Książka to najnowszy tomik poezji o. Andrzeja Madeja OMI, znanego kapłana i poety, misjonarza, obecnie zamieszkałego w oblackim klasztorze w Kodniu. Jest to również tomik jubileuszowy, przygotowany z okazji dwusetnej rocznicy zatwierdzenia Konstytucji i Reguł zgromadzenia Misjonarzy Oblatów Maryi Niepokalanej przez papieża Leona XII.Jak pisze autor, część z zawartych w tomiku utworów powstała jeszcze przed powrotem z Turkmenistanu, po niemal trzydziestu latach pracy misyjnej: „Niektóre przywiozłem – by tak powiedzieć – w sobie, zabierając też z Azji trochę szpargałów, zaczętych tam wierszy”. Wiersze te są świadectwem człowieka dojrzałego, rozmyślającego nad ulotnością życia, ale i wdzięcznego za dar wiary, wrażliwego na los człowieka, który z dobrocią i pokorą, ciepło spogląda na innych i na siebie samego. „Wierzę, że potrzeba, abyśmy dodawali sobie odwagi – zwraca się do nas, czytelników – aby współtworzyć z Bogiem, żyć twórczo. Czy nie to jest sensem naszego życia? Życzę, abyśmy wszyscy rośli na poetów, czyli nie bali się być twórczymi ludźmi, niepowtarzalnymi. Miłość jest płodna, stwórcza i twórcza”.

Pośród talii kart rozłożonych na walizkach służących za stoliki, stosików ości po rybach, połci słoniny i rozwieszonego pomiędzy łóżkami prania – po płackartnym przechadza się z dymiącym samowarem bogini rosyjskich kolei: prowadnica, której zadaniem jest organizacja naszego wagonu podczas tej podróży. Gdy wyprawa Koleją Transsyberyjską dobiegnie końca, wskoczymy do bani zbudowanej z modrzewia i cedru albo do kąpieli w odwarze z pantów z dodatkiem ziół. Po takim relaksie na nogi wciągniemy walonki i w mróz ruszymy do Jakucka, na bazar po zamrożone naturalnie ryby. Zaczekamy na wiosnę, by pojechać nad Bajkał i dojrzeć kamienie na głębokości 40 m. Po drodze spotkamy szamana wróżącego z opalonej łopatki barana. Czy przewidział fortunę „wódczanego króla” Alfonsa Koziełł-Poklewskiego i klęskę rodziny Owieczkinów? Zna drogę do Białowód? Wie, gdzie w miejscowości Udacznaja szukać diamentów? A może widział ból i cierpienie katorżników zesłanych do syberyjskiego piekła… Odpowiedzi znajdują się na stronach „Sekretów Syberii”, w ponad trzydziestu wyjątkowych opowieściach o najdalszych miejscach, zaskakujących, ale też bolesnych wydarzeniach i wyjątkowych ludziach. Daj się zabrać w tę niezwykłą podróż! PS Na zachętę polecamy stroganinę, przysmak syberyjskiej kuchni: z oskórowanej, ale wciąż zamarzniętej na kość surowej ryby należy nożem zestrugać cieniutkie płatki, które wprost rozpływają się na podniebieniu. PS 2 Już naprawdę na koniec żart: syberyjskie lato trwa przeważnie krótko, czasami zaledwie kilka tygodni. Podobno mieszkańcy Czukotki uważają, że szczególnie udane lato to takie, które wypadnie w… niedzielę.

Co to właściwie znaczy żyć we własnym ciele? Gabriel Weston zawsze czuła, że w anatomii, którą studiowała, czegoś jej brakuje. I rzeczywiście: kiedy została chirurżką, matką, a w końcu pacjentką, musiała zmierzyć się z rozdźwiękiem między ciałem, które znała jako lekarka, a poczuciem życia w nim.Swoje doświadczenia opisała w tej książce. Zabiera nas w niej w niezwykłą podróż po naszym organizmie, przeplatając wiedzę medyczną historią, filozofią, sztuką i osobistymi przeżyciami (m.in. czterema porodami, wypadkiem ojca czy wreszcie własną chorobą serca i oczekiwaniem na operację).Jej narracja kreuje zupełnie inny obraz ludzkiego ciała: o wiele bardziej kruchego, niepokojącego, fascynującego i cudownego, niż moglibyśmy sobie wyobrazić.Owszem, Weston opowiada o sercu, mózgu, płucach, skórze, macicy i innych narządach, ale jednocześnie pisze o strachu, miłości, macierzyństwie, seksualności, chorobie i śmierci. O tym, że nasze organy mają nie tylko określone funkcje biologiczne, lecz są częścią historii, którą opowiadamy o sobie i którą nasze ciała opowiadają o nas.To zupełnie nowe spojrzenie na to, co każdy z nas posiada, ale zwykle zaskakująco mało zna i rozumie: własne ciało.

