"Teatr w Polsce 2018" zawiera - jak osiem poprzednich roczników - pełną dokumentację wszystkich wydarzeń (premier, repertuarów, kolejnych edycji festiwali), które odbyły się w sezonie 2016/17 oraz teksty Wojciecha Majcherka "Emocje", Doroty Buchwald "Filozofia dokumentowania, czyli dlaczego archiwista dokumentalisty nie zrozumie" i "Statystyka sezonu 2016/17" oraz Rafała Kasprzaka "Ekonomiczny efekt teatru". Niewątpliwie kolejne tomy "Teatru w Polsce", wydawane pracowicie przez Instytut Teatralny, są bezcenną skarbnicą informacji o wydarzeniach życia teatralnego w danym sezonie. Mamy zebrane wszystkie nazwiska, daty, tytuły, wszelkie dane. Jednego tylko brakuje: emocji, które towarzyszyły spisanym faktom. Emocje rzecz jasna nie podlegają statystykom, ale przecież czujemy je doskonale. One tworzą właśnie życie. Bez nich sezon 2016/2017 mógłby się wydać podobny do poprzednich - odbyły się setki premier, imprez, festiwali. A przecież był to wyjątkowy czas w teatrze i wokół niego. Jeśli ktoś kiedyś napisze historię polskiego teatru ostatnich dekad, będzie musiał więcej uwagi poświęcić temu, co wydarzyło się w tym jednym sezonie. I na pewno przywołać emocje, które grały również swoje role".

Grzegorzewski chętnie sięgał po utwory niesceniczne. Źródeł tego zainteresowania należałoby przede wszystkim szukać w podziwie, jaki żywił dla dzieł wielkich pisarzy; także, być może, w przekonaniu, że niektóre z nich w sposób doskonalszy niż twórczość dramatyczna wyrażają istotne doświadczenia współczesności. Niewątpliwie były one dla niego także wyzwaniem, prowokowały do poszukiwań. [...]Nawiązujący do zrealizowanego w spustoszonej przez pożar przestrzeni Teatru Polskiego we Wrocławiu poetyckiego spektaklu tytuł Rekonstrukcje wydaje się dla niniejszego tomu właściwy. Rekonstrukcji podlega tu niemal wszystko: kompozycja tekstów literackich, układ przestrzeni scenicznej, rytm i jego napięcia w utworze. Niezmienna pozostaje konstrukcja bohaterów i ich relacja ze światem, odczytywana przez reżysera w sposób niezwykle osobisty.Podróż, którą wraz z nimi odbywa - do źródeł kultury europejskiej lub na jej manowce - jest konfrontacją indywidualnego, często marnego losu z marzeniem o jego unieważnieniu, roztopieniu go w czymś większym, ucieczce od przemijania. [...]Potwierdzają obserwację Prousta, że prawdziwe raje to raje utracone.- Ewa Bułhak, ze Wstępu""Rekonstrukcje"" pod redakcją Ewy Bułhak i Mateusza Żurawskiego to trzeci - i ostatni - tom edycji krytycznej scenariuszy autorskich Jerzego Grzegorzewskiego, wydawanej przez Instytut Teatralny im. Zbigniewa Raszewskiego przy współpracy Teatru Studio i Teatru Narodowego.

