Wesele w Ojcowie było niezwykle popularnym utworem w XIX-wiecznej Warszawie. Świadczy o tym informacja, zawarta w Kurierze Warszawskim z kwietnia 1871 roku, która głosi, że do tego czasu balet w stolicy był wystawiony 722 razy. Historia prezentacji tego utworu rozpoczęła się zaś 14 marca 1823 roku w warszawskim Teatrze Narodowym. Od tej daty popularność dzieła nie gasła. Zdarzało się jednak, że tymczasowo znikało z teatrum, do czego przyczyniały się zawirowania związane z trudną historią kraju. Wesele w Ojcowie prezentowane było także w mniejszych miejscowościach, a w całości lub fragmentarycznie również poza dzisiejszymi granicami Polski. Wymienić należy choćby Pragę, Lwów, Mińsk, Kijów, Wilno czy ośrodki, które dziś słyną z bardzo dobrych zespołów baletowych jak Paryż, Petersburg czy Moskwę. O popularności baletu, poza licznymi wystawieniami, świadczy także mnogość publikacji nutowych, które ukazywały się w ciągu XIX wieku. Wydawano głównie tańce w postaci wyciągów fortepianowych, ale również choć rzadziej całość baletu we wspomnianej formie. Z racji tematyki dzieła, która poruszała obrzęd wesela w regionie krakowskim, w utworze występowały wyłącznie tańce polskie głównie mazury i krakowiaki. Pomimo miejsca akcji dzieła dominują w nim mazury, co przypuszczalnie było powiązane z popularnością tego tańca na salonach i na teatrum w Europie szczególnie na terenach byłej Rzeczypospolitej. Można przypuszczać, że balet przyczynił się, a zarazem był odpowiedzią na zjawisko mazuromanii. Wszak nieustannie w XIX wieku obecny był w repertuarze teatralnym oraz w salonach w postaci wyciągów fortepianowych. W epoce tej istniała praktyka dodawania, zmieniania tańców w baletach, przy pozostawieniu pewnego korpusu muzyki, który świadczył o tożsamości danego dzieła. W związku z tym także do Wesela w Ojcowie zaczęły powstawać nowe tańce pisane przez różnych kompozytorów, najczęściej były to mazury. Szczególny wkład na tym polu miał Józef Stefani, dyrygent spektakli baletowych w warszawskim Teatrze Narodowym, a prywatnie syn Jana Stefaniego, jednego ze współautorów muzyki do baletu. Na gruncie omawianego dzieła jego utwory występowały obok tańców autorstwa Józefa Damsego, Karola Kurpińskiego oraz wspomnianego ojca kompozytora. W związku ze słabnącą popularnością Wesela w Ojcowie w XX wieku większość tańców z baletu oraz kompozytorzy, tacy jak Józef Damse czy Józef Stefani, częściowo popadli w zapomnienie i nie są dziś znani szerszemu kręgowi odbiorców, choć w swoich czasach oni współtworzyli pejzaż muzyczny Warszawy i nadawali mu ton. Pragniemy więc przypomnieć muzykom i słuchaczom ten niewielki wycinek polskiej kultury muzycznej XIX wieku związany z Weselem w Ojcowie oraz kulturą taneczną. Żywimy nadzieję, że muzyka ta znajdzie swoje miejsce w repertuarze pedagogicznym, tanecznym czy koncertowym.
Uwertura do opery Nagroda, czyli Wskrzeszenie Królestwa Polskiego Karola Kurpińskiego to barwna i wirtuozowska kompozycja będąca skrótowym przeglądem polskich tańców narodowych. Otwiera ją tajemnicze wprowadzenie, które nagle wprowadza słuchacza w klimat sali balowej, gdzie rozbrzmiewa polonez. Następnie kompozytor przeplata rytmy i melodie krakowiaka oraz mazura, zachowując narodowy charakter dzieła. Kompozycja, pełna zmienności tonacji, kończy się radosną kulminacją w tempie presto, wzbogaconą o gamowe przebiegi i tremolo, które nadają jej wirtuozerii i lekkości. Uwertura, opracowana przez Kurpińskiego w wersji fortepianowej i wydana w jego Tygodniku Muzycznym w 1820 roku, stanowi cenny przykład jego dążeń do utrwalenia polskiego folkloru muzycznego w pierwszej połowie XIX wieku.
