Niniejsza publikacja omawia w kompleksowy sposób tematykę obecności i działalności niemieckich sił zbrojnych w dystrykcie lubelskim w czasie II wojny światowej. Oprócz kwestii związanych ze strukturą organizacyjną niemieckiej armii i rozmieszczenia poszczególnych oddziałów zostały zaprezentowane takie zagadnienia, jak: ich udział w akcjach przeciwpartyzanckich i pacyfikacyjnych, niemieckie sądownictwo wojskowe, dyslokacja i charakterystyka obozów jenieckich, a także stosunki z ludnością, administracją cywilną dystryktu, policją niemiecką czy kwestie życia codziennego żołnierzy niemieckich. Monografia otwiera nowy rozdział w badaniach nad problematyką Wehrmachtu na Lubelszczyźnie i może stanowić pewien wyznacznik do podobnych dociekań naukowych dotyczących pozostałych okupowanych ziem polskich czy też obszaru Europy Środkowo-Wschodniej. Ponadto książka ze względu na opisaną dyslokację niemieckich oddziałów, jest podstawą do prowadzenia dalszej kwerendy o charakterze prozopograficznym, której celem byłoby zerwanie z anonimowością i identyfikacja z imienia oraz nazwiska przebywających na Lubelszczyźnie żołnierzy niemieckich.
Spis treści:WstępI. Zagmatwane koleje losu norweskiego Jana ChrzcicielaII. Okręty i ich załogiIII. Bitwa pod Svolder (Svold, Svoldr, w cieśninie Oresund)ZakończenieAneksyBibliografiaSpis map O książce:Wikingowie zapisali się w historii wczesnośredniowiecznej Europy przede wszystkim jako skandynawscy piraci, którzy pod wodzą swoich królów morskich (sjoekong) opanowali wybrzeża Europy, najpierw je plądrując, a potem prowadząc ekspansję u ujść wielkich rzek kontynentu. Z wód północnego Bałtyku wpływali rzekami w głąb Rusi, gdzie znani jako Waregowie ustanowili szlak do Konstantynopola (wiodący od Waregów do Greków). Zyskali też Normandię od władców Francji, gdzie nosili miano Normanów (nord men). To z północnej Francji, już ochrzczeni, udali się na podbój Sycylii, gdzie założyli swoje królestwo. Sięgnęli w międzyczasie po władzę nad Anglią (Hastings 1066). Podjęli też mniej spektakularny, bo niedokończony, podbój Irlandii. Dzięki swoim wiosłowym długim łodziom (landskip) o płytkim zanurzeniu mogli wpływać w głąb atakowanych krain i dokonywać tam zaskakujących desantów. Nie był to jedyny typ ich okrętu, gdyż nie gardzili też barkami i innymi przybrzeżnymi jednostkami. Atakowali błyskawicznie, wykorzystując konie zarekwirowane miejscowej ludności, choć nie brak też głosów o wykorzystywaniu przez nich podczas ekspedycji lądowych wozów o czterech kołach ze szprychami (na Dalekiej Północy nie gardzili zaś saniami zaprzężonymi w renifery). Generalnie jednak uznaje się, że wozy w Skandynawii miały charakter ceremonialny, a podczas wypraw wojennych wykorzystywano zwierzęta juczne O autorze:Paweł Skworoda (1978). Autor kilkunastu książek i artykułów popularnonaukowych z historii wojskowości. Specjalizuje się w staropolskiej sztuce wojennej XVIXVIII wieku. Publikował na łamach m.in.: Mówią Wieki, Focus Historia i De Re Militari.
