Monografia „Przeszłość dla uważnych. 20 lat Świdnickich Śród Literackich” autorstwa Marii Szymańskiej to kompendium wiedzy podejmujące problematykę działań literackich w powojennej Świdnicy. Publikacja wpisuje się w problematykę regionalistyczną, niezwykle ważną we współczesnym literaturoznawstwie. Pomimo tego, że monografia poświęcona jest jednemu miastu i jednej inicjatywie literackiej, należy ją odczytywać w kontekście uniwersalnym, tzn. na przykładzie konkretnej imprezy, która zaistniała w średniej wielkości ośrodku miejskim, ukazane są mechanizmy funkcjonowania przedsięwzięć literackich w innych miastach tego typu. O tyle jest to cenne i istotne, że obecnie aktywność literacka koncentruje się głównie w wielkich miastach i wyraźnie widać w tych działaniach nastawienie komercyjne, w którym niekiedy ginie prawdziwy żywioł literatury jako przestrzeni wolności twórczej i autentyczności. Autorka z wielką empatią i pieczołowitością pochyla się nie tylko nad aspektem historii Świdnickich Śród Literackich i instytucjonalnego ich funkcjonowania, ale przede wszystkim nad kulturotwórczą rolą tej inicjatywy i ludziach, którzy ją współtworzyli. Niniejsza pozycja wydawnicza ma na celu propagowanie wszelkich aktów twórczych i jest przewodnikiem po współczesnej literaturze polskiej.
Istnieją pytania tak ważne dla człowieka, że powracają do nas niemal każdego dnia. Świadectwem zmagań z tymi uniwersalnymi tematami niewątpliwie jest Obrót pierwszy. Książka zawiera 365 aforyzmów, a niektóre z nich odznaczają się niemal poetyckim rozmachem i stanowią miniaturowe eseje, wymagające od czytelnika skupienia i wrażliwości. Tematyka obejmuje z jednej strony istotne problemy filozoficzne, takie jak: pierwsza przyczyna bytu, logika i matematyka jako tworzywo racjonalności świata, ekologia i moralny dług człowieka wobec przyrody, mit będący narzędziem porządkowania zbiorowej wyobraźni, natura kłamstwa i fałszu a z drugiej strony osobiste refleksje autora na temat rodziny, bliskości, miłości, cierpienia czy pracy. Abstrakcja spotyka się tu z żywym doświadczeniem, analiza pojęciowa z poezją, odwołania do filozofii i nauki z wyznaniami. Obrót pierwszy to publikacja otwierająca tryptyk, który został pomyślany przez Zellkera jako swoiste wprowadzenie do serii Lazurowa Idea, łączącej w sobie żywioły filozoficzny, naukowy i literacki.
Szkice z pogranicza historii idei, filozofii mediów i (pop)kultury"Książka aktualizuje zagadnienie utopii bez powielania wielu funkcjonujących w literaturze tropów i twierdzeń (). Wyłania się z niej fenomen myślenia utopijnego, ciągle aktualny, na który de facto jesteśmy skazani, podobnie zresztą jak na fiasko realizacji pierwotnych założeń projektów utopijnych. Co więcej, z pracy wynika, że utopijne refleksje zagnieżdżają się w różnych rejonach ludzkiego myślenia i działania: w wielkich wizjach historiozoficznych, w tekstach kultury, ale także w nowych ideach wypracowywanych w kontekście wielkich zmian technologicznych. Te poszczególne obszary nie są rozłączne, ale blisko ze sobą powiązane, chociażby poprzez medialne czy wręcz popkulturowe reprezentacje, co można uznać za wspólny mianownik poszczególnych esejów.() To ważny głos w debacie na temat aktualności myślenia utopijnego, jego znaczenia w rozumieniu idei społecznych wpisanych w konstrukcje porządku politycznego, w tym demokracji, a także ideologicznych konsekwencji związanych z realizacją różnych utopijnych założeń. To książka wartościowa dla każdego zainteresowanego głębszym wnikaniem w tkankę życia społeczno-politycznego. Lektura miejscami niełatwa, ale pobudzająca do nieoczywistych refleksji na jeszcze mniej oczywistych przykładach".Z recenzji dr. hab. Kamila Minknera, prof. UO
