Książka Slawiny Kosmulskiej pt. (Nie)znane życie figuranta Lecha Bądkowskiego. Lech Bądkowski, wybitny Pomorzanin, pisarz, działacz niepodległościowy i regionalny, którego setna rocznica urodzin przypada w styczniu 2020 r., pozostaje dla wielu postacią wciąż mało znaną stąd próby dotarcia z tą wiedzą pod strzechy. Książka ta stanowi cenny, jakże osobisty, acz nie hagiograficzny, wkład Sławiny Kosmulskiej w dzieło odpamiętywania historii życia i dokonań jej Ojca: doskonale wpisuje się w gdańskie obchody Roku Lecha Bądkowskiego.
""Obrazki z przeszłości - po kądzieli"" to druga część opowiadania, tym razem o rodzinie matki autora. Książka zawiera informacje o genealogii Schmidtów, ich dziejach w Warszawie, a od roku 1885 w Kielcach. Autor pisze także o spokrewnionych rodzinach Potockich, Czubińskich, Karskich, Łęskich, Jagielskich i innych. W książce zamieszczono kilkaset ilustracji dokumentujących życie ich wszystkich.
Kaszuby, podobnie jak Śląsk, są na tle pozornie monolitycznej tożsamościowo Polski regionem wyjątkowym. Przez lata traktowane z podejrzliwością - dla jednych zbyt polskie, dla drugich zbyt niemieckie. Rozpięte pomiędzy Wschodem a Zachodem, z własnym językiem, świadome swej odrębności, mocno zanurzone w historii, otoczone wspaniałą przyrodą.Tomasz Słomczyński opisuje lokalne historie zbierane podczas niezliczonych wędrówek. Ta kaszubska wanoga daje mu możliwość spojrzenia z bardzo bliska, a spotkania z miejscowymi i przyjezdnymi stają się punktem wyjścia do opowieści o złożonej tożsamości Kaszubów, ich burzliwej przeszłości i współczesnych problemach.Powtarzane tu przez kolejne pokolenia hasło "Ni ma Kaszeb bez Polonii, a bez Kaszebe Polsczi", raz brzmiące niczym pochwała jedności, to znów podkreślające odrębność, jest także zachętą, by wraz z autorem dowiedzieć się więcej o tym niezwykłym kawałku naszego kraju."Czy Kaszubi to w ogóle Polacy? A może farbowani Niemcy? Albo zupełnie odrębny szczep słowiański? A ten ich język?! Czy kaszubski to aby nie zepsuta polszczyzna? Słomczyński zabiera nas w podróż po "innych Kaszubach", mierzy się z trudnymi pytaniami, odwiedza miejscowych działaczy, świadków historii, ezoteryków i rybaków. Brawurowo dowodzi, że Kaszuby to nie tylko wakacyjny raj, w którym "tubylcy" wciągają tabakę, a kurczaka zjadają z ryżem w białym sosie, ale też skrwawione ziemie zamieszkiwane przez duchy, demony i głęboko schowane w szafach trupy. Kaszuby, kraina niezliczonych jezior, z których wiele kryje na dnie naprawdę mroczne historie. Słomczyński nurkuje głęboko, koniecznie sprawdźcie, co dla was wydobył na brzeg." Grzegorz Wysocki, "Gazeta Wyborcza"
Niniejszy 27. tom (SKS 27) pod wieloma względami różni się od poprzednio opublikowanych tomów Dzienników Sørena Kierkegaarda (1813–1855). Wcześniejsze notatki znajdowały się w zeszytach opatrzonych skrótem „NB”. Pojawiały się jako następujące po sobie zapiski samego autora. Tom 27. został skompletowany przez wydawców i komentatorów duńskich. Całość zatytułowano Luźne papiery (Søren Kierkegaard, Løse Papirer, Søren Kierkegaards Skrifter, Bind 27, Gads Forlag, København 2011). Tytuł pochodził jednak od autora rękopisów, czyli Sørena Kierkegaarda. Redaktorzy tomu 27. nie trzymali się ściśle chronologii, czyli porządku, w jakim te zapiski na luźnych kartkach rzeczywiście powstawały. Pogrupowali je tematycznie, nadając im osobne nagłówki (tytuły rozdziałów). Mimo to, przynajmniej do pewnego stopnia, zachowali chronologię, gromadząc je w trzech częściach jako „Luźne papiery 1830–1843”, „Luźne papiery 1843–1852”, i „Luźne papiery 1852–1855”. Część pierwsza to w dużej mierze notatki z lat studiów 1830–1840 Kierkegaarda. Streszczenia czytanych lektur, cytaty z tekstów greckich i łacińskich, niemieckich, notatki z dzieł filozoficznych, teologicznych i literackich. Były to podręczne materiały, które Duńczyk wykorzysta w późniejszej twórczości. Spontanicznie skreślał je od czasu do czasu, jakby obok codziennych notatek spisywanych w zeszytach.
