Kwartet smyczkowy d-moll (ofiarowany Józefowi Elsnerowi). Utwór ten to kompozycja młodzieńcza, ukończona najprawdopodobniej jesienią 1839 r. Charakteryzuje się typową dla Moniuszki prostotą i śpiewnością, pod względem stylistycznym pozostaje pod wpływem klasyków wiedeńskich (menuetowy charakter scherza w obu kwartetach). Opracowania wykonawczego głosów dokonał Lutosławski Quartet.
'Ćwiczenia palcowe (wprawki) w siedmiu pozycjach'' H. Schradiecka stanowią część I jego szkoły techniki skrzypcowej. Mimo znacznego upływu czasu od chwili pierwszej ich publikacji nie straciły na znaczeniu i są nadal aktualne jako znakomity materiał pedagogiczny dla rozwijania biegłości lewej ręki. Ćwiczenia Schradiecka, uzupełnione wzorami smyczkowań, uwzględniają zarówno problemy mechanizmu lewej, jak i prawej ręki. Takie ujęcie ćwiczeń palcowych daje znaczne ich urozmaicenie i pozwala z większą korzyścią studiować ten pożyteczny podręcznik techniczny.
II Kwartet smyczkowy F-dur (ofiarowany Józefowi Elsnerowi). Utwór ten to kompozycja młodzieńcza, ukończona najprawdopodobniej jesienią 1839 r. Charakteryzuje się typową dla Moniuszki prostotą i śpiewnością, pod względem stylistycznym pozostaje pod wpływem klasyków wiedeńskich (menuetowy charakter scherza). Opracowania wykonawczego głosów dokonał Lutosławski Quartet.
Dwa kwartety smyczkowe będące przedmiotem niniejszego opracowania stanowią jedyne w pełni samodzielne utwory kameralne napisane przez Stanisława Moniuszkę. Oba kwartety przetrwały do dzisiejszych czasów łącznie w postaci jednego autografu. Pochodzą one z młodzieńczego okresu twórczości. Stworzył je w latach 1837-1840 podczas studiów kompozytorskich w Berlinie. Pod względem stylistycznym Kwartet smyczkowy d-moll, jak i Kwartet smyczkowy F-dur pozostają w kręgu oddziaływań muzyki klasycyzmu i wczesnego romantyzmu. W zakresie budowy oba dzieła prezentują klasyczny czteroczęściowy układ cykliczny z formą sonatową w skrajnych ogniwach. / ze wstępu/
Odpowiednio dobrane zeszyty zostały opracowane na poszczególne lata nauczania w niższych klasach szkół muzycznych, uwzględniając różnorodne problemy techniczne oraz stopniowanie trudności. Z uwagi na pedagogiczny charakter zbiorku, niejednokrotnie zostały wprowadzone zmiany w określeniu tempa, w łukowaniu, dynamice i artykulacji.
Odpowiednio dobrane zeszyty "Etiud" zostały opracowane na poszczególne lata nauczania w niższych klasach szkół muzycznych, uwzględniając różnorodne problemy techniczne oraz stopniowanie trudności. Z uwagi na pedagogiczny charakter zbiorku, niejednokrotnie zostały wprowadzone zmiany w określeniu tempa, w łukowaniu, dynamice i artykulacji.
Starannie opracowany zbiór dzieł J.S. Bacha oraz A. Corellego stworzony przez Mirosława Gąsieńca jest idealnym narzędziem do rozwijania umiejętności muzycznych dzieci i młodzieży.
Oddając do dyspozycji muzyków transkrypcję ''II Koncertu f-moll'' op. 21 na fortepian i kwartet smyczkowy, zespół najczęściej spotykany w muzyce kameralnej, chciałbym stworzyć każdemu pianiście szansę zagrania tego wspaniałego utworu w bogatszej wersji. Dla większości z nich pozostaje ona tylko w sferze marzeń, a wykonanie musi ograniczyć się do towarzyszenia drugiego fortepianu. Może edycja ta ułatwi też odtworzenie atmosfery salonowych koncertów, podczas których muzykowano wśród przyjaciół i znajomych, sięgając również po pozycje z orkiestrowego repertuaru. Za podstawę niniejszego opracowania posłużyła powszechna w użyciu partytura koncertu przygotowana przez K. Sikorskiego w edycji Paderewskiego ''Dzieła Wszystkie'' t. XX. Głównym zamierzeniem było jak najwierniejsze opracowanie partii orkiestry na skład kameralny, i uzyskanie zbliżonego brzmienia w zredukowanym zespole.
