Szeroki wybór książek, multimediów z zakresu szeroko pojętej kultury: architektura, duchowy wymiar twórczości, szlaki kajakowe, współczesne media, przemoc w mediach, polityka. Odnajdziesz tu również książki i podręczniki idealne dla uczniów oraz studentów. Szeroki wybór beslsellerów i nowości.
W książce będącej opowieścią i osobistym podsumowaniem okresu pracy w Teatrze Laboratorium, Teo Spychalski z charakterystycznym dystansem, ale i precyzją opisuje próby do Ewangelii i Apocalypsis cum figuris, rozwija pogłębione refleksje na temat tego przedstawienia, opisuje narodziny paratearu i swoje poszukiwania w latach siedemdziesiątych. Książka ujawnia wiele nieznanych faktów, opisuje z bliska niedostępne dla osób z zewnątrz działania, pozwala przyjrzeć się twórczej pracy Teatru Laboratorium. Szkicuje też niezwykły, pozbawiony dążenia do mityzacji wielostronny portret Grotowskiego. Jej publikacja jest prawdziwie przełomowym wydarzeniem w badaniach teatralnych, bo jeszcze nigdy żaden tak bliski współpracownik Teatru Laboratorium nie opowiedział tak precyzyjnie o wewnętrznej pracy jego i jego zespołu. Specyficzna, niepozbawiona humoru, a zarazem rzetelna narracja i stylistyczna oryginalność pisarstwa Spychalskiego sprawiają też, że jego opowieść stanowi wybitne osiągnięcie literackie. Atutem tego zbioru jest prostota został on podzielony na dwie części: Jeszcze teatr i Po teatrze. Ale prostota jest też cechą narracji Spychalskiego pozostaje on w stanie nieustannego zadziwienia, pewnej naiwności i otwartości na przygodę z Grotowskim i Teatrem Laboratorium. Nie ukrywa, że to wszystko wydarzyło się trochę z przypadku, a potem znalazł w tym sens i własną drogę, właściwie obok Grotowskiego. Prostota i komunikatywność nie stoją w sprzeczności z wyrafinowanym językiem. Teo jest erudytą, wnikliwym analitykiem i wspaniałym opowiadaczem.Fragment recenzji wydawniczej dr hab. Wandy Świątkowskiej Spychalski trafił do wrocławskiego teatru w przełomowym dla zespołu Grotowskiego momencie, gdy prowadzono długotrwałe i wyczerpujące prace uwieńczone Apocalypsis cum figuris. Tom zawiera notatki z tego okresu, opatrzone odautorskim komentarzem, dopisanym z czasowego dystansu. To niezwykle cenne źródło do badań tej epoki; i nie mówię tu tylko o historii Teatru Laboratorium (dość powiedzieć, że nikt do tej pory nie opisał szczegółowo ewolucji, jaka dokonała się w pracy tego teatru od Ewangelii do Apocalypsis cum figuris), lecz również ogólnie o czasie kontrkultury. Jest to jednocześnie pasjonująca lektura, dająca wgląd w walkę o nowy spektakl [].Fragment recenzji wydawniczej prof. dr. hab. Grzegorza Ziółkowskiego
Pierwsze wydanie tej książki ukazało się na początku 2015 roku, nakładem warszawskiej Akademii Teatralnej. Dało ono autorowi obywatelstwo w kręgu badaczy Stanisławskiego i udział w Radzie Redakcyjnej kwartalnika Stanislavski Studies; wiele okazji do pogłębienia studiów.Angielska wersja książki, opublikowana w dziewięć lat później w wydawnictwie Routledge pod nawiązującym do obrosłego tradycją angielskiego przekładu Pracy aktora nad sobą tytułem: An Actor Survives, różni się od polskiego