Prezentowane karty pracy mają służyć doskonaleniu umiejętności czytania i pisania przez uczniów zarówno podczas zajęć korekcyjno-kompensacyjnych, jak i w trakcie regularnych lekcji. Zawierają liczne zadania językowe, w tym ortograficzne i gramatyczne. Szereg kart ma na celu kształtowanie u uczniów umiejętności czytania ze zrozumieniem. Materiały są realizacją podstawy programowej edukacji polonistycznej wczesnoszkolnego poziomu nauczania (klasy I-III). Zawierają również ćwiczenia związane z edukacją społeczną, przyrodniczą, techniczną i informatyczną. Każda karta pracy występuje w 5 wariantach. Liczba ta wynika z tego, że grupa podczas zajęć korekcyjno-kompensacyjnych może liczyć maksymalnie 5 uczniów. W związku z tym wszyscy jej członkowie będą mogli pracować na indywidualnych kartach takich samych pod względem formy, ale treściowo odmiennych. Stwarza to szereg dodatkowych możliwości, takich jak dobór karty pod względem stopnia trudności czy powtórzenie przez ucznia konkretnego ćwiczenia na innej tematycznie karcie. Ma to również zastosowanie podczas wykorzystywania materiałów w trakcie regularnych zajęć lekcyjnych. W tej części znajdują się zadania, które doskonalą umiejętności: rozróżniania rzeczowników, czasowników i przymiotników oraz stosowania ich w poprawnej formie przestrzegania zasad ortografii tworzenia życzeń, ogłoszeń, zaproszeń i podziękowań uzyskiwania informacji na temat pojęć związanych ze sprzętem i oprogramowaniem komputerowym charakteryzowania wybranych zajęć i zawodów czytania ze zrozumieniem tekstów, w tym o znaczeniu dorobku minionych epok w życiu człowieka i wybitnych Polakach, którzy do tego dorobku wnieśli istotny wkład.

Myśli na każdy dzień ze świętymi i błogosławionymi to wyjątkowy przewodnik duchowy, który zawiera inspirujące słowa świadków wiary. Święci pochodzący z różnych krajów i czasów mówią o miłości, czystości serca, odwadze, cierpieniu, modlitwie, pokorze, o codziennych zmaganiach i o tym, jak w ukryciu działa Bóg.Wybór myśli przygotował ks. Marcello Stanzione, znany włoski teolog, badacz duchowości i autor licznych publikacji o aniołach, świętych i życiu wewnętrznym. Przemyślenia te poruszają, zatrzymują na chwilę i budzą nadzieję. Są jak duchowy oddech - krótki, ale konieczny. Jak światło, które pozwala zobaczyć więcej, i jak szept świętych, którzy mówią: "Na tej niełatwej drodze nie jesteś sam".

Wyrażam wielkie uznanie dla Autorki za Jej wielki trud napisania obszernej i bardzo potrzebnej monografii obrazującej rozwój instytucjonalnych form opieki, za wnikliwą analizę uwarunkowań społecznych, politycznych i gospodarczych, które mocno limitowały zakres i formy dostępnej opieki dla kategorii społecznych nie w pełni samodzielnych w codziennej egzystencji. Autorka pracy jest znaną w środowisku socjologów i polityków społecznych badaczką instytucjonalnych form opieki, a problematyką domów społecznych zajmuje się od 20 lat, zatem książka jest podsumowaniem Jej wieloletnich poszukiwań specyficznych form wsparcia oferowanych przez różne w sensie organizacyjnym placówki. Książka jest swoistą wędrówką od najstarszych i najprostszych form opieki do współczesnych, opartych na innych zasadach i innych wartościach. Za najbardziej wartościową kwestię recenzowanej książki uważam chronologiczny przegląd cech organizacji opieki, pomocy i wsparcia, odzwierciedlający troskę o ludzi biednych, chorych i starych.Z recenzji dr hab. Anny Michalskiej, prof. UAM

