Pytanie wyjściowe, wobec którego staje czytelnik przystępujący do lektury książki, dotyczy zasadności nieoczywistego bynajmniej zestawienia tak odmiennych postaci, jakimi są Seneka oraz Améry. Na szczególną uwagę zasługują również zaprezentowane analizy dotyczące kwestii długotrwałego przygotowania do śmierci dobrowolnej. Autorka wskazuje mianowicie, że nie tylko sama decyzja o samobójstwie, ale też właśnie proces świadomego dojrzewania do niego ma, nieco paradoksalnie, wydźwięk godnościowy. Nie sposób odmówić temu, kto podejmuje pieczołowicie przygotowania do własnej śmierci, a zwłaszcza śmierci dobrowolnej, jakiegoś rodzaju poświadczenia jakości moralnej człowieczeństwa jako takiego. Poświadczenie to wiąże się bezpośrednio z manifestacją wolności jako konstytutywnej cechy człowieczeństwa. U Seneki znajduje to wyraz (…) między innymi w sytuacji, gdy filozof, podjąwszy już decydujący krok samobójczy, nie zawahał się dołożyć wszelkich „dodatkowych starań”, by śmierć nastąpiła naprawdę. W przypadku Améry’ego z kolei za manifestację wolności jako konstytutywnej cechy człowieczeństwa można uznać zapewne jego słowa, że dobrowolna śmierć to akt, „wobec którego społeczeństwo musi zamilknąć”.Fragment recenzji dr. hab. Jarosława Jakubowskiego
W książce autor pyta o człowieka w dobie dzisiejszego przyspieszenia cywilizacyjnego, globalizmu oraz dążeń transgresyjnych. Zagadnienia podejmuje w szerokim kontekście ideowym, filozoficznym i teologicznym od Platona przez myślicieli oraz mistyków doby renesansu, baroku po filozofów ostatnich dwu stuleci. Pytania stawia w kontekście takich fenomenów nowoczesności, jak „śmierć Boga”, nihilizm, zanik tradycyjnych wartości moralnych i religijnych, odrzucenie klasycznego pojmowania osoby ludzkiej, posthumanizm i transhumanizm. Jako alternatywę przedstawia projekt apologetycznej relacji Boga oraz człowieka. Ukazuje, że w odbóstwionym świecie można wciąż odnaleźć ślady Transcendencji, nierzadko w rejonach uznanych za duchowo i aksjologicznie martwe. Jan Krasicki szuka człowieka i Boga tam, gdzie, jak się wydaje, następuje graniczne odczłowieczenie i odbóstwienie Boga. Tak jak Chrystus szedł do „chorych”, grzeszników, a Dostojewski szukał Boga wśród „pijaniusieńkich” i dręczonych „przeklętymi problemami”, tak autor Odwróconego Drzewa podąża w duchowe otchłanie współczesności. Antropologiczne rozważania zostają ugruntowane w kenotycznej chrystologii Krzyża i Grobu oraz zstąpienia Chrystusa do Otchłani dla człowieka i po człowieka.dr hab. Tomasz Drewniak, prof. PANS w NysieJan Krasicki – absolwent filologii polskiej na Uniwersytecie Wrocławskim, studia doktoranckie w zakresie filozofii ukończył na Uniwersytecie Warszawskim. Zajmuje się filozofią rosyjską, polską oraz niemiecką XIX–XXI wieku, głównie antropologią filozoficzną, filozofią religii i filozofią kultury. Autor dziesięciu książek i około dwustu artykułów publikowanych w kraju i za granicą. Występował z prezentacją swoich badań naukowych w wielu krajach Europy, głównie w Rosji oraz Niemczech. Dwukrotny laureat Indywidualnej Nagrody Ministra Edukacji Narodowej. Odznaczony Medalem Komisji Edukacji Narodowej. Profesor zwyczajny w Instytucie Filozofii Uniwersytetu Wrocławskiego.