pierwowzoru dwojako. Po pierwsze: nieco odmiennym tokiem wykładu, jako że potencjalni czytelnicy wyrośli w innej kulturze i pewne aluzje czy odniesienia nie byłyby dla nich zrozumiałe; z kolei innych rzeczy tłumaczyć im nie potrzeba. Po drugie zaś: różni się uzupełnieniami, ujaśnieniami i drobnymi korektami, czyniącymi wywód jak mam nadzieję trochę bogatszym i dojrzalszym. W szczególności, poszerzyłem tam początkowe dwa rozdziały o niektóre treści zamieszczonego wcześniej w New Theatre Quarterly artykułu Stanislavskys Failed Bildungsroman (2023); z kolei rozdział czwarty o wątki niepublikowanego referatu The Vaudevillean Universe z konferencji Stanislavsky in Context (kwiecień 2019). Wszystkim rozdziałom i podrozdziałom, dotąd tylko numerowanym, nadałem ułatwiające orientację tytuły. Pominąłem Zakończenie.Obecne drugie wydanie polskie stanowi zatem trzecie faktyczne. Łącząc cechy obydwu poprzednich edycji, zostało jeszcze trochę rozszerzone wobec pierwodruku w sumie o piętnaście procent objętości. Z wydania polskiego pozostał tu kontekst kulturowy wywodu, z angielskiego korekty i dodatki.Fragment Uwag technicznych do nowego wydania
Autor powraca do tematu Wielkiego Modernizmu, zwanego także Czasobraniem. Była to niezwykła epoka w dziejach kultury Zachodu, która przeminęła czyżby bez śladu? Ustąpiła miejsca postmodernizmowi, modzie kulturowej, która zagnieździła się w naszej współczesności, a cienie tej mody wciąż zasnuwają przestrzeń mediów, internetu i instrumentów techniki. Moda wszak nie oznacza wybitnej wartości. Temat powrotu do Czasobrania autor po raz pierwszy zawarł w książce pt. Kładka przez rów. Obrona Modernizmu, spotkała się ona z dużym zainteresowaniem odbiorców, w tym z wysoką oceną prof. Zbigniewa Mikołejki. Czyżby powrót do głównych idei Czasobrania miał także dziś sens i wartość? Autor jest przekonany, że kwestie wartości i prawdy wciąż są niezbędne dla losów nowoczesnej Europy ożywiają nasze zmysły i intelekt wraz z rozkwitem wyobraźni.
Cuda kultury. Świat to fascynujący album prezentujący najwspanialsze dzieła stworzone przez człowieka na przestrzeni wieków. Na kartach tej książki odkryjesz budowle pełne historii i kunsztu, monumentalne świątynie i zamki, wyjątkowe muzea oraz symbole narodów, które stały się ikonami światowego dziedzictwa. W publikacji znajdziesz opisy miejsc, które od wieków zachwycają podróżnych i miłośników kultury. Interesujące opisy zilustrowano wieloma fotografiami, dzięki którym możesz poczuć atmosferę najpiękniejszych miejsc świata.
Po blisko 250 latach z inicjatywy Biura Miejskiego Konserwatora Zabytków przywrócono pierwotny wygląd trzem pomieszczeniom, obecnie salom sesyjnym, Urzędu Miasta Poznania. Odrestaurowane dekoracje autorstwa Adama Swacha stanowią unikatowy przykład sztuki baroku. Pierwsze ślady fresków i ich oprawy rzeźbiarskiej na sklepieniu refektarza dawnego kolegium jezuickiego odkryto pod koniec lat 90. XX w., kolejne w 2018 r. W poprzedzonym zarysem historii obiektu opracowaniu Elizy Buszko przybliżono proces konserwacji wspomnianych malowideł oraz interpretację zawartego w nich programu ikonograficznego.
