Trzy polonezy koncertowe Juliusza Zarębskiego to zbiór wybitnych dzieł na fortepian solo, będących świadectwem patriotycznego ducha epoki zaborów oraz kunsztu wirtuozowskiego kompozytora. Zarębski, inspirowany tradycją Chopinowskich polonezów i techniczną wirtuozerią Franza Liszta, stworzył utwory pełne emocjonalnej głębi i technicznej maestrii, które stanowią wyzwanie nawet dla najbardziej doświadczonych pianistów. W skład zbioru wchodzą: Grande Polonaise op. 6 (ok. 1881) heroiczno-dramatyczny polonez łączący wirtuozowską formę z tradycją narodową. Polonaise melancolique op. 10 (ok. 1880) pełen liryzmu i melancholii, wydany po raz pierwszy w 1882 roku. Polonaise op. 28 (1885) dzieło o uproszczonej fakturze i bardziej kameralnym charakterze, rezygnujące ze stylu brillante. Wydanie zawiera poprawiony tekst nutowy, uwzględniając aplikaturę i pedalizację, co ułatwia przygotowanie do wykonania. Zbiór jest dedykowany profesjonalnym pianistom, którzy poszukują repertuaru o wysokich walorach artystycznych i technicznych.
Juliusz Zarębski skomponował swoje Cztery Etiudy Koncertowe w duchu tradycji Chopina i Liszta, tworząc dzieła łączące walory pedagogiczne z dramaturgią i wirtuozerią, które wyróżniają ten gatunek w epoce romantyzmu. Etiudy, choć osadzone w estetyce XIX wieku, są pełne technicznych wyzwań i artystycznej głębi, co czyni je atrakcyjnym repertuarem dla pianistów. Ze względu na brak zachowanych rękopisów, publikacja opiera się na dziewiętnastowiecznych pierwodrukach i późniejszych edycjach. W niniejszym wydaniu uwzględniono poprawki tekstowe oraz autorskie wskazówki dotyczące palcowania, pedalizacji i dynamiki, co czyni je cennym źródłem wykonawczym.
W niniejszym zeszycie zamieszczone zostały trzy fantazje taneczne Zarębskiego: Fantazja polska op. 9, Ballada op. 18 i Barkarola op. 31. Dzieła te łączy rozbudowana i swobodnie kształtowana forma oraz obecność rytmów tanecznych, a także pokrewieństwo z twórczością Fryderyka Chopina.
Na kompozycję tę składa się pięć ogniw: Polonez, Mazurek, Dumka, Krakowiak oraz Kujawiak. Większość z nich w bardzo klarowny sposób wykorzystuje charakterystyczne cechy polskich tańców: właściwe im schematy rytmiczne i zwroty melodyczne (wzmocnione dodatkowo wyrazistą artykulacją), bas burdonowy czy elementy skali lidyjskiej. Charakterem odróżnia się nieco ukraińska dumka; gatunek ten jako przejaw kultury ludowej Kresów wpisywał się jednak w dziewiętnastowieczne rozumienie muzyki polskiej, a jej rzewny, pieśniowy charakter mógł być bliski urodzonemu w Żytomierzu Zarębskiemu.Pewna bezpośredniość w stylizacji muzyki ludowej, uproszczenie faktury fortepianowej oraz raczej nieskomplikowana budowa formalna mogą sprawić, że niniejsza pozycja atrakcyjna dla koncertujących wykonawców będzie cieszyła się powodzeniem również wśród młodszych adeptów sztuki pianistycznej. Utwór przeznaczony dla zaawansowanych pianistów: uczniowie II stopnia szkoły muzycznej, studenci, profesjonalni pianiści.
Dwa mazurki koncertowe op. 8 i op. 15 Juliusza Zarębskiego to wirtuozowskie dzieła fortepianowe, skomponowane między 1880 a 1882 rokiem. Określenie koncertowe celnie oddaje ich charakter pełen rozmachu, technicznej biegłości i improwizacyjnej swobody. Mazurki Zarębskiego, inspirowane twórczością Franza Liszta, stoją w kontrze do intymnego podejścia Chopina, wykorzystując mazurkową melodykę i schematy rytmiczne jako podstawę do efektownych form koncertowych. Kompozycje te wyróżniają się rozbudowaną fakturą, wysokim poziomem trudności oraz imponującym rozmachem. Ich struktura oparta na luźno powiązanych ogniwach pozwala na pełne ukazanie zarówno wirtuozowskich umiejętności wykonawcy, jak i wyobraźni muzycznej. Publikacja jest idealnym wyborem dla profesjonalnych pianistów, poszukujących ambitnych i efektownych utworów na estradę.
Zeszyt Utwory charakterystyczne Juliusza Zarębskiego to zbiór miniatur fortepianowych, które ukazują kompozytora jako wszechstronnego wirtuoza i twórcę poszukującego własnego języka muzycznego. Utwory te, inspirowane zarówno romantyzmem Chopina, jak i techniczną wirtuozerią Liszta, wyróżniają się różnorodnością stylistyczną oraz doskonałym wyczuciem oczekiwań słuchaczy. Zarębski mistrzowsko operuje pianistycznymi środkami wyrazu, tworząc kompozycje pełne finezji i emocji. W zbiorze znajdują się: Impromptu-Caprice op. 14 wirtuozowska improwizacja z kontrastującym śpiewnym tematem w lewej ręce. Novelette-Caprice op. 19 miniatura łącząca elementy polskiego folkloru z romantycznymi motywami. Serenade burlesque op. 20 pełna humoru kompozycja z błyskotliwymi efektami pianistycznymi. Serenade espagnole op. 26 hiszpańskie inspiracje połączone z żywą artykulacją i ciekawymi zwrotami harmonicznymi. Berceuse op. 22 intymna kołysanka o bogatej harmonii i onirycznym zakończeniu. Zbiór to znakomita propozycja dla pianistów pragnących poszerzyć swój repertuar o różnorodne i technicznie wymagające dzieła, które oferują wyjątkowe doświadczenie muzyczne zarówno wykonawcom, jak i słuchaczom.