Prezentowane duety to utwory znacznie ciekawsze, niż można byłoby się spodziewać po kompozycjach tego gatunku, zazwyczaj kojarzonych z muzyką ćwiczeniową, lekką i zwięzłą. Tymczasem Kaczkowski stworzył duety będące dla skrzypków pod wieloma względami wyzwaniem, ale odwdzięczające się efektownym brzmieniem. Pierwszy utwór składa się z trzech części. Pierwsza to ambitnie skonstruowana forma sonatowa z opozycją tematów (dramatycznym i pogodnym), rozbudowanym i bardzo odważnym harmonicznie przetworzeniem oraz repryzą, najpierw przedstawiającą temat II, a zwieńczoną tematem I. Część druga to skondensowane wariacje, a trzecia analogicznie do pierwszej, forma sonatowa, choć pogodniejsza, lżejsza w charakterze i mniej skomplikowana formalnie. Drugi duet, również trzyczęściowy, został skonstruowany bardzo podobnie. Jego pierwsza część odwołuje się w charakterze do klasycznej formy sonatowej, którą możemy odnaleźć w kameralistyce Haydna, chociaż tutaj kompozytor chętnie sięga po zaskakujące modulacje i liczne dźwięki obce. W budowie formalnej duet ten jeszcze bardziej niż jego poprzednik przypomina gatunek koncertu zresztą trzecia część określona Kaczkowski dorastał w muzycznej rodzinie, otoczony przez aktywne środowisko kulturalne Lwowa, z pewnością więc nazwiska wielkich poprzedników były mu dobrze znane, a niektórych wirtuozów słyszał na żywo. Szczególnym uznaniem darzył Rodego, którego uważał za skrzypka równego samemu Paganiniemu... Być może pomysł na duety skrzypcowe gatunek, po który w pierwszej połowie XIX wieku sięgano dość rzadko również został zaczerpnięty od Rodego, który analogiczne kompozycje pisał właściwie całe życie. Jednak dwa duety Kaczkowskiego, chociaż czerpią z kompozycji jego mistrza, wprowadzają też elementy, których trudno szukać w duetach Rodego.
Batalia to kompozycja przeznaczona na dwa fortepiany, choć na sześć rąk obsada pierwszego fortepianu podzielona jest bowiem na dwie oddzielne partie. Język muzyczny tego efektownego brzmieniowo utworu odpowiada konwencjonalnemu stylowi przełomu epok. Kompozycja wzbogacona jest licznymi momentami ilustracyjnymi, bazującymi na tremolandach w niskim rejestrze, mających odzwierciedlać najpewniej bitewne odgłosy powstania. Przede wszystkim jednak odnaleźćmożna w Batalii szereg cytatów patriotycznych. Krogulski wplótł do kompozycji melodie Mazurka Dąbrowskiego, Szarej piechoty czy pieśni Witaj majowa jutrzenko napisanej w kwietniu 1831 roku.
Kalendarz ścienny PWM na 2025 rok to coś więcej niż codzienna organizacja to sposób na wprowadzenie sztuki i inspiracji do Twojego życia. Każdą kartę miesiąca zdobi portret słynnego kompozytora, stworzonego przez Ewelinę Gąskę w ramach serii "Małe Monografie". Dzięki subtelnemu połączeniu muzyki klasycznej i wyjątkowych grafik kalendarz nie tylko pomoże Ci zaplanować dzień, ale również codziennie przypomni o pięknie muzyki i sztuki, nadając wnętrzu unikalny charakter.
Wybór najbardziej znanych kompozycji Mozarta. W niniejszej publikacji zawarte zostały popularne utwory na fortepian o różnym stopniu trudności. Zbiór otwiera słynny Menuet z Serenady Eine kleine Nachtmusik, a zamyka Fantazja d-moll.
