W tej strefie zapraszamy czytelników tak zwane artystyczne dusze po książki z kategorii Sztuka. Polecamy szereg publikacji o sztuce i jej historii,ciekawostki i portfolia artystów, eseje, albumy, książki o malarstwie, rzeźbiarstwie, architekturze oraz histoii fotografii. Biografie ciekawych artystów, książki i powieści przedstawiające fascynujące losy malarzy i osób uwiecznianych na obrazach. W tym dziale tylko ksiązki ze sztuka w tle.
OSIECKA W KABARECIE – Agnieszka Osiecka związana była z kabaretem od początku swojej twórczej drogi. Debiutowała w Studenckim Teatrze Satyryków, a następnie pisała piosenki na potrzeby Kabaretu Dudek, Kabaretu pod Egidą, a także dla artystów Piwnicy pod Baranami. Na płycie znajdują się wykonania oryginalne (śpiewane przez Elżbietę Wojnowską, Annę Seniuk, Halinę Kunicką, Teresę Lipowską, Magdę Zawadzką) oraz zupełnie nowe wykonania powstałe specjalnie na potrzeby tej płyty.
tracklista:
1. Natalia Lubrano, Krzysztof Żesławski Quartet – Piosenka o okularnikach
2. Piotr Kosewski – Piosenka o Aurelii
3. Aneta Todorczuk-Perchuć – To wszystko z nudów
4. Czerwony Tulipan – Siedzieliśmy na dachu
5. Joanna Lewandowska – Alabama song - Piosenka o księżycu z Alabamy
6. Zespół Bach – Polka kryminalna
7. Katarzyna Dąbrowska – Obejmę dozorcostwo
8. Ewa Błaszczyk – Czarne perfumy
9. Małgorzata Czajka – Czy te oczy mogą kłamać?
10. Elżbieta Wojnowska – Sztuczny miód
11. Mateusz Weber – Miłość biuralisty
12. Kamil Banasiak – Chleb z czeremchą
13. Piotr Kosewski – Cyganek
14. Ewa Jakubowicz – Kocio, kocio
15. Karolina Michalik – Żywa woda
16. Anna Seniuk – Ballada o dwóch miastach
17. Magda Zawadzka – Korespondencja z NRF
18. Teresa Lipowska – Gdybym ja była
19. Anita Dymszówna – Panowie, bądźcie dla nas dobrzy pod jesień
20. Mirosława Krajewska – Kiedy zapomnę tego kogoś
OSIECKA W TEATRZE – zawiera piosenki pisane w czasach Studenckiego Teatru Satyryków, w którym Osiecka debiutowała, a także utwory ze spektakli „Apetyt na czereśnie” (premiera w 1968 w Teatrze Ateneum w Warszawie), „Sztukmistrz z Lublina” (premiera w 1986 roku we Wrocławiu), „Biała bluzka” (monodram Krystyny Jandy, premiera w 1987), przedstawień sopockiego Teatru Atelier, z którym poetka współpracowała przez trzy ostatnie lata swojego życia (piosenki ze spektakli „Wilki”, „Do dna”, „Darcie pierza”, „Apetyt na życie”).