„Piosenka może być ładna, brzydka, górska, morska. Jak ją aktor śpiewa, musi być aktorska…” – śpiewa Krzysztof Tyniec. „Piosenka aktorska” w jego wykonaniu rozpoczyna niezwykłą kompilację pt. „Archiwum piosenki aktorskiej”. Na albumie usłyszmy elitę polskich artystów. Stanisława Celińska, Magda Umer, Krystyna Janda, Magdalena Cielecka, Marian Opania, Wiktor Zborowski, Piotr Machalica, Janusz Gajos, Piotr Fronczewski - to tylko niektórzy z nich. Wydawnictwo to prawdziwe muzyczne perełki piosenki aktorskiej. Przepiękne utwory bawią inteligentnym humorem, poruszają wzruszającymi interpretacjami, zachwycają warstwą liryczną oraz kunsztem wokalnym i aktorskim. Wydawnictwo to kolejna część serii „Archiwum…”, która prezentuje muzyczne bogactwa, jakie skrywają archiwa polskiej piosenki. Obok „Archiwum piosenki aktorskiej” ukazały się również albumy „Archiwum polskiego jazzu”, „Archiwum piosenki poetyckiej”, „Archiwum polskiego rocka”, „Archiwum piosenki francuskiej”. tracklista: 1. Krzysztof Tyniec – Piosenka aktorska 2. Marian Opania, Wiktor Zborowski – Jak artyści szli do nieba 3. Piotr Machalica – Nie ma jak u mamy 4. Stanisława Celińska – Recepta 5. Krystyna Janda – Surabaya-Johny, czyli lekcja piosenki / Das Lied von Surabaya-Johnny 6. Artur Barciś – Miszka Szyfman 7. Magda Umer, Janusz Gajos – Pa! – role 8. Zbigniew Zamachowski – La valse du mal 9. Marcin Januszkiewicz – Petersburg 10. Kacper Kuszewski – Panna Tala 11. Wojciech Brzeziński – Hera, koka, hasz, LSD 12. Edyta Jungowska – Nie opuszczaj mnie / Ne Me Quitte pas 13. Maciej Stuhr – Żniwna dziewczyna 14. Jacek Bończyk – Następny 15. Magdalena Cielecka – Podróżą każda miłość jest 16. Ewa Błaszczyk, Marianna Janczarska – Cicho, cichuteńko 17. Marzena Trybałą – Tango Tandresse 18. Kinga Preis – Mein Jidische Mame / Moja żydowska mama 19. Magda Umer, Piotr Fronczewski – To ostatnia niedziela 20. Bartłomiej Nowosielski – Jest fantastycznie / For me… Formidable

Kultowy album „Alleluja” Macieja Zembatego na winylu! Był rok 1972, kiedy po raz pierwszy Maciej Zembaty poznał Leonarda Cohena. Jeszcze nieosobiście, ale dzięki Maciejowi Karpińskiemu, który podsunął mu kilka piosenek do posłuchania. Wielka fascynacja zrodziła się od początku i trwała przez lata. Do dziś to on uznawany jest za polskiego największego popularyzatora twórczości Cohena. Przetłumaczył ponad 60 jego ballad! "Halleluja" to bodaj najbardziej znany utwór kanadyjskiego barda, a jednocześnie najbardziej znana aranżacja Macieja Zembatego. Ta i wiele innych ballad znalazły się na tym wyjątkowym krążku, który zachwycił polską publiczność. Pierwsze wydanie albumu sprzedało się w ponad 400 000 egzemplarzy i w 1986 roku uzyskało status złotej płyty. Przy jego nagraniu wzięli udział m.in. John Porter, Winicjusz Chróst, Alicja Chyła, Beata Kuczyńska, Lucyna Szramik. Specjalnie dla miłośników analogowych brzmień Wytwórnia Muzyczna MTJ przygotowała reedycję tego kultowego wydawnictwa. „Alleluja” Macieja Zembatego na winylu to obowiązkowa pozycja dla fanów polskiego i kanadyjskiego barda! tracklista: 1. Tańcz mnie po miłości kres / Dance Me To The End of Love 2. Wciąż wojna trwa / There is a War 3. Prawo / The Law 4. Żona Cygana / The gypsy’s Wife 5. Dzisiaj tu, jutro tam / Passing through 6. Lawina / Avalanche 7. Goście / The Guests 8. Kołysanka dla myśliwego / Hunter’s Lullaby 9. Jeśli wola Twa / If It Be Your Will 10. Alleluja / Hallelujah