Książka przedstawia życie i osiągnięcia naukowe Witelona z Polski, wybitnego trzynastowiecznego polihistora; pierwszego polskiego filozofa, a także matematyka, fizyka badacza natury, dyplomatę, astronoma, medyka i psychologa. Studiował on w Paryżu i Padwie. Jego najważniejsze dzieło pt. Perspektywa znacząco wpłynęło na życie intelektualne Europy. Autor publikacji, opierając się na własnych tłumaczeniach i analizach, koryguje powszechny błąd uznawania Witelona za neoplatonika i wyznawcę metafizyki światła. Wykazuje, że jego poglądy kształtowały się pod wpływem arystotelizmu, odnowionego w XIII wieku, i empiryzmu Rogera Bacona. Witelo był prekursorem estetyki nowożytnej opartej na obserwacji i doświadczeniu. To on odkrył i opisał zjawisko równoczesnego kontrastu barwnego (znane dzisiaj jako prawo Chevreula). Leonardo da Vinci przejął do swojego Traktatu o malarstwie zjawisko opisane w dziele Witelona bez podania źródła. Publikacja prostuje liczne błędy w przekładach Perspektywy (m.in. u Tatarkiewicza i Venturiego), które doprowadziły do fałszywej interpretacji myśli Witelona. Napisana przystępnym językiem książka jest cenna zarówno dla badaczy, jak i wszystkich zainteresowanych historią filozofii, estetyki, metodologii i historią Polski.
KOMUNIKAT REDAKCJI "MYKO""Drogie Grzyby! W związku z niefortunnym incydentem nasz magazyn trafił w ręce ludzi. Bez paniki! Być może dzięki temu wreszcie zrozumieją, że nie jesteśmy tylko borowikami do koszyka i pieczarkami na pizzę."Witaj w rzeczywistości, w której borowiki udzielają wywiadów, pieczarki piszą wiersze, a podziemna sieć grzybni skrywa sekrety większe, niż można sobie wyobrazić. "MYKO" to pełna humoru, zaskakujących ciekawostek i niezwykłych porad książka o jednym z najbardziej fascynujących królestw natury - świecie grzybów!Doceniona na całym świecie za oryginalność i wyjątkową oprawę graficzną, zdobyła prestiżową Bologna Ragazzi Award.
Czy AI naprawdę myśli, czy tylko doskonale udaje?Inteligentny inaczej. Czy AI naprawdę myśli, czy tylko doskonale udaje?Zdarzyło Ci się usłyszeć, że sztuczna inteligencja już dziś myśli jak człowiek? Że wystarczy więcej danych, większy model i trochę czasu, a powstanie AGI - maszyna zdolna rozumieć, tworzyć i decydować, przewyższająca nas niemal we wszystkim, co robimy? A może dotarła do Ciebie jeszcze bardziej niepokojąca opowieść: że na własnych oczach hodujemy zupełnie nowy gatunek - obcy, szybszy i doskonalszy od nas - który w najlepszym razie podporządkuje sobie ludzi, a w najgorszym doprowadzi do ich zagłady? Skoro AI teraz robi rzeczy, które jeszcze niedawno wydawały się niemożliwe, to co się stanie za pięć czy dziesięć lat?W eseju popularnonaukowym, poświęconym jednemu z najważniejszych sporów naszych czasów - o to, czym naprawdę jest inteligencja i czy da się ją odtworzyć w maszynie - autor prowadzi czytelników przez intelektualny labirynt, w którym spotykają się informatyka, filozofia umysłu, neurobiologia, psychologia rozwoju i zdrowy sceptycyzm wobec technologicznych obietnic. Od chińskiego pokoju i filozoficznych zombie, przez granice systemów formalnych i uczenia statystycznego, aż po poznanie ucieleśnione, emergencję, metapoznanie i zawodność benchmarków - ta książka pokazuje, że pytanie o AI nie dotyczy wyłącznie maszyn. Dotyczy przede wszystkim nas: tego, czym jest rozumienie, skąd się bierze sens i dlaczego sprawność w rozwiązywaniu zadań nie musi jeszcze oznaczać inteligencji.To nie jest pamflet przeciw technologii ani kolejna pochwała cyfrowej przyszłości. To rzecz dla tych, którzy nie chcą już bezrefleksyjnie powtarzać obietnic Doliny Krzemowej ani katastroficznych proroctw o końcu człowieka. Jeśli chcesz zrozumieć, czym AI naprawdę jest, a czym nie jest, i dlaczego pytanie o maszynową inteligencję okazuje się w gruncie rzeczy pytaniem o nas samych - wejdź w ten spór, zanim pozwolisz maszynom zdefiniować myślenie za Ciebie.