Czym jest wieczność i jak mówić o rzeczywistościach, których nie sposób w pełni opisać ludzkim językiem?Czy możemy wyobrazić sobie życie po śmierci?Jak wygląda wieczność?Jaki sens ma historia świata i dokąd prowadzi ludzkość?Co mówią o tym proroctwa Starego i Nowego Testamentu?Francuski ksiądz katolicki Jean-Marc Bot podejmuje te pytania, zabierając czytelnika w niezwykłą podróż przez najważniejsze prawdy chrześcijańskiej wiary dotyczące rzeczy ostatecznych, a także końca świata i powtórnego przyjścia Chrystusa. Tajemnice te od wieków fascynują i niepokoją człowieka. Autor, umiejętnie prowadząc nas przez Pismo Święte, świadectwa świętych i nauczanie Kościoła, pomaga spojrzeć na nie z perspektywy chrześcijańskiej nadziei. Pozwala odzyskać właściwe proporcje, głębiej przeżywać teraźniejszość i żyć z większą nadzieją - bez lęku przed tym, co nieuniknione. Jest to przede wszystkim książka o nadziei - o obietnicy pięknego i spełnionego życia, które nie ma kresu, oraz o Bogu, który prowadzi człowieka ku pełni istnienia.W świetle wieczności życie, które otrzymaliśmy tu i teraz, nabiera głębszego sensu. Tajemnice życia wiecznego to zaproszenie do spojrzenia poza granicę doczesności i odkrycia, że chrześcijańska wiara w życie wieczne jest przede wszystkim przesłaniem nadziei.

zisiaj, gdy Nohad zbliża się do dziewięćdziesiątki, musimy uznać zasługę ojca Hanna Skandara za to, że trzydzieści lat po jej uzdrowieniu zebrał na czas wspomnienia cudownie uzdrowionej kobiety i jej dzieci. Dzięki niemu dzieci Nohad udzieliły również autorce niniejszego tekstu przywileju i zadania opublikowania tej intymnej rodzinnej historii, pełnej licznych radości, ale także ciężkich prób i goryczy. Ta ekskluzywna publikacja jest tym bardziej znacząca, że była nieoczekiwana, nie proszoną o nią, biorąc pod uwagę fakt, że wcześniej członkowie rodziny zawsze sprzeciwiali się upublicznianiu swoich prywatnych, momentami wzruszających i poruszających historii. Poniższe strony przedstawiają biografię Nohad, jej burzliwą drogę małżeńską, jej cnoty i słabości, głębokie oddanie świętemu Szarbelowi, dary mistyczne i cudowne uzdrowienia, których doświadczyła za wstawiennictwem świętego Szarbela. Książka zawiera również świadectwa wiernych, którzy zostali uzdrowieni dzięki liściom z gałęzi dębu Nohad oraz olejkowi wyciekającemu z wizerunku świętego Szarbela, znajdującego się w jej domu. Przedstawiono tu także wyniki badań naukowych dotyczących blizn Nohad, które od ponad trzydziestu lat regularnie otwierają się i krwawią 22 dnia każdego miesiąca.

Książka ukazuje starożytny rodowód doświadczenia życia po śmierci i wskazuje siedem cech, które je charakteryzują. Opisuje też, w jak zaskakujący sposób dzisiaj medycyna podchodzi do tych doświadczeń. Autor przedstawia niezwykłe podobieństwa między doświadczeniami postaci biblijnych, takich jak prorok Jonasz, św. Paweł i św. Jan Ewangelista, a historiami osób żyjących w bliższych nam czasach, takich jak św. Teresa z Lisieux czy św. Ojciec Pio. Przytacza tu również szereg miłosiernych przesłań od Boga, otrzymanych dzięki nadprzyrodzonym doświadczeniom Piekła, Czyśćca i Nieba. Dowiemy się, w jaki sposób św. Teresa z vili powróciła do życia po czterech dniach śmierci. Poznamy szczegóły jej oszałamiających wizyt w Niebie i Piekle, a także relację o podobnym doświadczeniu papieża św. Grzegorza Wielkiego oraz niesamowite przeżycia jednego z duchowych synów św. Ojca Pio. Przeczytamy też historie doświadczeń życia po śmierci współczesnych nam osób, w tym również katolickich duchownych.

Wystawa jubileuszowa, powstała w 130. rocznicę urodzin artysty i w roku pod jego patronatem, staje się okazją do przyjrzenia się wielorakim obliczom sztuki Czapskiego stąd jej tytuł. Pozwala ona spotkać Czapskiego jako malarza i rysownika, przybliża też proces twórczy, w którego wyniku powstawały jego prace. Na wystawie znajduje się ponad pięćdziesiąt dzieł malarstwa i rysunku, głównie z kolekcji prywatnych (krajowych i zagranicznych), pochodzących zwłaszcza od bezpośrednich spadkobierców sióstr Czapskiego. Ten rodzinny i intymny charakter rzadko eksponowanych dzieł znajduje odbicie w strukturze wystawy. Ekspozycję otwierają autoportrety w pracowni, które w przestrzeni otulone są malarskimi i rysunkowymi przedstawieniami bliskich mu ludzi (m.in. czułymi portretami członków rodziny), przedmiotów (z uporem powtarzane przez całe życie martwe natury) i widoków (w tym majątków rodzinnych). Układ wystawy oddaje towarzyszący jej katalog, w którym zamieszczono całostronicowe ilustracje wszystkich eksponowanych dzieł oraz wprowadzenie będące cennym i nowatorskim spojrzeniem na twórczość Józefa Czapskiego.