Dursztyn. Spiska gwara i zwyczaje to książka wyjątkowa. Autor, Dursztynianin, prezentuje krótki rys historyczny Spisza i Dursztyna oraz zwyczaje obrzędowe i gospodarcze tej części Spisza. Całość wieńczy bogaty spis słownictwa gwarowego z końca XIX oraz z XX wieku. Antoni Sowa, będąc mieszkańcem Dursztyna, posługiwał się na co dzień słownictwem gwarowym, dlatego bardzo dobrze zna znaczenia wyrazów używanych w życiu codziennym i wie, w jakich sytuacjach dane słowo można zastosować. W gwarze mieszkańców Dursztyna, podobnie jak i całego Spisza, funkcjonuje wiele wyrazów pochodzenia węgierskiego, słowackiego, polskiego, rumuńskiego, rusińskiego oraz niemieckiego.W słowniczku zawartym w książce, obok znaczeń danego słowa gwarowego, znajdują się też definicje tych zapożyczeń (zaczerpnięte z elektronicznego słownika gwary spiskiej pod nazwą Korpus Spiski). Mamy nadzieję, że Dursztynianom ta książka posłuży do lepszego zrozumienia swojej historii, a osobom spoza Spisza przybliży zanikający już świat codzienności spiskiej wsi sprzed dziesięcioleci oraz bogaty zasób zwyczajów i gwary mieszkańców tego malowniczego zakątka Spisza.
W publikacji pokazano, że cyrk był ważną częścią miejskiego życia. Odbijały się w nim ówczesne mody i aspiracje, fascynacja egzotyką i niezwykłością, a także społeczne i narodowe podziały - niejednokrotnie przekraczane w obliczu wspólnych emocji i widowiskowych wrażeń. Za kolorową fasadą areny kryły się również lęki, obawy i obsesje ludzi żyjących w czasach wielkich przemian. Książka dla tych, których interesuje, czym zachwycali się dawni Poznaniacy.
"Prawa dziejowe" to jedna z najważniejszych i ostatnich książek prof. Feliksa Konecznego. Rozpoczął jej pisanie w kulminacyjnym momencie II wojny światowej, a ukończył w realiach państwa komunistycznego. Autor starał się w niej odpowiedzieć na pytanie o istnienie praw dziejowych, które rządzą losami państw i społeczności. Jego zdaniem badania historii powinny wznieść się ponad "przyczynkarstwo", a rozpocząć poszukiwania zasad niezmiennych, uniwersalnych w każdej epoce i pod każdą szerokością geograficzną."Nauka o cywilizacji jest po prostu wyższym piętrem nauki historii stanowiąc jej rozszerzenie, pogłębienie, a zarazem podniesienie. Wartość naukowa historii podniesie się wielokrotnie, gdy z kalejdoskopu zdarzeń i wydarzeń da się wreszcie wysnuć systematycznie syntezę" - pisał Koneczny.
Zwodowana w 1940 roku North Carolina była pierwszym amerykańskim nowo zbudowanym okrętem liniowym, który wziął udział w wojnie na Pacyfiku. W trakcie swojej intensywnej służby jednostka pokazała wielką przydatność w nowej dla pancerników roli, jaką stało się eskortowanie lotniskowców floty i wsparcie lądowych oddziałów ostrzałem armat artylerii głównej. Za rejsy bojowe jednostka otrzymała 15 Battle Stars, najwięcej spośród wszystkich pancerników US Navy podczas II Wojny Światowej. Po wycofaniu ze służby North Carolina uniknęła złomowania i do dziś można ją podziwiać w charakterze okrętu-muzeum
Poczet królów i książąt Polski - Jolanta BąkPublikacja przedstawia życiorysy polskich władców od Mieszka I do Stanisława Augusta Poniatowskiego. Biogramy uzupełniają liczne ilustracje, w tym reprodukcje obrazów Jana Matejki, a także mapy, które pomagają śledzić opisywane dzieje.
Kim był człowiek, którego nazwano „Kamiennym Murem” Konfederacji? Ekscentryk czy dziwak, szczęściarz czy geniusz, fanatyk czy wzór cnót? Thomas J. Jackson to jedna z najbardziej fascynujących i złożonych postaci wojny secesyjnej. Autor prowadzi czytelnika przez jego życie – od trudnego dzieciństwa i surowej nauki w West Point, przez doświadczenia wojny z Meksykiem i spokojne lata spędzone w Lexington, aż po wielkie kampanie, które uczyniły z niego legendę – rozważając, skąd brała się siła Jacksona i gdzie kryły się jego słabości. To nie tylko portret wielkiego wodza, lecz także człowieka głęboko religijnego, którego osobowość budziła podziw i kontrowersje. Ta pogłębiona o liczne cytaty z epoki lektura, o jednym z najbardziej rozpoznawalnych i niejednoznacznych bohaterów XIX-wiecznej Ameryki, zafascynuje zarówno pasjonatów historii wojskowości, jak i tych, których interesują opowieści o ludzkim charakterze w obliczu wielkich wyzwań.
