W 2017 roku skomponowałem utwór Donghwasa na skrzypce, sanjo gayageum i fortepian, zainspirowany buddyjską świątynią, która ulokowana jest na zboczu góry Palgongsan. Byłem pod wielkim wrażeniem piękna tej świątyni, a przebywając w niej czułem wewnętrzne skupienie, medytacyjną atmosferę. Komponując Daeguscape chciałem oddać charakter miasta Daegu, w którym emanująca spokojem aura buddyjskich świątyń zderza się z energią współczesnej urbanistyki, szybkimi samochodamii nowoczesnym metrem.
IV Kwartet smyczkowy Bacewicz skomponowany w 1950 roku otrzymał rok później I nagrodę na Międzynarodowym Konkursie Kompozytorskim w Liege, gdzie został także prawykonany. Utwór zbudowany jest z trzech części, w każdej wyraźne są wpływy muzyki ludowej. ''Tematy są pełne fantazji - pisał zauroczony Zygmunt Mycielski - pamięta się je i odczuwa muzycznie, budowa poszczególnych części pełna fantazji, a jednocześnie zdyscyplinowana''.
Dorobek twórczy Tadeusza Paciorkiewicza obejmuje wszystkie gatunki muzyki instrumentalnej, wokalnej i wokalno-instrumentalnej. Pośród bogactwa kompozycji kameralnych możemy odnaleźć wiele utworów przeznaczonych na instrumenty dęte. Trio stroikowe z 1963 roku to kompozycja, w której słychać żywe echa estetyki neoklasycznej, dominującej na przestrzeni pierwszych trzech dekad XX wieku. To właśnie wtedy instrumentaliści dęci drewniani ugruntowali w oczach kompozytorów godną zainteresowania trójgłosową fakturę kameralną. Bez ich czynnego udziału w procesie powstawania kolejnych utworów liczba kompozycji na ten skład wykonawczy byłaby zdecydowanie mniejsza. Trio stroikowe do dziś stanowi dla muzyków dętych drewnianych wdzięczną formę prezentacji możliwości brzmieniowych, wyrazowych i wykonawczych, pozostając także nieskończonym źródłem inspiracji dla kolejnych pokoleń kompozytorów. Trio Tadeusza Paciorkiewicza powstało na zamówienie ówczesnego kierownika klasy kameralnej instrumentów dętych warszawskiej Państwowej Wyższej Szkoły Muzycznej. Pięcioczęściowe, zwarte w formie dzieło, charakteryzujące się wieloma kontrastami brzmieniowymi, dynamicznymi i agogicznymi, doskonale wpisuje się w repertuar najważniejszych polskich kompozycji przeznaczonych na trio stroikowe. Roman Widaszek
Pieśń Brzezina Zygmunta Mycielskiego powstała pierwotnie jako utwór przeznaczony na sopran i fortepian. Kompozytor napisał ją w 1951 roku, kiedy gościł u Jarosława Iwaszkiewicza w Stawisku. Niemal od razu rozpisał także wersję na sopran i kwintet smyczkowy, by dodać kompozycji brzmieniowego wyrafinowania. Mycielski myślał też o możliwym wykonaniu pieśni przez większą obsadę, w jego rękopisie pojawia się bowiem zapis, według którego partie I i II skrzypiec oraz altówki są zdwojone, a wiolonczeli i kontrabasu pojedyncze. Rękopis kameralnej odsłony utworu zadedykował poecie. Słowa pieśni pochodzą z przedwojennego opowiadania Brzezina Jarosława Iwaszkiewicza. Tam jest to piosenka, którą śpiewa towarzysząca umierającemu bohaterowi wiejska dziewczyna, Malina.Prosta lamentacja ludowa w opracowaniu kompozytora nabiera wysoce artystycznego wymiaru. Melodia emanuje emocjami; jest liryczna i pełna melancholii, o wyrazistej ekspresji. Melizmatycznie traktowany głos solowy swobodnie oplata się wokół centralnych dźwięków, uwydatniając kunsztowny rysunek melodyczny. Partie instrumentalne dopełniają harmonicznie głos wiodący, mają także udział w budowaniu głęboko ekspresyjnego, całościowego toku narracji. Przejmujący jest już początek pieśni, sopran intonuje tu bolesną skargę w najwyższym rejestrze. W kolejnych powtórzeniach kompozytor redukuje intensywność emocji, przechodząc w nastrój smutku i jednocześnie pogodzenia się z tym, co nieuchronne. Lamentacyjne zawodzenie nawiązuje co prawda do tradycyjnych pieśni pogrzebowych, jednak Brzezinie daleko do prostej ludowości. W utworze dominują rozpacz utraconej miłości i przeczucie śmierci, ujęte w artystyczną formę. (...)