"Myślę, że wielu ludzi osiągnęłoby mądrość, gdyby nie sądzili, że już ją osiągnęli". Seneka, "Myśli, O spokoju ducha"Wyjątkowa podróż przez ważne teksty filozoficzne (i nie tylko), które podejmują refleksję nad istotą ludzkiego istnienia, szczęściem, cierpieniem, śmiercią i nadzieją.Znajdziesz tu między innymi klasyczną filozofię. Nieortodoksyjną psychoanalizę. Naukowy naturalizm i racjonalizm, czyli przekonanie, że rozum to najważniejsze źródło wiedzy. Głęboką wiarę, że wszystko powstało z boskiego zamysłu i miłości, a życie i istnienie są z natury dobre. Gnostyckie poczucie uwięzienia w świecie, w którym człowiek zdany jest na pastwę ślepych i okrutnych żywiołów. Stoickie przekonanie, że winniśmy skupiać się na tym, na co mamy wpływ, a resztą nie zawracać sobie głowy. Odpowiednio - rozpacz, odwagę, egzystencjalny zakład i zaufanie w obliczu niewiadomego. Buddyjską pustkę i starochińskie tao. A także dobrą nowinę i fundamentalną nadzieję wniesione do kultury przez chrześcijaństwo.Wybrane z najciekawszych i najważniejszych oraz opatrzone wstępem przez Tomasza Stawiszyńskiego - eseistę, pisarza, filozofa, autora bestsellerowych książek."Szukając sensu" to najważniejsze teksty kultury sięgające m.in. po twórczość Jamesa Hillmana, Arthura Schopenhauera, Fryderyka Nietzschego, Alberta Camusa czy Blaise'a Pascala.
Monografia prezentuje autorskie podejście do filmu i jego teorii z perspektywy filozofii klasycznej i kartezjańskiej. Przedmiotem analiz jest wybrana filmografia Krzysztofa Zanussiego (ur. 1939) – ostatniego przedstawiciela Kina Moralnego Niepokoju i polihistora: reżysera filmowego i teatralnego, scenarzysty, filozofa, wykładowcy (profesora) akademickiego, poligloty i konesera klasycznej muzyki. Książka redefiniuje relacje między filmem i filozofią, podkreślając heurystyczną funkcję filozofii w stosunku do filmu oraz unaoczniający walor filmu względem abstrakcyjnego myślenia filozoficznego. Główna teza pracy głosi prymat idei i myślenia dyskursywnego względem obrazu w sztuce filmowej Zanussiego – studenta fenomenologa Romana Ingardena. Sztuka ta, nazywana tu „kinem idei” przeciwstawianym „kinu obrazu” (A. Wajda, B. Bertolucci, T. Malick), staje się polem odkrywania centralnej w filmografii polskiego reżysera kategorii, jaką jest metafizyka. Filmowy świat przedstawiony został jako przykład ukierunkowanego na obiektywnie pojęte wartości (prawda, dobro etc.) arystokratyzmu, nazywanego przez samego Zanussiego „wertykalizmem”. Postawa ta pozostaje w kontrze z poznawczym i moralnym relatywizmem, którego starożytną ikoną był Protagoras.
Die im Band publizierten Studien greifen die Problematik der Beziehungen zwischen Marchen und Raum aus diversen Perspektiven auf und berucksichtigen ein reiches Spektrum von Forschungsfragen, methodologischen Ansatzen und zu analysierenden Materialien. Denn in den Beitragen wird nicht nur auf die Frage eingegangen, wie das Marchen mit der Raumproblematik zurechtkommt, sondern auch darauf, wie das Marchen im Raum funktioniert. Untersucht werden Texte aus dem deutschen, englischen, finnischen, franzosischen, georgischen, japanischen, norwegischen, osterreichischen, slowakischen, tschechischen und nicht zuletzt polnischen Kulturkreis. Von daher weist das Buch auf den Reichtum und die Vielschichtigkeit des thematischen Komplexes ,,Marchen und Raum" hin und bietet Impulse und Anregungen zur weiteren Beschaftigung mit ihm.Bajka i przestrzeńAutorzy podejmują problematykę związków między bajką a przestrzenią, patrząc na te relacje z różnych perspektyw badawczych oraz uwzględniając bogate spektrum materiału empirycznego i koncepcji metodologicznych. Pokazują zarówno możliwości zaistnienia problematyki przestrzennej w bajce, jak i możliwości funkcjonowania bajki w przestrzeni. Teksty odnoszą się do niemieckiego, angielskiego, fińskiego, francuskiego, gruzińskiego, japońskiego, norweskiego, austriackiego, słowackiego, czeskiego i polskiego kręgu kulturowego. Dzięki temu nie tylko wskazują na bogactwo i wieloaspektowość kompleksu tematycznego "bajka i przestrzeń", lecz mogą także stanowić inspirację do dalszych badań w tym zakresie.Folk and fairy tale and spaceThis volume contains scholarly papers that analyse the relationships between folk and fairy tales and space using a broad range of cultural perspectives, research questions, methodological approaches, and source materials. The authors explore the treatment of spatial issues in folk and fairy tales on the one hand, and how these tales function in space on the other. The analysis includes source texts rooted in German, English, Finnish, French, Georgian, Japanese, Norwegian, Austrian, Slovak, Czech, and Polish cultural contexts. As such, the book showcases the richness and multi-layered quality of the "folk and fairy tales / space" thematic complex, providing inspiration for further research.
