Urmatt to mała miejscowosć w Alzacji, gdzie kompozytor przebywał podczas IV Kursów Akordeonowych w Mutzig w 1988 roku. Tam też odbyło się prawykonanie kompozycji. Utwór dedykowany jest organizatorce kursów Simone Lorentz.
Suita dziecięca to zbiór sześciu miniatur na fortepian, które wprowadzą młodych pianistów w świat różnorodnych form muzycznych. Każda część suity to unikatowa adaptacja utworów akordeonowych Andrzeja Krzanowskiego ze zbioru "Kalangra", oferująca nowe wyzwania wykonawcze. Dzięki zróżnicowanym metrum, formom i charakterowi utwory rozwijają umiejętności techniczne i interpretacyjne, jednocześnie dostarczając wiele radości z gry. Idealne dla uczniów, którzy pragną poszerzyć swoje muzyczne horyzonty i wzbogacić repertuar.
Relief III (1985) składa się z dziewięciu sekcji oddzielonych od siebie podwójnymi kreskami taktowymi, które poprzedza cezura, fermata lub pauza. Odcinki te nie powtarzają się, natomiast zachowana jest pewna stałość motywiczna, korzystająca z trytonowo-sekundowego materiału dźwiękowego. Lento appassionato ulega niewielkim wahaniom, lecz nie wykracza poza granice tempa wolnego. Dynamika, na ogół cicha, wyraźnie zmienia się tylko dwa razy. Gęsta faktura i niełatwy, choć precyzyjnie zapisany rytm, wskazują na inspiracje systemem messiaenowskim. Na uwagę zasługuje również zestawianie obrazu rytmicznego z graficznym zapisem nakładających się na siebie dźwięków, a także akord końcowy, jakby innego pochodzenia, zbudowany z dźwięków c-d-es. Utwór ten (w roku, w którym został napisany) zdobył I nagrodę na Konkursie Kompozytorskim w Kamieniu Pomorskim, a rok później zabrzmiał na Legnickich Dniach Muzyki Kameralnej i Organowej w wykonaniu Juliana Gembalskiego wybitnego organisty i przyjaciela kompozytora. fragment wstępu Grażyna Krzanowska
Gakkaj Andrzeja Krzanowskiego to cykl pięciu utworów na akordeon, który otwiera przed młodymi muzykami świat muzycznych wyzwań i możliwości. Choć dedykowany dzieciom, cykl ten nie jest banalny wymaga od wykonawców zarówno sprawności technicznej, jak i wyobraźni interpretacyjnej. Każdy z utworów stanowi odrębną muzyczną opowieść, która pozwala młodym akordeonistom nie tylko rozwijać umiejętności, ale także wyrażać siebie i swoją artystyczną wrażliwość. To doskonały materiał dla tych, którzy pragną poszerzać swoje muzyczne horyzonty i szukają repertuaru łączącego edukację z radością gry. "Gakkaj" daje możliwość zaprezentowania swoich umiejętności zarówno podczas lekcji, jak i koncertów, oferując równocześnie inspirującą podróż w świat muzyki współczesnej.
Andrzej Krzanowski w komentarzu zamieszczonym w książce programowej XVI Festiwalu Muzyki Współczesnej we Wrocławiu w 1988 wskazał na próby eksperymentowania w zakresie barwy i architektoniki w całym cyklu . W przypadku Reliefu IV eksperyment ów dotyczy przede wszystkim wyboru instrumentarium: sopranu głosu o rozległej skali (hdes3) i dzwonów, które w takim zestawieniu występują niezwykle rzadko. Obie partie łączy podobieństwo materiału dźwiękowego, wynikającego z zastosowania interwaliki sekundowo-trytonowej, a także motywika melodyczno-rytmiczna. Wokaliza ad libitum sopranu i śpiewające dzwony, dopełniając się, tworzą niezwykłą i nasyconą opowieść o zadumie, tęsknocie i pragnieniach. Utwór został skomponowany na zamówienie Małgorzaty Armanowskiej, zaprzyjaźnionej z kompozytorem znakomitej śpiewaczki i wielokrotnej interpretatorki jego dzieł wokalnych. Pierwsze wykonanie utworu odbyło się z udziałem jej i perkusisty Wiktora Szmańdy podczas 26. Poznańskiej Wiosny Muzycznej w kwietniu 1986 roku. fragment wstępu Grażyna Krzanowska
Relief I Andrzeja Krzanowskiego, skomponowany w 1984 roku w Czechowicach-Dziedzicach, otwiera cykl dziewięciu utworów na akordeon w obsadzie solowej lub kameralnej. Utwór ma sarkastyczny charakter i wielosegmentową formę, zbudowaną z naprzemiennych segmentów dysonansowych (głównie septymowych) i dwugłosowych odcinków prowadzonych w ruchu przeciwnym. Elementy te uzupełniają ciągi repetowanych współbrzmień, zwieńczone zaskakującym nebbioso (zamglonym). Kompozycja pełna jest nerwowości, zrywanych fraz i precyzyjnie budowanego napięcia, prowadzącego do efektownego zakończenia na opadającym klasterze z akordem Fis-dur. Sarkastyczna energia Reliefu I przypomina błazna szydzącego, drwiącego, zamyślonego i triumfującego. Utwór został zadedykowany rodzinie Menard z Francji, a prawykonania dokonał kompozytor w sierpniu 1988 roku podczas Wakacyjnych Kursów Nowej Muzyki w Darmstadcie.