Zachwyca różnorodnością dźwięków, bogactwem oryginalnych instrumentów, niezwykłą złożonością rytmu, pięknem melodii. Muzyka świata skrywa to, co najprawdziwsze i najpiękniejsze w muzyce korzeni i tradycji. A jak brzmi world music po polsku? Aby to sprawdzić, wystarczy posłuchać kompilacji „New classics: World Music”, która prezentuje najciekawszych artystów tego gatunku. Na albumie pojawiły się nagrania klasyków polskiej sceny world music, wśród nich m.in. Kapela ze Wsi Warszawa, Maria Pomianowska, Janusz Prusinowski, Żywiołak, Bester Quartet. Ponadto usłyszymy nowe gwiazdy jak Hankę Wójciak, Odpoczno, czy zespół R.U.T.A. . Oczywiście nie zabrakło jednego z pionierów łączenia ludowego z nowoczesnym – Grzegorza Ciechowskiego, który jako Grzegorz z Ciechowa nagrał rewolucyjną płytę „Oj da dana”. Album „New classics: World Music” pozwala odkrywać sztukę dawnych mistrzów, dzięki współczesnym artystom, którzy w niezwykły sposób włączają elementy muzyki ludowej do swej oryginalnej twórczości. tracklista: 1. Grzegorz z Ciechowa – Piejo kury piejo 2. Apolonia Nowak & Ars Nova – W kadzidlańskim boru 3. Kapela ze Wsi Warszawa – W boru kalinka 4. Orkiestra Św. Mikołaja – Pieśń Sobótkowa 5. Maria Pomianowska – Chopin w Afryce (Preludium deszczowe Op. 28 nr. 15) 6. Janusz Prusinowski Kompania – Serce 7. Bester Quartet – Colours of the heaven 8. Czeremszyna – Kupała 9. R.U.T.A. – Batracka dola 10. Mamadou, Sam Yoon – Aminata 11. Tęgie Chłopy, Meek, Oh Why? – Kędziory 12. Kapela Hanki Wójciak – Do syta (Śmierć) 13. Odpoczno – Jadę ja se 14. Żywiołak – Wiły 15. WoWaKin Trio – Leć głosie po rosie

Wieszcz polskiej piosenki. Satyryk o duszy liryka. Twórca o wielu twarzach. Jaki był naprawdę? Nie wie nikt. Jonasz Kofta - poeta, satyryk, piosenkarz, dramaturg, malarz - potrafił znaleźć poezję tam, gdzie inni jej nie widzieli. Po mistrzowsku posługiwał się słowem. Szczególnym umiłowaniem darzył jednak piosenki. Jest autorem refleksyjnych tekstów, ale i popularnych przebojów wielokrotnie nagradzanych na festiwalach. Na albumie „Bardowie i poeci – Jonasz Kofta” zebrano jego najpiękniejsze piosenki, a wykonują je wybitni polscy artyści, m.in. Magda Umer, Halina Frąckowiak, Zdzisława Sośnicka, Bogusław Mec, Wiktor Zborowski, Zbigniew Wodecki. Wydawnictwo prezentuje nie tylko znane utwory takie jak „Kwiat jednej nocy”, „Z Tobą chcę oglądać świat”, „Jej portret”, ale również nowe interpretacje, m.in. „Serca gwiazd” w wykonaniu Karoliny Kocberskiej. Ponadto na płycie usłyszymy niepublikowany dotąd „Szary poemat” oraz nagrania archiwalne - „Dlaczego jestem z Tobą” czy „Tylko jesienią”. Ten ostatni pochodzi z kabaretu „Hybrydy”. Wykonuje go sam mistrz piosenki – Jonasz Kofta w duecie z Janem Pietrzakiem. *** Kolekcja „Bardowie i poeci” to seria albumów z piosenkami najwybitniejszych poetów piosenki - zarówno polskich, jak i światowych, m.in: A. Osieckiej, A. Poniedzielskiego, B. Okudżawy, L. Cohena, J. Nohavicy, J. Kaczmarskiego, E. Stachury, N. Cave’a. Utwory bardzo dobrze znane, ale zaprezentowane w nowych, często zaskakujących interpretacjach i aranżacjach. Obok czołowych polskich aktorów śpiewających i wokalistów znanych ze scen festiwalowych usłyszmy również młodych, debiutujących artystów. tracklista: 1. Trzy Dni Później – Kwiat jednej nocy 2. Karolina Kocberska – Serca gwiazd 3. Iwona Loranc, Wiktor Zborowski – Być wszędzie, gdzie nas nie ma 4. Halina Frąckowiak – Jak pięknie by mogło być 5. Czerwony Tulipan – Song o ciszy 6. Jan Pietrzak, Jonasz Kofta – Tylko jesienią 7. Janina Ostala – Dlaczego jestem z tobą 8. Stanisława Celińska – Song sprzątaczki 9. Bogusław Mec – Jej portret 10. Robert Janowski – Piasek 11. Magdalena Turowska – Parasol nie chroni od łez 12. Jan Janga Tomaszewski – Szary poemat 13. Waldemar Kocoń – W moim domu 14. Tomek Wachnowski – Moja wolność / Liberte 15. Magda Umer – Szkoda róż 16. Domi Zachman – Smak jesieni 17. Magdalena Cielecka – Podróżą każda miłość jest 18. Daniel Gałązka – Już jestem spokojny 19. Stan Borys – To ziemia 20. Wojciech Kościelniak, Beata Rybotycka, Hanna Śleszyńska, Katarzyna Jamróz, Edyta Jungowska, Małgorzata Duda, Wojciech Kaleta, Piotr Gąssowski, Robert Rozmus – Pamiętajcie o ogrodach