"Aisthetikos Duo na saksofon sopranowy i fortepian skomponowałam zaraz po Aisthetikos na saksofon sopranowy, fortepian i orkiestrę. Wpadłam na pomysł, aby przygotować utwór, który można wykonywać częściej. Z prośbą o napisanie takiej wersji Aisthetikos zwrócili się też do mnie pierwsi wykonawcy Magdalena i Bartłomiej Dusiowie. Wszak kompozycja dla dwóch solistów i orkiestry nie jest prostą sprawą, kolejne koncerty wymagają wielu przygotowań, a duetowi jest po prostu łatwiej. Partie solistów są nieco przetworzone w obszarze partii orkiestry, ale w zasadzie jest to ten sam utwór, napisany w mojej technice kompozytorskiej, którą stosuję od kilku lat i którą nazywam musique surrealistique. Polega ona na nakładaniu na siebie współpracujących ze sobą kilku różnych światów muzycznych rozszerzających się w czasie" [Hanna Kulenty]
Styl Koncertu uwarunkowany został z jednej strony specyfiką gatunku i nawiązaniem do pewnych określonych, tradycyjnych form rozwojowych, z drugiej ogólnymi koncepcjami kompozytorskimi wyrastającymi z neoromantycznych założeń estetycznych. Duże znaczenie posiada fakt, że kompozytor znał skrzypce z własnej praktyki. Świadczy o tym bogate wyzyskanie ich możliwości techniczno-wyrazowych: od śmiałego użycia skomplikowanych, lecz zawsze skrzypcowych dwudźwięków, poprzez szerokie wykorzystanie i kolorystyczne zróżnicowanie rejestrów do finezji biegników finału. [Adam Walaciński]
Wybór utworów do zbioru "Muzyka z kraju Chopina" na klarnet i fortepian został dokonany przez klarnecistę Karola Respondka. Z bogatych zasobów polskiej literatury fortepianowej i skrzypcowej zostały wybrane utwory przede wszystkim nadające się do transkrypcji na klarnet, ale równocześnie takie, które będą cieszyć słuchaczy i wykonawców. Głównym kryterium doboru poszczególnych pozycji był zakres skali i tonacji jak najbardziej odpowiadający możliwościom klarnetu, tak by ich wykonania brzmiały naturalnie i swobodnie. Kompozycje zawarte w zbiorze niekiedy są bardzo wymagające pod względem wykonawczym, dlatego przeznaczone są dla uczniów starszych klas szkół muzycznych II stopnia, studentów oraz profesjonalnych muzyków. W zbiorze:Fryderyk Chopin - Tarantella As-durStanisław Moniuszko - Walc es-mollIgnacy Jan Paderewski - Krakowiak B-durKarol Szymanowski - Mazurek op. 50 nr 14Juliusz Zarębski - Dumka f-mollAleksander Zarzycki - Pieśń miłosna E-dur
nuty na kontrabas w stroju orkiestrowym i fortepian Zadanie nauczyciela instrumentu na początkowym etapie edukacji należy do szczególnie wymagających. Z jednej strony odpowiada on za wprowadzenie ucznia w podstawowe elementy techniki gry, z drugiej za możliwie szybkie otwarcie przed nim świata muzyki, który kiedyś sam go zachwycił i skłonił do podjęcia drogi artysty i pedagoga. Autor oddaje w ręce pedagogów i uczniów zestaw miniatur w różnych stylach, wierząc, że każdy odnajdzie w nim choć jedną bliską swoim upodobaniom taką, którą chętnie włączy do własnego repertuaru. W zbiorze: GawotMałe wariacjeRondo mobileWalc dla ZosiSweet SwingIntrodukcja i ChorałSkalaMadrugada. Światełko w ciemności
Zbiorem ''Słynne transkrypcje'' pragniemy przypomnieć najciekawsze i najbardziej twórcze opracowania muzyki Chopina, dokonane na przestrzeni ostatnich stu pięćdziesięciu lat. Przywracając do repertuaru muzyków transkrypcje etiud, mazurków, walców czy preludiów pokażemy również, jak ważnym źródłem inspiracji dla twórców była muzyka Chopina, wielkiego romantyka, wzruszającego artysty i genialnego kompozytora.
