W tej strefie zapraszamy czytelników tak zwane artystyczne dusze po książki z kategorii Sztuka. Polecamy szereg publikacji o sztuce i jej historii,ciekawostki i portfolia artystów, eseje, albumy, książki o malarstwie, rzeźbiarstwie, architekturze oraz histoii fotografii. Biografie ciekawych artystów, książki i powieści przedstawiające fascynujące losy malarzy i osób uwiecznianych na obrazach. W tym dziale tylko ksiązki ze sztuka w tle.
"Niniejsza książka to opowieść o najwybitniejszym polskim
kompozytorze. Przedstawia jego biografię i najważniejsze
fakty, przeplatając ciekawostkami oraz cytatami
z listów Fryderyka Chopina i jego bliskich, a także z ówczesnej
prasy. Kolorowe zdjęcia i ryciny ilustrują szlak jego
życiowych wędrówek: z XIX-wiecznej Warszawy, przez urokliwe
krajobrazy polskiej wsi, do stolic najważniejszych europejskich
państw.
Autorka przedstawia Chopina nie tylko jako wybitnego
kompozytora i wirtuoza, ale także jako wielkiego człowieka
i patriotę. Konfrontuje również ze sobą opinie znanych chopinologów,
przybliżając czytelnikowi charakterystyczne cechy
twórczości genialnego muzyka i zastanawiając się nad
fenomenem jego niesłabnącej popularności. Osobny dział
opisuje instytucje kultywujące dzieło Chopina i omawia m. in.
obiekty nazwane jego imieniem.
Szczególną atrakcję stanowi dołączona do książki płyta CD,
która zawiera pochodzące z Konkursów Chopinowskich wybitne
interpretacje najbardziej znanych utworów polskiego
kompozytora"
Opowieść o Chopinie to książka dla dzieci przybliżająca postać najwybitniejszego polskiego kompozytora. Mali czytelnicy dowiedzą się z niej, jakim był dzieckiem, w co najchętniej się bawił, gdzie spędzał wakacje oraz jak to się stało, że zaczął grać na fortepianie i komponować własne utwory Świetna propozycja na nagrody dla uczniów szkół podstawowych.
Dawid Junke (ur. 1989) – doktor nauk humanistycznych, kulturoznawca, adiunkt w Instytucie Kulturoznawstwa Uniwersytetu Wrocławskiego. Jego zainteresowania badawcze koncentrują się wokół badań nad kulturą popularną, ze szczególnym uwzględnieniem kulturowych aspektów produkcji i recepcji seriali telewizyjnych. Członek Polskiego Towarzystwa Kulturoznawczego, Polskiego Towarzystwa Badań nad Filmem i Mediami oraz Stowarzyszenia Badaczy Popkultury i Edukacji Popkulturalnej „Trickster”.
Transcendencja i sekularyzacja… to książka niezwykle interesująca. Autor zmierzył się w niej z bardzo ciekawym i nieopisanym dotychczas fenomenem. W trudnej analizie tekstów kultury popularnej zachował odpowiednie proporcje pomiędzy badawczą wnikliwością i świadomością funkcjonowania tego typu specyficznych, bo będących jednocześnie dziełem sztuki i wytworem przemysłowo-ekonomicznym, utworów jak amerykańskie seriale telewizyjne. […] Publikacja świetnie balansuje pomiędzy potoczystą narracją a zwięzłością, pomiędzy stylem naukowym a opisem popkulturowego fenomenu, który może być atrakcyjny dla czytelnika poszukującego pogłębienia wiedzy o ulubionych telewizyjnych serialach.
Z recenzji dr. hab. Arkadiusza Lewickiego, prof. UWr
Album ten jest próbą ukazania roli książki w życiu i twórczości Stanisława Wyspiańskiego.
Opowiada o młodzieńczych fascynacjach dziełami sztuki światowej, które Wyspiański pieczołowicie przerysowywał na licznych kartkach szkicowników.
Przybliża autorskie wydania dramatów, jak i kolejne numery czasopisma „Życie”, arcydzieła polskiej typografii i grafiki użytkowej. Prezentuje księgozbiór artysty oraz niezwykły zbiór reprodukcji i pojedynczych kart wydzieranych z książek, swoisty skarbiec ikonograficznych wzorów.
Pojedyncze lektury wskazują tropy literackie, które inspirowały do powstania tak pięknych dzieł, jak ilustracje do „Iliady” Homera czy projekt witraża „Apollo. System Kopernika”.