Jak naprawdę powstał WszechświatBitwa o Wielki Wybuch. Jak naprawdę powstał WszechświatUczta intelektualnaCarlo RovelliWszechświat naprawdę narodził się w jednym, gwałtownym momencie 13,8 miliarda lat temu przynajmniej tak mówi teoria Wielkiego Wybuchu. A co, jeśli ta historia nie jest taka prosta, jak się wydaje? Jeżeli to dopiero początek nowych pytań?Astrofizyk Niayesh Afshordi i popularyzator nauki Phil Halper zabiorą Cię w sam środek współczesnej kosmologii, w której nic nie jest przesądzone. Autorzy przedstawiają najśmielsze próby przekroczenia klasycznego scenariusza Wielkiego Wybuchu: wszechświaty odbijające się i cykliczne, pętle czasu, narodziny kosmosu w czarnych dziurach, a nawet holograficzne wizje rzeczywistości.To nie jest zwykły przegląd teorii. W książce znajdziesz wywiady z najwybitniejszymi fizykami naszych czasów w tym ze Stephenem Hawkingiem, z Rogerem Penroseem i Alanem Guthem. Dzięki nim poznasz nie tylko same hipotezy, które jeszcze niedawno brzmiały jak fantastyka, lecz także tworzących je ludzi: ich emocje, wątpliwości, spory i pasję.Bitwa o Wielki Wybuch. Jak naprawdę powstał Wszechświat to fascynująca opowieść o tym, jak naukowcy próbują odpowiedzieć na najważniejsze pytania: czy Wszechświat miał początek, czy będzie trwał wiecznie, czy jest jedyny, czy przeciwnie jest jednym z wielu. To książka, która pokazuje, że poznawanie kosmosu może być prawdziwą przygodą pełną odwagi, pytań i zachwytu nad tajemnicami wszechrzeczy.DoskonałaSteven Poole, Wall Street JournalLektura obowiązkowaSabine HossenfelderWspaniała książkaLiz Else, New Scientist (Najlepsze Książki Popularnonaukowe 2025)Książka, która poszerzy horyzonty czytelnikówPublishers WeeklyImponująco szeroka i otwarta perspektywaRoger PenroseWyjątkowaBrian KeatingHasło: Nowe idee o początku czasu, przestrzeni i materii
Chrześcijanin czyta Greków to książka o literaturze Grecji starożytnej odczytanej z perspektywy chrześcijańskiej. Z jednej strony zawiera ona przypomnienie ciekawych i ważnych utworów antycznych, od Homera, Ezopa i dramatów aż po stoicyzm i ówczesne maksymy. Z drugiej pokazano zbieżność a czasem rozbieżność wielu myśli w nich zawartych z religijno-moralnym nastawieniem chrześcijaństwa, do którego pod pewnymi względami przygotowały. Oświetlono przy okazji spojrzenie dawnych Greków na wiele tematów, jak religia, los człowieka, miłość, aborcja, wolność, polityka.