Wieża Eiffla, spacery wzdłuż Sekwany, kawiarnie, kabarety, unoszące się w powietrzu perfumy… Wystarczy włączyć płytę, zamknąć oczy, aby w kilka chwil znaleźć się w Paryżu. „Archiwum piosenki francuskiej” to nie tylko muzyczna podróż do Francji, ale również pełna emocji opowieść o miłości, marzeniach, szczęściu i niezwykłych chwilach, które zdarzają się w życiu niespodziewanie. Kompilacja oczarowuje raz łagodnymi, delikatnymi melodiami, a raz energią i zmysłowością. Polskie wersje najpiękniejszych francuskich piosenek tj. „Emmanuelle”, „Parole, Parole”, „Et si tu n'existais pas”, „La vie en rose”, „La Boheme” wykonują m.in. Andrzej Poniedzielski, Maciej Maleńczuk, Jacek Bończyk, Piotr Fronczewski, Iwona Loranc, Dorota Nowakowska. tracklista: 1. Trzy Dni Później – Kwiat jednej nocy 2. Karolina Kocberska – Serca gwiazd 3. Iwona Loranc, Wiktor Zborowski – Być wszędzie, gdzie nas nie ma 4. Halina Frąckowiak – Jak pięknie by mogło być 5. Czerwony Tulipan – Song o ciszy 6. Jan Pietrzak, Jonasz Kofta – Tylko jesienią 7. Janina Ostala – Dlaczego jestem z tobą 8. Stanisława Celińska – Song sprzątaczki 9. Bogusław Mec – Jej portret 10. Robert Janowski – Piasek 11. Magdalena Turowska – Parasol nie chroni od łez 12. Jan Janga Tomaszewski – Szary poemat 13. Waldemar Kocoń – W moim domu 14. Tomek Wachnowski – Moja wolność / Liberte 15. Magda Umer – Szkoda róż 16. Domi Zachman – Smak jesieni 17. Magdalena Cielecka – Podróżą każda miłość jest 18. Daniel Gałązka – Już jestem spokojny 19. Stan Borys – To ziemia 20. Wojciech Kościelniak, Beata Rybotycka, Hanna Śleszyńska, Katarzyna Jamróz, Edyta Jungowska, Małgorzata Duda, Wojciech Kaleta, Piotr Gąssowski, Robert Rozmus – Pamiętajcie o ogrodach

Barwna, pełna zaskakujących odcieni, inspirująca. Taka jest płyta „Młodzi Osieckiej”, która prezentuje twórczość poetki w wykonaniu utalentowanych artystów młodego pokolenia. Ralph Kaminski, Olga Polikowska, Maja Kleszcz, Maria Tyszkiewicz, Dorota Osińska, Monika Borzym to między innymi oni sięgnęli po utwory Agnieszki Osieckiej. Znakomite wokalistki i wokaliści przygotowali autorskie interpretacje takich piosenek jak „Niech żyje bal”, „Śpiewam, bo muszę”, „Damą być”, „Wielka woda”, „Melancholie”, „Miłość w Portofino”. Dobrze znane utwory w nowej odsłonie czasem zaskakują odważnymi wykonaniami, ale też wzruszają i wprawiają w zachwyt. „Młodzi Osieckiej” to piękny liryczny album z domieszką jazzu. Płyta to niezwykłe spotkanie z twórczością Agnieszki Osieckiej oraz muzyczne zaproszenie, aby na nowo odkryć utwory wybitnej poetki piosenki. tracklista: 1. Monika Malec, Małgorzata Zielińska – Ludzkie gadanie 2. Ralph Kaminski – Śpiewam bo muszę 3. Olga Polikowska – W dziką jabłoń cię zaklęłam 4. Krzysztof Żesławki Quartet, Natalia Lubrano – Damą być 5. Martina M. – Szaloną być 6. Maja Kleszcz – Niech żyje bal 7. Monika Borzym – Miłość w Portofino 8. Teatr Piosenki, Rafał Konieczny – Kogoś mieć 9. Maria Tyszkiewicz – Byle nie o miłości 10. Dorota Osińska – Na całych jeziorach ty 11. Anna Tańska – Nie żałuję 12. Teatr Piosenki, Agnieszka Ozon – Zabierz mnie z Barcelony 13. Anna Gadt – Piosenka do słuchania we dwoje 14. Olga Polikowska – Jeszcze zima 15. Maja Kleszcz – Wielka woda 16. Ralph Kaminski - Melancholie