Odrębna część katalogu opowiada o licznych i często niełatwych kontaktach Wyspiańskiego z krakowskimi drukarzami, księgarzami i wydawcami.
Książkę otwiera wstęp Pana Dyrektora Andrzeja Betleja, po nim następują eseje dotyczące fascynacji czytelniczych w życiu i twórczości artysty („Żyjąc wśród książek” autorstwa Łukasza Gawła i Magdaleny Laskowskiej) oraz historii księgozbioru własnego malarza i poety („Biblioteka Stanisława Wyspiańskiego w Muzeum Narodowym w Krakowie” autorstwa Haliny Marcinkowskiej).
Na publikację składają się, obok wymienionych wyżej tekstów wstępnych, noty katalogowe wraz ze zdjęciami do kilkuset obiektów, spis księgozbioru prywatnego Stanisława Wyspiańskiego oraz bibliografia.
K-pop zdobywa szturmem świat! Wpadająca w ucho i wibrująca energią koreańska muzyka pop wciąż jeszcze jest nowością na Zachodzie, ale z zawrotną prędkością zdobywa nowych fanów. Z tej książki dowiesz się wszystkiego o slangu, kulturze i największych gwiazdach k-popu, na przykład:Co to znaczy, że ktoś jest twoim biasem?Kto jest znany z eye-smile?Co dokładnie oznacza call?Dlaczego sasaeng fan nie jest mile widziany?Kiedy G-Dragon wstąpił na ścieżkę do sławy?Co kryje się za skrótem BTS?Skąd wziął się zespół Wanna One?Dzięki temu leksykonowi zaskoczysz swoich przyjaciół wiedzą prawdziwego koreaboo!
Sandro Botticelli (1444/45-1510) jest jednym z najważniejszych artystów włoskiego renesansu. Jego wyjątkowe prace, zamawiane przez najpotężniejsze włoskie rody, przede wszystkim rodzinę Medyceuszy, łączyły tradycję późnego gotyku z atmosferą humanistycznego przełomu i do dziś kształtują nasze rozumienie piękna i kultury.
Paul Gauguin (1848-1903) był inicjatorem szkoły malarskiej École de Pont-Aven i jednym z najważniejszych malarzy postimpresjonistycznych. Tworzenie nowych kryteriów estetycznych zaprowadziło go najpierw do Bretanii, później na wyspy Pacyfiku, gdzie udał się w poszukiwaniu utraconego raju i dziewiczej przyrody. Wywarł znaczący wpływ na nowoczesne malarstwo.
Pierwszym obrazem, który widzimy gdy myślimy o loftach jest wielka, pusta przestrzeń. Ale co zrobić, gdy nasza przestrzeń nie jest wielka i nieograniczona? Czy można ten efekt osiągnąć na mniejszej powierzchni? Zamiarem tej książki jest ukazanie, że jest to nie tylko możliwe, ale często kompaktowe rozwiązania mogą stanąć na równi z ogromnymi loftami Londynu i Manhattanu.
Michelangelo Merisi, znany powszechnie jako Caravaggio (1571-1610), wzbudza swym życiem i dziełem fascynację jak mało który artysta tamtych czasów. Twórca ten obalił konwencje renesansu, lekceważąc przyjęte ideały piękna i nakaz uwznioślania rzeczywistości. Jego mistrzowskie traktowanie światła i cienia, a także rewolucyjne podejście do tematów sacrum i profanum, przyniosło odnowę sztuki malarskiej, czyniąc Caravaggia prekursorem baroku.
„Szkoła projektowania graficznego” to podstawowy kurs z tej dziedziny, przeznaczony dla projektantów graficznych pracujących w wydawnictwach, w filmie i zajmujących się mediami cyfrowymi. Praktyczne porady obejmują wszystkie aspekty projektowania graficznego – od zagadnień fundamentalnych do opracowywania oryginalnych pomysłów i tworzenia gotowych projektów graficznych. Przykłady zaczerpnięte zostały z różnorodnych mediów – mediów cyfrowych, witryn internetowych, czasopism, książek i zbioru form identyfikacji wizualnej firm. Książka zawiera liczne ćwiczenia, instrukcje dla studentów i pokazuje pracę nad rzeczywiście zrealizowanymi projektami. Polska edycja to tłumaczenie szóstego, poprawionego angielskiego wydania, które prezentuje konkretne porady, w jaki sposób przystosowywać prace do różnych form projektowych.
'All my life my Stradivarius had been waiting for me, as I had been waiting for her . . .'