Publikacja jest pierwszym tomem serii posthumanistycznych monografii wieloautorskich "Wokół jednego (u)tworu. Rozmowy Centrum Humanistyki Środowiskowej". Zawiera transkrypcje interdyscyplinarnych i międzydziedzinowych rozmów przeprowadzonych przez redaktorkę naukową w ciągu roku kalendarzowego 2025. Formuła debaty/rozmowy, będąca bodajże najstarszą formą uprawiania nauki, jest wyjątkowa na tle współczesnych monografii naukowych. Zapewnia dynamiczną konfrontację i/lub uzupełnianie się perspektyw oraz naświetlenie szerokich kontekstów: zaproszeni goście i gościnie reprezentują bowiem różne dziedziny nauki i różne aktywności. Każda z rozmów toczy się wokół jednego wytworu kultury związanego z szeroko pojętą problematyką środowiskową i/lub pozaludzką. Zarazem każdy wytwór kultury staje się pretekstem do eksplorowania szerszej sieci kwestii kulturowych, społecznych i politycznych, na przecięciu których został wytworzony.Around a Single (Re)creation: Conversations of the Environmental Humanities CenterThis publication is the first volume in a series of posthumanist collective monographs entitled 'Around a Single (Re)creation: Conversations of the Environmental Humanities Center'. It contains transcripts of interdisciplinary and cross-field conversations conducted by its editor during the calendar year 2025. The debate/conversation format, which is arguably the oldest form of scholarly enquiry, sets the book apart from contemporary academic monographs. It facilitates a dynamic confrontation and/or complementarity of perspectives and sheds light on broader contexts, as the invited guests represent various fields of scholarship and a range of practices. Each conversation centers on a single cultural creation linked to environmental and/or non-human issues in the broadest sense. At the same time, each cultural creation serves as a pretext for exploring the wider web of cultural, social and political issues at the intersection of which it was created.
Wielowymiarowe studium etnograficzne, które łączy analizę zasad romanipen z opisem codziennych praktyk Romów z grup Polska Roma, Lowara i Kełderasza. Autorka koncentruje się na fundamentalnych, choć rzadko analizowanych kwestiach konstruowania kobiecości i męskości. Na podstawie wieloletnich badań terenowych szczegółowo omawia koncepcję skalań, a także między innymi zagadnienia związane z pracą, życiem rodzinnym czy autorytetami. Nie jest to wyłącznie rozprawa teoretyczna, lecz zapis żywych historii i dylematów ludzi szukających własnej drogi między rygorystyczną tradycją a współczesnością.Gender the Romani Way. Patterns, Roles, IdentitiesA multidimensional ethnographic study that combines the analysis of the principles of Romanipen with the description of everyday practices of Romani people from the groups Polska Roma, Lowara and Kełderasza. The author focuses on fundamental, albeit rarely analysed issues of constructing femininity and masculinity. On the basis of many years of field research, she discusses the concept of defilements in detail, as well as other issues concerning work, family life and role models. It is not just a theoretical treatise, but a record of living stories and dilemmas of people looking for their own path between rigorous tradition and modernity.
„Figury obcego i innego są od wieków narzędziem władzy, która obcych identyfikuje, obcymi straszy, przed obcymi chroni, zapewniając sobie w ten sposób legitymizację i względną trwałość. W tym kontekście obcy to pojęcie puste – można mu nadać dowolną treść. W Polsce ostatnich dwóch dekad obcym, czyli wrogiem zagrażającym aksjologicznemu status quo, rodzinie, tradycji i narodowym mitom, był kolejno gej, uchodźca, gender, LGBT, jakkolwiek dziwacznie by to brzmiało”. Nasza humanistyczna i progresywna kultura dostarcza wielu wzniosłych i uniwersalnych idei, takich jak miłość bliźniego, gościnność, tolerancja, prawa człowieka. Ale czy rzeczywiście są one uniwersalne? Trzeba spojrzeć na nie okiem obcych i innych, by dostrzec, że jasna strona humanizmu ma swój mroczny rewers. Różnie go można nazwać: barbarzyństwem, kolonializmem, imperializmem, faszyzmem, rasizmem, nihilizmem. Równość bowiem jest projektem, dyskryminacja – faktem. Czy posthumanizm zmieni tę sytuację?
