Koncert na puzon i orkiestrę Kazimierza Serockiego to jedno z najważniejszych dzieł polskiej literatury puzonowej XX wieku, które stanowi prawdziwy test zarówno techniki, jak i wrażliwości muzycznej solisty. Kompozycja wyróżnia się nowatorską formą i bogactwem środków wyrazu, łącząc elementy melodyki z wyrazistymi rytmami i intensywnymi kolorami orkiestracji. Utwór ten jest wyjątkowym połączeniem tradycyjnego koncertowego dialogu między solistą a orkiestrą z nowoczesnym językiem muzycznym. Dzięki różnorodności charakterów poszczególnych części od subtelnych, lirycznych fragmentów po energiczne, dynamiczne kulminacje Koncert oferuje słuchaczom i wykonawcom szerokie spektrum emocji i wrażeń. To dzieło, które z powodzeniem gości na estradach koncertowych, inspirując zarówno instrumentalistów, jak i publiczność swoją siłą wyrazu i techniczną finezją.
Sonatinę napisał Serocki najpierw w roku 1954 w wersji na puzon i fortepian, po dwudziestu latach w 1974 roku opracował ją na puzon i orkiestrę. Utwór stanowi próbę łączenia motywiki ludowej z nowoczesną harmonią. Ma charakter wybitnie wirtuozowski, ukazuje atuty puzonu jako instrumentu solowego, jednak znaczącą rolę odgrywa w nim także orkiestra. Składa się z trzech części: 1. Allegro 2. Andante molto sostenuto 3. Allegro vivace. Kompozytor pisał ją z myślą o znakomitym wykonawcy Juliuszu Pietrachowiczu, który wcześnie prawykonał już jego Koncert na puzon oraz siedmioczęściową Suitę na cztery puzony. Jak pisze Rafał Korzeniewski (Juliusz Pietrachowicz. Puzonista, pedagog Warszawa, 2006 praca magisterska) Sonatina powstała w odpowiedzi na prośby i namawiania Pietrachowicza, który chciał wykorzystać gasnący po poprzednich dwóch kompozycjach zapał kompozytora do pisania utworów na puzon. W 1974 roku na prośbę Hermanna Moecka - wydawcy drukującego dzieła Serockiego w koedycji z PWM Serocki zinstrumentalizował partię fortepianu.
Suitę na cztery puzony Kazimierza Serockiego cechuje mistrzowska konstrukcja oparta na tradycyjnej zasadzie naprzemienności szybkich i wolnych części, charakterystycznej dla renesansowych i barokowych suit. Utwór składa się z siedmiu zwięzłych części, każda z nich ukazująca różne możliwości wyrazowe i techniczne zespołu puzonów. Otwierająca Intrada, inspirowana wczesnobarokową canzoną, wyróżnia się energicznym rytmem i wyrazistą melodyką. Następujący po niej Kanon wnosi nostalgiczny nastrój, oparty na temacie imitowanym w najwyższych głosach i rytmicznej inwersji w głosie najniższym. Centralną część stanowi prosty, lecz ujmujący homofoniczny Chorał, nawiązujący do tradycji Beethovenowskich equali, gdzie wszystkie głosy pozostają równorzędne. Lekkości i humoru wprowadzają Interludium i Intermezzo, obie części wykonane w permanentnym staccato. Następująca Arietta, dostojna i subtelna, wykorzystuje efekty dźwiękowe przypominające bicie dzwonów i echo, wprowadzając archaizujący klimat. Suitę wieńczy porywająca Toccatina wirtuozowski finał, pełen energii i popisowego charakteru.
Sonatina na fortepian Kazimierza Serockiego prezentowana jest po raz pierwszy drukiem. Skomponowana w 1949 roku, otrzymała wyróżnienie na II Konkursie Kompozytorskim im. Fryderyka Chopina organizowanym przez Związek Kompozytorów Polskich. Ta trzyczęściowa kompozycja, interesująca brzmieniowo, popisowa, łączy elementy folklorystyczne z nowoczesnym językiem muzycznym. Śmiałe harmonizacje, elementy polifonii, zwłaszcza w drugiej części nawiązują do pomysłów Sergiusza Prokofiewa i Beli Bartoka. Kompozycja jest pierwszym utworem Serockiego świadczącym o zainteresowaniu nurtem folklorystycznym, kontynuowanym w późniejszej twórczości.
Publikacja zawiera siedem utworów na fortepian, idealnych dla uczniów szkół muzycznych I stopnia. Inspirowane polską muzyką ludową kompozycje wyróżniają się bogatą harmonią i tanecznymi rytmami, które wprowadzają młodych pianistów w świat folkloru. Utwory łączą przyjemność gry z rozwijaniem techniki, czyniąc naukę nie tylko wartościową, ale i inspirującą muzyczną przygodą. Spis utworów: Kołysanka Krakowiak Kujawiak Mazurek Oberek Piosenka Walczyk
W pierwszej części publikacji zaprezentowane zostały wypowiedzi Kazimierza Serockiego, z których możemy dowiedzieć się, co sądził o kondycji muzyki polskiej w XX wieku, dlaczego uważał, że spory między muzykologami i krytykami muzycznymi a kompozytorami są bardzo szkodliwe dla polskiego życia muzycznego. W części drugiej, zatytułowanej O własnej twórczości, zostały zamieszczone teksty oparte na wykładach, które kompozytor wygłosił w Musik-Akademie Basel w 1976 roku. Są to wnikliwe analizy najważniejszych aspektów muzyki najnowszej, współczesnej Serockiemu, w niepowtarzalnym, autorskim ujęciu tego kompozytora. W części trzeciej znalazły się zapiski z przemyśleniami Serockiego nad muzyką filmową, znajdującą się w kręgu jego zainteresowań kompozytorskich. A na zakończenie zamieszczono jako ciekawostkę krótką notatkę Kazimierza Serockiego, który w kilku punktach przedstawił specyfikę sali koncertowej "dla muzyki elektronowej i nietypowych ustawień zespołów".
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