At 7 years old Min Kym was a prodigy, the youngest ever pupil at the Purcell School of Music. At 11 she won her first international prize. She worked with many violins, waiting for the day she would play 'the one'. At 21 she found it: a rare 1696 Stradivarius, perfectly suited to her build and temperament. Her career soared. She recorded the Brahms concerto and a world tour was planned.
Then, in a train station café, her violin was stolen. In an instant her world collapsed. She descended into a terrifying limbo land, unable to play another note.
This is Min's extraordinary story - of a young woman staring into the void, wondering who she was, who she had been. It is a story of isolation and dependence, of love, loss and betrayal, and the intense, almost human bond that a musician has with their instrument. Above all it's a story of hope through a journey back to music.
'The hours fell away as I read this spellbinding tale of love, loss and above all devotion to art' - Susan Cain, author of international bestseller Quiet: The Power of Introverts in a World That Can't Stop Talking
"Sztuka podręczna Wrocławia" to nie tylko pierwsze całościowe spojrzenie na powojenną sztukę miasta: to także spojrzenie zachęcające do własnego tworzenia i do aktywnego wpisywania się w historię sztuki nawet wówczas, gdy nie jest się artystą. Jak to zrobić? Przepis jest prosty: po pierwsze należy uważnie żyć i bacznie przyglądać się otaczającym przedmiotom: po drugie należy ujrzeć w tych przedmiotach coś wykraczającego poza zwyczajową funkcję i obdarzyć je - a przy tym swoje zautomatyzowane widzenie i myślenie - wolnością.
Joe Francis Dowden pokazuje, jak za pomocą akwareli uchwycić piękno spokojnych toni jezior i skąpanych w słońcu estuariów, dynamikę płynących rzek i szemrzących strumieni, dzikość wzburzonego morza, a także urodę roślinności i wielu innych elementów natury.
Prezentuje krok po kroku rozmaite techniki malowania akwarelami, dzięki którym namalujesz zarówno wodę stojącą, jak i tę o wartkim nurcie, pokażesz odbijające się w niej obiekty i grę światła, a także niemal poczujesz aromatyczną woń spadających do wody liści, usłyszysz odgłosy kroków na żwirze i poczujesz lodowate zimno wartkiej rzeki.
Bierz pędzel do ręki i do dzieła!
"Natura i wynalazek" to inna niż wszystkie książka o Leonardo da Vinci. Rewelacyjny merytorycznie i przepiękny wizualnie album oprowadza nas po mniej znanych aktywnościach najwybitniejszego przedstawiciela Renesansu.
Narodowe Centrum Kultury Filmowej to wyjątkowe miejsce dla wszystkich zainteresowanych światem filmu i kulturą audiowizualną; centrum wiedzy, kultury i spotkań. Wciągająca historii realizacji marzeń o ruchomym obrazie zaprezentowana w niezwykłej przestrzeni zrewitalizowanej elektrociepłowni EC1 - w sercu Nowego Centrum Łodzi.
Powstaną tu 3 wystawy stałe: Mechaniczne oko (wystawa poświęcona technologicznemu i społecznemu wymiarowi filmu), Materia kina (poświęcona kolejnym fazom realizacji filmu) i Kino Polonia (to w zamierzeniu pełna rozmachu opowieść o historii kultury filmowej na ziemiach polskich).
Antologia "Zawrót głowy" gromadzi 266 utworów 121 poetek i poetów polskich XX i XXI wieku. Najstarszy zamieszczony w niej wiersz pochodzi z 1909 roku, najmłodszy prezentowany w niej twórca urodził się w roku 1995. To najpełniejsza z dotychczasowych prób ukazania związków poezji polskiej z filmem. Na ogół te mniej lub bardziej intensywne relacje w poszczególnych tekstach są oczywiste, niekiedy jednak zostały przez autorki i autorów po mistrzowsku zaszyfrowane. Po uważnej lekturze i złamaniu kodów można zauważyć, że wzajemne oddziaływanie obu sztuk, wyraźnie widoczne już w chwili narodzin kina, wciąż nabiera mocy. Jednocześnie wszystko wskazuje na to, że rewolucyjne zmiany w definicjach poezji i filmu są dopiero przed nami, dlatego – z całym szacunkiem dla tradycji – ten wybór stara się zrobić duży krok w kierunku rozszerzenia pojęcia „wiersz filmowy”.