Przed powstaniem tej płyty zespół Lady Pank pojechał kolejny raz do Stanów i przeżył tam kolejny poważny kryzys. Po sukcesie krążka „Tacy sami” zespołowi udało się wrócić na listy przebojów i do serc słuchaczy. Wyjazd do USA skończył się... odejściem połowy składu. Bez sekcji rytmicznej nie było łatwo grać koncerty czy pisać nowy materiał, ale Borysewicz i Panasewicz to zbyt mocny tandem, żeby sobie nie poradzić z taką sytuacją. Po powrocie do Polski do składu wrócił Jarek Szlagowski, a pozostałe instrumenty przejęli Piotr Urbanek i Kostek Joriadis. Właśnie z tymi muzykami Borysewicz i Panasewicz nagrali album „Zawsze tam – gdzie Ty”. Był on kontynuacją i rozwinięciem zmian zapoczątkowanych na „Tacy sami”. Rozwinięcie polegało głównie na wzmocnieniu brzmienia, które szczególnie w warstwie perkusji i basu zrobiło się nad wyraz mocne. Poza podbiciem ogólnego efektu rockowym testosteronem, udało się tu uzyskać jeszcze jedną, nie mniej ważną rzecz – bardzo dobre kompozycje. Podobnie jak w przypadku debiutu, nie ma tu miejsca na wypełniacze, służące za tło dla kilku hitów. Cały materiał ma wyrównany, bardzo wysoki poziom. Ciekawostką jest fakt, że największym przebojem z ostrego, rockowego albumu stała się... ballada. Mowa oczywiście o piosence tytułowej „Zawsze tam, gdzie Ty”. tracklista: 1. Dopóki da czas 2. Przerwa w trasie 3. Co mnie to obchodzi 4. Jak igła 5. Nie omijaj nie 6. Niedokończona ulica 7. Nie wpychaj mnie w to dno 8. Zawsze tam gdzie Ty 9. Zapłacę każdą cenę 10. Wiara we wroga

Publikacja Problemy transportowe miast. Stan i kierunki rozwiązań obejmuje różne aspekty wiedzy potrzebnej do prowadzenia świadomej i skutecznej polityki kształtowania przepływów ludzi i ładunków miastach tak, aby zapewnić maksymalną funkcjonalność miast i dogodne warunki jego rozwoju, uwzględniając jednocześnie zarówno poziom życia mieszkańców, jak i wymogi ekologii.Książka bazując na wytycznych polityki transportowej i ugruntowanych zasadach organizacji transportu, wskazuje praktyczne i skuteczne rozwiązania współczesnych problemów transportu w miastach.Na wyjątkowość tej publikacji składają się następujące jej cechy:jest to kompendium aktualnej wiedzy dotyczącej zasad organizacji transportu w miastach,obejmuje ona ważne dokumenty UE dot. transportu miejskiego, zgodnie ze zrównoważonym rozwojem,daje gotowe rady, jak przeciwdziałać np. zjawisku kongestii czy zanieczyszczeniom transportowym środowiska,pokazuje związki między mobilnością a wykluczeniem społecznym,zawiera wiele przykładów praktycznych rozwiązań problemów transportu w miastach w Polsce i na świecie.Wydawnictwo Naukowe PWN kieruje tę pozycję do słuchaczy studiów inżynierskich i ekonomicznych na kierunkach zw. z logistyką i transportem oraz zarządzaniem przestrzenią miejską, studentów studiów podyplomowych w wymienionym obszarze, ale również do planistów, samorządowców, administracji publicznej, urbanistów i firm consultingowych świadczących usługi w branży TSL.