Kontekstem niezbędnym dla zrozumienia roli idei naśladowania w katechezie jest jej obecność w myśli teologicznej Kościoła. Pierwszym etapem analizy teologicznej fenomenu naśladowania jest w niniejszym opracowaniu spojrzenie na tę ideę w kluczu historycznego rozwoju myśli teologicznej. Umożliwia to zaobserwowanie aplikacji idei biblijnej do życia chrześcijan, rozwój idei naśladowania, poszerzenie czy wręcz zmiany w jej rozumieniu, momenty kryzysu, aż do jej rozumienia w teologii współczesnej, co praktycznie oznaczać będzie teologię związaną z Soborem Watykańskim II i posoborowym nauczaniem Kościoła. Historia Kościoła staje się osią, na której widać rozwój idei naśladowania, przy czym jest jednocześnie historią przepowiadania, a więc także historią katechezy. Historia ta jest nierozerwalnie złączona ze swoim podmiotem Kościołem, i razem z Nim przeżywa zarówno swoje rozkwity, okresy rozwoju i pogłębienia, jak i upadki czy kryzysy.
Gdy pod koniec ubiegłego wieku kształtował się kanon kultowych filmów i seriali PRL-u, trafiły do niego takie produkcje jakRejs,Sami swoiczy dzieła Stanisława Barei - komedie wyśmiewające rzeczywistość minionego systemu i narodowe przywary Polaków. Jak to możliwe, że w tym samym gronie znalazł się również07 zgłoś się, poważny serial o oficerze Milicji Obywatelskiej, formacji powszechnie nielubianej i kojarzonej z represjami politycznymi? Rafał Dajbor z pasją śledzi fenomen popularności porucznika Borewicza, który zyskał już status ikony polskiej popkultury. Zagląda za kulisy powstawania serialu, przywołuje nieznane anegdoty z planu i próbuje rozwiać narosłe wokół produkcji stereotypy.To książka dla wszystkich, którzy chcą spojrzeć na Borewicza świeżym okiem - nie tylko jak na bohatera serialu kryminalnego, lecz także jak na zjawisko kulturowe, które do dziś fascynuje kolejne pokolenia widzów.
Monografia stanowi interesujący i spójny w swojej wymowie zbiór dociekań nad dialogiem kultur i komunikowaniem międzykulturowym prowadzonym poprzez media, rozumiane jako bardzo szeroki zbiór narzędzi wykorzystywanych w świecie rzeczywistym i wirtualnym. Publikacja dostarcza również cennych informacji na temat samych mediów, ukazując ich złożoną naturę. Media są tu przedstawione zarówno jako zjawisko społeczne, jak i jako narzędzie aktywnie wpływające na kształtowanie rzeczywistości. Szczególną uwagę przykuwa uwagę ich wielowymiarowa rola - są nośnikiem treści, czynnikami kształtującymi percepcję, oddziałują na emocje, w końcu także determinują sposób komunikacji, w tym i tej międzykulturowej.Książka może stanowić cenną lekturę zarówno dla osób badających czy obserwujących zmiany zachodzące w mediach, kulturze, sferze szeroko pojmowanej polityki, nawet pedagogiki, jak i dla osób zainteresowanych po prostu poznawaniem współczesnego świata, jednym zdaniem - zaintrygowanych tematyką dialogu kultur w mediach.
