoki, spory religijne i własne doświadczenia wiary.