Darek Foks – poeta, prozaik, scenarzysta. Studiował scenariopisarstwo oraz organizację produkcji filmowej i telewizyjnej w Szkole Filmowej w Łodzi. W ostatnich latach opublikował "Historię kina polskiego" (2015), "Wołyń Bourne’a" (2016) i "Café Spitfire" (2018). Laureat Nagrody TVP Kultura za książkę "Co robi łączniczka" (wspólnie ze Zbigniewem Liberą, 2006). Nominowany do Paszportu Polityki (2000, 2004), Nagrody Literackiej Gdynia (2006, 2013, 2014), Nagrody Literackiej Nike (2014) i Wrocławskiej Nagrody Poetyckiej Silesius (2011, 2013, 2017), którą otrzymał za całokształt twórczości w 2014 roku. Przygotowuje książkę "Być jak Robert Bresson. Unieruchomienie i wyciszenie historii w kinie minimalistycznym" i towarzyszący jej film "Zrzut".
"Incepcja", "Memento", "Mulholland Drive", "Szósty zmysł", "Zagubiona autostrada" – oto filmy, których skomplikowana narracja pozostawia widzów w poczuciu niepewności. Co zdarzyło się naprawdę? Kim był bohater? Jakie jest filmowe zakończenie? – pytania tego typu zaprzątają głowy widzów po seansie mind-game films. Barbara Szczekała opisuje jeden z najciekawszych fenomenów kina współczesnego z perspektywy odbioru, w szczególności doświadczania dziwnego i labiryntowego filmowego świata. Mind-game films, przez fanów zwane „mózgotrzepami” (mind-fuck movies), wyróżniają się na tle współczesnego kina niejasną fabułą, logicznymi niemożliwościami i bohaterami o patologicznych umysłach. Filmy tego typu przyprawiają widzów o odbiorczy zawrót głowy. Skłaniają nas do wysiłku sensotwórczego oraz oszałamiają nadmiarem tropów i sprzeczności. Niniejsza książka poświęcona jest jednemu najbardziej pasjonujących filmowych nurtów, który od przełomu tysiącleci igra z umysłami kinomanów na całym świecie.
Barbara Szczekała – doktor nauk o sztuce, absolwentka filmoznawstwa Uniwersytetu Jagiellońskiego, zastępczyni redaktora naczelnego Czasopismo EKRANy. Zajmuje się różnorakimi zjawiskami kina współczesnego, szczególnie ceniąc przedrostek post- w ich nazewnictwie. Pisała m.in. o postironii, kinie postfabularnym, filmach postlynchowskich i narracji postklasycznej oraz o melodramacie i kinowej retromanii. Z romantyczną pasją i pozytywistyczną misją zajmuje się edukacją audiowizualną młodzieży w krakowskich kinach.
"Fotosy: Renata Pajchel" jest monograficznym albumem podsumowującym twórczość wybitnej polskiej fotosistki Renaty Pajchel. Nie jest zatem opowieścią o reżyserach i filmach, lecz o szczególnym zawodzie fotosisty, który dokumentując pracę ekipy na planie filmowym i uwieczniając w formie fotosów plastyczną esencję filmowych scen, wpłynął na naszą pamięć o poszczególnych dziełach rodzimej kinematografii. Album jest wyborem najlepszych prac Renaty Pajchel, pochodzących z kilkudziesięciu filmów – od Wszystko na sprzedaż aż po Samotność w sieci. Autorka zdjęć towarzyszyła największym reżyserom: Wajdzie, Żuławskiemu, Morgensternowi i Piwowarskiemu, podniosła zawód fotosisty do rangi sztuki i nadała swym fotografiom autonomiczny i artystyczny charakter. "Fotosy: Renata Pajchel" jest zatem wizualną wędrówką po historii kina, ale również opowieścią o samym fenomenie fotosu i werku – o czym traktuje wstęp autorstwa Rafała Syski.
Mattavilāsa, czyli Uroki upojenia, jak przetłumaczyły tytuł farsy autorki przekładu, jest jednoaktową sztuką, której niewielki fragment został dotychczas przełożony na język polski przez prof. dr hab. Bożenę Śliwczyńską (Mahendrawikrama Warma, Pijackie swawole (Mattawilasa-prahasana), [w:] Światło Słowem zwane. Wypisy z literatury staroindyjskiej, red. M. Mejor, Warszawa 2007). Udostępnienie zatem polskiemu czytelnikowi tekstu tej niewątpliwie ciekawej sztuki, która ma „liczne walory, takie jak
naturalizm opisu, zwięzły i miejscami dosadny język, angażowanie w roli protagonistów postaci z marginesu, zdystansowany stosunek do religii” – co podkreśla w swym artykule Ariadna Matyszkiewicz – jest rzeczą godną wielkiej pochwały, bo w ten sposób o nowe dzieło wzbogacony zostaje zasób polskich przekładów literatury indyjskiej, zasób wciąż jeszcze dość skromny, biorąc pod uwagę ogrom i różnorodność tej literatury.