Książka, poprzez swój wyraźnie praktyczny wymiar, otwiera nowe perspektywy w myśleniu o filozoficznym zagadnieniu urzeczywistniania wartości zagadnieniu, które nie powinno pozostać obojętne także filozofom-teoretykom zajmującym się aksjologią. O ile w swojej fundamentalnej pracy Edukacja aksjologiczna. Zarys problematyki Grzegorz Żuk czerpał inspirację z dorobku myślicieli-teoretyków, o tyle tym razem role zdają się odwracać: teraz to teoretycy mogą odnaleźć źródło inspiracji w doświadczeniu praktyka.Autor przekracza granice między tym, co teoretyczne, a tym, co żywe i doświadczane. Pokazuje, że wartości nie są jedynie abstrakcyjnymi konstruktami rozumu istnieją naprawdę, rodzą się w ludzkich wyborach, dojrzewają w działaniu, trwają w pamięci. Jego książka staje się więc nie tylko głosem w filozoficznej dyskusji, lecz również zaproszeniem do refleksji nad tym, jak wartości mogą istnieć tu i teraz w codzienności, w relacjach, w przeżyciach młodych ludzi. W tym konkretnym przypadku objawiają się w procesie edukacji, w osobistych doświadczeniach i w pamięci, która pozwala im trwać i przemieniać tych, którzy ją niosą. Prof. Halina Rarot
Książka stanowi dogłębne studium narodzin Jezusa Chrystusa, analizowane zarówno w aspekcie historycznym, jak i kulturowo-artystycznym. Narodziny Jezusa były wydarzeniem politycznie i duchowo wybuchowym, pełnym paradoksów i pytań.To lektura obowiązkowa dla wszystkich, którzy chcą odkryć głębię kulturowego i symbolicznego znaczenia Bożego Narodzenia, zrozumieć jego artystyczne interpretacje i wejść w świat, w którym historia, teologia i sztuka łączą się w fascynującą opowieść.
Między mitami a magią - wróżbiarstwo dawnych ludów EuropyWśród form życia duchowego ludów pogańskich wróżbiarstwo zajmuje miejsce wyjątkowe i odrębne. Choć często czerpie z mitów, nie jest bezpośrednią częścią mitologii; nie stanowi też zwykłego elementu kultu, choć nierzadko towarzyszy świętom, rytuałom i ofiarom, wchodząc z nimi w ścisłą relację. Mimo licznych podobieństw, nie jest też w pełni tożsame z magią.Wróżbiarstwo, podobnie jak oparta na nim wiara w przeznaczenie, tworzy odrębny i niezwykle istotny wymiar systemu wierzeń. Trudno przecenić jego znaczenie w życiu dawnych wspólnot pogańskich - wyrocznie istniały niemal we wszystkich głównych ośrodkach kultu. Rozumiemy przez to wróżby osadzone w konkretnym czasie (najczęściej podczas świąt), miejscu (zazwyczaj sanktuarium) i prowadzone przez osoby wyspecjalizowane. Ich celem było uzyskanie wiedzy o przyszłości - dotyczącej spraw najwyższej wagi, takich jak powodzenie wyprawy wojennej czy nadchodzące zbiory, a więc często o być albo nie być całej wspólnoty.Prof. Słupecki w swojej książce sięga po bogaty materiał nordyckich sag - tekstów nie tylko fascynujących literacko, ale też stanowiących cenne źródło do badań nad wróżbiarstwem, losem i wyroczniami.
Obyczaje związane ze śmiercią, wyrażaniem żalu po utracie bliskich oraz pogrzebem stanowią niesamowite bogactwo symboli - czynności, przedmiotów i gestów, które oswajają misterium przemijania. Niniejsze studium przybliża ponad sto z nich.Autor oparł się w swojej pracy na obszernym materiale zebranym głównie na ziemiach polskich, rozszerzając go niekiedy w celach porównawczych o ościenne zwyczaje słowiańskie. Podejmowane zagadnienia podzielił na części tematyczne, w których po kolei omawia postępowanie ludzi otaczających umierającego oraz ceremoniał dopełnienia jego pochówku.Na wstępie podejmuje kwestię lęku przed śmiercią i jej zapowiedzi - w szczególności zachowań zwierząt. Omawia czas konania i sam moment zgonu, następnie przedstawia rozliczne czynności dokonywane już po nim, od hołdu oddawanego ciału i lamentu nad nim, poprzez przeprowadzanie zwłok na cmentarz i pochówek aż po ucztę ku czci zmarłego.Jest to pionierskie, a zarazem niezwykle wszechstronne i obszerne omówienie zwyczajów i wierzeń związanych z umieraniem, śmiercią i pogrzebem.Adam Robert Fischer (1889-1943) - etnolog, etnograf i folklorysta. Profesor Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie; kierownik Zakładu Etnologicznego, a następnie dziekan Wydziału Humanistycznego tej uczelni. Sekretarz Polskiego Towarzystwa Ludoznawczego, redaktor pisma "Lud" i wydawca serii "Prace Etnograficzne". Autor szeregu prac z zakresu folkloru, sztuki ludowej, monografii ludów słowiańskich i biografii etnografów polskich.