To nie jest typowa autobiografia medalistki olimpijskiej. Bliżej jej do opowieści o drodze przez marzenia, ambicję, zwątpienie, stratę i zmianę. To historia inspirowana prawdziwymi wydarzeniami, ale otwarta również na to, co symboliczne, intuicyjne i niewidoczne na pierwszy rzut oka.Autorka prowadzi czytelnika przez świat zwycięstw i porażek, budowania siły wewnętrznej, utraty gruntu pod nogami i szukania nowego sensu. Sport jest tu punktem wyjścia, ale ta opowieść dotyka doświadczeń znacznie bardziej uniwersalnych: budowania poczucia własnej wartości, odpuszczania tego, na co nie mamy wpływu, i odnajdywania własnej ścieżki.To książka dla tych, którzy chcą osiągać cele, ale też dla tych, którzy próbują pozbierać się, gdy życie nie układa się zgodnie z planem. Oktawia Nowacka – brązowa medalistka Igrzysk Olimpijskich w pięcioboju nowoczesnym z Rio de Janeiro (2016). Medalistka mistrzostw świata i Europy, zwyciężczyni Pucharu Świata. Dzięki wieloletniemu doświadczeniu sportowemu pomaga budować „mistrzowski mental” w sporcie i w biznesie.
Pod koniec ubiegłego roku skończyłem 67 lat. Po ukończeniu szkoły podstawowej podjąłem naukę w średnim studium zawodowym o profilu społeczno-prawnym. Następnie odbyłem dwuletnią służbę w OHP. Później rozpocząłem pracę w Hucie Warszawa.Resztę życia wyobrażałem sobie jako niekończącą się podróż dookoła świata własnym jachtem. Zamierzałem podróżować samotnie. To być może istotna cecha mojej osobowości, zwykle określana mianem mizantropii - choć zapewne nie jest to określenie do końca trafne. Nawet rozpocząłem budowę jachtu. Prace były już mocno zaawansowane - gotowy stał kadłub. Niestety okoliczności zmusiły mnie do porzucenia planów związanych z morzem. Ich realizacja ograniczyła się do kilku rejsów po naszych wodach przybrzeżnych i osłoniętych.Później podjąłem pracę w niewielkiej firmie nagrywającej kasety z muzyką z gatunku pop-jazz. Przede wszystkim projektowałem okładki, ale zajmowałem się także wieloma innymi rzeczami. We wczesnych latach 90. wstąpiłem do szkoły o profilu ezoterycznym. Jej dźwięczna nazwa brzmiała Akademia Astrobiologii. Wbrew pozorom nie wykładano tam niczego na temat życia w kosmosie.Pod koniec lat 90. pojawiły się u mnie ciężkie i przewlekłe choroby - problemy żołądkowe oraz choroby stawów. Jeszcze później opiekowałem się matką, która z wiekiem zniedołężniała i popadła w chorobę psychiczną.Od chwili jej śmierci zajmuję się psychotroniką, ezoteryką i oczywiście pisaniem. Cokolwiek opisuję, miało miejsce w rzeczywistości. Choć niektóre sprawy mogą wydawać się mało wiarygodne i część osób uważa zapewne, że co najmniej przesadziłem - zwłaszcza jeśli chodzi o bardziej niezwykłe wydarzenia - takie opinie są mi nawet na rękę. Niech sobie myślą, że zmyśliłem. Tymczasem za każdym razem dochodzę do wniosku, że zdarzenia, które naprawdę miały miejsce, są ciekawsze od czegokolwiek, co mógłbym wymyślić.Rodziny nie założyłem i nie noszę się z takim zamiarem.Przed kilkunastoma laty przeniosłem się z Warszawy do Żyrardowa, gdzie na razie pozostaję. Na przeprowadzkę wpłynęły względy ekonomiczne. Mieszkam sam z dwoma kotami. Nie chciałem żadnego, a mam dwa. O tym, w jaki sposób wszedłem w ich posiadanie, również pisałem. Ten kot, o którym była mowa w opowiadaniu zatytułowanym "Mrówki", zamieszczonym w książce "Dzień jak co dzień", już nie żyje - miał raka. Zamiast niego jest inny. Koty muszą być dwa.