Utwory w publikacji:
12 Wariacji na temat piosenki francuskiej "Ah, vous dirai-je, maman"
9 Wariacji na temat "Lison dormait" z Julie Nicolasa Dezede KV 264
Fantazja d-moll KV 397
Menuet z Serenady "Eine kleine Nachtmusik" KV 525
Sonata A-dur KV 331 cz. I i III
Sonata a-moll KV 310 cz. I
Sonatina wiedeńska nr 6, cz. I i IV
Publikacja obejmuje trzy części i poświęcona jest nauce gry muzyki góralskiej na instrumentach charakterystycznych dla składu tradycyjnej kapeli góralskiej (prym, sekund I, sekund II, basy).W części pierwszej autor wprowadza zagadnienia teoretyczne, charakteryzujące muzykę regionu podhalańskiego, szczegółowo omawia zagadnienia repertuarowe oraz przywołuje nazwiska wybitnych instrumentalistów, takich jak m.in. Bartłomiej Obrochta "Bartuś", Bronisława Dziadoń-Konieczna "Dziadońka" czy Bolesław Karpiel Bułecka i Władysław Trebunia Tutka; którzy mieli bezpośredni wpływ na jej ostateczny kształt. Podsumowanie pierwszego tomu stanowią zdjęcia prezentujące tradycyjne trzymanie instrumentów, krótki opis wszystkich tradycyjnych instrumentów wystepujących na Podhalu, a także słowniczek wybranych terminów gwarowych.Część druga poświęcona jest zapisowi palcowemu, który pozwala na stopniowanie trudności w nauce gry. Dzięki zapisowi palcowemu naukę gry moze rozpocząć każdy. W części trzeciej natomiast zawarto zapis nutowy, przeznaczony dla osób zaawansowanych w grze.Podręcznik stanowi kompendium wiedzy na temat nauki gry na instrumentach góralskich, jest przeznaczone dla uczniów na każdym poziomie zaawansowania. Można z niego zarówno nauczyć się grać od podstaw muzyki góralskiej, jak i rozwinąć swoje umiejętności gry, a także poszczerzyć wiedzę teoretyczną. Dodatkową pomoc w nauce stanowią również dedykowane tej publikacji nagrania, do bezpłatnego pobrania dla wszystkich użytkowników podręcznika.
Symfonia na 444 głosy - bo tyle mniej więcej zacytowano w niej osób wypowiadających się na temat muzyki: od Pitagorasa, przez Bacha, Strawińskiego i Cage'a, po Jimmiego Hendrixa i współczesnych blogerów. A opowiadają one o tym dlaczego namiętnie słuchają muzyki, na czym polega komponowanie, w czym tkwi tajemnica sukcesu wirtuoza, jak czerpać radość ze słuchania muzyki... Wyjaśniają także, dlaczego tak niewielu ludzi lubi nowoczesną muzykę, jaki pożytek mogą mieć z muzyki rządzący i na czym polega sekret ""osobistego kołchoźnika"" - tajemniczej przypadłości, będącej udziałem Mozarta i Czajkowskiego.""Muzyka jest cudownie działającym lekarstwem, szczególnie zaś uzdrawia z melancholii i smutku [...] Oprócz tego, muzyka podnosi na duchu wędrowców, onieśmiela i skłania do ucieczki złodziei. Dodaje tchórzliwym odwagi w bitwach, zwołuje rozproszonych i pokonanych; ponadto, jak czytamy u Pitagorasa, przywodzi rozpustników do wstrzemięźliwosci. Istnieją pewne melodie które oddalają od rozpusty, podczas gdy niektóre skłaniają ku niej."" Johannes de Muris""Próbowałem w życiu różnych używek i muzyka zdecydowanie wygrywa."" Leszek Możdżer
Małżeństwo z rozsądku bo tak można określić relację prawa i muzyki nigdy nie było ani dobrze dobrane, ani szczęśliwe. Tym bardziej dziś, gdy muzyka ma za sobą przewrót iście kopernikański technologia nagraniowa była wszak tym, czym rozwój druku dla literatury, a internet przeobraził kanały dystrybucji utworów. Nie sposób mówić i pisać o muzyce tak, jak czyniono to w XIX wieku. Tymczasem wydaje się, że prawo autorskie wciąż tak właśnie ją postrzega. Z tego względu książka zaczyna się od analizy samego fenomenu muzyki i sposobu jej rozumienia przez prawo autorskie. Następnie omawiane są problemy ochrony mikrocałości muzycznych, plagiatu i analizowane są przypadki szeroko rozumianych zapożyczeń muzycznych (aranżacje, stylizacje, wariacje, cytat, parodia, pastisz, sampling i wiele innych strategii).Książka stanowi pierwszą od lat tak obszerną i kompleksową analizę relacji prawa autorskiego i muzyki. Przeznaczona jest jednak nie tylko dla prawników, ale dzięki praktycznym podsumowaniom dla kompozytorów, wykonawców, wszystkich osób zajmujących się muzyką i jej rozpowszechnianiem.Z praktycznych podsumowań dowiesz się m.in., że:Muzyka nie powstaje w bańce, żadna twórczość nie jest wolna od wpływów, inspiracji, bagażu nie tylko społecznego i kulturowego, ale i realnie muzycznego.Nie ma w prawie kryteriów ilościowych, które pozwalałyby rozstrzygać, ile nut może być zbieżnych, ile nut można zapożyczyć i ile minimalnie taktów czy sekund podlega ochronie.Nieprawdziwe jest przekonanie, że cudzy utwór można rozpowszechniać, o ile dokonuje się tego we własnej aranżacji.Plagiat to sprawa ucha, nie oka. Muzyka istnieje w pełni dopiero w wykonaniu i odbiorze, więc analiza samego tekstu nie wystarczy do tego, by przesądzić plagiat.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