Autor przedstawia mechanizmy kształtowania się tożsamości kulturowej Kurpiów - społeczności zasiedlającej lesisty obszar północno-wschodniego Mazowsza od II poł. XVII wieku. Kluczową kategorią badawczą była pamięć rodzinna i zbiorowa oraz sposoby jej przekazywania. Dzięki niej Kurpie do dzisiaj zachowali rodzinny kapitał kulturowy oparty na przekazywaniu z pokolenia na pokolenia tradycyjnych wartości. W publikacji zostały wykorzystane (niekiedy po raz pierwszy) źródła archiwalne i pamiętnikarskie (począwszy od XVIII wieku), opracowania obrazujące "widzenie Kurpiów" z zewnątrz w dyskursie elitarnym (od 1 ćw. XIX wieku po okres międzywojenny), dokumentacje i wyniki badań (po II wojnie światowej) oraz obserwacje własne autora i materiały z rozmów z wieloma lokalnymi autorytetami i ekspertami.The Kurpies: The Anthropological and Historical Study of the Formation of the Identity of the Inhabitants of the Green WildernessThe author presents the mechanisms of shaping the cultural identity of the Kurpies - a community inhabiting the forested area of north-eastern Mazovia since the second half of the 17th century. The key research category was family and collective memory and the ways of transmitting it. Thanks to it, the Kurpies have retained their family cultural capital based on the transmission of traditional values from generation to generation. The publication uses (sometimes for the first time) archival and memoir sources (starting in the 18th century), studies illustrating 'the image of the Kurpies' as seen from the outside in the elite discourse (from the first quarter of the 19th century to the interwar period), documentation and research results (after World War II), as well as the author's own observations and materials from discussions with many local authorities and experts.
Książka poświęcona jest domom-muzeom - instytucjom muzealnym tworzonym w dawnych domach prywatnych. Domy-muzea stanowią szczególny podgatunek muzeów biograficznych, czyli miejsc opowiadających o życiu wybranych osób poprzez przestrzeń, w której one mieszkały, oraz zachowane przedmioty codziennego użytku. Autorka analizuje dom-muzeum jako gatunek muzealny, stawiając pytania o to, jak przebiega proces muzealizacji domu, jakie przemiany zachodzą w jego strukturze i znaczeniu, a także jakie narracje powstają w takich przestrzeniach i w jaki sposób są one konstruowane.Making Unhomely. Museum Practices Towards Domestic SpacesThe book is devoted to house museums - museum institutions established in former private homes. House museums are a special subgenre of biographical museums, i.e. places telling about the lives of people through the space in which they lived and the preserved objects of everyday life. The author analyses a house museum as a museum genre, by asking questions about how the home's museumization process works, what changes occur in its structure and meaning, and what narratives are created in such spaces and how they are constructed.