Sztuka szczęścia to efekt szeregu rozmów przeprowadzonych przez amerykańskiego psychiatrę Howarda C. Cutlera z Jego Świątobliwością Dalajlamą, zapis niezwykle interesującego dialogu ludzi dwóch różnych kręgów kulturowych. Duchowy przywódca Tybetu koncentruje się na podstawowym celu ludzkiego życia – osiągnięciu szczęścia. Dzieli się z czytelnikami rozważaniami na temat tego, w jaki sposób osiągnął wewnętrzną równowagę. Pokazuje nam, jak możemy walczyć z depresją, gniewem, zazdrością. Mówi o współczuciu i altruizmie, analizuje sytuacje uniwersalne, takie jak śmierć, miłość, małżeństwo, wszelkiego typu relacje międzyludzkie. Podaje przykłady technik i medytacji pomocnych w osiągnięciu pożądanego stanu umysłu i użytecznych nie tylko dla buddystów. W XXI wieku wciąż jesteśmy dalecy od odnalezienia w życiu trwałego szczęścia. Któż inny może wskazać nam drogę, jeśli nie uznany mistrz opierający się na bogatej, liczącej przeszło 2500 lat tradycji. XIV Dalajlama otrzymał Pokojową Nagrodę Nobla. Jest autorem i współautorem wielu cenionych książek. Razem z Howardem C. Cutlerem, amerykańskim pisarzem i psychiatrą, napisali – oprócz bestsellerowej Sztuki szczęścia – także Sztukę szczęścia w pracy oraz Sztukę szczęścia w trudnych czasach (wszystkie wydane przez DW REBIS).
Opublikowany w 1951 roku „Człowiek zbuntowany” to słynny esej Alberta Camusa, traktujący o historycznych i metafizycznych źródłach buntu. Niniejsza edycja została przejrzana i poprawiona. Pisze Camus: „Bunt ludzki w swoich formach wysokich i tragicznych jest może tylko ciągłym protestem przeciw śmierci, szaleńczym oskarżeniem losu, który określa powszechna kara śmierci. We wszystkich napotkanych przypadkach protest zawsze zwraca się ku temu, co w świecie jest dysonansem, zmąceniem, co zrywa ciągłość. Chodzi więc przede wszystkim o nieustające roszczenie jedności. Sprzeciw wobec śmierci, pragnienie trwania i jasności są motorami tych wszystkich szaleństw, wzniosłych albo dziecinnych. Czy byłoby to tylko tchórzliwe i egoistyczne odrzucenie zgody na własną śmierć? Nie, ponieważ wielu zbuntowanych zapłaciło, co trzeba było zapłacić, by móc znaleźć się na wysokości swoich wymagań. Zbuntowany nie domaga się życia, ale racji życia. Odrzuca logikę śmierci. Jeśli nic nie trwa, jeśli nie ma żadnych usprawiedliwień, śmierć pozbawiona jest sensu. Walczyć ze śmiercią znaczy więc żądać sensu życia, walczyć o regułę i jedność”. Esej przełożyła Joanna Guze.