Pod koniec ubiegłego roku skończyłem 67 lat. Po ukończeniu szkoły podstawowej podjąłem naukę w średnim studium zawodowym o profilu społeczno-prawnym. Następnie odbyłem dwuletnią służbę w OHP. Później rozpocząłem pracę w Hucie Warszawa.Resztę życia wyobrażałem sobie jako niekończącą się podróż dookoła świata własnym jachtem. Zamierzałem podróżować samotnie. To być może istotna cecha mojej osobowości, zwykle określana mianem mizantropii - choć zapewne nie jest to określenie do końca trafne. Nawet rozpocząłem budowę jachtu. Prace były już mocno zaawansowane - gotowy stał kadłub. Niestety okoliczności zmusiły mnie do porzucenia planów związanych z morzem. Ich realizacja ograniczyła się do kilku rejsów po naszych wodach przybrzeżnych i osłoniętych.Później podjąłem pracę w niewielkiej firmie nagrywającej kasety z muzyką z gatunku pop-jazz. Przede wszystkim projektowałem okładki, ale zajmowałem się także wieloma innymi rzeczami. We wczesnych latach 90. wstąpiłem do szkoły o profilu ezoterycznym. Jej dźwięczna nazwa brzmiała Akademia Astrobiologii. Wbrew pozorom nie wykładano tam niczego na temat życia w kosmosie.Pod koniec lat 90. pojawiły się u mnie ciężkie i przewlekłe choroby - problemy żołądkowe oraz choroby stawów. Jeszcze później opiekowałem się matką, która z wiekiem zniedołężniała i popadła w chorobę psychiczną.Od chwili jej śmierci zajmuję się psychotroniką, ezoteryką i oczywiście pisaniem. Cokolwiek opisuję, miało miejsce w rzeczywistości. Choć niektóre sprawy mogą wydawać się mało wiarygodne i część osób uważa zapewne, że co najmniej przesadziłem - zwłaszcza jeśli chodzi o bardziej niezwykłe wydarzenia - takie opinie są mi nawet na rękę. Niech sobie myślą, że zmyśliłem. Tymczasem za każdym razem dochodzę do wniosku, że zdarzenia, które naprawdę miały miejsce, są ciekawsze od czegokolwiek, co mógłbym wymyślić.Rodziny nie założyłem i nie noszę się z takim zamiarem.Przed kilkunastoma laty przeniosłem się z Warszawy do Żyrardowa, gdzie na razie pozostaję. Na przeprowadzkę wpłynęły względy ekonomiczne. Mieszkam sam z dwoma kotami. Nie chciałem żadnego, a mam dwa. O tym, w jaki sposób wszedłem w ich posiadanie, również pisałem. Ten kot, o którym była mowa w opowiadaniu zatytułowanym "Mrówki", zamieszczonym w książce "Dzień jak co dzień", już nie żyje - miał raka. Zamiast niego jest inny. Koty muszą być dwa.