W swojej najnowszej publikacji Jan Doktór analizuje z właściwą sobie ogromną erudycją fenomen życia religijnego i duchowego polskich żydów – począwszy od wieku XIII, czyli od momentu pojawienia się wyznawców judaizmu w Rzeczpospolitej, przez apogeum rozwoju ich kultury i religii na tych ziemiach, aż po czasy upadku Rzeczypospolitej, u schyłku wieku XVIII.
Zasadniczą część książki stanowią wspomnienia Róży Bauminger z obozu pracy przymusowej zorganizowanego w dawnej Państwowej Fabryce Amunicji w Skarżysku-Kamiennej, przejętej w czasie wojny przez Hasag (Hugo Schneider Aktiengesellschaft). Obejmują one okres ośmiu miesięcy między drugą połową listopada 1943 a lipcem 1944 r. Wspomnienia otwiera opis pierwszych chwil w obozie: sugestywny obraz pochodu udręczonych, bezradnych kobiet, targanych niepewnością i lękiem, zrozpaczonych, początkowo zrezygnowanych i oswojonych z myślą o śmierci, a po dotarciu do baraków stopniowo odzyskujących nadzieję na możliwość przetrwania. Oczami tych kobiet i ich współtowarzyszy niewoli, zmuszonych do pracy „na werku C”, przy produkcji materiałów wybuchowych, z użyciem tytułowych pikryny i trotylu, patrzymy na Hasag. Lektura kolejnych dziewięciu rozdziałów dostarcza wiedzy o obozowej rzeczywistości i jej doświadczaniu w rozmaitych odsłonach. Pisząc o Hasagu, Bauminger oparła się nie tylko na własnej pamięci, odwoływała się także do relacji współwięźniów, ale tylko tych, które sama zebrała dla Centralnej Żydowskiej Komisji Historycznej. Ich fragmenty, niekiedy bardzo obszerne, wplotła we wspomnienia na zasadzie cytatów, tworząc wrażenie wielogłosu. Poddawała je przy tym obróbce redakcyjnej, a ingerencje wprowadzone przez Bauminger nie ograniczały się do korekty jedynie stylistycznej, czasem miewały też charakter cenzuralny.„Mimo skromności, która posuwa się do niespotykanego we wspomnieniach obozowych stopnia bezosobowości, i właśnie dlatego, książka ma w sobie siłę prawdy” – pisał Józef Sieradzki w przedmowie do pierwszego wydania Przy pikrynie i trotylu. Prawdy o obozie, a także o społecznym usytuowaniu autorki, jego uwikłaniach i wynikających stąd ograniczeniach tego, w jaki sposób mogła ona tam i wtedy zostać zaświadczona. Ewa Koźmińska-Frejlak
Publikacja towarzyszy wystawie czasowej poświęconej przedwojennemu Muzeum Żydowskiemu w Berlinie – jego historii, zbiorom, a w szczególności archiwum ikonograficznemu. Ten niezwykły projekt miał dokumentować życie Żydów we wszystkich jego przejawach – stanowić wizualne dziedzictwo zgromadzone na tysiącach plansz. Pierwsza część katalogu zawiera artykuły poświęcone historii berlińskiej gminy żydowskiej, powstawaniu i interpretacji zbiorów muzealnych, działalności instytucji oraz powojennym losom kolekcji. Druga część prezentuje uporządkowane tematycznie zbiory fotografii i rysunków. Obejmuje obiekty związane z muzeum – jego architekturą i ekspozycjami, galerię portretów, a także plansze opowiadające o życiu społecznym i kulturalnym. Znajdują się tu też zdjęcia i ryciny synagog, cmentarzy czy obiektów religijnych. Obszerną część stanowią reprodukcje dzieł malarzy i rzeźbiarzy. Uroczyste otwarcie Muzeum Żydowskiego w Berlinie odbyło się 24 stycznia 1933 roku – zaledwie tydzień przed przejęciem władzy przez narodowych socjalistów w Niemczech. Zarówno muzeum, biblioteka, jak i pomieszczenia administracyjne gminy mieściły się na Oranienburger Straße, tuż koło Nowej Synagogi wzniesionej w 1866 roku – monumentalnej, bogato zdobionej budowli w stylu neomauretańskim, jednej z największych bożnic w Niemczech. Mimo że pierwsze muzea żydowskie