Róże i ciernie (Les Roses et les Epines) to jeden z najważniejszych utworów fortepianowych Juliusza Zarębskiego fascynujący, pięcioczęściowy cykl o wyjątkowej barwności, śmiałej harmonice i improwizacyjnym charakterze, w którym pobrzmiewają echa późnego Liszta i zapowiedź impresjonizmu. Nowa, starannie opracowana edycja z poprawionym tekstem, precyzyjnymi wskazówkami wykonawczymi i proponowaną aplikaturą została przygotowana z myślą o profesjonalnych pianistach, poszukujących dzieła zarówno wymagającego, jak i głęboko poruszającego.
Publikacja zawiera trzy walce skomponowane przez Juliusza Zarębskiego (1854-1885) w latach 1883-1885: Valse sentimentale op. 17, Valse-Caprice op. 24 i Valse op. 30. Wdzięczne, dość proste Walce op. 17 oraz 30 Zarębskiego zdradzają proweniencję salonową. Valse-Caprice op. 24 wydaje się natomiast kompozycją wywodzącą się z nurtu koncertowego, z typowymi dla twórczości Zarębskiego zmiennymi nastrojami, zaskakującymi rozwiązaniami harmonicznymi oraz narracją prowadzoną w quasi-improwizacyjnym stylu. W dziele tym kompozytor swobodnie zestawia ze sobą kilka odcinków o różnorodnym nastroju i tempie. Zapewne z tych właśnie względów utwór ów posiada dwuczłonowy tytuł oznaczający Walc-Kaprys. Zarębski zaproponował w swych utworach (zwłaszcza w op. 17) bardzo bogatą pedalizację, często łączącą pokrewne harmonie oraz figuracje podążające przez sąsiadujące rejestry instrumentu. Z powodu różnic w budowie pomiędzy fortepianami z XIX wieku oraz współczesnymi efekt muzyczny wiernego zastosowania pedalizacji kompozytora być może nie odpowiadałby jego intencji stąd propozycje dodatkowych zmian pedału ujęte w nawiasach. W wydaniu poprawiono również błędy tekstowe pierwodruków oraz zaproponowano aplikaturę.
Podarunki gwiazdkowe op. 27 Juliusza Zarębskiego, opublikowane w 1885 roku, to jedyne dzieło tego kompozytora-pianisty napisane z myślą o młodych wykonawcach. Kompozycje te sprawdzą się doskonale w repertuarze uczniów 56 klasy szkół muzycznych I stopnia. Co ciekawe, w samej muzyce nie usłyszymy odniesień do bożonarodzeniowego tytułu zbioru możemy w nim widzieć raczej dziewiętnastowieczny chwyt marketingowy, mający zachęcić muzyków do zakupienia nut w okresie świątecznym. Kompozytor wręcza pianistom w prezencie sześć wdzięcznych utwory o urokliwej melodyce i w większości tanecznym charakterze, które stawiają przed wykonawcą rozmaite wyzwania: szybkie pasaże i zróżnicowana artykulacja, śpiewne wykonanie melodii zarówno przez prawą, jak i lewą rękę oraz odpowiednia interpretacja romantycznej ekspresji i kontrastów charakteru. Podarunki gwiazdkowe w opracowaniu Piotra Sałajczyka przybliżają młodym pianistom twórczość tego bardzo interesującego, lecz wciąż nie dość znanego dziewiętnastowiecznego polskiego kompozytora. Publikacja przeznaczona dla uczniów 5-6 klasy szkoły muzycznej W zbiorze:- Marsz- Walc op.27 nr 2- Menuet- Opowieść- Melodia- Walc op.27 nr 6
Juliusz Zarębski, podobnie jak inni kompozytorzy romantyczni, chętnie sięgał po gatunki muzyczne czasu minionego, zwłaszcza po formy taneczne. Były to z jednej strony francuskie tańce dworskie menuet i gawot a z drugiej wywodząca się z południowych Włoch tarantela. Menuet op. 1 (wyd. 1879) to najwcześniejsza kompozycja Zarębskiego. Myliłby się ten, kto po opusie pierwszym spodziewałby się prostej stylizacji barokowego tańca. Jest to dojrzała oraz obszerna kompozycja koncertującego pianisty, w której widoczne są elementy jego wirtuozowskiego warsztatu, jak podwójne dźwięki i pochody oktaw. Salonowy Gawot op. 29 powstał w 1885 roku, a więc pod koniec życia przedwcześnie zmarłego kompozytora. Charakterystyczne cechy tanecznego pierwowzoru są tu obecne w znacznie większym stopniu niż w Menuecie. Kompozycja ta, utrzymana w nietypowym dla gawota tempie Allegro molto, jest miniaturą wdzięczną i melodyjną, wierną klasycznym wzorcom. Tarantela op. 25, skomponowana około 1884, wydaje się natomiast rozpięta pomiędzy Chopinowską Tarantelą op. 43 a Lisztowską tarantelą z cyklu Venezia e Napoli. Zawiera charakterystyczne dla tego neapolitańskiego tańca motywy z repetycjami. To utwór żywiołowy i bardzo popisowy, z pewnością zasługujący na istnienie na światowej scenie muzycznej. Publikacja przeznaczona dla zaawansowanych pianistów: uczniowie II stopnia szkoły muzycznej, studenci, profesjonalni pianiści.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
