Są materiałem ćwiczeniowym o charakterze idiomatycznym, w którym zastosowano zwroty muzyczne oraz charakterystyczne układy brzmieniowe, z jakimi studiujący spotyka się w utworach typu wirtuozowskiego, a także w całej literaturze skrzypcowej (Bacha, Paganiniego, Wieniawskiego i innych). Zbiór powstał z myślą o wprowadzeiu grającego w problematykę wykonawczą niektórych utworów koncertowych, a wcześniejsze poznanie i opanowanie zawartego w nim materiału powinno przyczynić się do znacznego usprawnienia pracy nad repertuarem koncertowym.
Preludium i Fughetta z tematem opartym na dźwiękach b-a-c-h, autorstwa Antoniego Cofalika, to dwuczęściowa kompozycja będąca hołdem dla Jana Sebastiana Bacha. Utwór, napisany z myślą o zaawansowanych adeptach sztuki skrzypcowej, łączy elementy stylu barokowego z idiomem muzyki XX wieku. Preludium, pełne ruchliwości, oraz czterogłosowa Fughetta oferują ambitnym skrzypkom możliwość rozwijania umiejętności gry polifonicznej jako przygotowanie do bardziej wymagających fug lipskiego Kantora. Obligatoryjne palcowanie i smyczkowanie zostały starannie opracowane, natomiast interpretacja (w tym tempo, artykulacja, dynamika i agogika) pozostaje otwarta, pozwalając wykonawcom na indywidualne podejście. Tekst utworów podany jest w formie czystej, co zachęca grających do kreatywności i muzycznego wyczucia. Kompozycja stanowi zarówno wartościowy materiał dydaktyczny, jak i inspirujący repertuar, który pomaga młodym muzykom zgłębić piękno i głębię bachowskich form.
Cappriccio-Valse op. 7 na skrzypce i fortepian Henryka Wieniawskiego powstał podczas dwuletniego (1851-52), koncertowego tournee braci Wieniawskich po Rosji. Utwór jest przykładem muzyki salonowej. Charakteryzuje się nie tylko walorami artystycznymi lecz odzwierciedla indywidualny, wirtuozowski styl kompozytora pełen lekkości i finezji, brawurowych i błyskotliwych efektów w zastosowaniu bogatej gamy różnorodnych form staccata świadczących o mistrzowskim opanowaniu techniki skrzypcowej. Utwór często i chętnie wykonywany na estradzie.
'Romance sans paroles et Rondo elegant'' - dwuczęściowa kompozycja op. 9 powstała w 1852 r. w czasie wielkiego rosyjskiego tournee siedemnastoletniego skrzypka i była hołdem młodego kompozytora wobec uwielbiającej go publiczności rosyjskiej. Romance - melodią i nastrojem przypominająca rosyjską dumkę, poprzedza rozbudowane, efektowne Rondo o charakterze popisowym. Zastosował w nim kompozytor znane z innych utworów efekty wirtuozowskie: szybkie staccata, błyskotliwe pasaże, pizzicata lewą ręką równocześnie z grą smyczkiem, oktawy, polifonizujące dwudźwięki. Podobnie jak w Karnawale rosyjskim op. 11, tak i tutaj wykorzystuje Wieniawski kontrasty dynamiczne, stosuje zmiany temp oraz tonacji, eksponuje zmienność nastrojów. Całość utrzymana jest w typowym dla epoki stylu popisowo-salonowym. W opracowaniu niniejszym oparłem się na najbardziej, moim zdaniem wiarygodnych wydaniach Kistnera oraz Universal Edition. Jeśli chodzi o aplikaturę i smyczkowania uwzględniłem wymogi współczesne, zachowując szacunek dla oryginalnych rozwiązań kompozytorskich. W kilku miejscach uzupełniłem artykulację, dodałem oznaczenia interpunkcyjne. Dynamika, prócz drobnych retuszów pozostaje niezmieniona. Z uwagi na walory instrumentalne publikowane utwory stanowią znakomite przygotowanie do trudniejszych kompozycji Henryka Wieniawskiego oraz innych kompozytorów. Myślę, że odpowiednio zdolni i ambitni uczniowie, a także koncertujący skrzypkowie chętnie sięgać będą po nie, a dydaktyczny i koncertowy repertuar skrzypcowy wzbogaci się o bez wątpienia wartościową pozycję. [Antoni Cofalik]