Dziennik podróży z Rzymu do Florencyi przedsięwzięty 4go Maja 1830 Henrietty Ankwiczówny jest szczególny z kilku powodów. Sa to 82 stroniczki gęsto zapisane przez 19-letnią panienkę, której wiedza na temat Włoch, ich kultury materialnej i duchowej, była zaskakująco duża. Opis trasy podróży, przebytej z rodzicami, kuzynką i w szerszym gronie, jest bardzo ciekawy tak pod kątem faktograficznym, jak i językowym. Urodzona w Machowej hrabianka Henryka Ewa Ankwiczówna, za granicą nosząca imię Henrietta, po latach miała wrócić z rodzicami do Polski i zamieszkać w Krakowie, w Willi Decjusza. W czasie pobytu w Rzymie poznała Adama Mickiewicza i stała się bohaterką kilku jego utworów jako Ewa, ciccerone lub adresatka wierszy. Jej Dziennik, napisany po polsku na prośbę poety, zawiera wzmianki o jego utworach jako źródle przyjemności i pociechy oraz o nim jako przywoływanym parokrotnie Autorze. Rękopis Ankwiczówny (przechowywany w Bibliotece Polskiej w Paryżu) został odczytany i przetranskrybowany, opatrzony wstępem i objaśnieniami przez Marię Cieślę-Korytowską oraz zilustrowany licznymi wizerunkami włoskich zabytków, o których pisze autorka Dziennika. Dużą atrakcję książki stanowią niewątpliwie reprodukcje rękopisu, które dzięki opracowaniu graficznemu stają się łatwiej czytelne.
Książka jest opisem doświadczeń autorki w walce z rakiem. Walki wygranej, ale ogromnym kosztem. Jest to choroba, która stała się plagą we współczesnym świecie i wywraca życie każdej cierpiącej na nią osoby. Potrafi zniszczyć nie tylko ciało, ale i ducha, trzymając w ciągłej niepewności, czy to już na pewno koniec. Czy można już odetchnąć i wrócić do normalnego życia.
"Jagododowa wojowniczka" to niezwykle osobista opowieść o stracie mojej ukochanej sześciomiesięcznej córeczki Jagódki, która zmagała się z mutacją genetyczną na 9. i 13. chromosomie, kraniostenozą, wytrzeszczem gałek ocznych, niedomykalnością zastawek, ubytkiem w przegrodzie międzyprzedsionkowej oraz wieloma innymi zaburzeniami, o których przeczytacie w książce.To historia o macierzyństwie, miłości i poszukiwaniu siły po śmierci upragnionego dziecka. Poznacie również najbliższe mi osoby - córkę, męża i wiernego pieska - a także dowiecie się, co robię na co dzień, czym się zajmuję i w jakie projekty się angażuję.To prawdziwy wyciskacz łez - wzruszający hołd dla zmarłej córki, a zarazem przewodnik dla rodziców zmagających się z podobnymi zaburzeniami. Wierzę, że moja Jagodziana, patrząc na mnie z góry, jest moją wierną fanką, kibicuje mi w moich działaniach, jest ze mnie dumna i kocha mnie bezgranicznie tak samo, jak ja kocham ją.Monika Szyszka-Mnich ukończyła studia na kierunkach ochrona środowiska oraz biologia człowieka. Pracuje w Miejskim Przedsiębiorstwie Komunikacyjnym w Poznaniu - zarówno jako pracownik administracyjny, jak i kierowca autobusu. Od 2009 roku mieszka w Poznaniu. Jest szczęśliwą żoną, matką oraz opiekunką najwierniejszej psiej towarzyszki o imieniu Bella. Jest honorową dawczynią krwi i bierną instruktorką nauki jazdy.W wolnych chwilach uwielbia podróżować, gotować, spacerować i spędzać czas z najbliższymi. Interesuje się medycyną i literaturą - sama tworzy wiersze oraz pisze artykuły do firmowej gazetki. Zamiłowanie do tworzenia towarzyszyło jej od najmłodszych lat, dopiero jednak śmierć córki stała się natchnieniem do napisania debiutanckiej książki opowiadającej o jej losach.