Centrala Przemysłu Ludowego i Artystycznego 1949-1989 Wystawa Obywatelka Cepelia to pionierski projekt badawczy i wystawienniczy, dzięki któremu po raz pierwszy w Muzeum Narodowym w Krakowie zaprezentowana zostanie działalność i dorobek instytucji traktowanej do tej pory najczęściej jako fragment problematycznej pamięci o czasach PRL, mającej drugorzędne znaczenie dla polskiej historii sztuki drugiej połowy XX wieku. Nasza wystawa przynosi rewizję tych twierdzeń i podkreśla wartość dziedzictwa Cepelii jako ważnego ośrodka polskiego designu, w kluczowy sposób kształtującego tak różne jego dziedziny jak meblarstwo, tkanina, moda czy architektura wnętrz, dzięki oryginalnym środkom wyrazu łączącym elementy sztuki ludowej z wzorcami modernistycznymi. Wystawie towarzyszy publikacja, która nie jest jednak ilustrowanym przewodnikiem po ekspozycji. Pomyślana jako samodzielne opracowanie naukowe, stanowi jej niezbędne dopełnienie, podejmując zagadnienia, które z różnych powodów nie mogły zostać w pełni zaprezentowane na wystawie, a są niezbędne dla zrozumienia złożoności i skali oddziaływania Cepelii, ukazanej tu w szerszej perspektywie historycznej, instytucjonalnej i kulturowej. Artykuły napisali czołowi specjaliści w swoich dziedzinach: historycy sztuki i historycy, etnografki i etnolożki, historycy kultury materialnej, badacze wzornictwa i muzykolog. Książka jest zatem oryginalnym wkładem badawczym w historię polskiej kultury materialnej drugiej połowy XX wieku. Omówiono m.in. takie zagadnienia jak rola Cepelii w procesie zasiedlania i kulturowej polonizacji tzw. Ziem Odzyskanych, Cepeliady oraz zespoły folklorystyczne działające przy cepeliowskich spółdzielniach. Szczególne miejsce zajmuje wątek dotychczas niemal nieobecny w literaturze przedmiotu, czyli rola kobiet w budowaniu i codziennym funkcjonowaniu Cepelii.

Jak słuchać, żeby z nami rozmawiały Jak mówić do nastolatków, żeby nas słuchały. Jak słuchać, żeby z nami rozmawiały. Autorki bestsellerowej serii Jak mówić tym razem opowiadają o problemach związanych z problemami wychowawczymi typowymi dla buntowniczego okresu dorastania i o sposobach ich rozwiązywania. Kolejna książka autorek bestsellerowych poradników dla rodziców. JAK MÓWIĆ DO NASTOLATKÓW PORADNIK DLA RODZICÓW W książce Jak mówić do nastolatków Adele Faber i Elaine Mazlish piszą o zagubieniu, o pragnieniu akceptacji, o młodzieńczym buncie, przekorze i potrzebie decydowania o sobie, jaką odczuwają prawie wszystkie nastolatki. Poruszają także kwestie związane ze zmianami obyczajowymi, przedwczesnym zainteresowaniem seksem, łatwym dostępem do narkotyków, czy niebezpieczeństwami związanymi z szerokim dostępem do mediów. Książka powstała na podstawie wielu zajęć i spotkań, jakie autorki przeprowadziły z nastolatkami i ich rodzicami.