Niniejszy 27. tom (SKS 27) pod wieloma względami różni się od poprzednio opublikowanych tomów Dzienników Sørena Kierkegaarda (1813–1855). Wcześniejsze notatki znajdowały się w zeszytach opatrzonych skrótem „NB”. Pojawiały się jako następujące po sobie zapiski samego autora. Tom 27. został skompletowany przez wydawców i komentatorów duńskich. Całość zatytułowano Luźne papiery (Søren Kierkegaard, Løse Papirer, Søren Kierkegaards Skrifter, Bind 27, Gads Forlag, København 2011). Tytuł pochodził jednak od autora rękopisów, czyli Sørena Kierkegaarda. Redaktorzy tomu 27. nie trzymali się ściśle chronologii, czyli porządku, w jakim te zapiski na luźnych kartkach rzeczywiście powstawały. Pogrupowali je tematycznie, nadając im osobne nagłówki (tytuły rozdziałów). Mimo to, przynajmniej do pewnego stopnia, zachowali chronologię, gromadząc je w trzech częściach jako „Luźne papiery 1830–1843”, „Luźne papiery 1843–1852”, i „Luźne papiery 1852–1855”. Część pierwsza to w dużej mierze notatki z lat studiów 1830–1840 Kierkegaarda. Streszczenia czytanych lektur, cytaty z tekstów greckich i łacińskich, niemieckich, notatki z dzieł filozoficznych, teologicznych i literackich. Były to podręczne materiały, które Duńczyk wykorzysta w późniejszej twórczości. Spontanicznie skreślał je od czasu do czasu, jakby obok codziennych notatek spisywanych w zeszytach.
Studium japońskiej narracji wizualnej Manga jest w Japonii wszechobecna. Można ją znaleźć w sklepach samoobsługowych, u fryzjera, w pralniach publicznych, a nawet w codziennej prasie czy na ulicznych plakatach. Jakie były jej początki, jak się zmieniała i dlaczego stała się ważnym elementem globalnej popkultury? Autorzy przedstawiają historię rozwoju japońskiego komiksu od najwcześniejszych form, przez manga boom w latach dziewięćdziesiątych, aż po czasy współczesne. Prezentują specyficzne cechy narracyjne i stylistyczne mangi, różnorodność gatunków oraz grup odbiorców. W książce znajdziemy analizę jej społeczno-kulturowych aspektów: gender bending, seksualności czy kontrowersji związanych z cenzurą. Omówiona została twórczość takich mistrzów, jak Hagio Moto, Ōtomo Katsuhiro i Tezuka Osamu, oraz tytuły, które znają niemal wszyscy: Czarodziejka z Księżyca, Naruto czy Doraemon. Manga. Przewodnik to nowatorskie opracowanie przeznaczone zarówno dla osób stawiających pierwsze kroki w świecie japońskiego komiksu, jak i dla doświadczonych badaczy oraz fanów gatunku. Cóż za kompendium wiedzy o mandze! Ta książka oferuje znacznie więcej niż tylko historyczny rys i przybliżenie najważniejszych gatunków oraz pojęć. Ukazując mangę z różnych perspektyw, inspiruje i wyzwala badawczą ciekawość, a na deser podsuwa nam jeszcze mangowe tytuły do poczytania. dr Lily Adamowicz, Wydział Filozoficzny, Uniwersytet Jagielloński Japońska kultura mangi to rozległe, zróżnicowane uniwersum. Osobom niezaznajomionym z tematem trudno zdecydować, od czego i w jaki sposób zacząć jej poznawanie. Nawet wierni fani konkretnych twórców zastanawiają się, jak wyjść poza wąski ogląd i osadzić swoje zainteresowania w szerszym kontekście. Wraz ze wzrostem potrzeby nauczania i pisania o mandze, aktualny przewodnik staje się nieodzowny. Wyrazy uznania dla Shige (CJ) Suzukiego i Ronalda Stewarta za znakomitą pracę, jaką wykonali. Frederik L. Schodt, autor