tracklista:
1. Joanna Lewandowska – Nie ma już
2. Sława Przybylska – Kochankowie z ulicy Kamiennej
3. Zespół Tonika – Kolory
4. Magda Umer – Ach panie, panowie
5. Beata Lerach – Kołysanka dla Jaszy
6. Iwona Loranc – Psalm
7. Magda Umer – Oczy tej małej
8. Mirosław Czyżykiewicz – Song marynarza
9. Jerzy Satanowski – Małe stacje wielkich kolei
10. Magda Umer, Krystyna Janda – Sama chciała
11. Ewa Błaszczyk – Nie żałuję
12. Zespół Q – Drzewo moje matki
13. Marek Richter – Śpij, Kostia, śpij
14. Teresa Budzisz-Krzyżanowska – Miedziane mieszkanie
15. Marek Richter – Ławeczka
16. Marek Richter – ZOO
17. Marek Richter – Do dna
18. André Ochodlo – Żegnaj mi, Krakowie
19. Jerzy Satanowski – Panie obłoczny
20. Marek Richter – Wybacz, mamasza
21. Magda Umer – Kołysanka dla babci
Kucz/Bilińska to świeża energia na polskiej scenie muzycznej. Ola Bilińska i Konrad Kucz, których twórczość mieliśmy okazję poznać w innych projektach (m.in. Kucz/Kulka, Muzyka Końca Lata). Prezentują nam nową odsłonę swojej twórczości, wrażliwości i niezwykłej kreacji. Jaka może być płyta tak dwóch różnych żywiołów? Chłodne, elektroniczne dźwięki zostały dostarczone przez Kucza, połączone z pięknym i surowym brzmieniem instrumentów akustycznych, płynącym basem i wyjątkowo ciepłym i delikatnym głosem Bilińskiej. W procesie twórczym brali udział wybitni muzycy, tekściarze i instrumentaliści. Na albumie oprócz Konrada Kucza i Oli Bilińskiej możemy usłyszeć twórczy wpływ Karoliny Kozak, odpowiedzialnej za muzykę, czy Radka Łukasiewicza i Gaby Kulki, których niezwykły warsztat możemy podziwiać wsłuchując się w warstwę tekstową.
tracklista:
1. Nieproszony gość
2. Wszyscy sobie
3. Walczyk na szkle
4. Lobster
5. Węgielki
6. Wiking
7. Look at me
8. Cirrus Minor
9. Totus
10. Summ
11. Lunar
12. Boss
Charyzmatyczny wokalista znany z doskonałych płyt w repertuarze Jonasza Kofty i Marka Grechuty. Ten album to aż piętnaście starannie wyselekcjonowanych kompozycji. W interpretacji Michała Bajora każda z nich nabiera nowego znaczenia. Spośród bogatego repertuaru wybitnych tytułowych artystów na wydawnictwie znalazły się m.in. „Dnie, których jeszcze nie znamy”, „Nie dokazuj” oraz „Trzeba marzyć”.
tracklista:
1. Niepewność
2. Historia pewnej podróży
3. Serce
4. Będziesz moją panią
5. Ocalić od zapomnienia
6. Nie dokazuj
7. Dni, których jeszcze nie znamy
8. Kwiat jednej nocy
9. Samba przed rozstaniem
10. Podróżą każda miłość jest
11. Wakacje z blondynką
12. Trzeba marzyć
13. Serce mi pęka
14. Walc szczęście
15. Jej portret
Moda to dziś słowo-klucz, pojęcie-worek, a przede wszystkim fenomen charakteryzujący specyfikę naszego świata nie tylko w sferze kultury popularnej. Również refleksja humanistyczna coraz częściej, pod wpływem formułowanych pod jej adresem postulatów innowacyjności, poznawczej atrakcyjności i odkrywczości, rozwija się w przyspieszonym i zmultiplikowanym rytmie poszukiwań, odkryć i wymiennych konceptów. Odzwierciedlają one próby opisania współczesnego świata człowieka, ciągle na nowo określającego swoje relacje ze sztuką, naturą, technologią, nauką, a koniec końców z całą możliwie szeroko pojmowaną współczesnością w jej złożoności, komplikacji i nieoczywistości. Badacze – a znaleźli się wśród nich doświadczeni teoretycy i historycy literatury, znawcy historii idei, kultury oraz sztuk wizualnych – których prace złożyły się na tom Mody. Teorie i praktyki, czytali modę jako świadectwa samoświadomości i wyraz buntu, jako przejaw nowych zjawisk, ale też jako sposób sprzeciwu wobec nich, widoczny w przypadkach, gdy moda w użyciu stawała się „modą” opatrzoną cudzysłowem, ironicznym gestem wywrotowym, demaskującym zawłaszczające i totalizujące intencje kreatorów mody. Wszystkie zaproponowane w niniejszym tomie sposoby konceptualizacji zjawiska mody, taktyki jej rozumienia, składają się na wielogłosowy, różnobarwny i fascynujący krajobraz współczesnej refleksji humanistycznej. Książka z serii Literatura i sztuka, pod redakcją Agaty Stankowskiej
Książka ta składa się z części rozdziałów mojej obszernej publikacji zatytułowanej Paralogie. Postmodernistyczne dyskursy w kulturze rosyjskiej lat 1920–2000, która ukazała się w Moskwie w roku 2008, a także z kilku nowych rozdziałów napisanych stosunkowo niedawno. Zajmuję się rosyjskim postmodernizmem już ponad dwadzieścia lat i moje wyobrażenia o tym, czym on właściwie jest, a także sam mój stosunek do postmodernizmu w ogóle zmieniał się wielokrotnie. Piszę tę przedmowę w czasach zadziwiającego powrotu zainteresowania postmodernizmem na całym świecie, a w szczególności w Rosji. Zjawisko to coraz częściej jest utożsamiane z ofensywą politycznych symulakrów nazywanych dzisiaj „post-prawdą”, zwycięstwem konserwatywnego populizmu, nacjonalizmu i ksenofobii, łamaniem podstawowych zasad demokracji — i to nawet w krajach szczycących się wieloletnią demokratyczną historią — oraz tryumfami polityków, których jedyną ideologią stał się nieskrywany cynizm.