"Wiesz, że na świecie kiedyś była wojna?" - to pytanie usłyszał sześcioletni Wiktor Słojkowski od swojej babci Zofii.Ostatni głos to opowieść o wojnie widzianej oczami dzieci, które musiały dorosnąć zbyt szybko. To historie pełne strachu, odwagi, straty i nadziei - zapisane nie w podręcznikach, lecz w pamięci tych, którzy je przeżyli.Spotkamy niezwykłych świadków historii: uczestniczkę Powstania Warszawskiego i kurierkę gen. Tokarzewskiego Annę Reszuto, aktorkę i modelkę Helenę Norowicz, aktora Jerzego Nasierowskiego, artystę Andrzeja Szwana oraz innych. Ich wspomnienia prowadzą czytelnika przez okupowaną Warszawę, podlaskie wsie i powojenną Polskę, odsłaniając świat, którego już nie ma.To nie jest kolejna książka o wojnie. To spotkanie z ludźmi, którzy noszą ją w sobie do dziś. Ostatni głos przypomina, że historia mieszka w ludziach, a pamięć jest najcenniejszym dziedzictwem, jakie możemy ocalić.
W tomie II "Byłem więźniem" autor opisuje swoje dalsze losy w łódzkim areszcie, proces pod dyktando Prokuratury Krajowej Ziobry oraz pobyt w więzieniach w Iławie i we Wrocławiu. Tematem przewodnim książki jest jednak życie po życiu, a dokładnie przekonanie, że nasza egzystencja i świadomość nigdy się nie kończą. Niby nic nowego, lecz autor w unikalny sposób udowadnia tę Prawdę, zestawiając relacje osób, które doświadczyły śmierci klinicznej, z relacjami tych, którzy podczas regresji hipnotycznych widzieli swoje poprzednie wcielenia. Opisuje również okresy pomiędzy kolejnymi wcieleniami, czyli czas przebywania w naszym prawdziwym Domu."Maniuś był z nami pół roku. Za nieodpowiedni żart skazano go na sześć lat więzienia i wywieziono do Zakładu Karnego w Sieradzu. Tam umarł na atak serca"."Wszyscy słyszeli o Tomaszu Komendzie czy Arkadiuszu Krasce, ale mało kto na wolności wyobraża sobie, że takich jak oni w polskich więzieniach gniją tysiące. Całkiem niewinnych lub winnych częściowo ()"."Lokal wynajmowali studenci. Skarżyli się na smród, który rzekomo wydobywał się ze ścian. Okazało się, że wnęka przy balkonie była mniejsza od tych, które zrobiono w identycznych mieszkaniach w kamienicy. Pod tynkiem i warstwą cegły spoczywał martwy Mieczysław"."Macie () okazję przeczytać o tym, co z ogromną dozą pewności stanie się z wami na progu i za progiem śmierci ciała"."() dopóki nie wróciłem z martwych, nigdy wcześniej tak naprawdę nie widziałem kwiatu. () Teraz patrzę na las, na kwiat, na ptaka i mówię: To jestem ja, to jest część mnie!"."Poddawani regresji opisują Dom Ojca - w którym żyjemy na stałe pomiędzy kolejnymi wcieleniami, zintegrowani z naszym wyższym Ja - jako odwzorowanie ziemskich miast, budynków, ludzi, przyrody - fauny i flory. Jednak każdy z tych elementów jest tam doskonały i posiada więcej wymiarów niż na Ziemi".