książki Manga! Manga! The World of Japanese Comics (1983) Zajmując się przede wszystkim zachodnią tradycją komiksową, od dawna czekałem na publikację, która nie tylko ukaże mangę w ujęciu historycznym, lecz także omówi jej wpływ społeczny oraz kulturowy – zarówno w Japonii, jak i na świecie. Suzuki i Stewart stworzyli właśnie taką pracę. Będzie ona cennym źródłem wiedzy dla badaczy komiksu, a zarazem przydatnym w dydaktyce podręcznikiem. Ian Gordon, Narodowy Uniwersytet Singapuru Przewodnik nie układa sztywnego kanonu ani nie udaje, że w jednej książce można pomieścić całe medium. Suzuki i Stewart proponują raczej mapę: wskazują najważniejsze drogi, spory, dzieła i narzędzia potrzebne do dalszej podróży. Książka jest miejscami gęsta od nazwisk i historycznych szczegółów, lecz właśnie ta skrupulatność pozwala zobaczyć, jak niewiele mówi o mandze sprowadzanie jej do wielkich oczu, dynamicznej kreski i japońskiej egzotyki. Początkujący czytelnik otrzymuje tu solidne wprowadzenie, a bardziej doświadczony – zaproszenie do ponownego przemyślenia rzeczy pozornie dobrze znanych. To przewodnik, który nie tylko pomaga wybierać kolejne lektury, lecz przede wszystkim uczy, jak uważniej je czytać. Michał Chudoliński, Esensja Shige (CJ) Suzuki, adiunkt w Katedrze Języków Nowożytnych i Komparatystyki Baruch College w City University of New York. Ronald Stewart,profesor na Uniwersytecie Daitō Bunka w Japonii, autor licznych prac poświęconych komiksowi i mandze oraz felietonów publikowanych na łamach „Yomiuri shimbun”, największego japońskiego dziennika.
Dlaczego nauka potrzebuje ludzkiego doświadczenia Czy można zrozumieć rzeczywistość, pomijając ludzkie doświadczenie? Czy nauka może być w pełni obiektywna i niezależna od obserwatora? Łatwo ulec przekonaniu, że nauka pozwala nam widzieć świat bez ograniczeń naszej perspektywy. Astrofizyk Adam Frank, fizyk teoretyczny Marcelo Gleiser i filozof Evan Thompson przekonują, że takie podejście pomija coś fundamentalnego: ludzkie doświadczenie warunek, który czyni naukę możliwą. Od czasów Oświecenia oczekujemy od nauki odpowiedzi na najważniejsze pytania: kim jesteśmy, skąd pochodzimy i dokąd zmierzamy, zakładając równocześnie, że możemy poznać wszechświat niejako z zewnątrz, a nie wyłącznie z naszej perspektywy. Próbując zrozumieć rzeczywistość tylko poprzez rzeczy i zjawiska fizyczne, tracimy z oczu niezbywalność doświadczenia. Właśnie to przeoczenie tytułowy martwy punkt kryje się u źródeł wielu współczesnych zagadek nauki dotyczących czasu i pochodzenia Wszechświata, fizyki kwantowej, życia, sztucznej inteligencji i świadomości oraz Ziemi jako złożonego układu wzajemnie warunkujących się składowych. Frank, Gleiser i Thompson twierdzą, że wiedza naukowa jest samokorygującą się opowieścią tworzoną na podstawie ewoluujących wspólnie eksploracji świata i naszego doświadczenia. Ostateczne ujrzenie martwego punktu to wyzbycie się złudzenia o uzyskaniu wiedzy absolutnej i zrozumienie tego, jak rzeczywistość i doświadczenie wzajemnie się przenikają. Martwy punkt przynagla nas do stworzenia nowej kultury nauki, która postrzega ludzi zarówno jako ekspresję przyrody, jak i źródło jej samozrozumienia. To fascynująca i prowokująca książka o granicach współczesnej nauki oraz miejscu człowieka w poznawaniu rzeczywistości.