SPIS TREŚCI
MARK LIPOWIECKI
Przedmowa do polskiego wydania
(przełożył Piotr Fast)
ROZDZIAŁ I
Dyskurs paralogiczny
(przełożyła Katarzyna Syska)
ROZDZIAŁ II
Alegoria autora:
Trudy i dni Swistonowa Konstantina Waginowa
(przełożył Piotr Fast)
ROZDZIAŁ III
Alegoria pisma: Wypadki Daniiła Charmsa
(przełożył Piotr Fast)
ROZDZIAŁ IV
Alegoria Innego: Lolita Vladimira Nabokova
(przełożyła Katarzyna Syska)
ROZDZIAŁ V
Iteracja: strategia pustego centrum (konspekt)
(przełożył Paweł Łaniewski)
ROZDZIAŁ VI
Kto zabił Wieniczkę Jerofiejewa?
Transcendencja jako problem
(przełożyła Katarzyna Syska)
ROZDZIAŁ VII
Misteria/mysteries języka:
poetyckie kartoteki Lwa Rubinsztejna)
(przełożył Piotr Fast)
ROZDZIAŁ VIII
Trop Sorokina: karnalizacja
(przełożył Piotr Fast)
Książka zawiera opis wszelkich istotnych zagadnień teoretycznych oraz praktycznych związanych z regulacjami administracyjnoprawnymi w zakresie gospodarowania przestrzenią. W opracowaniu omówiono: - przepisy z zakresu planowania i zagospodarowania przestrzennego, - prawo budowlane, - środowiskowe regulacje związane z procesem inwestycyjno-budowlanym, - regulacje dotyczące gospodarowania nieruchomościami. Oryginalne analizy prawne przedstawione w publikacji stanowić mogą istotne wskazówki co do oceny często rozbieżnych stanowisk sądów administracyjnych, Sądu Najwyższego i Trybunału Konstytucyjnego oraz co do działalności orzeczniczej organów administracji publicznej. W drugim wydaniu szczególną uwagę zwrócono na najnowsze regulacje, w tym na zmiany związane ze zgłoszeniem robót budowlanych, dodano całą nową część dotyczącą decyzji środowiskowych dla inwestycji budowlanych.
In 2018 we celebrate the 175th anniversary of the birth of Henryk Siemiradzki (1843–1902), one of the most accomplished Polish painters. He was closely associated with Polish and Russian artistic circles, but spent most of his artistic life in Rome.
He came from a noble family in the formerGrand Duchy of Lithuania (now Belarus). He was born in 1843 in Novobelgorod (today Pechenihy), near Kharkov in Ukraine, the son of Hipolit Siemiradzki, a general of the Russian Army. Henryk Siemiradzki was connected with the Imperial Academy of Arts in Saint Petersburg (which he graduated in 1871), and with the circle of artists living in Rome, where he relocated in 1872. He was awarded and exhibited in the important art-shows; most notably his first taste of international recognition came in the 1873 World Exposition in Vienna, by receiving the ‘medal in art’ for his Christ and the Sinner (The State Russian Museum, St. Petersburg). Thereafter his art was subsequently shown and highly prized in future global world art exhibitions such as in 1876 in Philadelphia, in 1882 in Melbourne and, most significantly, in 1878 in Paris for his monumental Nero’s Torches (Candlestiks of Christianity). Thanks to his generous gift (Nero’s Torches), the first Polish National Museum was opened in Kraków in 1879. The painting Phryne on Poseidon’s celebration in Eleusis, purchased by the Russian Emperor Alexander III, began the collection of what is today’s Russian State Museum in St. Petersburg. After his death in 1903, Maria Siemiradzka, the painters’ wife, donated Christian Dirce that was then exhibited during a posthumous show at the Society for the Encouragements of Fine Arts Zachęta in Warsaw to the Society (today in the National Museum).