Henryk Wieniawski skomponował tylko dwa polonezy. Pierwszy, D-dur op. 4, jest utworem młodzieńczym; drugi, A-dur op. 21, należy do ostatnich dzieł kompozytora. Oba polonezy, D-dur i A-dur, należą do ważniejszych pozycji w całej spuściźnie twórczej Wieniawskiego. Oba też są utworami skomponowanymi w dwóch wersjach: na skrzypce i orkiestrę oraz na skrzypce i fortepian. Publikowany Polonez jest szeroko rozbudowanym, koncertowym utworem jednoczęściowym, o budowie repryzowej, przy czym repryza jest bardzo skrócona. Ogniwo środkowe ma charakter kontrastujący, uzyskany poprzez zmianę tonacji (Fdur), zmniejszenie obsady (w wersji orkiestrowej) i zwolnienie tempa. Natomiast tematycznie wszystkie ogniwa są ze sobą powiązane. Również pierwsze ogniwo utworu ma podobną, 3-odcinkową budowę z kontrastującym odcinkiem środkowym (E-dur). Polonez A-dur jest typowym utworem wirtuozowskim, w którym skrzypce solo odgrywają zdecydowanie dominującą rolę. Partia fortepianu ma tu przede wszystkim charakter akompaniamentu, podkreśla podstawę harmoniczną. Jedynie w ogniwie środkowym relacje między obydwoma instrumentami są bardziej wyrównane. Pojawiają się tu obszerne fragmenty oparte na dialogowaniu obu instrumentów. Zofia Chechlińska
Sonata na skrzypce i fortepian zajmuje poczesne miejsce w dorobku twórczym Romana Maciejewskiego. Jednoczęściowa, rozbudowana kompozycja - rodzaj muzycznego poematu czy rapsodii - wyprowadzona jest z prostego motywu trzech opadających dźwięków. Ów motyw przewija się przez cały utwór, przybierając najróżniejsze postacie. W utworze można usłyszeć wpływy Szostakowicza i "góralszczyzny" Szymanowskiego. Dzięki opublikowaniu Sonaty stosunkowo mało znana twórczość Romana Maciejewskiego, bezsprzecznie wartościowa, znajdzie zwolenników, a może nawet prawdziwych entuzjastów. Jest tego warta!
Najbardziej spójną częścią Koncertu jest Allegro (...), w którym równowaga między narracją instrumentu solowego a sonorystycznym światem orkiestry jest utrzymana, zaś wzajemny dialog przekonujący. (...) W partii wiolonczeli stosuje kompozytorka wszelkie środki od prostej, ,,atonalnej kantyleny, poprzez figuracje, sekwencje akordowe, spiccato, glissanda, flażolety po glissando-spiccato w części III włącznie. [M. Gąsiorowska, Bacewicz, PWM Kraków 1999]
I Koncert skrzypcowy fis-moll Henryka Wieniawskiego należy do najtrudniejszych koncertów w całej literaturze skrzypcowej. Ten niezwykle efektowny, popisowy utwór, oprócz najwyższych umiejętności oraz specyficznych predyspozycji instrumentalnych, wymaga od wykonawcy wyjątkowego hartu ducha, a także swojego rodzaju instrumentalnej odwagi. Wyobrażenie o piętrzących się przed grającym, często karkołomnych trudnościach wykonawczych, może dać notatka il faut risquer (trzeba ryzykować), umieszczona przez kompozytora w głosie skrzypcowym, najprawdopodobniej dla własnego użytku. Antoni Cofalik
Trzy miniatury na skrzypce i fortepian Ptaszarnia to nieoceniona pomoc dla uczniów I stopnia. Zawarte w zbiorze przykłady to studia wybranych problemów technicznych, z którymi styka się uczeń już na pierwszym etapie nauki. Partia fortepianu przeznaczona jest dla nieco bardziej zaawansowanych uczniów szkoły I stopnia.
Akompaniament do szkoły gry na skrzypcach - ''Skrzypcowe ABC'' A. Cofalika jest cennym uzupełnieniem podręcznika. Publikacja zawiera 18 utworów przeznaczonych do wykonania z akompaniamentem fortepianu. Obok autorskich kompozycji A. Cofalika i J. Piotrowskiej występują opracowania utworów J. S. Bacha, G. Bacewicz, D. Kabalewskiego, J. Haydna, W. A. Mozarta i in.