Krótki, trzyczęściowy utwór o wyrafinowanym języku harmonicznym. Rękopis został znaleziony w 2011 r. w zbiorze Mogensa Ellegaarda, przechowywanym w Królewskiej Bibliotece Muzycznej w Kopenhadze. Utwór był dedykowany Ellegaardowi, uważanemu za ojca współczesnej muzyki akordeonowej.
Witold Lutosławski fascynował Andrzeja Krzanowskiego niezwykłą osobowością i muzyczną mądrością. To od niego Andrzej uczył się odpowiedzialnego i precyzyjnego zapisu każdej nuty, a także dbałości o czytelność formy i czystość przekazu. Wyrazem tego podziwu jest dedykacja Panu Witoldowi Lutosławskiemu umieszczona na stronie tytułowej dwóch kompozycji: skomponowanego w styczniu 1986 r. Reliefu V i dwa lata później III Kwartetu smyczkowego. W wiolonczelowym Reliefie uderza bogactwo odcieni emocjonalnych. Dźwięki to poddawane są porywającej energii animato, to przybierają kształt uduchowionych fraz, podobnych do tych z II Symfonii czy Audycji VI. Brak motoryki i szerokie gitarowe arpeggia, gra zarówno con passione, jak i con dolcezza, przy stosowaniu niezwykle plastycznej i niuansowej dynamiki, nadają dziełu charakter wypowiedzi osobistej. Prawykonanie utworu miało miejsce w Londynie w marcu 1987 r. grał Roman Jabłoński. fragment wstępu Grażyna Krzanowska
Relief VII (1988) jest kompozycją, w której niczym echo odbijają się frazy Audycji VI i Reliefu IV. Tym razem przywołują je dzwony rurowe w motywach sekundowo-trytonowych oraz, w ogólnym rysunku, pozostałe instrumenty perkusyjne. W akordeonie przeważa narracja swobodnej repetycji, często oparta na rozłożonych strukturach nonowych, zakończona czterema cichymi, powtarzającymi się zwrotami harmonicznymi (jakby kadencjami) i finalną, nieco okrojoną toniką. Tempo Lento appassionato e lontano może wskazywać na poszukiwanie nowej, dalekiej i jednocześnie sądząc po zapisie rytmicznym dość trudnej i wymagającej drogi. Jest to jeden z ostatnich utworów Andrzeja Krzanowskiego. Jego prawykonanie miało miejsce 15 sierpnia 1988 w Darmstadcie podczas Międzynarodowych Wakacyjnych Kursów Nowej Muzyki; kompozytor wykonał partię akordeonu, na perkusji zagrał Chris Brannick. fragment wstępu Grażyna Krzanowska
Relief VI Andrzeja Krzanowskiego, skomponowany w 1986 roku w Czechowicach-Dziedzicach, to dzieło na akordeon basowy amplifikowany, dedykowane francuskiemu akordeoniście Alainowi Abbottowi. Utwór wyróżnia się wyraźnym dualizmem agogiczno-wyrazowym, opartym na kontrastach między spokojnym Lento assai e tranquillo a dynamicznym Allegro con vigore. Ta struktura tworzy wyrazistą, dwuelementową formę, której jedność zapewniają wspólny materiał dźwiękowy (oparty na skali półtoncały ton) oraz niestabilność rytmiczna uzyskana dzięki fermatom i dodanym kropkom. Utwór, będący jedną z dwóch kompozycji Krzanowskiego na amplifikowany akordeon basowy, miał swoje prawykonanie 27 stycznia 2012 roku podczas Festiwalu Witolda Lutosławskiego Łańcuch IX w interpretacji Klaudiusza Barana. Relief VI stanowi wyjątkowe połączenie technicznej złożoności z emocjonalną ekspresją.
Relief II Andrzeja Krzanowskiego, skomponowany w latach 19841989, to przykład głębokiej inspiracji sztukami plastycznymi, zwłaszcza techniką rzeźbiarską, którą kompozytor przełożył na muzyczny język. Akordeon, jako instrument o ogromnych możliwościach kształtowania barwy, dynamiki i artykulacji, stał się idealnym medium do stworzenia muzycznego reliefu, w którym dźwiękowe pasma rozszerzają się i zwężają w konsekwentnie przetworzonym materiale dźwiękowym opartym na półtonach i całych tonach. Utwór nie jest dramatyczny ani wirtuozowski; jego narracja rozwija się w powolnym tempie, w subtelnych zmianach dynamiki i gęstości dźwięków. Statyczny charakter muzyki, zapisany za pomocą poziomych linii na tle regularnych kresk taktowych, urozmaicają wibracje i sporadyczne akordy. Kontemplacyjna atmosfera i dedykacja Toshiemu Hosokawie, japońskiemu kompozytorowi, nadają dziełu wyjątkowy charakter, co tłumaczy jego potoczną nazwę japoński.
Nocturne Andrzeja Krzanowskiego na dwa akordeony to subtelna miniatura, skomponowana wiosną 1987 roku. Pomimo wzrastającego zainteresowania akordeonową twórczością Krzanowskiego, kompozytor w tym utworze unika eksperymentalnych środków wyrazu i wirtuozerskich popisów, skupiając się na prostocie i przestrzenności brzmienia. Kompozycja trwa około sześciu minut i cechuje się zmiennym nasileniem energii dźwiękowej, budując szeroką przestrzeń dźwiękową dzięki dialogowi między dwoma akordeonami. Dedykowana Marcie Bene i Mogensowi Ellegaardowi, powstała podczas pobytu Krzanowskiego na kursach Time of Music w Viitasaari w Finlandii. Prawykonanie odbyło się 12 listopada 1987 roku w Instytucie Polskim w Wiedniu, a wykonali je Jerzy Łukasiewicz i Wiesław Strombek.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