„Kreatywność” to książka dla menedżerów, którzy chcą budować wraz ze swoimi współpracownikami środowisko pracy oparte kreatywności oraz jak, poprzez odrzucenie konwencji, usprawniać procesy w firmie, To także pierwszy wgląd za kulisy wytwórni filmów animowanych Pixar. Dzięki niej możemy zajrzeć na spotkania, autopsje, narady „zespołu mózgowców" (Braintrust), podczas których powstawały jedne z najpopularniejszych filmów w historii kinematografii. W założeniu jest to książka o tym, w jaki sposób można zbudować w firmie kreatywną kulturę – ale również, jak pisze sam współzałożyciel i prezes Pixara, Ed Catmull, „wyraz idei, które według mnie pozwalają wyzwolić w nas to, co najlepsze". Od blisko dwudziestu lat Pixar zajmuje dominującą pozycję w świecie animacji, tworząc takie filmy, jak trylogia „Toy Story”, „Potwory i spółka”, „Gdzie jest Nemo”, „Iniemamocni”, „Odlot” i „WALL-E”, które biły rekordy widowni i zebrały łącznie 30 Oscarów. Radość opowiadania historii, pomysłowe scenariusze, autentyczne emocje: pod wieloma względami filmy wytwórni Pixar same w sobie pokazują, czym jest kreatywność. Catmull ujawnia ideały i techniki wykorzystywane przez Pixara, które sprawiły, że wytwórnia jest dziś tak podziwiana – i zyskowna. Ta książka zawiera mnóstwo sprawdzonych recept na to, by stale podkręcać kreatywność, nie zabijać jej biurokracją i uważnie przyglądać się wszystkiemu, co może jej zagrozić. A oto garść porad Eda Catmulla: Jeśli uda ci się zebrać odpowiedni zespół, także pomysły mogą okazać się właściwe. Zawsze staraj się zatrudniać ludzi mądrzejszych od siebie. Jeśli w twojej organizacji są ludzie, którzy nie mają swobody działania, przegrasz. Nie odrzucaj żadnych pomysłów, nawet jeśli pochodzą z nieoczekiwanych kierunków. Nie wystarczy być jedynie otwartym na pomysły innych. *** Ta książka to największy prezent, jaki mógł podarować czytelnikom Ed Catmull. To zbiór złotych zasad i idei, których podstawą jest rozwijanie kreatywności. Bez względu na stopień biznesowego zaawansowania jest to także uniwersalny podręcznik nie tylko o zarządzaniu. - Piotr Jaworowski, Ars Thanea *** Ed Catmull jest współzałożycielem Pixar Animation Studios i prezesem Pixar Animation oraz Disney Animation. Zdobył pięć Nagród Akademii Filmowej, w tym nagrodę imienia Gordona E. Sawyera za wkład w branżę filmową w dziedzinie grafiki komputerowej. Doktorat z zakresu informatyki uzyskał na Uniwersytecie Utah. Mieszka w San Francisco z żoną i dziećmi. Amy Wallace jest dziennikarką, której artykuły publikowane były na łamach „GQ”, „Wired”, „The New Yorker” oraz „The New York Times Magazine”. obecnie zajmuje stanowisko redaktora naczelnego magazynu „Los Angeles”. Wcześniej pracowała w charakterze reportera i redaktora w „Los Angeles Times”, a także prowadziła własną kolumnę w dziale biznesowym niedzielnego wydania „The New York Times”.