w Europie pojawiały się już od końca XIX wieku (podobne instytucje powstały również we Wrocławiu, Kassel, Hamburgu, Frankfurcie, a także w Pradze, Warszawie i Wiedniu), to na tle innych instytucji berlińskie muzeum wybijało się podejściem do sztuki nowoczesnej. Celem berlińskiej instytucji nie było wyłącznie zachowywanie i pielęgnowanie przeszłości, lecz także promowanie sztuki najnowszej. Swoim zainteresowaniem obejmowała nie tylko problematykę religijną i aspekty rytualne, ale również rzeźby i obrazy ówczesnych artystów. Muzeum stało się jednym z największych tego rodzaju w Europie. W gazetach żydowskich chwalono ogrom kolekcji, zwracając uwagę na jej różnorodność i szeroki przekrój czasowy, obejmujący wiele epok. Muzeum stanowiło istotne centrum życia kulturalnego w Berlinie i zarazem azyl – miejsce spotkań i integracji tamtejszej społeczności żydowskiej. Oprócz ekspozycji w gmachu przy Oranienburger Straße organizowano koncerty i spotkania z artystami, m.in. spotkanie z malarką i graficzką Metą Cohen Hendel (1883–1970). Działalność muzeum zakończyła się nagle. Po nocy z 9 na 10 listopada 1938 roku Gestapo zajęło cały majątek instytucji. Tego samego wieczoru próbowano również spalić sąsiadującą z muzeum Nową Synagogę. Od 1939 roku Urząd Rzeszy do Spraw Genealogii (Reichssippenamt) wykorzystywał mieszczące się w budynku Generalne Archiwum Żydów Niemieckich oraz akta berlińskiej gminy żydowskiej do weryfikacji pochodzenia, a w rezultacie, by wydawać tzw. certyfikaty aryjskie bądź by odmawiać ich wystawienia. W 1940 roku Wehrmacht zamienił synagogę w magazyn. Następnie w budynku gminy Gestapo urządziło areszt i miejsce przesłuchań. - Fragment tekstu kuratorki Marty Kapełuś
Łemkowszczyzna, region kulturowy rozciągający się po dwóch stronach Karpat, w Polsce obejmuje południowe obszary województw podkarpackiego i małopolskiego: niewielki zachodni skrawek Bieszczadów, Beskid Niski, część Beskidu Sądeckiego z pasmami Radziejowej i Jaworzyny Krynickiej, a także Góry Szlachtowskie, zwane Małymi Pieninami. To ojczyzna Łemków, ruskich górali, którzy zamieszkiwali ją jako zwarta grupa etniczna do czasów powojennych wysiedleń na Ukrainę Sowiecką i na tzw. Ziemie Odzyskane. Łemkowie przetrwali ten cios, lecz nie wszystkim udało się powrócić w ukochane Beskidy, dlatego tętniące niegdyś życiem górskie doliny, pozbawione po 1947 roku mieszkańców, opustoszały, a przyroda zaczęła pochłaniać tereny przez stulecia przekształcane przez człowieka. Po dawnych czasach pozostały jednak kapliczki, przydrożne krzyże, wiejskie cmentarze oraz drzewa owocowe z przydomowych sadów. Wiele takich nieistniejących wsi objął teren Magurskiego Parku Narodowego. Łemkowszczyzna to jednak nie tylko tragiczna historia przesiedleń, a wcześniej krwawych walk o beskidzkie przełęcze w czasie obu wojen światowych. Jej obszar stanowi wspaniałą atrakcję przyrodniczą, krajoznawczą i historyczną. Spora część składających się na nią aspektów została opisana w niniejszej publikacji. Andrzej Piecuch - regionalista, przewodnik beskidzki górski i terenowy, honorowy przodownik turystyki górskiej i pilot wycieczek. Od ponad 35 lat zajmuje się inwentaryzacją zabytków powiatu gorlickiego. Autor publikacji książkowych, m.in.: Nad Sękówką, Cmentarze z I wojny światowej w Beskidzie Niskim, Cmentarze z I wojny światowej w Górach Hańczowskich i Paśmie Magurskim, współautor albumów Łemkowskie cerkwie i Opuszczone wsie ziemi gorlickiej. Pisze teksty do rocznika SKPB Magury i Kwartalnika Gorlickiego. Pasjonat pieszej turystyki górskiej, historii oraz fotografii.