"Poniemieckie" to słowo, które odruchowo przywodzi na myśl Polskę zachodnią albo Warmię i Mazury. Mało kto zdaje sobie sprawę, że niejedną wieś zamieszkaną dawniej przez Niemców można znaleźć na Mazowszu, Lubelszczyźnie czy w Małopolsce. Niemieckich kolonistów ściągali na wschód Piastowie śląscy, Kazimierz Wielki i Krzyżacy, Rosjanie, Prusacy i Austriacy, a także polscy właściciele i zarządcy majątków. Przybysze zakładali wsie i miasta, leżącą odłogiem ziemię zamieniali w pola i sady, osuszali bagna i walczyli z wylewającymi rzekami. Wprowadzali innowacje, otwierali fabryki i rozwijali przemysł. Wielu, szczególnie katolików, nie zachowało swojej niemieckiej tożsamości i z czasem zostało Polakami.W granicach II Rzeczpospolitej żyło około miliona polskich obywateli narodowości niemieckiej. Kilkusetletnią obecność większości z nich zakończyła II wojna światowa i powojenna polityka polskiego państwa. Dziś o tej historii świadczą głównie zapomniane cmentarze ewangelickie, a także budynki i gospodarstwa, kanały, rzędy wierzb czy terpy.Maciej Falkowski szuka takich właśnie śladów. Odnajduje domy z żelaza w Puszczy Pyzdrskiej, pozostałości po osadnikach olęderskich wzdłuż Wisły, potomków Głuchoniemców na Podkarpaciu i Bambrów w Poznaniu. Opowiada o ewangelikach, braciach morawskich i mennonitach. Stara się ocalić od zapomnienia świat tych, którzy po 1945 roku musieli z Polski wyjechać; opisuje losy tych, którzy zdecydowali się zostać i stali się integralną częścią polskiego społeczeństwa.
Nowe tłumaczenie dzieła, które jak żadne inne obnaża źródła kryzysu europejskiej kultury Jose Ortega y Gasset, jeden z najwybitniejszych hiszpańskich myślicieli, przygląda się zjawisku człowieka masowego. Opisuje moment, w którym zmienia się struktura społeczeństwa: jednostki przeciętne, tzw. masy, zaczynają dominować, wypierając tradycyjne elity intelektualne i duchowe. To nie jest lament nad upadkiem cywilizacji, lecz precyzyjna analiza tego, co dzieje się, gdy zbiorowość traci swoich przewodników, a przeciętność staje się normą. "Bunt mas zajmuje miejsce szczególne w dorobku Jose Ortegi y Gasseta. To tekst, który od dziesięcioleci inspiruje badaczy kultury i myśli społecznej, stając się jednym z kluczowych punktów odniesienia w analizie świata Zachodu. Diagnozy autora, nierzadko podważające utarte schematy myślenia wywodzące się z epoki oświecenia, pozostają zaskakująco aktualne i skłaniają do ponownej refleksji nad fundamentami naszej cywilizacji". prof. Krzysztof Polit
Kluczowa pozycja w socjologii sztuki autorstwa cenionego amerykańskiego badacza. W ujęciu Beckera dzieło nie jest wyrazem indywidualnego talentu, lecz efektem zbiorowej pracy. Socjolog uważa, że moc sprawczą mają nie tylko artyści, lecz także pozostałe osoby biorące udział w procesie twórczym i one również mają wpływ na rezultat. Autor ukazuje mechanizmy działania na różnych etapach powstawania wytworów artystycznych. Nie wartościuje dzieł, lecz analizuje zasady rządzące ich oceną co, kiedy i dlaczego uznawane jest za dobrą lub złą sztukę lub niesztukę. W toku prowadzonej narracji pulsuje osobiste doświadczenie Beckera jako artysty insidera środowiska chicagowskich (i nie tylko) muzyków jazzowych, a zarazem człowieka twórczej rozmowy opartej na przekazie zarówno werbalnym, jak i muzycznym.