Bogaty i różnorodny zbiór tekstów Karola Wojtyły poruszających zagadnienia sztuki i kultury.Opatrzony obszernym wstępem prof. Krzysztofa Dybciaka wybór z różnych etapów życia Świętego stanowi syntezę i wykład myśli Jana Pawła II na temat współpracy Twórcy ze Stwórcą i roli jego pracy dla całego Kościoła i świata. Lektura zebranych w tomie tekstów odsłania również ciekawe linie ideowe, na których możemy obserwować spotkanie zamiłowania do antycznej klarowności zarówno z ujęciem personalistycznym, jak i polskim romantyzmem. W zbiorze znajdziemy nie tylko słynne wystąpienia Jana Pawła II, jak to przed zgromadzeniem UNESCO z 1980 roku czy szeroko komentowany List do artystów, ale również mniej znane teksty z lat młodości, listy do redakcji i do przyjaciół oraz nieco dziś zapomniane homilie, które dowodzą, że sztuka nigdy nie była dla niego sprawą marginalną czy drugorzędną.
Bogowie, demony i mistyfikacje. Słowiańszczyzna między nauką a legendąSkąd wzięła się fascynacja dawną Słowiańszczyzną? Czy współczesna moda na słowiańskie wierzenia i legendy jest rzeczywiście nowym zjawiskiem? Autorka pokazuje, że jej korzenie sięgają znacznie głębiej - do czasów zaborów, gdy pisarze, poeci i badacze poszukiwali w słowiańskiej przeszłości źródeł narodowej tożsamości.To opowieść o romantycznych wizjach dawnych bogów i demonów, naukowych próbach rekonstrukcji pogańskich wierzeń oraz o mitach, które przez ponad sto lat kształtowały wyobrażenia o przeszłości. Książka ukazuje, jak literatura, nauka i kultura wspólnie tworzyły obraz Słowiańszczyzny - nie zawsze zgodny z historyczną prawdą, ale niezwykle ważny dla polskiej świadomości kulturowej.
Wybitny cesarz rzymski i filozof Marek Aureliusz stworzył swoje Rozmyślania niemal dwa tysiące lat temu jako osobisty zbiór refleksji, wskazówek i napomnień, które miały pomagać mu żyć mądrze, godnie i w zgodzie z własnymi wartościami. Choć powstały jako prywatne notatki, stały się jednym z najważniejszych dzieł duchowych w historii - ponadczasowym przewodnikiem po sztuce życia, wewnętrznej dyscyplinie i stoickiej postawie wobec świata.Rozmyślania niezmiennie zachwycają swoją prostotą, głębią i uniwersalnością. Zawarte w nich myśli o obowiązku, pokorze, odpowiedzialności, przemijaniu i wspólnym dobru przemawiają do kolejnych pokoleń, niezależnie od epoki czy kultury. To tekst, który nie tylko inspiruje, ale także uczy, jak zachować spokój w obliczu trudności i jak kształtować charakter poprzez codzienną praktykę uważności i refleksji.To piękne, ilustrowane wydanie zawiera wstęp filologa klasycznego Jamesa Romma, który wprowadza czytelnika w kontekst historyczny i filozoficzny dzieła. Publikacja stanowi starannie wybrany zestaw najważniejszych lekcji życiowych Marka Aureliusza - idealne, przystępne wprowadzenie do stoicyzmu oraz znakomity przewodnik dla każdego, kto pragnie żyć bardziej świadomie i w harmonii z samym sobą.
Istnieją pytania tak ważne dla człowieka, że powracają do nas niemal każdego dnia. Świadectwem zmagań z tymi uniwersalnymi tematami niewątpliwie jest Obrót pierwszy. Książka zawiera 365 aforyzmów, a niektóre z nich odznaczają się niemal poetyckim rozmachem i stanowią miniaturowe eseje, wymagające od czytelnika skupienia i wrażliwości. Tematyka obejmuje z jednej strony istotne problemy filozoficzne, takie jak: pierwsza przyczyna bytu, logika i matematyka jako tworzywo racjonalności świata, ekologia i moralny dług człowieka wobec przyrody, mit będący narzędziem porządkowania zbiorowej wyobraźni, natura kłamstwa i fałszu a z drugiej strony osobiste refleksje autora na temat rodziny, bliskości, miłości, cierpienia czy pracy. Abstrakcja spotyka się tu z żywym doświadczeniem, analiza pojęciowa z poezją, odwołania do filozofii i nauki z wyznaniami. Obrót pierwszy to publikacja otwierająca tryptyk, który został pomyślany przez Zellkera jako swoiste wprowadzenie do serii Lazurowa Idea, łączącej w sobie żywioły filozoficzny, naukowy i literacki.