Spis treści:WstępI. Kontekst militarny: rozpad hiszpańskiej armii i sił bezpieczeństwaII. Zmagania o AlcazarIII. Uzbrojenie używane podczas oblężenia AlcazaruBibliografiaSpis map O książce:Pisanie o hiszpańskiej wojnie domowej en bloc, a obronie toledańskiego alcazaru w szczególności jest przedsięwzięciem trudnym, a i niewdzięcznym. Podejmując związane z owym tematem zagadnienia nie sposób bowiem uniknąć formułowania ocen dotyczących jej natury. I to właśnie oceny, i to oceny najbardziej ogólne generują największą ilość kontrowersji. Stosunek do wojny hiszpańskiej od samego jej początku był bowiem rezultatem w większym stopniu poglądów politycznych piszących niż obiektywnej oceny faktów. Można nawet powiedzieć, że rolę faktów przejęła głęboka wiara w to, jak winny one wyglądać. W miarę upływu czasu sytuacja nie uległa zmianie, a prace dotyczące wojny hiszpańskiej wręcz uginają się pod ciężarem światopoglądowego oraz ideologicznego dogmatyzmu. Badacz zmuszony jest więc meandrować między pełnymi nienawiści filipikami z jednej, a często nonsensownymi opowiastkami dla pokrzepienia serc pisanymi z drugiej strony. Próba zachowania racjonalnego oglądu wydarzeń skutkuje zaś skokowym przyrostem ilości osób niechętnych zarówno dziełu, jak i autorowi.Skoncentrowanie wysiłku badawczego na obronie Alcazaru w Toledo wynikało z kilku powodów. Pierwszym jest to, że w literaturze polskiej wojskowy wymiar owych wydarzeń jest praktycznie nieznany. Autorzy wydawanych w dużych nakładach syntez sprowadzają działania w Toledo do kilkuzdaniowych akapitów, podsumowanych oceną wynikającą z ich politycznych poglądów oraz ideologicznych przekonań. (...)Drugi powód skoncentrowania się na Toledo wynika z faktu, że działania były swoistą soczewką oraz zwierciadłem całej pierwszej fazy hiszpańskiej wojny domowej... O autorze:Prof. dr hab. kmdr por. (rez.) Krzysztof Kubiak. Absolwent Akademii Marynarki Wojennej i Uniwersytetu Gdańskiego. Przez niemal dwie dekady związany z wyższym szkolnictwem wojskowym. Obecnie jest kierownikiem Zakładu Bezpieczeństwa Międzynarodowego na Uniwersytecie Jana Kochanowskiego w Kielcach. Zajmuje się przemocą militarną w stosunkach międzynarodowych, ze szczególnym uwzględnieniem okresu po II wojnie światowej, przemianami w obrębie sztuki wojennej, szeroko rozumianą nautyką, a także architekturą bezpieczeństwa obszarów polarnych.
