Polonez na obój, klarnet i fagot Józefa Świdra to zwarta, jednoczęściowa miniatura, która może stanowić doskonały materiał koncertowy, ale też edukacyjny. Zważywszy na fakt, że wspóczesnych polskich kompozycji przeznaczonych na tria stroikowe jest stanowczo za mało, utwór ten niewątpliwie wzbogaci literaturę na tę obsadę wykonawczą. Kompozycja idealnie nadaje się do kształcenia w zakresie kameralistyki w szkołach muzycznych II stopnia.
Andante na obój i fortepian zostało odnalezione dopiero po śmierci kompozytora w 2014 roku. Zgodnie z jego prywatnymi zapiskami, do których dotarła rodzina twórcy, powstało w 1951 roku, jest więc jedną z jego pierwszych kompozycji. Ten jednoczęściowy utwór, osadzony w estetyce neoromantycznej, oparty jest na dwóch tematach. Pierwszy w tonacji d-moll początkowo pojawia się w partii fortepianu, a następnie przechodzi do oboju, wprowadza słuchacza w spokojny, sentymentalny nastrój. Temat drugi w tonacji D-dur jest żywszy i radośniejszy (piu mosso), chociaż niektóre jego fragmenty zbliżają się melodycznie do tematu pierwszego na zasadzie wariacyjnego opracowania. Po nim następuje solowa kadencja oboju, która prowadzi do repryzy tematu pierwszego i następującej po niej spokojnej, kantylenowej kody. Andante na obój i fortepian Józefa Świdra, mimo swojej urzekającej prostoty, jest utworem pełnym zadumy, nostalgii i subtelnej melancholii. Świadczy o zamiłowaniu młodego kompozytora do klarowności, liryzmu i romantycznej ekspresji, typowej dla jego późniejszej twórczości. (Piotr Pyc)
Suitę na dwa fortepiany Józefa Świdra można uznać za jeden z najciekawszych utworów polskiego repertuaru duetowego XX wieku. Inspiracją dla kompozytora były góry, a sam utwór stanowi neoklasyczną interpretację tradycyjnej formy suity, utrzymaną w duchu estetyki francuskiej szkoły kompozytorskiej. Składająca się z pięciu części kompozycja łączy przejrzystość faktury z lekkością wyrazu, wykorzystując kontrasty charakteru i tempa typowe dla gatunku. Pierwsza część, szorstkie Allegro, ma wyraz zbójnicki, natomiast Moderato w rytmie 5/4 to stylizowany, humorystyczny gawot. Centralne Presto wyróżnia ulotny i zróżnicowany charakter, podczas gdy Recitativo nawiązuje do improwizowanej narracji. Całość zamyka finał o motorycznym, toccatowym charakterze (Vivo). Suita charakteryzuje się wyrównanym poziomem trudności partii obu fortepianów, wirtuozerią i świetną konstrukcją formalną, co czyni ją atrakcyjną zarówno dla wykonawców, jak i słuchaczy. Publikacja przeznaczona jest dla zaawansowanych pianistów, studentów akademii muzycznych oraz wybitnych uczniów szkół muzycznych II stopnia.
na fagot i fortepian jest jednym z pierwszych utworów Świdra przeznaczonych na instrument dęty. Napisana wyraźnie pod wpływem stylistyki neoklasycznej, powstała najprawdopodobniej w latach 19531954. Jedyne udokumentowane wykonanie odbyło się 5 maja 1955 roku w Katowicach. Pierwsza część jest napisana w formie scherzanda o lekkim, żartobliwym przebiegu, w którym kompozytor wykorzystuje w pełni fakturę i możliwości brzmieniowe fagotu. Część druga, pełna zadumy i śpiewności, operuje w szczególny sposób dolnym rejestrem instrumentu. Trzecia część to tradycyjny menuet w tempie moderato, ze stylizowanymi elementami ludowymi w środkowym fragmencie. Ostatnia część to znowu scherzo z dopisaną przez Marka Barańskiego kadencją, w której starając się naśladować język kompozycji Józefa Świdra, częstokroć zawierających elementy finału syntetycznego zawarł on większość myśli muzycznych, przedstawionych w całej.
na flet i fortepian Józefa Świdra to utwór o dużej wartości artystycznej, który stanowi doskonały materiał dydaktyczny, wypełniający lukę w polskiej literaturze fletowej. na flet i fortepian to jednoczęściowa kompozycja o budowie ABA1 z kadencją. Po czterotaktowej introdukcji fortepianu następuje wejście fletu, intonującego melodię o charakterze tanecznym, ludowym, której dalszy rozwój cechuje rozdrobnienie wartości rytmicznych i zagęszczenie faktury. Dialogowanie z fortepianem odbywa się na zasadzie wzajemnych uzupełnień motywicznych. Melodyka nabiera rozmachu (liczne pochody wznosząco-opadające, falowanie, charakterystyczne łukowania, tryle), gradacja dynamiczna doprowadza do części środkowej spokojniejszej, kantylenowej. Kulminacja, zarysowana początkowo w partii fletu i kontynuowana przez fortepian, prowadzi do kadencji o dużej swobodzie wykonawczej, obejmującej motywy części A i B, ukazującej walory kolorystyczno-brzmieniowe instrumentu. Ogniwo A1 stanowi quasi-wariacyjne opracowanie pierwszego ustępu kompozycji, jest najbardziej dynamiczne, ruchliwe i zróżnicowane pod względem wykorzystanych rejestrów brzmieniowych (charakterystyczny przenośnik oktawowy), artykulacji i agogiki. Określenie piu vivo w takcie 136, w połączeniu z nieregularnymi podziałami metrycznymi i przesunięciami akcentów, wzmożoną dynamiką i ekspresją, nadaje żywiołowości, prowadząc ostatecznie do finału dzieła. Zastosowanie trybu molowego, oszczędność środków wyrazu i zmienny tok narracji odzwierciedlają introwertyczne cechy osobowości kompozytora człowieka wyróżniającego się pokorą i skromnością, a jednocześnie pełnego niepokoju, samokrytycyzmu i małej wiary w siebie, co potwierdzają jego niedawno odnalezione zapiski. Maria Grochowska
Epitafium pamięci Wiktora Osadzina Józefa Świdra na fagot i fortepian to jednoczęściowa kompozycja upamiętniająca wybitnego fagocistę i pedagoga. Utwór, pełen nostalgii i refleksji, przenosi słuchacza w przestrzeń zadumy dzięki oryginalnemu językowi muzycznemu kompozytora. Końcowe takty, zawierające cytat z pieśni Jezusa ukrytego, nadają dziełu wymiar transcendentalny.
Jednoczęściowa sonata fortepianowa opatrzona tytułem Esercizio została zadedykowana prof. Stefanii Allinównie, u której Józef Świder przez dwa lata uczył się gry na fortepianie w katowickim Liceum Muzycznym, a następnie podczas studiów pianistycznych w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Katowicach.Niewątpliwie można tu zauważyć zarówno neoklasyczne inspiracje będące pokłosiem studiów u Woytowicza oraz fascynacji twórczością Sergieja Prokofiewa, jak i wpływ techniki kompozytorskiej Bli Bartóka. Schemat kompozycji nawiązuje do klasycznej formy sonatowej, wykorzystując kontrast wyrazowy dwóch głównych myśli tematycznych, które w toku utworu podlegają przekształceniom. Utwór przeznaczony dla zaawansowanych pianistów
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