Zachowania medialne w środowisku cyfrowym są ważnym obiektem interdyscyplinarnych badań od bez mała dekady. Wielość opracowań, które omawiają różne konteksty tego zjawiska, stanowi pokaźny zbiór analiz teoretycznych, badań empirycznych oraz dokumentów źródłowych. Książka Pokolenie Alfa i media cyfrowe. Teoria i rzeczywistość jest w pewnym sensie kontynuacją naszej publikacji Młodzi dorośli wobec dezinformacji. Katalogi i rzeczywiste profile kompetencji cyfrowych wydanej w 2024 roku. Zwracałyśmy wówczas uwagę czytelników i czytelniczek na fakt, że w erze postprawdy, dynamicznego rozwoju sfingowanych komunikatów oraz wojen informacyjnych i towarzyszących im zagrożeń hybrydowych kompetencje cyfrowe i medialne zyskały status realnych kompetencji kluczowych. Zmiany współczesnej info- i mediasfery poprzedzone były dynamicznymi przemianami na polu produkcji medialnej, np. tabloidyzacją mediów, hybrydyzacją gatunków, rozwojem symulakrów oraz tzw. prawdy fraktalnej, mediatyzacją i medializacją rzeczywistości. Zjawiska te przygotowały solidny grunt pod mediamorficzne procesy, których świadkami, uczestnikami i beneficjentami jesteśmy obecnie. W tej publikacji chciałyśmy pokazać, jak tak bardzo rozwinięte środowisko cyfrowe rezonuje z praktykami medialnymi i zachowaniami codziennymi pokolenia, które nazywane jest dziećmi mediów, cyfrowymi tubylcami, pokoleniem iPhone’a i iPada, pokoleniem „Always on” (zawsze podłączeni), „Net Gen” (pokolenie sieci), „Google Kids”, czyli pokoleniem Alfa. Ze wstępu „Publikacja podejmuje oryginalny i interesujący problem badawczy. Potwierdza dojrzałość teoretyczną i metodologiczną Autorek oraz ich kompetencje w zakresie prowadzenia interdyscyplinarnego dyskursu naukowego. Zaprezentowane przez nie narracje są oryginalne, erudycyjne i dobrze uzasadnione. Potrafią one przy tym precyzyjnie wyrażać swoje myśli oraz przedstawiać własne linie argumentacji. Swobodnie poruszają się po kolejnych podejmowanych polach problemowych, a ich rozważania są dobrze uzasadnione”. Z recenzji prof. dr. hab. Zbyszko Melosika Agnieszka Ogonowska, prof. dr hab. – absolwentka psychologii na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Jagiellońskiego i kulturoznawstwa na Wydziale Zarządzania i Komunikacji Społecznej UJ. Ukończyła również podyplomowe studia logopedyczne i neurologopedyczne na Uniwersytecie Pedagogicznym im. KEN w Krakowie. W 2015 roku uzyskała tytuł naukowy profesora nauk humanistycznych. Kierowniczka Katedry Mediów i Badań Kulturowych w Instytucie Filologii Polskiej na Wydziale Filologicznym UKEN. Dyrektorka Ośrodka Badań nad Mediami IFP UKEN oraz Zespołu Badań ds. Psychologii Mediów i Edukacji Medialnej. Współzałożycielka i pierwsza prezeska Polskiego Towarzystwa Edukacji Medialnej. Współpracowniczka Polskiego Komitetu ds. UNESCO. Ekspertka Komisji Europejskiej, NAWA oraz NCBR. Członkini ECREA i COST. Redaktorka naczelna „Studia de Cultura”. Agnieszka Walecka-Rynduch, dr hab. prof. UJ – absolwentka politologii i kulturoznawstwa na Wydziale Studiów Międzynarodowych i Politycznych Uniwersytetu Jagiellońskiego. Ukończyła także Międzywydziałowe Studium Amerykanistyczne na tym samym wydziale. Zatrudniona na stanowisku profesora uczelni w Zakładzie Nowych Mediów, Instytut Dziennikarstwa, Mediów i Komunikacji Społecznej, Wydział Zarządzania i Komunikacji Społecznej UJ. Członkini Zarządu Polskiego Towarzystwa Komunikacji Społecznej, przewodnicząca sekcji Komunikowanie Polityczne. Członkini i sekretarz Komisji Etyki Komunikacji PAU. Współpracuje z Ośrodkiem Badań nad Mediami. Jej zainteresowania badawcze koncentrują się wokół wpływu mediów na kluczowe obszary sfery publicznej.

Książka ta powstała z myślą o najmłodszych dzieciach objętych terapią logopedyczną.Ponieważ przedszkolaki nie potrafią jeszcze czytać, ćwiczenia opierają się na ilustracjach. Każdy obrazek to nowe słowo, każde słowo to kolejna realizacja ćwiczonej głoski. Ćwiczenia podzielone są na grupy: najpierw maluch wykonuje ćwiczenia wstępne – nazywania – potem przechodzi do zadań wymagających twórczego myślenia, kojarzenia, analizy słuchowej, spostrzegawczości i sprawności manualnej.Ćwiczenia logopedyczne zgromadzone w tej publikacji są więc w naturalny sposób połączone z twórczą zabawą i nauką.Wśród ćwiczeń znajdują się domina, kolorowanki, wykreślanki, labirynty i wiele innych łamigłówek. Ogółem książka prezentuje zbiór ponad 200 wyrazów opracowanych w 63 zadaniach.