Szkice z pogranicza historii idei, filozofii mediów i (pop)kultury"Książka aktualizuje zagadnienie utopii bez powielania wielu funkcjonujących w literaturze tropów i twierdzeń (). Wyłania się z niej fenomen myślenia utopijnego, ciągle aktualny, na który de facto jesteśmy skazani, podobnie zresztą jak na fiasko realizacji pierwotnych założeń projektów utopijnych. Co więcej, z pracy wynika, że utopijne refleksje zagnieżdżają się w różnych rejonach ludzkiego myślenia i działania: w wielkich wizjach historiozoficznych, w tekstach kultury, ale także w nowych ideach wypracowywanych w kontekście wielkich zmian technologicznych. Te poszczególne obszary nie są rozłączne, ale blisko ze sobą powiązane, chociażby poprzez medialne czy wręcz popkulturowe reprezentacje, co można uznać za wspólny mianownik poszczególnych esejów.() To ważny głos w debacie na temat aktualności myślenia utopijnego, jego znaczenia w rozumieniu idei społecznych wpisanych w konstrukcje porządku politycznego, w tym demokracji, a także ideologicznych konsekwencji związanych z realizacją różnych utopijnych założeń. To książka wartościowa dla każdego zainteresowanego głębszym wnikaniem w tkankę życia społeczno-politycznego. Lektura miejscami niełatwa, ale pobudzająca do nieoczywistych refleksji na jeszcze mniej oczywistych przykładach".Z recenzji dr. hab. Kamila Minknera, prof. UO
Baruch (lub Benedykt) Spinoza (1632-77) pochodził z żydowskiej rodziny żyjącej w Niderlandach, za swoje poglądy został usunięty z gminy, studiował scholastykę chrześcijańską, nauki przyrodnicze, filozofię (zwł. Kartezjusza i Hobbesa); jego filozofię określa się jako panteizm racjonalistyczny: racjonalizm (od Kartezjusza), naturalizm (od Hobbesa) i panteizm (od Majmonidesa), był też Spinoza wyznawcą teorii wolnościowych w życiu społecznym, propagował tolerancję, deomokrację, był -jak na swoje czasy, człowiekiem na wskroś postępowym. Nigdy nieukończony Traktat o poprawie rozumu to wczesne dzieło Spinozy, jego tezy rozwninął w Etyce. Mamy tu już zrąb spinozjańskiego systemu filozoficznego, z dodatkiem autobiograficznego wręcz wstępu, biorąc za podstawę etyki: dążność do wiedzy opartą na dążeniu do szczęścia. Pisze w nim o dobru najwyższym, o rodzajach poznania i rodzajach idei a także o możliwościach i zakresie naszego rozumu, przy czym, co u Spinozy nieczęste, ma ten Traktat formę - jak na tego filozofa bardzo przystępną, co absolutnie nie oznacza, że mniej głęboką treść, w niż innych jego dziełach z fundamentalną "Etyką" na czele..
Auguste Comte (1798-1857) - francuski filozof, uznawany za jednego z "ojców" socjologii (stworzył termin socjologia),, twórca i czołowy przedstawiciel pozytywizmu. Za przedmiot badań obierał pozytywizm jedynie to co realne, pewne ograniczone do wiedzy i faktów, stąd odrzucenie metafizyki i zwrócenie się ku metodom nauk przyrodniczych a także nacisk na społeczne (socjologiczne) uwarunkowania zjawisk i nauki. W Rozprawie o duchu filozofii pozytywnej zajmuje się autor w części pierwszej analizą ewolucji myśli ludzkiej przy czym wyróżnia stan pierwotny teologiczny, przez metafizyczny aż po pozytywny. Kolejną poświęca wyższości społecznej ducha pozytywnego", proponując zmiany ustroju społecznego (porządek oparty na religii, magii czy metafizyce wyczerpał się, należy go zastąpić porządkiem pozytywnym, opartym na faktach, na nauce) i dokonując socjologicznych interpretacji zastanego oraz pożądanego ładu społecznego. By wreszcie w ostatniej zakreślić system uporządkowania wiedzy pozytywnej i stworzeniu właściwego systemu edukacji, a jak pisała B. Skarga domagał się więc Comte rozdziału władzy moralnej i świeckiej i całkowitej wolności nauczania
