seria B t. III A W dziewiętnastowiecznej i wczesnodwudziestowiecznej praktyce muzycznej przyjęło się pisać i publikować utwory z repertuaru skrzypcowego od razu w dwóch wersjach: z akompaniamentem zespołowym i fortepianowym. Takie rozwiązanie pozwalało twórcom z jednej strony na wykorzystanie w pełni umiejętności instrumentacji i kształtowania brzmienia większego zespołu, z drugiej na dotarcie do większego grona odbiorców, kameralna obsada umożliwiała bowiem kompozycji zagoszczenie w repertuarze licznych wykonawców, a wśród nich także uczniów i studentów. W tę tradycję wpisuje się także Legende Feliksa Nowowiejskiego. Wersja orkiestrowa doczekała się już wydania źródłowo-krytycznego. Prezentowana w niniejszym tomie wersja fortepianowa jest więc niejako dopełnieniem tego przedsięwzięcia wydawniczego, a koncepcja umieszczenia identycznej partii głosu solowego w obu wydaniach hołduje oryginalnej idei dwojakiego zastosowania jednego utworu. Legendę trudno nazwać dziełem nowatorskim czy wysoce zawansowanym technicznie, nie sposób jednak odmówić jej bogactwa kolorystycznego, inwencji melodycznej i znacznego ładunku dramatycznego. W tym dość zwięzłym utworze uwidacznia się dobry warsztat kompozytorski i wyobraźnia muzyczna kompozytora.
W bogatym (bo liczącym prawie 50 pieśni) i wewnętrznie zróżnicowanym materiale pieśni ludowych Nowowiejski stosuje rozmaite formy muzyczne od najprostszej, zwrotkowej przez ulubioną wariacyjną do przekomponowanej. Ponadto napotykamy różne układy mieszające elementy tych podstawowych schematów. Najbardziej interesujące rozwiązania zastosowane w pojedynczych realizacjach ukazują Nowowiejskiego jako wnikliwego odbiorcę treści niesionych przez teksty ludowe.
(...) Partytura Ellenai, mimo że daleko jej do rozbudowanych formalnie i ibsadowo oratoriów, baletów, oper czy symfonii, które wyszły spod pióra twórcy "Roty", musiała być bardzo bliska sercu kompozytora. począwszy od czasów przedwojennych, powracał do niej wielokrotnie: w trudnych latach Wielkiej Wojny; tuż po niej, podczas walki o polską przynależność jego rodzinnej Warmii; w 1936 roku, gdy powstała nowa, rozbudowana wersja utworu; wreszcie w kilka dni przed śmiercią, snując ambitne plany transkrypcji Ellenai na pełną orkiestrę symfoniczną. Wnikając w skomplikowane dzieje tego działa, wciąż odkrywanego na nowo dzięki skrupulatnym badaniom źródłowym, w niniejszej edycji staramy się ukazać je w wersji możliwie wiernej intencjom twórcy. /ze wstępu/
W Fantazji Polskiej kompozytor misternie, przy użyciu wysmakowanej sztuki kontrapunktycznej konfrontuje ze sobą tematy polskich kolęd (Anioł pasterzom i Gdy się Chrystus rodzi). Utwór nabiera w pewnym momencie chorałowej podniosłości wzbogaconej o imitacje dzwonów kościelnych i nawiązuje do muzyki górali podhalańskich z charakterystyczną skalą lidyjską.
Niniejsza, nowa edycja PWM stanowi rekonstrukcję wersji partytury z 1938 roku, jedynej choć w finale zdekompletowanej przez osoby trzecie (zapewne synów) którą ponad wszelką wątpliwość można uznać za autorską. Z tonalno-harmonicznego punktu widzenia Legenda Bałtyku jest dziełem w pełni respektującym zasady systemu dur-moll i wpisuje się w poetykę charakterystyczną dla muzyki późnego romantyzmu.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