Siemiradzki had lived for nearly threedecades in Rome, where he displayed his works and took part in its artistic life. He was an active member of Academia di San Luca. In Rome he built his house and workshop at via Gaeta. It was visited by a wide variety of people that ranged from artists to just pure lovers of art. Ever since 1884 he spent his summers in his holiday home in his beloved Strzałków near Częstochowa in Poland in which he also passed away in July 1902. Siemiradzki was buried at the National Pantheon of Poland in the crypt of the church of Pauline Fathers’ on Skałka in Kraków.
As part of Siemiradzki’s Jubilee, the National Museum in Kraków, hosted a conference entitled The Henryk Siemiradzki that we do not know on 11th–13th April 2018. This volume contains material from this conference.
Experts presented theses on lesserknown aspects of Siemiradzki’s life and art, starting from his first artistic attempts in Kharkov and studentship at the Imperial Academy of Arts in St. Petersburg. A special section was devoted to his inspirations arising from his fascination with the Antiquity, the Middle East, paranormal phenomena, as well as books by Ernest Renan. Experts researched Siemiradzki’s place in Europe, his possible and visible links with the most famous Academicians - Alma-Tadema, Leighton, Fortuny, Gérôme. The artist’s oeuvre was analysed in the context of French and Russian reception. The second technological part, was entirely devoted to the complexity and variety of techniques in Siemiradzki’s paintings.
Tom 2 Archiwum Sztuki Polskiej XX wieku poświęcono twórczości Krystyny Wróblewskiej, wileńsko- krakowskiej graficzki, matki malarza Andrzeja Wróblewskiego, którego kilkudziesięcioletni dorobek artystyczny stanowi ważne ogniwo w historii powojennej sztuki polskiej. Absolwentka Wydziału Sztuk Pięknych Uniwersytetu Stafana Batorego, gdzie kształciła się pod kierunkiem m.in. Ludomira Slendzińskiego i Jerzego Hoppena, należała do Grupy Wileńskiej, a po wojnie przewodniczyła ugrupowaniu Dziewięciu Grafików. Bogata, długa droga twórcza artystki związana była głównie z tradycjami: klasycyzmu, realizmu i ekspresjonizmu oraz techniką drzeworytu.
Praca pod redakcją Jerzego Malinowskiego.
Życiem przedwojennych gwiazd kina, teatru i artystów kabaretowych nie pasjonowały się wyłącznie nastoletnie panienki. Wiele osób śledziło doniesienia prasy i plotki o swoich ulubieńcach, do aktorki Jadwigi Smosarskiej przychodziły listy pisane krwią jej wielbicieli, a ściany na klatkach schodowych domów, w których mieszkali Bodo i Żabczyński, pokrywały wyznania miłosne pisane przez zakochane w nich kobiety. Przedwojenne gwiazdy kina i kabaretu były celebrytami swoich czasów, ikonami stylu i elegancji, korzystającymi z uroków życia i nienarzekającymi na brak gotówki. Wielka zawierucha dziejowa, jaką była druga wojna światowa, ich życie zmieniła jednak diametralnie. Część wielkich przedwojennych artystów, zwłaszcza tych legitymujących się żydowskim pochodzeniem, musiała uciekać z kraju, inni stanęli przed wyborem życia w biedzie, kelnerowania lub występów w teatrach koncesjonowanych przez okupanta.O tym, jak potoczyły się okupacyjne losy Eugeniusza Bodo, Hanki Ordonówny, Iny Benity czy Mieczysławy Ćwiklińskiej i innych gwiazd, a także jak zginął zdrajca Igo Sym, opowiada właśnie publikacja Wojenne losy przedwojennych gwiazd.