Niniejsza publikacja to zbiór wypróbowanych i efektywnych metod pracy z dziećmi z diagnozą dysleksji. Zawarte w książce ćwiczenia i pomysły mogą być łatwo modyfikowane i dostosowywane do różnych rodzajów zajęć. Są odpowiednie dla dzieci i młodzieży w przedziale wiekowym od 5. do 19. roku życia. Nie wymagają też żadnego specjalnego wyposażenia. Wzbogacono je opisami wyjaśniającymi naturę dysleksji.Mamy nadzieję, że książka, którą trzymacie w rękach, okaże się pomocna, wzbogaci Waszą wiedzę oraz zaoszczędzi czas, jednocześnie dostarczając gotowych i sprawdzonych rozwiązań dotyczących efektywnej współpracy z dziećmi z dysleksją.

Praca z dyktandami polega na łączeniu linią prostą kropek w polach oznaczonych literami i cyframi (np. A1, C5, F8). Powstałe w ten sposób rysunki mogą stanowić podstawę do dalszych ćwiczeń, np. kolorowania, dorysowywania elementów, opowiadania. Dyktanda mają różny stopień trudności; kilka z nich zostało zaprojektowanych przez dzieci. W książce znajdują się również szablony do samodzielnego opracowania przez uczniów lub nauczycieli. Dyktanda graficzne to metoda, która może być z powodzeniem stosowana w terapii psychologicznej i pedagogicznej oraz jako ćwiczenia dodatkowe w różnych formach zajęć pozalekcyjnych. Przeznaczone są do pracy zarówno z dziećmi zdolnymi, jak też z mającymi różnego rodzaju deficyty w sferze poznawczej i emocjonalnej. Ćwiczenia te kształtują wyobraźnię, umiejętności grafomotoryczne, angażują podstawowe procesy myślowe, poprawiają koncentrację uwagi oraz ćwiczą percepcję wzrokową.

Czy to autyzm? Przewodnik diagnostyczny to kontynuacja cenionego poradnika autorek, przenosząca teorię w praktykę. O ile pierwsza część wyjaśniała, dlaczego warto dostrzegać nietypowe przejawy spektrum, o tyle ta publikacja precyzyjnie pokazuje, jak krok po kroku przeprowadzić rzetelną diagnozę.Książka stanowi kompleksowy warsztat dla diagnosty i obejmuje m.in.:Aktualne kryteria diagnostyczne oraz metody integracji danychProwadzenie wywiadów klinicznych i bezpieczne przekazywanie wynikówDobór narzędzi: skale ocen, testy poznania społecznego i kwestionariusze samoopisoweObserwację behawioralną oraz analizę dokumentacjiDiagnostykę różnicową (m.in. odróżnianie autyzmu od ADHD, OCD, ChAD czy depresji)To rzetelny, oparty na aktualnej wiedzy przewodnik, który pomaga specjalistom uniknąć błędnych rozpoznań i sprawia, że proces diagnozy staje się uważnym, wspierającym doświadczeniem dla pacjenta i jego bliskich.

Pytanie wyjściowe, wobec którego staje czytelnik przystępujący do lektury książki, dotyczy zasadności nieoczywistego bynajmniej zestawienia tak odmiennych postaci, jakimi są Seneka oraz Amry. Na szczególną uwagę zasługują również zaprezentowane analizy dotyczące kwestii długotrwałego przygotowania do śmierci dobrowolnej. Autorka wskazuje mianowicie, że nie tylko sama decyzja o samobójstwie, ale też właśnie proces świadomego dojrzewania do niego ma, nieco paradoksalnie, wydźwięk godnościowy. Nie sposób odmówić temu, kto podejmuje pieczołowicie przygotowania do własnej śmierci, a zwłaszcza śmierci dobrowolnej, jakiegoś rodzaju poświadczenia jakości moralnej człowieczeństwa jako takiego. Poświadczenie to wiąże się bezpośrednio z manifestacją wolności jako konstytutywnej cechy człowieczeństwa. U Seneki znajduje to wyraz () między innymi w sytuacji, gdy filozof, podjąwszy już decydujący krok samobójczy, nie zawahał się dołożyć wszelkich "dodatkowych starań", by śmierć nastąpiła naprawdę. W przypadku Amry'ego z kolei za manifestację wolności jako konstytutywnej cechy człowieczeństwa można uznać zapewne jego słowa, że dobrowolna śmierć to akt, "wobec którego społeczeństwo musi zamilknąć".Fragment recenzji dr. hab. Jarosława Jakubowskiego