Spis treści:WstępI. Przygotowania do wyprawyII. Wzięcie MaltyIII. Podbój Dolnego EgiptuIV. Podbój Górnego EgiptuV. Instytut EgipskiAneksySpis mapMapyO książce:Obóz mamelucki rozłożony był w Chobrakhitt na równinie. Opisując widok Mameluków, Dominik di Pietro w swych Voyagae historique zanotował: Ich ozdobna broń, którą błyskami rozświetlały promienie słoneczne, przepych ich czerwonego ubioru, bogate ozdoby charakterystyczne dla azjatyckich nacji, stanowiły uderzający kontrast z armią francuską, która pozbawiona wszystkich tych dekoracji, zajmowała jedynie front obsadzony paszczami dział i lasem bagnetów. Żołnierze, którzy go tworzyli, spoglądali na ruchy wroga i czekali tylko chwili, gdy się on przybliży, aby dać mu poznać wyższość dyscypliny wojskowej nad nierozważną odwagą powodowaną impulsem woli bądź kaprysem. Oczywiście słowa te zostały napisane po fakcie i dlatego zawierają tyle pewności siebie.Tymczasem 1 200 konnicy skoncentrowane przez Murada Beja wokół dziesięciu proporców, połyskując złotem i metalem, ruszyło do szarży. Pędząc na front złożony z czworoboków Reyniera, Viala i Dugua, wypadli na ich flanki i tyły, ale wszędzie dostali się pod morderczy ogień. Rzucili się następnie w kierunku wsi Mahallet Bekr. Przyjęci tutaj ogniem przez czworobok Desaixgo, zostali odrzuceni i zmuszeni do zawrócenia. Rozstrzeliwani salwowym ogniem sześcioszeregowych linii kwadratów, wspomaganych przez artylerię, miotali się między tymi ruchomymi twierdzami, nie mogąc żadnej z nich skruszyć. Nie na wiele zdała się szalona brawura i sława najlepszych jeźdźców. Bezsilni, rzucili się w końcu do ucieczki. Próba ponownego sformowania przez nich szyków udaremniona została przez artylerię...O autorze:Tomasz Rogacki (1959) przez wszystkie lata aktywności zawodowej był związany z Nakłem nad Notecią. Obecnie urzędnik a la retraite. Członek-założyciel Nakielskiego Bractwa Kurkowego pw. św. Jerzego. Epoka napoleońska, a zwłaszcza historia wojskowości tego okresu, stanowi jądro jego zainteresowań. Nieobce są mu również zagadnienia dotyczące wojny siedmioletniej na ziemiach polskich, wojen kolonialnych, lat 1815-1914 oraz I i II wojen światowych. Z wydawnictwem Inforteditions, które wydało dotąd 26 książek jego autorstwa (w sumie ukazało się już ponad 40 książek tego autora), współpracuje od ponad dwudziestu lat; pisał także artykuły do periodyku De Re Militari
Spis treści:WstępI. Wietnam i Europa w połowie XIX wiekuII. Siły stron i teatr działań wojennychIII. Przyczółek w TouraneIV. Ekspedycja sajgońskaPodsumowanieBibliografiaSpis map O książce:Współczesna historiografia wojen kolonialnych XIX wieku to walka dwóch głównych narracji, które możemy umownie nazwać kolonialną i tubylczą. Narrację kolonialną tworzyli historycy reprezentujący państwo-zdobywcę, dlatego też prace te skupiają się na apologetyce Europejczyków i skrajnie marginalnym przedstawieniu zbrojnego oporu państw tubylczych. Narracja tubylcza powstawała równocześnie z kolonialną, ale szerokie rozpowszechnienie uzyskała dopiero w drugiej połowie XX wieku. Obserwujemy tu odwrotną tendencję opisy opierają się na miejscowych źródłach, nawet jeśli są one fragmentaryczne i niewiarygodne.Badacze, którzy opisują historię podbojów kolonialnych z perspektywy XXI wieku, zazwyczaj opowiadają się po jednej ze stron, pomimo deklarowanych zasad obiektywnego i wszechstronnego podejścia do tematu. Powód jest banalny niedostępność źródeł jednej lub drugiej strony, a także bariera językowa. Szczególnie trafna jest ta obserwacja, gdy mówimy o podbojach kolonialnych w Azji Wschodniej lub Południowo-Wschodniej O autorze:Eugen Gorb (1989), z wykształcenia i powołania jest historykiem, miłośnikiem historii wojskowości XVII-XIX wieku. Po tym, jak wiosną 2022 roku został zmuszony do opuszczenia Mariupola, mieszka i pracuje w Czerkasach. W 2023 roku rozpoczął studia doktoranckie na Mariupolskim Uniwersytecie Państwowym (Kijów), będąc jednocześnie wizytującym badaczem we Francuskim Centrum Badawczym Nauk Humanistycznych i Społecznych w Pradze (CEFRES). Jest autorem szeregu książek z zakresu historii wojskowości XVII-XIX wieku oraz ponad 40 artykułów w języku ukraińskim, polskim i angielskim.