Ta książka proponuje nowy sposób przechowywania pamięci. Znajdują się tu opowieści o zmarłym i analizy jego twórczości, ale też limeryki i prace plastyczne. Do bliskich Marcina Giżyckiego należą bowiem zarówno ludzie pióra, jak i pędzla. Powstała dzięki nim mozaika słów i obrazów stanowi alternatywę dla tradycyjnej księgi pamiątkowej. Tym samym udało się stworzyć złożony portret bohatera - filmowca, historyka sztuki, krytyka, fotografa, eseisty, poety, profesora akademickiego, podróżnika, dziennikarza, miłośnika bluesa. Człowieka orkiestry. Jest to więc lektura również dla tych, którzy "faceta w zadymie" nie znali, ale których interesuje sztuka, film, fotografia, poezja, Ameryka, historia, a także - przedłużanie życia poprzez opowieść. Wśród autorek i autorów tomu znaleźli się Agnieszka Holland, Anda Rottenberg, Marek Bieńczyk, Eliza Kącka, Piotr Sommer, Ewa Kuryluk, Piotr Dumała, Lech Majewski i wielu innych znakomitych pisarzy i pisarek, artystek i artystów. Współfinansowano ze środków Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej
W listopadzie 1942 roku siedemdziesięciu żołnierzy Armii Czerwonej zorganizowało ucieczkę z obozu Auschwitz. Wśród nich znajdował się więzień numer 1418, Andriej Pogożew. Pogożew trafił do niewoli niemieckiej podczas chaotycznego odwrotu Armii Czerwonej w 1941 roku. Wraz z 20 tysiącami innych radzieckich żołnierzy został wysłany do Auschwitz. Rok później żyło zaledwie stu z nich. We wstrząsającej relacji szczegółowo opisuje życie i śmierć w obozie - choroby i niedożywienie, przerażające warunki i okrucieństwa, które zabiły prawie wszystkich jego towarzyszy. Ta opowieść jest tym bardziej wyjątkowa, że Andriej Pogożew wziął udział w jednej z nielicznych udanych ucieczek z obozu. Dwadzieścia lat później więzień numer 1418 złożył zeznania przeciwko strażnikom z Auschwitz przed frankfurckim sądem. Andriej Pogożew urodził się w 1912 roku w Doniecku na Ukrainie i przed wojną pracował jako górnik i inżynier górniczy. W czerwcu 1941 roku został powołany do wojska, a we wrześniu trafił do niemieckiej niewoli. Po roku w obozie Auschwitz uciekł, został schwytany, a potem ponownie uciekł. Po wojnie wrócił do pracy w kopalni. Zmarł w 1990 roku.
Spowiedź to oryginalna, pełna wersja świadectwa Calka Perechodnika mieszkańca Otwocka, policjanta żydowskiego w tamtejszym getcie, kronikarza Zagłady. Tekst pełen jest goryczy, ale i bardzo wnikliwych obserwacji. Zawiera oskarżenie narodu niemieckiego za jego konkretne cechy, ale jednocześnie obarcza też winą za zaistniały stan narody polski i żydowski. Gniew Perechodnika nie omija nawet jego samego.
testWspomnienia Idy Grinspan (1929-2018), napisane wspólnie z Bertrandem Poirot-Delpechem (1929-2006), dziennikarzem i pisarzem, od 1986 r. członkiem Akademii Francuskiej, to przejmująca opowieść ocalałej z Holokaustu, która jako 14-letnia dziewczynka została deportowana do Auschwitz i której udało się przetrwać. Książka jednak nie zamyka się w granicach wyznaczonych przez druty obozu. Wiele miejsca Ida Grinspan poświęca swojemu życiu przed deportacją, pozwala to nie tylko raz jeszcze spojrzeć, tym razem oczami kilkunastoletniej dziewczynki, na życie i dramat Auschwitz, ale daje też możliwość wejrzenia w życie Żydów w okupowanej Francji. Opowiada także o traumie późniejszych lat, o powrocie do życia i nadziei, o dojrzewaniu do wspomnień i zaangażowania się w podtrzymywanie pamięci o Holokauście, co zajęło bohaterce ponad czterdzieści lat.Wiele osób, może nawet większość tych, którzy przeżyli Holocaust, nie chciało o tym mówić, uciekało od wspomnień, starało się zacząć nowe życie, odcinając się od przeszłości. Ida nie należała do tej grupy. Miała potrzebę mówienia o swoich doświadczeniach i miała ogromną odwagę dzielenia się nimi. Zwracała uwagę na kwestie fundamentalne, jak godność, którą w obozie przywróciła zdobyta łyżka; solidarność, bez której w warunkach obozowych nie byłoby szans na przeżycie. [] Obóz nie zabił w niej [] człowieczeństwa. Nie była zdolna do nienawiści i zemsty. Swoją energię i mądrość skierowała na edukację. Wyjazdy do Auschwitz i dawanie świadectwa nie były dla niej formą terapii. Robiła to, bo była przekonana o sile edukacji, bo chciała być "użyteczna".Z recenzji dr hab. Doroty Suli
Agata Tuszyńska zaprasza do swojego świata, gdzie pamięć i przeszłość splatają się w nieoczekiwanych konstelacjach.