Kino na biegunach to nie tyle historia kinematografii niemieckich epoki politycznego podziału Niemiec, ile głównie próba skonfrontowania ze sobą dwóch sąsiednich i jednojęzycznych, a przecież antagonistycznych kultur filmowych RFN i NRD. Zamysł to z dzisiejszego punktu widzenia tym bardziej intrygujący, że jednego z tych państw już nie ma, a drugie nie jest już tym samym, którym było przed zjednoczeniem. Dlatego tak ważne i fascynujące pozostają historie, które filmy te opowiadały od powstania obydwu republik niemieckich w 1949 roku po akcesje NRD do RFN w roku 1990. Historie, które zjawiska te próbują opisać w ramach różnorakich procesów historycznych i kulturowych. Przedmiotem książki są wiec zarówno filmy wybitne, jak i przeciętne, bo i te pierwsze, i te drugie bywają równie istotne ze względu na to, jak kino komunikuje się z widzami i czego oni sami od niego oczekują.
Publikacja dofinansowana przez Uniwersytet Śląski w Katowicach
Widzenie awangardy to piąty tom serii Literatura i sztuka, wydawanej przez Poznańskie Towarzystwo Przyjaciół Nauk. Jak na książkę poświęconą awangardzie przystało, otwiera ją manifest wygłoszony przez wybitną malarkę, fotografkę, autorkę instalacji i tekstylnej rzeźby, pisarkę i poetkę – Ewę Kuryluk. Artystka w niezwykle afektywny sposób, dorównujący sile rażenia manifestów futurystów, awangardzistów krakowskich, surrealistów, opowiada w nim o współczesnym pożytku z awangardy – „radykalnej marzycielki o wolności bez granic”. Dalej następuje szereg szczegółowych studiów przypadków. Ich autorzy podejmują namysł nad szeroko rozumianą problematyką wizualności jako kategorii praktyki artystycznej, poetologicznych teorii i programów twórców dwudziestowiecznych awangard, a także krytyki literackiej, towarzyszącej sztuce i literaturze awangardowej. Śledzą główne tendencje w sposobach nawiązywania przez awangardy relacji między literaturą a sztukami plastycznymi, filmem i teatrem oraz opisują wybory czynione na polu odwołań do tradycji sztuki przez polskich awangardzistów. Przyglądają się również szczegółowym konwersacjom awangardowych poetów, prozaików, twórców teatru i filmu z nowoczesnymi i dawnymi propozycjami wysuwanymi przez przedstawicieli sztuk plastycznych.
Prezentowane w tomie studia pozwalają zestawić ze sobą różnorodne optyki metodologiczne i klucze interpretacyjne, a tym samym zaprezentować odmienne sposoby rozumienia obrazu, ufundowane na różnych – jak pisał Hans Belting – „monopolach definicyjnych”. Pozwala to nie tylko uzmysłowić sobie ich oczywistą odmienność, ale także zapytać o nieoczywiste, a niewątpliwie istniejące miejsca wspólne.
Nazywany czwartym wieszczem Stanisław Wyspiański zyskał miano najwybitniejszego artysty swego pokolenia, który pomimo krótkiego życia pozostawił po sobie budzącą szacunek spuściznę – przerastające epokę dzieła, które do dziś inspirują kolejne pokolenia twórców i prowokują do interpretowania na nowo zawartych w nich treści.
Zajmował się szeroko rozumianymi sztukami wizualnymi: malarstwem, rysunkiem, architekturą, projektowaniem witraży, mebli i wnętrz, konserwacją, typografią i plakatem, ale także literaturą: dramatem, poezją i przekładem. Album Stanisław Wyspiański.
Artysta i wizjoner to zajmująca opowieść o jednym z najwybitniejszych młodopolskich twórców, wzbogacona licznymi reprodukcjami bardziej i mniej znanych dzieł. Autorka, historyczka sztuki Luba Ristujczina, zdradza szczegóły biografii, inspiracje i tajniki warsztatu artysty.