Jean-Pierre Bois (ur. 1945), francuski historyk, napisał drugą część cyklu Historia starości (pierwsza część: Georges Minois, "Historia starości. Od starożytności do renesansu", Wydawnictwo Aletheia, Warszawa 2025), obejmującą okres od XVI wieku po wiek XX. To praca bardzo bogato udokumentowana, zarówno wyposażona w aparat statystyki, która narodziła się w XVIII wieku, jak i oparta na rozważaniach dotyczących literatury, sztuki czy polityki. Wydawałoby się, że społeczna "recepcja" starczego wieku przebiega w historii liniowo w kierunku coraz lepszego traktowania ludzi starych. Istotnie, czasy nowożytne i współczesne, jak to Bois przekonująco wykazuje, szukały systemowego rozwiązania problemu opieki nad seniorami. Wbrew przyjętemu przekonaniu to nie Bismarck wymyślił emerytury; takie próby podejmowano już w poprzednich stuleciach. Autor śledzi tę ewolucję od czasów pogardy dla starców po "czasy przychylności" jako zależną od przemian demograficznych związanych z postępem medycyny: pod koniec XIX wieku w Europie było już 30 milionów starych ludzi. Niepomiernie wzrosła oczekiwana długość życia. W średniowieczu, zwłaszcza nękanym epidemiami, nie było problemu starości, bo nie było starców. To jednak społeczno-gospodarczo-medyczna strona historii starości. Jej głębszy aspekt nie jest tak jednoznaczny. Starość nieodłącznie wiąże się z problemem śmierci, od którego współczesność, w odróżnieniu od dawnych społeczności, umierających młodo, ucieka i który pomija milczeniem.
Encyklopedia brzydkiej mody: podróż przez najlepsze z najgorszych trendów
O guście się nie dyskutuje, ale…
…kiedy go nie ma, możesz cieszyć się (cudzymi) porażkami bez wyrzutów sumienia. Trzymasz w rękach przewodnik po najbardziej kuriozalnych pomysłach w historii mody – od kapeluszy, które wyglądały jak zastawa obiadowa, po biustonosze, którymi można zabić.
Karolina Żebrowska z wdziękiem i ciętym humorem poprowadzi cię przez dzieje modowych grzeszków, stylizacyjnych przestępstw czy wreszcie zbrodni na estetyce. Taplając się w bajorku modowej rozpaczy, zaznasz zarówno zachwytu, jak i niedowierzania. Nieraz zapytasz: „Dlaczego ludzie naprawdę to nosili? W którym momencie wszystko poszło tak bardzo źle?”.
Ta książka to historia mody w wersji WTF – pełna rzetelnej wiedzy, ale też ironii i zaraźliwego śmiechu. Pozycja idealna dla estetów o mocnych nerwach i wszystkich, którzy choć raz spojrzeli na stary portret z myślą:
„Co to do cholery jest? I dlaczego jest takie brzydkie?”.
Historia mody to fascynująca opowieść o modzie, ukazująca, jak przez wieki zmieniały się jej formy, inspiracje i estetyka – od olśniewających jedwabi dawnych imperiów aż po współczesne stroje sportowe wykonane z futurystycznych materiałów. Książka prowadzi przez kolejne epoki, pokazując, że odzież nie tylko pełniła funkcję osobistej ekspresji, lecz była także potężnym narzędziem wyrażania zmian społecznych, form artystycznych i nowych idei. Na kartach tej bogato ilustrowanej książki ożywają wielcy projektanci, przełomowe kolekcje, radykalne ruchy oraz światowe stolice mody. Zdjęciom przedstawiającym najbardziej typowe i ikoniczne projekty towarzyszą teksty międzynarodowego zespołu ekspertów pod kierunkiem Marnie Fogg. Czytelne osie czasu przedstawiają natomiast najważniejsze wydarzenia oraz wpływy kształtujące styl kolejnych dekad. Niezależnie od tego, czy jesteś studentem projektowania, miłośnikiem haute couture czy po prostu cenisz kunszt tego, co nosimy, ten starannie opracowany graficznie i merytorycznie przewodnik po historii mody będzie inspirującym uzupełnieniem Twojej biblioteczki. Nowe wydanie zawiera zaktualizowane i uzupełnione treści na temat mody ostatnich dekad
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