''Kolędy to pieśni śpiewane z okazji świąt Bożego Narodzenia. Różne: wokalne, wokalno-instrumentalne, a także instrumentalne opracowania tych popularnych utworów pojawiają się rokrocznie na naszym rynku wydawniczym. Przedstawione ''Kolędy i pastorałki'' na 'solowe'' skrzypce powstały z myślą o naszej młodzieży skrzypcowej, która zyskała obecnie możliwość zagrania ich w wersji koncertowej. Za najbardziej odpowiednią dla tego typu utworów uznałem formę quasi-capricciów krótkich kompozycji o charakterze popisowym. Obok podstawowej melodii, grający znajdzie tutaj cały arsenał efektów wirtuozowskich: dwudźwięki, akordy, pasaże, arpeggia, tremolanda, przeskoki smyczka przez struny, bariolaże, ricochety, podwójne staccato, glissando chromatyczne, flażolety, pizzicato lewą ręką, a nawet grę sul ponticello. Podobieństwa zamieszczonych w zbiorze kolęd do kaprysów N. Paganiniego, H. Wieniawskiego, H. W. Ernsta, a także do solowych kompozycji J. S. Bacha i E. Ysaye'a nie są przypadkowe. Różnorodność stylistyczna była moim celem w założeniu. Ocenę eksperymentu harmonicznego zastosowanego przeze mnie w jedynej niepolskiej kolędzie (''Cicha noc'') pozostawiam wykonawcy. Zróżnicowany jest stopień trudności wybranych do zbioru kolęd - od stosunkowo prostych, mogących znaleźć zastosowanie w szkole I stopnia, do trudnych, będących w zasięgu skrzypków o znacznym już zaawansowaniu technicznym. W układzie całości zastosowałem zasadę kontrastu - utwory żywsze przedzieliłem spokojnymi, stricte wirtuozowskie - nastrojowymi. Mam nadzieję, że młodzi, ambitni skrzypkowie zechcą włączyć ''Kolędy i pastorałki'' do swojego repertuaru solowego. Opanowanie ich i zaprezentowanie na różnego rodzaju koncertach bożonarodzeniowych i noworocznych powinno przynieść im tyleż satysfakcji, co pożytku. Grajmy więc i śpiewajmy na chwałę Pana! [A. Cofalik]
Publikacja nutowa dla przedszkolaków wykazujących wczesne zainteresowanie muzyką. Jak pokazuje praktyka, wcześniejszy kontakt dziecka z muzyką i instrumentem pozwala mu potem bezstresowo oraz z techniczno-aparatową nadwyżką rozpoczynać edukację w szkole muzycznej, a postępy tak przygotowanego dziecka są z reguły dużo szybsze i bardziej harmonijne.
W urokliwym pod względem graficznym zbiorku znalazło się 36 krótkich utworków, piosenek dziecięcych, muzycznych opowieści, które dzieci mogą sobie najpierw wyklaskać, niektóre zaśpiewać, a po pokazie nauczyciela – zagrać. Powiększone i umieszczone na szerokiej pięciolinii nutki ułatwią naszym podopiecznym ich odczytanie, a następnie zapamiętanie granych melodii.
Materiał zawarty w niniejszym zbiorku może też z powodzeniem znaleźć zastosowanie w początkach nauki szkolnej, stanowiąc muzyczne dopełnienie wszelakiego rodzaju „szkół” oraz podręczników do nauczania początkowego. Możliwość występu z wybranymi utworkami na popisie szkolnym popisie, nawet już po kilku tygodniach nauki – to dla dziecka najlepsza nagroda za trud żmudnych początków.
Małe abc na skrzypce powstało z myślą o cztero- i pięciolatkach wykazujących wczesne zainteresowanie muzyką, których opiekunowie chcieliby wprowadzić do świata pięknie zorganizowanych dźwięków jeszcze przed zapisaniem ich do szkoły. W pięknie opracowanym graficznie zbiorku znalazło się 36 krótkich utworków, piosenek dziecięcych, muzycznych opowieści, które dzieci mogą sobie najpierw wyklaskać, niektóre zaśpiewać, a po pokazie nauczyciela - zagrać. Powiększone i umieszczone na szerokiej pięciolinii nutki ułatwią podopiecznym ich odczytanie, a następnie zapamiętanie granych melodii.W zbiorze znajduje się również prosty akompaniament fortepianowy.