Kolejne wydawnictwo Siedleckiego Klubu Kolekcjonerów. W albumie zreprodukowano dwieście pocztówek wydanych przez Siedlecki Klub Kolekcjonerów na przestrzeni ponad 9 lat z fotografii będących w prywatnych zbiorach rodzin przechowujących pamiątki po swoich przodkach uczestniczących w wydarzeniach okresu 1914-1939.
Czytelnik albumu pozna: ćwierć wieku historii Wojska Polskiego, garnizony II RP, szeroki przekrój formacji wojskowych, historię polskich okrętów Marynarki Wojennej, dzieje pociągów pancernych, rozwój polskiej artylerii, indywidualną i zespołową broń strzelecką, broń białą, motocykle używane w Wojsku Polskim, pojazdy kołowe i gąsienicowe, samoloty i szybowce, precyzyjnie opisane umundurowanie, różnorodność oporządzenia oraz sylwetki osób znanych w kraju i regionie.
"Książka Kandyńskiego pomyślana była jako podręcznik i przeznaczona przede wszystkim dla studentów. Dziś stanowi ona klasyczną pozycję w literaturze światowej, jest nieodzowną i poszukiwaną pomocą w studiach teoretycznych i w malarskiej praktyce" - Stanisław Fijałkowski. "Rozwijane na stronach tej książki analizy są odzwierciedleniem eksperymentalnej metody nauczania, przyjętej przez Kandyńskiego w czasie jego pracy w Bauhausie. W centrum tej metody pozostaje doświadczenie i obserwacja, ukierunkowana na to, co pozornie najprostsze i najbardziej elementarne. Wszystko jednak, począwszy od owych podstawowych składników formy, w toku analiz wprawione zostaje w ruch, uzmysławiając niewyczerpaną różnorodność możliwych powiązań i oddziaływań, tak w sferze plastycznej formy, jak i poza nią... Choć praca ta stanowi „przyczynek do analizy elementów malarskich”, elementy wizualne opisywane są w niej przy pomocy licznych paralel do innych sztuk: muzyki, tańca, architektury, a także form przyrodniczych. Poszukiwana przez Kandyńskiego „jedność sztuk” przejawia się tu na poziomie ekspresyjnych pokrewieństw, odkrywanych w podstawowych środkach, które artysta na powrót pragnie ożywić" - Agnieszka Rejniak-Majewska.
To pierwsza na polskim rynku rzetelna biografia sensu stricto Józefa Czapskiego, napisana przez zafascynowanego nim Amerykanina. (w 2007 r. Zeszyty Literackie wydały Portet Józefa Czapskiego Wojciecha Karpińskiego.)Józef Czapski żołnierz, postać publiczna, świadek historii, pamiętnikarz, pisarz i malarz. Jego życie objęło niemal cały wiek dwudziesty. W czasie Rewolucji był studentem w Petersburgu, w szalonych latach dwudziestych malarzem w Paryżu. Jako polski oficer rezerwy wróciwszy do ojczyzny walczył z Niemcami na początku II wojny światowej, przez Sowietów został wzięty do niewoli i cudem ocalał z masakry tysięcy jego towarzyszy broni. Potem nie wrócił do Polski, pracował w powojennym Paryżu, zdając relacje z tragicznego położenia swojego kraju niszczonego przez totalitarny ustrój. Wydane tuż po wojnie, choć mniej znane, wspomnienia Czapskiego z sowieckiego obozu Na nieludzkiej ziemi, wyprzedzają Archipelag Gułag Sołżenicyna o ćwierć wieku. Czapski narzucił sobie również ścisłą dyscyplinę jako malarz twórczość ta nadawała sens jego życiu i przez dziesięciolecia zajmował się nią codziennie.Ze wstępu autora:Mój pierwszy kontakt z życiem i twórczością Józefa Czapskiego nastąpił całkowicie niespodziewanie. Do pewnego czerwcowego dnia nigdy o nim nie słyszałem, a nazajutrz byłem nim zafascynowany.Dzięki wspaniałomyślnemu odruchowi starego znajomego, który lubi zaspokajać mój apetyt na krytyczne myślenie, pewnego ranka otrzymałem pocztą z Paryża niewielką francuską książkę na temat Marcela Prousta. Nazwisko autora, Józefa Czapskiego, nie było mi znane. Nie bardzo pamiętam, co się stało