Maria Szyszkowska - poska filozof, polityk, wykładowca akademicki, lewicowa działaczka społeczna, zaangażowana w ruchy pokojowe i równościowe autorka kilkudziesięciu książek i setek drobniejszych publikacji. Jej pierwszą wydaną książką był Neokantyzm, autorka przyznaje zresztą, że uważa się za neokantystkę. W swoim dziele opisuje dzieje myśli kantowskiej poczynając od drugiej połowy XIX wieku po lata 70-te wieku XX. Za inicjatorów ruchu neokantowskiegouważa się wybitnego fizjologa, przyrodnika i filozofa Hermanna Helmholtza, filozofa Otto Liebmanna, który rzucił hasło "powrotu do Kanta" (w dziele "Kant und die Epigonen") oraz Albert Lange, profesor w Marburgu, gdzie w latach późniejszych rozwinęła się cała filozoficzna (neokantowska) Szkoła marburska na czele z takimi uczonymi jak Hermann Cohen i Paul Natorp. Równolegle na Uniw. w Heidelbergu neokantyzm rozwijał W. Windelband. Choć Szkoła marburska w pewnym momencie daleko odeszła od Kanta, to jednak do późnych neokantystów można jeszcze zaliczyć Nicolai Hartmanna, czy autora m.in. Eseju o czlowieku wybitnego humanistę Ernsta Cassirera. Wszelkie meandry myśli po-kantowskiej, zawiłości neokantyzmu, różnice zdań między poszczególnymi uczonymi przedstawia Maria Szyszkowska z niezwykłą starannością i szczegółowością. Co znaczy powrót do Kanta dla filozofii społeczeństwa i prawa? Maria Szyszkowska, filozof prawa, ukazuje neokantyzm nie jako jednolitą doktrynę, lecz jako wielonurtowy ruch rozwijający filozofię krytyczną. Szczególne miejsce zajmuje idea prawa natury o zmiennej treści tworzonego przez rozum w określonych warunkach historycznych i wskazującego ustawodawcy drogę ku prawu sprawiedliwszemu. Opublikowany w 1970 roku Neokantyzm wywołał zainteresowanie środowiska naukowego w czasach, gdy nurt ten znano w Polsce głównie z negatywnych ocen politycznych, a filozofia prawa była wyrugowana z państwowych uczelni. Rozróżnienia zaproponowane przez Autorkę stały się punktem odniesienia dla późniejszych badaczy; praca jest cytowana i dyskutowana do dziś. Drugie wydanie, opatrzone nową przedmową Marii Szyszkowskiej, przywraca obiegowi ważny głos w polskich badaniach nad neokantyzmem oraz relacją prawa, wartości i społeczeństwa.
Chrześcijanin czyta Greków to książka o literaturze Grecji starożytnej odczytanej z perspektywy chrześcijańskiej. Z jednej strony zawiera ona przypomnienie ciekawych i ważnych utworów antycznych, od Homera, Ezopa i dramatów aż po stoicyzm i ówczesne maksymy. Z drugiej pokazano zbieżność a czasem rozbieżność wielu myśli w nich zawartych z religijno-moralnym nastawieniem chrześcijaństwa, do którego pod pewnymi względami przygotowały. Oświetlono przy okazji spojrzenie dawnych Greków na wiele tematów, jak religia, los człowieka, miłość, aborcja, wolność, polityka.
ROZWAŻANIA O ŚMIERCINieustannie zgłębiaj śmierć - pisał do swojego przyjaciela Lucyliusza rzymski filozof stoicki Seneka. I sam stosował się do tej rady, powracając wielokrotnie do tematu śmierci w swoich naukach. Wierzył on bowiem, że życie jest jedynie podróżą ku śmierci i że każdego dnia należy się do niej przygotowywać. Refleksję nad śmiercią uznawał za nieodłączny element sztuki dobrego życia.W niniejszym tomie zebrane zostały teksty Seneki poświęcone śmierci i umieraniu, pochodzące między innymi z Listów moralnych do Lucyliusza, jednego z najważniejszych dzieł filozofa, Pocieszenia dla Marcji czy O opatrzności. Wybrane fragmenty zostały przetłumaczone na nowo i uzupełnione o oryginalne teksty w języku łacińskim.Jak umierać. Antyczny przewodnik po końcu życia to lektura dla wszystkich, którzy szukają mądrości pomagającej oswoić lęk przed śmiercią i lepiej zrozumieć sens życia.