Szkoła ABC na altówkę jest transkrypcją cenionego przez nauczycieli podręcznika Skrzypcowe ABC Antoniego Cofalika. Głównym założeniem autora transkrypcji było, by uczniowie już od początku nauki mogli korzystać z kompletnego materiału ćwiczeniowego i muzycznego w kluczu altowym. Akompaniament fortepianowy został przejrzany i opracowany tak, by dostosować go do rejestru i barwy altówki. Szkoła jest przeznaczona dla uczniów rozpoczynających grę na instrumencie zarówno w szkołach muzycznych cyklu 6- jak i 4-letniego. Zawiera początkowe ćwiczenia ruchowe, kształtujące prawidłową postawę, ćwiczenia bez instrumentu, stopniowo wprowadza podstawowe elementy techniki gry i pojęcia teoretyczne. Od rozdziału 22 wprowadzone zostają nowe rodzaje artykulacji legato, martel, portato, oraz rytm punktowany. Po raz pierwszy uczeń ma do czynienia z różnicowaniem siły dźwięku (forte, piano, mezzoforte, mezzopiano), a także ze stopniowym przechodzeniem z jednej dynamiki do drugiej (crescendo, diminuendo).
Lektura wspomnień profesora Antoniego Cofalika jest bez wątpienia wzbogacająca, inspirująca, ciekawa. Książka „Ukochałem skrzypce” wskrzesza przeszłość wszechstronnego artysty, staje się frapującą opowieścią autobiograficzną, tworzy kronikę życia muzycznego kilku dekad, przekształca się w raptularz koncertującego wirtuoza, kameralisty, pedagoga skrzypiec, zawiera serie notatek o podróżach, gromadzi anegdoty, przypomina o zgrzebnym życiu w PRL-u. Dalej: uwagę czytelnika przykuwają rysowane kilkoma kreskami portrety psychologiczne muzyków, ludzi kultury, ale też możnych tego świata – wielkich i małych, zasobne w detale szkice o instytucjach muzycznych, przejrzyste i niezwykle wnikliwe wykłady o rozumieniu muzyki, formach muzycznych i dziełach wielkich kompozytorów, refleksje pedagoga o istocie i metodach kształcenia – mistrza praktykujących muzyków należących do kilku generacji. Narracja o sobie samym spaja poszczególne fragmenty, nadając postrzeganiu ludzi i świata rys indywidualny.
Wojciech Ligęza
Do książki dołączona płyta audio CD - Trio Krakowskie.
Lektura wspomnień profesora Antoniego Cofalika jest bez wątpienia wzbogacająca, inspirująca, ciekawa. Książka „Ukochałem skrzypce” wskrzesza przeszłość wszechstronnego artysty, staje się frapującą opowieścią autobiograficzną, tworzy kronikę życia muzycznego kilku dekad, przekształca się w raptularz koncertującego wirtuoza, kameralisty, pedagoga skrzypiec, zawiera serie notatek o podróżach, gromadzi anegdoty, przypomina o zgrzebnym życiu w PRL-u. Dalej: uwagę czytelnika przykuwają rysowane kilkoma kreskami portrety psychologiczne muzyków, ludzi kultury, ale też możnych tego świata – wielkich i małych, zasobne w detale szkice o instytucjach muzycznych, przejrzyste i niezwykle wnikliwe wykłady o rozumieniu muzyki, formach muzycznych i dziełach wielkich kompozytorów, refleksje pedagoga o istocie i metodach kształcenia – mistrza praktykujących muzyków należących do kilku generacji. Narracja o sobie samym spaja poszczególne fragmenty, nadając postrzeganiu ludzi i świata rys indywidualny.
Wojciech Ligęza
Do książki dołączona płyta audio CD - Trio Krakowskie.
Podręcznik do nauczania początkowego dla dzieci w różnym wieku. Można go wykorzystywać zarówno w nauczaniu szkolnym, jak i przedszkolnym. Materiał uzupełniają gamy, krótkie ćwiczenia, etiudy oraz opatrzone tytułami drobne utworki. Całość została podzielona na dwie części. W pierwszej części uczeń zapoznaje się z podstawowymi elementami techniki skrzypcowej. Część druga obejmuje zmiany pozycji, jeden z najbardziej skrzypcowych rodzajów artykulacji - staccato, bardziej skomplikowane układy rytmiczne - rytm sicilianowy, triole, synkopy, oraz ozdobniki.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