W prezentowanej publikacji autor definiuje, czym jest wypowiedź artystyczna, określa jej granice, a także podaje uzasadnienie jej ochrony. Analizuje również relacje wolności wypowiedzi artystycznej w stosunku do innych dóbr chronionych prawem, np. moralności czy wolności wyznania. Rozważa także stosowane w praktyce formuły ochrony wypowiedzi „mieszanych”, czyli takich, które zawierają w sobie pierwiastki wypowiedzi artystycznej oraz np. komercyjnej. Książka zawiera konkretne propozycje interpretacji, z których mogą skorzystać sędziowie zajmujący się sprawami dotyczącymi wypowiedzi artystycznych. Autor w swoich rozważaniach wykorzystuje również doświadczenia międzynarodowe, m.in. Europejskiego Trybunału Praw Człowieka, Międzyamerykańskiego Trybunału Praw Człowieka czy Komitetu Praw Człowieka i praktykę sądów krajowych występujących w różnych systemach prawnych, nie tylko państw europejskich.

Po spokojnej, klimatycznej płycie „7” Voo Voo wraca z nowym albumem „Za niebawem”. Premierowy materiał stawia na żywioł, rytm i mocniejsze gitarowe akcenty. Więcej też tym razem odniesień do spraw społecznych i pytań o kondycję człowieka w tych pogmatwanych czasach. Gościnnie na płycie wystąpiły Natalia i Paulina Przybysz, razem ze swoją mamą Anną. Pojawił się także 27-osobowy perkusyjny zespół szkoły Ritmo Bloco. Za muzykę i słowa jak zawsze odpowiada Wojciech Waglewski natomiast miksem i produkcją muzyczną płyty zajął się Piotr EMADE Waglewski. Pierwszym singlem zapowiadającym płytę jest piosenka „Się poruszam 1”. Powstał do niej teledysk z udziałem Nadii Vadori-Gauthier, francuskiej doktor sztuk performatywnych, która od 2015 roku, po zamachu na redakcję Charlie Hebdo, minutą tańca dziennie wyraża swój sprzeciw wobec przemocy.

Książka, którą oddajemy do rąk czytelnika, jest pokłosiem wystawy Biedermeier, prezentowanej w Muzeum Narodowym w Warszawie w 2017 r.1, i towarzyszącej jej międzynarodowej konferencji Polski biedermeier – romantyzm „udomowiony”, współorganizowanej przez Instytut Historii Sztuki Uniwersytetu Warszawskiego i Muzeum Narodowe w Warszawie. Ekspozycja ukazywała tzw. sztukę mieszczańską w szerokim kontekście środkowoeuropejskim, naświetlając wiele kluczowych zagadnień ówczesnej kultury, lecz nie wyczerpując wszystkich jej wątków. Zadaniem sesji i niniejszej publikacji jest pogłębienie i wzbogacenie studiów nad biedermeierem z uwzględnieniem jego polskich adaptacji i aspektów, zjawisk regionalnych, związków polskich artystów i rzemieślników z niemieckimi i austriackimi ośrodkami sztuki, recepcji kultury mieszczańskiej przez „potomków Sarmatów” – ziemiaństwo. Fragment Wstępu, Agnieszka Rosales-Rodriguez

Autorka znakomicie połączyła wiedzę z zakresu historii sztuki, estetyki, edukacji przez sztukę z profesjonalnymi analizami programów kształcenia. Książka pozwala poznać podobieństwa, różnice i zmiany, wprowadzane przez szereg lat w koncepcjach i programach kształcenia.