Koncerty fortepianowe Chopina łączą w sobie dwa żywioły: czystej gry i pełnej wyrazu poetyki. Wirtuozerię i romantyczność. Błyskotliwość pianistyczna, wykształcona w utworach w stylu brillant, została w nich doprowadzona do perfekcji, lecz zarazem pożegnana. Oba stanowią bezpośredni wyraz osobowości kompozytora, która objawiła się w nich po raz pierwszy z tak wielką siłą i skonkretyzowała w zespole cech tworzących indywidualny styl Chopina. Koncert fortepianowy e-moll Odznacza się rozbudowaną, jak na utwory koncertowe Chopina, partią orkiestry. Melodyka jest tu mniej ornamentalna, a bardziej płynna, rysunek kantyleny bardzo szlachetny i klarowny, pierwiastek wirtuozowski silnie wyeksponowany, lecz nie w stopniu przytłaczającym logikę konstrukcji. Wydanie źródłowo-krytyczne zredagowane przez Jana Ekiera i Pawła Kamińskiego na podstawie rękopisów, kopii zatwierdzonych przez samego Chopina i pierwszych wydań. Jego celem jest przedstawienie twórczości Chopina w autentycznym kształcie. Wersja miniaturowa nie zawiera komentarza źródłowego ani wykonawczego. .
Ideą tego zbioru jest ukazanie heterogeniczności stylistycznej, formalnej i wykonawczej prezentowanego repertuaru stąd mnogość kompozytorów (od Ernsta Pauera po Freda Herscha), form muzycznych (od etiudy po suitę i sonatę) oraz języków artystycznej wypowiedzi (od estetyki romantycznej Skriabinowskiego Preludium cis-moll, poprzez wyrafinowaną, impresjonistyczną kolorystykę Three Improvisations Franka Bridgea, do neoklasycznych inklinacji Sonatiny Dinu Lipattiego i modernistycznego w brzmieniu, atonalnego La Valse a la main gauche Krystyny Moszumańskiej-Nazar). Wiele dzieł stanowi zaledwie część większej całości muzycznej (np. zbioru etiud, miniatur lub suity), co powinno zachęcić odbiorcę publikacji do dalszych samodzielnych poszukiwań repertuarowych. Niniejszy zbiór Utworów fortepianowych na lewą rękę służyć może jako bogaty, wszechstronny materiał dydaktyczny i koncertowy przeznaczony dla pianistów, pedagogów i miłośników muzyki nie tylko w przypadku kontuzji prawej ręki, ale także w ramach doskonalenia umiejętności instrumentalnych oraz poszukiwania interesujących, nieszablonowych wariantów repertuarowych.
Ideą tego zbioru jest ukazanie heterogeniczności stylistycznej, formalnej i wykonawczej prezentowanego repertuaru stąd mnogość kompozytorów (od Ernsta Pauera po Freda Herscha), form muzycznych (od etiudy po suitę i sonatę) oraz języków artystycznej wypowiedzi (od estetyki romantycznej Skriabinowskiego Preludium cis-moll, poprzez wyrafinowaną, impresjonistyczną kolorystykę Three Improvisations Franka Bridgea, do neoklasycznych inklinacji Sonatiny Dinu Lipattiego i modernistycznego w brzmieniu, atonalnego La Valse a la main gauche Krystyny Moszumańskiej-Nazar). Wiele dzieł stanowi zaledwie część większej całości muzycznej (np. zbioru etiud, miniatur lub suity), co powinno zachęcić odbiorcę publikacji do dalszych samodzielnych poszukiwań repertuarowych. Niniejszy zbiór Utworów fortepianowych na lewą rękę służyć może jako bogaty, wszechstronny materiał dydaktyczny i koncertowy przeznaczony dla pianistów, pedagogów i miłośników muzyki nie tylko w przypadku kontuzji prawej ręki, ale także w ramach doskonalenia umiejętności instrumentalnych oraz poszukiwania interesujących, nieszablonowych wariantów repertuarowych.
I Koncert skrzypcowy fis-moll Henryka Wieniawskiego należy do najtrudniejszych koncertów w całej literaturze skrzypcowej. Ten niezwykle efektowny, popisowy utwór, oprócz najwyższych umiejętności oraz specyficznych predyspozycji instrumentalnych, wymaga od wykonawcy wyjątkowego hartu ducha, a także swojego rodzaju instrumentalnej odwagi. Wyobrażenie o piętrzących się przed grającym, często karkołomnych trudnościach wykonawczych, może dać notatka il faut risquer (trzeba ryzykować), umieszczona przez kompozytora w głosie skrzypcowym, najprawdopodobniej dla własnego użytku. Antoni Cofalik
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