po otwarciu paczki. Niczym stworzenie zagrzebujące się w swoim naturalnym siedlisku, opadłem na fotel i zacząłem ją od razu czytać. ()Byłem wdzięczny za to nieoczekiwane pojawienie się książki Czapskiego w moim życiu. Następnego dnia wielokrotnie, niemal bezustannie myślałem o tym, co Czapski napisał o Prouście i jak to napisał. ()Józef Czapski, postać na ogół nieznana czytelnikom i artystom anglojęzycznym, przeżył swoich dziewięćdziesiąt sześć lat w wielu życiowych rolach jako żołnierz, postać publiczna, świadek historii, pamiętnikarz, eseista i malarz. Jego życie objęło niemal cały wiek dwudziesty.Mimo gorliwego zaangażowania w walkę z totalitaryzmem i pomoc innym Czapski uważał się przede wszystkim za malarza. Malowanie, jak dowie się czytelnik, nadawało sens jego życiu. ()Według jednego z przyjaciół Czapskiego bardziej podziwiano go za charakter niż za twórczość malarską. Ci, który kupowali jego prace, robili to głównie z przyjaźni dla tego człowieka. Jego malarstwo pozostaje praktycznie nieznane.I tak jest nadal. Obrazów Czapskiego prawie nie ma w zbiorach publicznych, większość znajduje się w prywatnych kolekcjach w różnych miejscach Europy. Wiele dziesięcioleci temu obrazy Czapskiego zostały zakupione i oficjalne zarejestrowane w narodowych zbiorach w Polsce i Francji, ale ich tytuły pojawiają się jedynie z numerami inwentaryzacyjnymi przyporządkowanymi pracom przechowywanym w magazynach. Tylko nieliczne płótna są wystawiane publicznie. ()Zapis w jego dzienniku ukazuje rezultaty kilkudniowej pracy poświęconej rysowaniu różnych kwiatów. Czapski, potrafiący wykraczać poza własne dostrzeżone niepowodzenia, odnotowuje zniechęcenie faktem, że zdołał uchwycić tylko odrobinę ich witalności.Kiedy rysujesz, czujesz każdą kreskę prowadzoną na papierze jako coś żyjącego, nieodwołalnego, i naraz rysunek zaczyna żyć. () Potem dwie jedną kreską notatki tulipanów wydały mi się nagle żywiej istniejące. Dlaczego? Bo je czułem podczas rysowania, czułem ten związek niezdarnego, niepewnego, zdeformowanego trochę rysunku, jakby między końcem mojego ołówka a mną nie było żadnej przerwy. Ja byłem na końcu ołówka.Mam nadzieję ożywić Czapskiego w sposób, w jaki opisuje rysowanie tych tulipanów. On i ja spotykamy się na końcu mojego ołówka.
Szokującym może zdawać się sam fakt, iż w Auschwitz istniała jakakolwiek sztuka. Rysunki ukazujące obozową rzeczywistość, portrety współwięźniów, prace wyrażające tęsknoty i nadzieję - co motywowało artystów, aby tworzyć mimo ogromnego ryzyka, jakie się z tym wiązało?Odpowiedzi na te pytania znajdziemy w albumie ""Twarzą w Twarz. Sztuka w Auschwitz"" autorstwa Agnieszki Sieradzkiej, wydanym wspólnie przez Muzeum Narodowe w Krakowie oraz Państwowe Muzeum Auschwitz-Birkenau.Katalog towarzyszy wystawie pod tym samym tytułem, którą można oglądać w roku 2017 w Muzeum Narodowym w Krakowie, ale jednocześnie stanowi samodzielną publikację, po raz pierwszy w tak obszernej formie porządkującą wiedzę o sztuce, która powstawała w niemieckim nazistowskim obozie koncentracyjnym i zagłady Auschwitz oraz o artystach, którzy tam tworzyli.Autorka opisuje zarówno Lagermuseum i okoliczności w jakich powstawały obrazy i grafiki wykonywane na zlecenie SS, jak i - a właściwie przede wszystkim - autentyczną, tworzoną w konspiracji sztukę, która pomagała ocalić człowieczeństwo.Atutem polsko-angielskiego wydawnictwa są reprodukcje dzieł powstałych w KL Auschwitz, w większości publikowane po raz pierwszy.Katalog można kupić w sklepie internetowym, w księgarniach muzealnych Muzeum Narodowego w Krakowie oraz w sklepie Państwowego Muzeum Auschwitz-Birkenau.