Publikacja jest pierwszym tomem serii posthumanistycznych monografii wieloautorskich "Wokół jednego (u)tworu. Rozmowy Centrum Humanistyki Środowiskowej". Zawiera transkrypcje interdyscyplinarnych i międzydziedzinowych rozmów przeprowadzonych przez redaktorkę naukową w ciągu roku kalendarzowego 2025. Formuła debaty/rozmowy, będąca bodajże najstarszą formą uprawiania nauki, jest wyjątkowa na tle współczesnych monografii naukowych. Zapewnia dynamiczną konfrontację i/lub uzupełnianie się perspektyw oraz naświetlenie szerokich kontekstów: zaproszeni goście i gościnie reprezentują bowiem różne dziedziny nauki i różne aktywności. Każda z rozmów toczy się wokół jednego wytworu kultury związanego z szeroko pojętą problematyką środowiskową i/lub pozaludzką. Zarazem każdy wytwór kultury staje się pretekstem do eksplorowania szerszej sieci kwestii kulturowych, społecznych i politycznych, na przecięciu których został wytworzony.Around a Single (Re)creation: Conversations of the Environmental Humanities CenterThis publication is the first volume in a series of posthumanist collective monographs entitled 'Around a Single (Re)creation: Conversations of the Environmental Humanities Center'. It contains transcripts of interdisciplinary and cross-field conversations conducted by its editor during the calendar year 2025. The debate/conversation format, which is arguably the oldest form of scholarly enquiry, sets the book apart from contemporary academic monographs. It facilitates a dynamic confrontation and/or complementarity of perspectives and sheds light on broader contexts, as the invited guests represent various fields of scholarship and a range of practices. Each conversation centers on a single cultural creation linked to environmental and/or non-human issues in the broadest sense. At the same time, each cultural creation serves as a pretext for exploring the wider web of cultural, social and political issues at the intersection of which it was created.
Wielowymiarowe studium etnograficzne, które łączy analizę zasad romanipen z opisem codziennych praktyk Romów z grup Polska Roma, Lowara i Kełderasza. Autorka koncentruje się na fundamentalnych, choć rzadko analizowanych kwestiach konstruowania kobiecości i męskości. Na podstawie wieloletnich badań terenowych szczegółowo omawia koncepcję skalań, a także między innymi zagadnienia związane z pracą, życiem rodzinnym czy autorytetami. Nie jest to wyłącznie rozprawa teoretyczna, lecz zapis żywych historii i dylematów ludzi szukających własnej drogi między rygorystyczną tradycją a współczesnością.Gender the Romani Way. Patterns, Roles, IdentitiesA multidimensional ethnographic study that combines the analysis of the principles of Romanipen with the description of everyday practices of Romani people from the groups Polska Roma, Lowara and Kełderasza. The author focuses on fundamental, albeit rarely analysed issues of constructing femininity and masculinity. On the basis of many years of field research, she discusses the concept of defilements in detail, as well as other issues concerning work, family life and role models. It is not just a theoretical treatise, but a record of living stories and dilemmas of people looking for their own path between rigorous tradition and modernity.
„Figury obcego i innego są od wieków narzędziem władzy, która obcych identyfikuje, obcymi straszy, przed obcymi chroni, zapewniając sobie w ten sposób legitymizację i względną trwałość. W tym kontekście obcy to pojęcie puste – można mu nadać dowolną treść. W Polsce ostatnich dwóch dekad obcym, czyli wrogiem zagrażającym aksjologicznemu status quo, rodzinie, tradycji i narodowym mitom, był kolejno gej, uchodźca, gender, LGBT, jakkolwiek dziwacznie by to brzmiało”. Nasza humanistyczna i progresywna kultura dostarcza wielu wzniosłych i uniwersalnych idei, takich jak miłość bliźniego, gościnność, tolerancja, prawa człowieka. Ale czy rzeczywiście są one uniwersalne? Trzeba spojrzeć na nie okiem obcych i innych, by dostrzec, że jasna strona humanizmu ma swój mroczny rewers. Różnie go można nazwać: barbarzyństwem, kolonializmem, imperializmem, faszyzmem, rasizmem, nihilizmem. Równość bowiem jest projektem, dyskryminacja – faktem. Czy posthumanizm zmieni tę sytuację?
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