Kolejny tom chińskiej klasyki w przekładzie słynnego niemieckiego sinologa Richarda Wilhelma (1873-1930) zyskuje polską wersję. Jego przekład na niemiecki niniejszego dzieła powstał w latach 1914-1915 i stanowił element rozległego projektu translatorskiego, który obejmował tłumaczenia niektórych dzieł konfucjańskiego pięcioksięgu i inne klasyczne teksty (nakładem Wydawnictwa Aletheia m.in. I-cing, Taoteking, Prawdziwa Księga Tryskającego Praźródła, Baśnie chińskie). Rozmowy szkolne ukazały się drukiem już po śmierci tłumacza. Są to rozmowy "szkolne", ponieważ toczą się zwykle między nauczycielem Konfucjuszem (tu: mistrzem Kungiem) a jego uczniami. Ich źródłem mają być zapiski uczniów, jakkolwiek tradycja konfucjańska redagowała je w ciągu stuleci, prawdopodobnie od VI wieku p.n.e. do III wieku n.e. Konfucjusz dyskutuje z uczniami, a także z władcami, udziela odpowiedzi w sprawach zasad współżycia międzyludzkiego, rządzenia państwem, tradycji i moralności. Wszystkim kieruje idea tao (drogi, sensu), nie są to więc zwykłe rozmowy o praktycznej mądrości życiowej. W odróżnieniu od podobnego dzieła: Lun Yu, Konfucjusz. Rozmowy (Wydawnictwo Aletheia, Warszawa 2017), które ma charakter raczej aforystyczny, Rozmowy szkolne zawierają całe bogactwo opowieści, historii, anegdot i rozbudowanych dialogów, bezcennych jako źródło wiedzy o mentalności i życiu starożytnych Chin.
Baruch (lub Benedykt) Spinoza (1632-77) pochodził z żydowskiej rodziny żyjącej w Niderlandach, za swoje poglądy został usunięty z gminy, studiował scholastykę chrześcijańską, nauki przyrodnicze, filozofię (zwł. Kartezjusza i Hobbesa); jego filozofię określa się jako panteizm racjonalistyczny: racjonalizm (od Kartezjusza), naturalizm (od Hobbesa) i panteizm (od Majmonidesa), był też Spinoza wyznawcą teorii wolnościowych w życiu społecznym, propagował tolerancję, deomokrację, był -jak na swoje czasy, człowiekiem na wskroś postępowym. Traktat polityczny to ostatnie dzieło Spinozy, napisane w latach 1675-77, traktujące o tym jaki winien być idealny ustrój państwa, państwa broniącego praw i wolności obywateli przed jakąkolwiek tyranią, a zarazem będący teorią na temat państwa sensownie zorganizowanego, nie poddającego się ani dyktaturze, ani anarchii.