3-aktowa opera Jadwiga, królowa polska została po raz pierwszy zaprezentowana 23 grudnia 1814 roku na deskach Teatru Narodowego w Warszawie, którego gmach mieścił się wówczas przy pl. Krasińskich. Autorem libretta był Julian Ursyn Niemcewicz (17581841), jeden z najwybitniejszych polskich poetów okresu oświecenia. Zarówno wybór tematyki, jak i data premiery dzieła nie były przypadkowe. Prawykonanie utworu odbyło się w dniu urodzin cara Aleksandra I, który wkrótce miał się stać tytularnym królem Królestwa Polskiego. Choć Niemcewicz sięgnął po tematykę historyczną, to stworzona przez niego fabuła pełna jest aluzji do współczesnych mu wydarzeń. Treść opery traktuje o wewnętrznych dylematach tytułowej bohaterki, wśród których wątek miłosny zajmuje istotne miejsce. Jadwiga musi wybrać między wolą serca (nakazującą jej dochować wierności ukochanemu Wilhelmowi) a dobrem narodu (któremu ma służyć małżeństwo z wielkim księciem litewskim Jagiełłą). Sytuację komplikuje intryga usnuta przez Krzyżaków, działających przeciw zawiązaniu unii między Polską i Litwą. Ostatecznie dochodzi do walki wielkiego mistrza krzyżackiego Konrada z Jagiełłą, w której Litwin staje w obronie cnoty Jadwigi, oskarżonej przez zakonnika o niedochowanie czystości przedmałżeńskiej. Krzyżak ginie w pojedynku, a królowa godzi się wyjść za mąż za swojego obrońcę. Choć przypominanie chlubnych okresów z kart polskiej historii w dziełach dramatycznych nie było niczym nowym w czasach Kurpińskiego, to pod względem muzycznym prezentowane wówczas utwory bliższe były śpiewogrom niż wielkiej operze historycznej. Znakomicie skonstruowane przez Niemcewicza libretto o wysokich walorach literackich pozwoliło kompozytorowi na skomponowanie rozbudowanych i różnorodnych ustępów muzycznych. W partyturze znajdziemy patetyczne chóry, wirtuozowskie arie, szereg zarówno lirycznych, jak i dramatycznych momentów, a także liczne fragmenty ilustracyjne, takie jak scena walki czy monumentalny marsz w III akcie. Niewątpliwie Jadwiga jest jednym z najważniejszych osiągnięć polskiej opery doby przedmoniuszkowskiej. Od roku premiery do wybuchu powstania listopadowego operę prezentowano na deskach warszawskiej sceny blisko 30 razy, co jak na dzieło polskiego kompozytora było sporym sukcesem w tamtych czasach. Za życia Kurpińskiego tytuł wystawiono także w Wilnie (1816) i Krakowie (1821).
Fuga i koda, która powstała prawdopodobnie w 1821 roku wpisuje się w nurt utworów muzycznych o silnym zabarwieniu patriotycznym. Pieśń Jeszcze Polska nie zginęła, choć wówczas jeszcze nie pełniła funkcji hymnu państwowego, była dla Polaków jedną z ważniejszych pieśni. Niniejsze wydanie zawiera utwór w opracowaniu Krzysztofa Książka. Fuga została opatrzona aplikaturą oraz wskazówkami artykulacyjnymi i dynamicznymi. Dzieło może stanowić doskonały materiał do wykorzystania w celach dydaktycznych, a także na scenach koncertowych, czego dowodem jest działalność opracowującego.