Strach jest wyjątkowym i przerażająco szczerym zapisem doświadczeń młodego człowieka zaplatanego w wojnę, która jak większość wojen jest konfliktem możnych i potężnych, pokarmem dla przemysłowców i narkotykiem dla ogarniętych patriotycznym (szowinistycznym?) obłędem mas. Wojna Chevalliera jest inna; mroczna, niechciana, bezsensowna. Wojna, na której nie ma bohaterów - jest tylko... strach. Jak pięknie powiedział John Berger, to książka, w której nie ma kartek, jest w niej tylko krzyk. Chyba nawet głośniejszy, niż w Na zachodzie bez zmian Remarque,a, czy w Dymach wojny Aramiljewa. I tym straszniejszy, że absolutnie nic, co napisał autor, nie przestało być aktualne dzisiaj.
Hara, potomek samurajów, to legenda cesarskiej floty. Całą wojnę spędził na niszczycielach bez szwanku wychodząc z najgorszych opresji. Dlatego zdobył sobie miano cudownego kapitana, a jeden z jego okrętów niezniszczalnego. Dowódca niszczyciela to dramatyczne wspomnienia, odsłaniające kulisy działań floty japońskiej i stosunki w niej panujące. To klasyka literatury wojenno-morskiej.
Album Poznań lat minionych. Miasto w czasach PRL tworzą zdjęcia wybrane spośród tysięcy negatywów Kazimierza Przychodzkiego oraz fotografii znajdujących się w zbiorach Wirtualnego Muzeum Historii Poznania Cyryl. Ten niepowtarzalny zbiór kadrów przedstawia sentymentalny obraz Poznania, który pozostaje w sercach mieszkańców i miłośników tego pięknego miasta. Każde zdjęcie wzbogacone jest opisem, który nie tylko zawiera miejsce i adres, ale często również opowiada krótką historię lub wskazuje, na co warto zwrócić szczególną uwagę, np. na menu wiszące na ścianie kultowego baru, przyczepę kempingową zaparkowaną przed Odwachem czy domki budnicze za fontanną Prozerpiny. Album został podzielony na sześć części: Stare Miasto, Nowe Miasto, Wilda, Grunwald, Jeżyce i Neony. Zapraszamy m.in. nad Wartę, do kawiarnianych ogródków, na obiad do kultowych barów, na zakupy do ulubionych domów handlowych, na lodowiska i boiska. Przyjrzymy się czynom społecznym, zajrzymy na dworzec i odwiedzimy Międzynarodowe Targi Poznańskie. Zapraszamy, wystarczy otworzyć ten unikatowy album…
Czytelnik znajdzie tutaj artykuły ukazujące dzieje kobiet z ludu z perspektywy miejsc, ról i aktywności, które przypadły im w udziale w różnych epokach i okolicznościach historycznych. Autorzy przyglądają się historii społecznej kobiet, ich emancypacji, statusowi i ścieżkom, na które wstępowały one w okresie rewolucji przemysłowej – jako migrantki, robotnice, chłopki, służące, nauczycielki, opiekunki czy pracownice seksualne. Seria LUDOWA HISTORIA POLSKI stanowić ma przyczynek do odzyskania zapomnianych dziejów zwykłych ludzi. Chcemy w niej przedstawiać najciekawsze prace na temat tych, którzy nie kwalifikowali się do narodu Sarmatów, choć byli prawdziwą solą ziem dawnej Rzeczypospolitej. Będą to zatem książki o chłopach pańszczyźnianych, miejskiej biedocie, ludziach luźnych, a wreszcie proletariacie.Przemysław Wielgosz, redaktor merytoryczny serii
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?