Pozwala obcować z bohaterami swoich książek i najważniejszymi osobami jej życia. Spotykają się tu Maria Kuncewiczowa z Janem Brzechwą i Zofią Kucówną, Irena Krzywicka z Kazimierzem Brandysem i rodzicami autorki.
Są dziecięce grzybobrania i całkiem dorosłe fascynacje, szkolne radości i niezmienne obawy upływających lat. Jest miłość, ukochany jamnik, echa dzieciństwa. Kazimierz nad Wisłą, Paryż, Toronto. Dramat wojny, nadzieje ocalonych i zglobalizowany XXI wiek.
To książka odsłaniająca kulisy pisarskiego warsztatu, podpowiadająca, jak się zatrzymać w chaosie codzienności, książka w której tragedia spotyka się z anegdotą.
Black Sabbath - jedna z najbardziej wpływowych, prowokacyjnych i odnoszących sukcesy grup wszech czasów, okrzyknięta przez "Rolling Stone" "Beatlesami heavy metalu" - wraz ze swoim barwnym, charyzmatycznym frontmanem Ozzym Osbourne'em na zawsze odmienił oblicze muzyki popularnej.Ich powrotny album 13 - nagrany w niemal całkowicie oryginalnym składzie - błyskawicznie wspiął się na szczyty list przebojów na całym świecie. Album opowiada historię Black Sabbath, ich klasycznych utworów, a także solowej kariery Ozzy'ego.Paul Elliott pisze dla magazynów "Mojo", "Classic Rock", "Q" oraz "Kerrang!" i wielokrotnie przeprowadzał wywiady z Black Sabbath.Carol Clerk, była redaktorka działu newsów w "Melody Maker", zdobyła tytuł dziennikarza roku przyznawany przez branżowe stowarzyszenie PPA za relację z koncertu Live Aid na Wembley. Jest autorką wielu książek, m.in.: Pogue Mahone: Kiss My Arse, The Saga of Hawkwind, Madonna Style oraz Vintage Tattoo Flash. Zmarła w 2010 roku.
Autor przyszedł na świat w Warszawie na trzy lata przed wybuchem II wojny światowej. Dorastał w cieniu dramatycznych wydarzeń, które na zawsze odcisnęły piętno na jego pokoleniu. Ukończył reaktywowaną po wojnie, cenioną Szkołę Wojciecha Górskiego, a następnie Politechnikę Warszawską. Choć nie został pisarzem, przez całe życie pielęgnował wartości humanistyczne wyniesione z młodości.Do spisania swoich wspomnień skłoniła go dopiero jesień życia i potrzeba zachowania pamięci o doświadczeniach własnych oraz całego pokolenia. Jego teksty, publikowane wcześniej na łamach "Kresowych Stanic" i "Smug Na Niebie", spotkały się z uznaniem czytelników oraz przyjaciół.Książka jest szczerym, pozbawionym upiększeń świadectwem Warszawiaka, który przeżył lata wojny i powojennych zmagań z rzeczywistością naznaczoną cierpieniem, stratami i walką o zachowanie człowieczeństwa. To osobista opowieść o trudnych czasach, w których zło dotknęło Polskę z różnych stron, ale także o pamięci, wartościach i sile ludzkiego ducha.Publikacja łączy walor historycznego świadectwa z literacką opowieścią o losach zwykłego człowieka uwikłanego w wielką historię. Ostateczną ocenę jej znaczenia pozostawia samym Czytelnikom.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