czyli od magii i religii do metody naukowej... i z powrotemMyślenie magiczne jest jednym z ewolucyjnie pożytecznych przekonań naszego starego mózgu. Jest szybsze i nie wymaga tak dużych nakładów energii, jak używanie rozumu. To dlatego nie znamy się na prawdopodobieństwie i przeważnie zamiast faktów poszukujemy potwierdzenia własnych przekonań. Książka Krzysztofa Dołowego jest opowieścią o rodzącej się w bólach metodzie naukowej. To historia zmagań o podstawowe pojęcia pomiędzy nauką a władzą religijną (i jej późniejszymi odpowiednikami - autorytarnymi ideologiami oraz państwową cenzurą).Co mają ze sobą wspólnego święta inkwizycja i antyszczepionkowcy? Co łączy alchemię i Eucharystię oraz dlaczego obie są wrogami atomów? Z jakich powodów wynalezienie pigułki antykoncepcyjnej było trudniejsze, niż mogłoby się wydawać? Jak przelot komety obalił astronomię, a opadanie rtęci w rurce fizykę Starożytnych?Autor znany z doskonale przygotowanych, błyskotliwych i pełnych anegdot wykładów, nareszcie zdecydował się przybliżyć swoją wizję historii nauki szerszemu gronu odbiorców. Ze zdumiewającą erudycją K. Dołowy wiedzie Czytelnika przez wielką wojnę, jaką nauki przyrodnicze stoczyły z magią i religią, a którą wielu uczonych przypłaciło życiem, aresztem lub nakazem milczenia. Opowiada o przypadku pomagającym badaczom, błędach, jakie uniemożliwiły im zrozumienie swojego odkrycia, pseudonaukowych koncepcjach, prowadzących do zabijania milionów oraz o ideologiach niszczących uczonych: greckich w czasach wczesnego chrześcijaństwa, rosyjskich w czasach komunizmu czy niemieckich za hitleryzmu. To opowieść o triumfie cywilizacji opartej na rozumie, która jednak kończy się ostrzeżeniem przed powrotem do magicznego myślenia - mitów i pseudonaukowych doniesień szerzących się dziś bez kontroli w przestrzeni Internetu."To książka dla ateistów, by wiedzieli, dla teologów, by nie powtarzali głupstw starożytnego pochodzenia, dla uczniów, by rozumieli więcej od nauczycieli i byli przygotowani na represje, jakie mogą ich za to spotkać, dla kobiet, których rola w nauce zbyt często była pomijana i dla tych, którzy lubią błysnąć wiedzą w towarzystwie".Prof. Andrzej Ziemba
Życie i dzieło Boecjusza zaciekawiało i intrygowało późniejsze pokolenia. Późnośredniowieczny kalendarz z Pawii 23 października wspomina Boecjusza pod imieniem świętego Seweryna jako męczennika. Już w wieku IX Ado z Wenecji pisze w swojej kronice o Boecjuszu i Symmachu jako o tych, którzy oddali życie za katolicką wiarę. Dopiero w czasach późniejszych uczonych zaczął intrygować fakt, dlaczego Boecjusz, filozof i teolog, chrześcijanin, w ostatnim swoim dziele, stojąc w obliczu śmierci, szuka pocieszenia w filozofii. Usiłowano doszukać się w O pocieszeniu mniej lub bardziej wyraźnych aluzji do chrześcijaństwa. Wydaje się jednak, że dużo racji ma wybitny znawca Boecjusza, Henry Chadwick, gdy pisze, że O pocieszeniu, jakie daje filozofia to wyznanie wiary platonika, który ma za plecami dzieła św. Augustyna oraz Pismo święte.
Pragnąłem nie tyko być w miarę sił i możności dobrym nauczycielem filozofii, lecz marzyłem też o tym, by moi uczniowie w czasie studiów swych, jak też po ich zakończeniu tworzyli wraz ze mną trwałą społeczność umysłową, spojoną wspólnością dążeń i wzajemnym przywiązaniem. A pragnąłem tego nie ku swemu tylko zadowoleniu. Miałem na myśli coś innego. Sądziłem, że kto nauczy się ściśle myśleć, ten nie potrafi być nieścisłym w swym działaniu. A tę ścisłość, dokładność, sumienność i aktualność w działaniu uważam za rzecz najbardziej nam potrzebną. Ten duch ścisłości filozoficznej tchnąć w tych wszystkich, którzy będą potem w życiu na różnych stanowiskach działali, uważałem za jeden z najważniejszych swych obowiązków. I gdyby tak, myślałem, coraz liczniejsze rzesze byłych uczniów filozofii, tak samo jak ja myśleli, tworzylibyśmy związek ludzi, wewnętrznymi więzami zespolony, służący filozofii a przez filozofię ojczyźnie.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