Potpourri, czyli wariacje z różnych tematów narodowych Karola Kurpińskiego to wirtuozowska kompozycja fortepianowa skomponowana w 1813 roku dla siedmioletniego Józefa Krogulskiego, młodego pianisty o niezwykłych umiejętnościach. Utwór wykorzystuje różnorodne środki pianistyczne, takie jak pasaże, oktawy, akordy, tremolo, trytony i inne techniki, które stanowią wyzwanie nawet dla doświadczonych pianistów. Struktura utworu odzwierciedla bogactwo polskiej tradycji muzycznej. Po wstępie Poco adagio następuje Dumka, rozwijająca melancholijną melodię inspirowaną ukraińską pieśnią ludową. Kolejne części to pełne energii Alla polacca, najdłuższy fragment kompozycji, w którym Kurpiński wykorzystuje swój talent do tworzenia pięknych melodii, krótki Krakowiak oraz triumfalny Mazur wieńczący utwór. Kurpiński, będący twórcą przełomu klasycyzmu i romantyzmu, łączy w dziele narodowe cechy muzyki polskiej z elementami folkloru, wpisując się w nurt wirtuozowskiej muzyki pierwszej połowy XIX wieku.
Uwertura do opery Czaromysł, książę słowiański, czyli nimfy jeziora Gopło Karola Kurpińskiego, z librettem Alojzego Żółkowskiego, to jednoaktowe dzieło osadzone w realiach słowiańskiej legendy o królu Popielu. Premiera opery miała miejsce 27 marca 1818 roku w Warszawie. Choć sama opera nie zachowała się w całości, uwertura przetrwała, m.in. w transkrypcji fortepianowej Walentego Kratzera z 1820 roku. Uwertura rozpoczyna się spokojnym Andantino, które służy jedynie jako wstęp do energicznego Allegra. Kluczowe są dwa główne tematy: radosny z charakterystycznym rytmem dwóch szesnastek i trzech ósemek oraz spokojniejszy, z rytmem punktowanym i triolami. Kompozycja cechuje się licznymi powtórzeniami sekwencji rytmicznych, wirtuozowskimi pasażami i podniosłym charakterem. Inspirację rodzimymi rytmami i melodiami wyczuwa się w wielu fragmentach, mimo braku bezpośrednich odniesień do polskich tańców narodowych. Karol Kurpiński, łącząc elementy muzyki Rossiniego z polskim folklorem, stworzył dzieło, które wpisuje się w nurt narodowej tradycji muzycznej, będąc jednocześnie przykładem wirtuozowskiego stylu początku XIX wieku.
Publikacja zawiera trzy polonezy (G-dur, d-moll, g-moll) Karola Kurpińskiego, znakomitego kompozytora oraz animatora warszawskiego życia muzycznego. Utwory te stanowią godną reprezentację modnego w XVIII i XIX wieku gatunku poloneza. Kompozytor połączył w nich pełną wdzięku melodykę z figuracjami w stylu brillant. Polonezy zawarte w publikacji opatrzone zostały aplikaturą dostosowaną do dłoni średniej wielkości, opracowania dokonała Agnieszka Kopińska. Utwory można włączyć w proces kształcenia młodych pianistów, ale mogą także stanowić wyzwanie interpretacyjne dla dojrzałych muzyków. Nagrania całości utworów: Polonez d-moll, Polonez G-dur.
Karol Kurpiński to wybitna postać warszawskiego świata muzycznego 1. połowy XIX wieku. Był kompozytorem oraz organizatorem życia muzycznego. W swoim dorobku ma sporą liczbę polonezów, napisanych na różne obsady instrumentalne. W niniejszym wydaniu prezentujemy trzy spośród nich (E-dur, f-moll, A-dur) przeznaczone na fortepian. Polonezy zawarte w publikacji opatrzone zostały aplikaturą dostosowaną do dłoni średniej wielkości, opracowania dokonała Agnieszka Kopińska. Utwory można włączyć w proces kształcenia młodych pianistów, ale mogą także stanowić wyzwanie interpretacyjne dla dojrzałych muzyków.
Podczas kilkumiesięcznej podróży Kurpińskiego w 1823 r., której celem było zwiedzenie „najznaczniejszych w Europie teatrów”, kompozytor zatrzymał się w Paryżu. Tam ukończył rozpoczęty w 1820 r. w Warszawie „Koncert B-dur” na klarnet i orkiestrę. W przeddzień wyjazdu Kurpińskiego z Paryża odbyło się prawykonanie utworu. Do naszych czasów zachowała się tylko jego I część utrzymana w formie allegra sonatowego z trzema tematami. Utwór został spopularyzowany przez Józefa Madeję, który go często wykonywał, opracował i opatrzył kadencją wirtuozowską.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