W książce autor pyta o człowieka w dobie dzisiejszego przyspieszenia cywilizacyjnego, globalizmu oraz dążeń transgresyjnych. Zagadnienia podejmuje w szerokim kontekście ideowym, filozoficznym i teologicznym od Platona przez myślicieli oraz mistyków doby renesansu, baroku po filozofów ostatnich dwu stuleci. Pytania stawia w kontekście takich fenomenów nowoczesności, jak "śmierć Boga", nihilizm, zanik tradycyjnych wartości moralnych i religijnych, odrzucenie klasycznego pojmowania osoby ludzkiej, posthumanizm i transhumanizm. Jako alternatywę przedstawia projekt apologetycznej relacji Boga oraz człowieka. Ukazuje, że w odbóstwionym świecie można wciąż odnaleźć ślady Transcendencji, nierzadko w rejonach uznanych za duchowo i aksjologicznie martwe.Jan Krasicki szuka człowieka i Boga tam, gdzie, jak się wydaje, następuje graniczne odczłowieczenie i odbóstwienie Boga. Tak jak Chrystus szedł do "chorych", grzeszników, a Dostojewski szukał Boga wśród "pijaniusieńkich" i dręczonych "przeklętymi problemami", tak autor Odwróconego Drzewa podąża w duchowe otchłanie współczesności. Antropologiczne rozważania zostają ugruntowane w kenotycznej chrystologii Krzyża i Grobu oraz zstąpienia Chrystusa do Otchłani dla człowieka i po człowieka.dr hab. Tomasz Drewniak, prof. PANS w NysieJan Krasicki - absolwent filologii polskiej na Uniwersytecie Wrocławskim, studia doktoranckie w zakresie filozofii ukończył na Uniwersytecie Warszawskim. Zajmuje się filozofią rosyjską, polską oraz niemiecką XIX-XXI wieku, głównie antropologią filozoficzną, filozofią religii i filozofią kultury. Autor dziesięciu książek i około dwustu artykułów publikowanych w kraju i za granicą. Występował z prezentacją swoich badań naukowych w wielu krajach Europy, głównie w Rosji oraz Niemczech. Dwukrotny laureat Indywidualnej Nagrody Ministra Edukacji Narodowej. Odznaczony Medalem Komisji Edukacji Narodowej. Profesor zwyczajny w Instytucie Filozofii Uniwersytetu Wrocławskiego.