Autor Mattawilasa-prahasany to wybitny władca wywodzący się z południowoindyjskiej dynastii Pallawów, Mahendrawikrama Warma (VI-VII w.), człowiek wielu talentów, malarz, prawdopodobnie też muzyk, a także krzewiciel tolerancji wyznaniowej, który będąc sam siwaitą – jak podkreśla A.K. Warder – potrafił okazać dystans i poczucie humoru w tak delikatnej materii, jaką jest religia. (...) Jego utwór jest najstarszą zachowaną komedią klasycznego teatru indyjskiego, która powstała w sanskrycie i prakrytach. Udostępnienie jej polskiemu czytelnikowi zasługuje więc na wielką pochwałę. Tym większą, że język przekładu jest żywy, skrzący się dowcipem, dobrze oddaje treść oryginału.
Druga część tomu zawiera trzy wartościowe artykuły autorstwa Marty Karcz,
Ariadny Matyszkiewicz, Agnieszki Wójcik, ciekawe i ważne dla poznania dziejów gatunku zwanego prahasana, którego przykładem jest przetłumaczony – m.in. przez autorki – dramat. Są one również ważne dla poznania dziejów południowoindyjskiego miasta Kańćipuram (Kāñcipuram lub Kańći [Kāñci]), ówczesnej stolicy dynastii Pallawów, do której należał autor sztuki – Mahendrawarman – to w tym mieście rozgrywa się akcja jego utworu.
Z recenzji dr Marioli Pigoniowej
Album fotografii Wojciecha Plewińskiego ma charakter zarazem fotograficzny i dokumentalny, specjalistycznie teatrologiczny. Jego celem jest jak najlepsze ukazanie rozległości dokumentacji stworzonej przez Artystę, jedynej w swoim rodzaju na terenie Polski, obejmującej ponad osiemset spektakli wystawionych od 1959 roku przez kolejne półwiecze, a jednocześnie przemiany języka wizualnego teatru w tym okresie. Album zawiera około dwustu fotografii i prezentuje zdjęcia z około 50 spektakli.
Mamy tu do czynienia z bardzo niewielkim wycinkiem twórczości wybitnego fotografa Wojciecha Plewińskiego. O tym, że to niewielki wycinek, można się przekonać, spoglądając choćby na daty: autor urodził się w 1928 roku w Warszawie, zaczął fotografować około roku 1953, współpracę z „Przekrojem”, najważniejszym pracodawcą w jego zawodowym życiu, rozpoczął w roku 1957, a dwa lata później po raz pierwszy zrobił zdjęcia dokumentujące przedstawienie teatralne. […]
W teatrze znalazł się, jak wszędzie i zawsze, nieco przez przypadek. Pierwsze zlecenie dostał za kogoś, na zastępstwo, a potem już tak zostało. „Widać się spodobało”, mówi, nie wiadomo, z leciutką ironią czy rzeczywistą nadzieją. […]
Zrozumienie zasad panujących w tym dziwnym, zamkniętym świecie zajęło mu trochę czasu. Zanim je jednak zrozumiał, za dobrą monetę przyjął własne. Plewińskiego fotografa, również teatralnego, cechuje bowiem nieodmiennie to samo: bezwiedne rozpychanie się łokciami, tworzenie wokół siebie przestrzeni, oglądanie rzeczywistości na własny sposób. Widz przyjmuje to zrazu naturalnie, zdjęcia Plewińskiego przedstawiają przecież teatr, są tu pełne plany, szerokie ujęcia obejmujące całą scenę, konieczne, jeśli się chce pokazać scenografię. Są kluczowe sceny, sceniczne dzianie się, są zdjęcia jakby stworzone do teatralnej witryny – to było przecież w czasach, kiedy fotografia teatralna wisiała w witrynach, takich jak u szewca czy parasolnika, produkt, przedstawienie, był wystawiony do oglądania, do oceny: warto kupić bilet czy nie. Zastanowienie przychodzi spóźnione: te zdjęcia są zasadniczo inne. Ich odmienność jest niełatwa do nazwania od razu, złożona. […]
Wojciech Nowicki
[fragment tekstu „Fotograf na scenie”]
mhf.krakow.pl
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