Pięknie wydany album prezentuje najcenniejsze, najciekawsze obiekty ze znakomitej kolekcji militariów Muzeum Narodowego w Krakowie przedmioty unikatowe, będące świadectwem polskiej historii i rzemieślniczymi dziełami sztuki.Broń w muzeum sztuki? Wydaje się to nieprawdopodobne, ale to właśnie Muzeum Narodowe w Krakowie posiada jedną z największych w Polsce kolekcję dawnego uzbrojenia. Zbroje husarskie, miecze, rapiery, dawna broń palna, mundury a przede wszystkim pamiątki należące do wielu osobistości polskiej i światowej historii, wciąż skrywające w sobie wiele tajemnic, od zawsze były ważną częścią kolekcji krakowskiego Muzeum.Ilustrowany wspaniałymi, pełnostronicowymi zdjęciami album, to pierwsza tego typu publikacja opisująca ten ważny zbiór. Pięknym zdjęciom towarzyszą teksty, które swoją swobodną narracją prowadzą czytelnika po tym unikatowym i pełnym niespodzianek świecie dawnej broni i barwy.
Ceramika architektoniczna oraz mozaiki w Krakowie i Małopolsce po 1945 roku.Książka wyróżniona w Konkursie na Wydarzenie Muzealne Roku SYBILLA 2015 w kategorii Publikacje.Adresowana do szerokiego grona odbiorców, jest prekursorskim opracowaniem systematyzującym i poszerzającym wiedzę na temat powojennej plastyki w architekturze Małopolski, a jednocześnie atrakcyjnym przewodnikiem po opisywanych miejscach i ich historii oraz pięknym, zawierającym blisko 700 zdjęć albumem ukazującym dekoracyjne walory ceramiki i mozaiki.Przedstawione dekoracje znajdują się w urzędach, domach wczasowych i sanatoriach, kinach, dworcach, sklepach, szkołach i basenach w 32 miejscowościach, a wykonane zostały w latach 19501993 z ceramiki, a także szkła i materiałów eksperymentalnych.To istotny głos w dyskusji na temat roli i wartości tego typu kompozycji oraz konieczności ich ochrony.Z pewnością zainteresuje nie tylko osoby zajmujące się historią sztuki i architekturą, lecz także mieszkańców Małopolski i turystów oraz coraz liczniejszych miłośników ceramiki i mozaiki.
Czas przełomu. Sztuka awangardy w Europie Środkowej 1908–1928 to przewodnik po wystawie prezentowanej w Galerii MCK od 8 marca do 9 czerwca 2019 roku. Może być również czytany jako niezależne wydawnictwo poświęcone specyfice środkowoeuropejskiej sztuki awangardowej I połowy XX wieku.
Książka podzielona została na 12 rozdziałów poświęconych m.in. środkowoeuropejskiemu kubizmowi, konstruktywizmowi i teorii unizmu, zaangażowaniu i reakcji artystów na wybuch I wojny światowej, nowoczesnej fascynacji miastem czy awangardowej typografii. Uzupełnieniem przewodnika są mapy prezentujące Europę Środkową przed i po I wojnie światowej, jak i syntetyczny kalendarium najważniejszych wydarzeń na polu awangardowej sztuki na początku XX wieku.
W przewodniku znalazły się też świetnej jakości reprodukcje obrazów prawie stu awangardowych twórców m.in. Antona Jasuscha, Bohumil Kubišty, Františka Foltýna, Františka Kupki, Gejzy Schillera, Josefa Čapka, Katarzyny Kobro, Leona Chwistka, Leopolda Gottlieba, Rafała Malczewskiego, Sándora Bortnyika, Stanisława Ignacego Witkiewicza, Tadeusz Makowskiego, Teresy Żarnowerówny, Tytusa Czyżewskiego, czy Władysława Strzemińskiego.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