Dajmy każdemu dziecku kompas moralny na całe życie! Jak być autorytetem dla dziecka? Psycholodzy często porównują dziecko w procesie wychowania do walizki – możemy z niej wyjąć to, co uprzednio do niej włożymy. Powinniśmy je zatem nauczyć, najlepiej poprzez własne postępowanie, co oznaczają pojęcia: odpowiedzialność, prawdomówność, odwaga, przeciwstawianie się złu. Dziecko dzięki takiemu systemowi wychowania ma szansę, by dokonywać w przyszłości trafnych życiowych wyborów i przekonać się, że przestrzeganie moralnych drogowskazów prowadzi je do sukcesu. Szczególnie ważne jest to właśnie teraz – w dobie silnego oddziaływania mediów, wywierania presji przez grupy towarzyskie, w które dziecko na pewno trafi. Dla rodziców z lektury tej książki płynie inna lekcja, oczywista tylko z pozoru – wychowanie nie jest łatwe. Ta książka oprócz wiedzy psychologicznej zawiera praktyczne ćwiczenia i podpowiedzi, jak postępować, by dziecko – już na etapie bycia przedszkolakiem, aż po nastolatka, miało szansę na mądre i odpowiedzialne kierowanie swoim życiem. To jest ważna książka dla mądrych i wrażliwych dorosłych, często pogubionych w dzisiejszym świecie. Daje im nie tylko wskazówki, ale przede wszystkim, pewność i nadzieję, że opierając swoje działania i kontakty z dzieckiem na wartościach, sprzyjają jego dorastaniu i przekształcaniu się w szczęśliwą dorosłą osobę – ciekawą świata, ale i potrzebującą bliskości ludzi oraz umiejącą dawać to innym. prof. dr hab. Anna Brzezińska, psycholog Siłą tej książki jest jej praktyczny charakter. Autorki, odwołując się do konkretnych doświadczeń oraz zmuszając do refleksji, pomagają rodzicom i wychowawcom nie tylko wprowadzić dzieci w świat wrażliwości moralnej i uczuciowej, lecz także uczyć je podejmowania właściwych decyzji. prof. dr hab. Tadeusz Gadacz, filozof Ten wspaniały poradnik dla rodziców nie tylko przypomina nam o tym, jak ważne są wartości i jak łatwo się bez nich pogubić, ale też pokazuje, jak sprawić, aby wartości były żywe, praktykowane i dawały nam mocną podstawę do rozwoju i życia w zgodzie z nimi. Elżbieta Nerwińska – dyrektor Centrum Pozytywnej Edukacji Wielkie wyrazy uznania należą się Autorkom za tę książkę, gdyż jest ona niezbędnym elementarzem postępowania z dziećmi. Jeśli dziecko w pierwszych latach życia nie przyswoi sobie, co znaczy: szacunek dla innych, uczciwość, odpowiedzialność, odwaga i sprawiedliwość, to nie będzie w stanie w dorosłym życiu na tych wartościach opierać swojego postępowania. prof. dr hab. Andrzej Zoll, prawnik Wszyscy chcemy, aby nasze dzieci wyrosły na mądrych, dobrych i szczęśliwych ludzi, aby były samodzielne, zbudowały trwałe rodziny, wnosiły twórczy wkład w życie społeczne. Między tym, czego pragniemy, a tym, co obserwujemy wokół nas, narasta jednak niepokojąca dysproporcja: we współczesnym świecie coraz więcej dzieci ma zaburzenia emocjonalne, wykazuje nieprzystosowanie społeczne, cierpi na depresję, popada w uzależnienia, popełnia samobójstwa. Nauczyciele alarmują, że uczniowie starszych klas szkoły podstawowej i gimnazjum nie rozumieją prostych tekstów i poleceń, badania pokazują, że co piąty polski piętnastolatek jest funkcjonalnym analfabetą* [przyp red.: Według badań profesora Zbigniewa Kwiecińskiego z Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu]. Trudności językowe przekładają się na problemy z myśleniem i dzieje się to w coraz bardziej skomplikowanym świecie, wymagającym rosnącej wiedzy i sprawności umysłu. Z mediów i relacji znajomych słyszymy o aktach agresji i wandalizmu popełnianych przez dzieci i młodzież, docierają do nas wstrząsające doniesienia o tym, że młodzi ludzie sponiewierali kogoś, ciężko okaleczyli, a nawet zabili. Zachowania te są równie okrutne, co bezmyślne, a powody podawane przez sprawców absurdalnie błahe. Co takiego się dzieje, że coraz więcej dzieci ma problemy i sprawia problemy? Czy dzieci rodzą się gorsze niż pięćdziesiąt lub trzydzieści lat temu? Nie, dzieci rodzą się takie same, z takimi samymi potrzebami. Dorastają jednak w zupełnie innym świecie niż ich dziadkowie, a nawet rodzice. Otrzymują coraz mniej tego, co jest im niezbędne do zdrowego rozwoju: czasu i miłości rodziców, stymulacji intelektualnej, kontaktów z wysoką kulturą i pozytywnych wzorców zachowań, a coraz więcej tego, co szkodliwe: samotności, skierowanej przeciwko nim przemocy, przykładów agresji i prostactwa, antywzorców. Ich potrzeby emocjonalne** [przyp. red.: Dr Daniel Goleman, autor Inteligencji emocjonalnej definiuje zdrowie emocjonalne jako dobre samopoczucie psychiczne i moralne, umiejętność racjonalnego myślenia oraz budowania dobrych i trwałych więzi z ludźmi. Za Golemanem, w niniejszej książce, a także w praktyce prowadzonej przez nas Fundacji „ABCXXI – Cała Polska czyta dzieciom” przyjmujemy, że zdrowie emocjonalne składa się z trzech warstw – psychicznej, umysłowej i moralnej, i konsekwentnie – potrzeby emocjonalne są to potrzeby psychiczne, umysłowe i moralne] – są zaniedbywane. Dzieci poddawane są wszechobecnej demoralizacji. Irena Koźmińska – założycielka i prezes Fundacji „ABCXXI – Cała Polska czyta dzieciom” oraz amerykańskiej Fundacji „BCXXI – Child Awareness Program for Poland”, członek zarządu International Center for Missing and Exploited Children. Po pobycie w USA w latach 1994 – 2000, związanym z pełnieniem przez jej męża funkcji ambasadora Polski, zainicjowała kampanię społeczną „Cała Polska czyta dzieciom” oraz Program Nauczania Wartości „Szkoła z charakterem”. Mieszka w Warszawie, ma córkę Kingę. Elżbieta Olszewska – członek zarządu i dyrektor programowy Fundacji „ABCXXI – Cała Polska czyta dzieciom”. Jest współautorką programów edukacyjnych Fundacji, m.in. „Dzieciństwo na całe życie” oraz „Szkoła z charakterem”. Prowadzi wykłady i warsztaty z zakresu zdrowia emocjonalnego dzieci oraz Programu Nauczania Wartości. Mieszka w Toruniu, gdzie wraz z mężem założyła interaktywne Muzeum Piernika. Ma dwie córki – Bognę i Zuzię.