WCIĄGAJĄCE OPOWIEŚCI O HISTORII WARSZAWSKICH KIN WYDOBYWAJĄ Z NIEPAMIĘCI DZIESIĄTKI ANEGDOT, FILMÓW I POSTACI. PRAWDZIWY RARYTAS DLA KINOMANÓW ORAZ WSZYSTKICH, KTÓRZY CHCĄ LEPIEJ POZNAĆ WARSZAWĘ. Dawno, dawno temu, w zupełnie innej Warszawie… Tak można by zacząć opowieść o stołecznych kinach. Zaczęło się ponad 110 lat temu, a na dobre rozkręcało po roku 1908, kiedy to pełną parą ruszyła elektrownia na Powiślu. W miarę jak energia elektryczna stawała się coraz powszechniej dostępna, otwierano kolejne iluzjony, zwłaszcza wzdłuż głównych ulic. Tuż przed wybuchem II wojny światowej w mieście działało około 70 kin! Podobną ich liczbę udało się osiągnąć dopiero w latach 60. XX wieku. Dziś przybytków X muzy jest mniej niż przed wojną, za to sal kinowych, ekranów oraz miejsc – znacznie więcej, królują bowiem wielosalowe multipleksy. Najnowszy i najnowocześniejszy z nich – kino HELIOS – właśnie został otwarty w centrum handlowym Blue City. Ale współczesna Warszawa ma też minipleksy oraz kina studyjne, klubowe i muzealne, cieszące się uznaniem wielu widzów, których nie zadowala popkulturowa średnia półka. Książka Jerzego S. Majewskiego jest dowodem na to, że warszawskie kina zawsze były i nadal pozostają oknami na świat, w których tylko przez chwilę pojawiły się żelazne żaluzje. Były liczne, bywały piękne i prawie zawsze zatłoczone. Odgrywały też rolę wymarzonego peronu 9 i 3/4 dla warszawiaków, którzy – choćby na moment – pragnęli uciec ze zbyt bolesnej rzeczywistości. Tomasz Raczek Jerzy S. Majewski – historyk sztuki, varsavianista, wieloletni dziennikarz, a dziś współpracownik „Gazety Wyborczej”. Autor cyklu „Warszawa nieodbudowana”publikowanego na łamach „Gazety Wyborczej” od 1993 roku, a poświęconego dziejom dawnej architektury warszawskiej, losom jej mieszkańców i stylowi ich życia. Autor m.in. „Spacerownika Warszawa w filmie”.

Prezentujemy rozmowy z twórcą kultowego serialu „Miasteczko Twin Peaks” i jednym z najbardziej kontrowersyjnych i cenionych reżyserów amerykańskiego kina–Davidem Lynchem (m.in. „Dzikość serca”, „Głowa do wycierania”, „Prosta historia”, czy „Blue Velvet”). Serial „Miasteczko Twin Peaks”, który z sukcesem powrócił na ekrany po 25-letniej przerwie, okrzyknięty został najlepszym, a z pewnością najbardziej ikonicznym serialem wszech czasów. Wywiady z różnych lat kariery reżysera pozwalają zbliżyć się do tajemnicy – kim tak naprawdę jest David Lynch?

Literatura i teatr te dziedziny twórczości były bliskie Karolowi Wojtyle od czasów wadowickiego gimnazjum. Przedstawiana publikacja zawiera wiele bardzo osobistych tekstów, to swego rodzaju literacki dziennik przyszłego papieża, a zarazem niepowtarzalna okazja do bliższego poznania i tym samym głębszego zrozumienia postaci świętego Jana Pawła II.Tom pierwszy poezji i dramatów Karola Wojtyły obejmuje juwenilia, utwory, które powstały w okresie od 1938 do 1946 roku. Warto zaznaczyć, że zawiera również teksty nieznane czytelnikom, do tej pory nie publikowane.

Świadectwa artystyczne: teatr rzeczywistości Carol Martin Przełożyli Małgorzata Paprota i Bartosz Wójcik Różnica między jawą a snem, między życiem „na żywo” a życiem rejestrowanym, między obecnością a projekcją obecności odchodzi do przeszłości. Splątanie się biologicznego z cyfrowym w odniesieniu do dokumentów prezentowanych na scenie wymaga publiczności chętnej do współpracy przy konstruowaniu znaczenia jako istotnego elementu produkcji teatralnej. Performanse typu site-specific, hybrydy biografii, autobiografii, dokumentu, fikcji, non-fiction, filmu, sztuk wizualnych, tańca, teatru i sztuki performans łączą się w jedno. Skoro świat cyfrowy staje się sposobem dokumentacji, dokumenty stają się czymś więcej niż tylko archiwami. 1905 Pogrom alfonsów, Warszawa 1905 Jakub Skrzywanek Scenariusz „rekonstrukcji” linczu na właścicielach żydowskich domów publicznych, który miał miejsce w Warszawie w 1905 roku na fali rewolucji. To mało znane wydarzenie zostaje przywołane na podstawie fragmentów notatek prasowych z epoki, często sprzecznych i stronniczych. Materiałom źródłowym towarzyszą uwagi odautorskie i wskazówki dla inscenizatora. Scenariusz jest otwarty na bardzo różne realizacje, a przy okazji sam niesie metarefleksję nad tym, jak (i po co) rekonstruować wydarzenia historyczne. Rozmowa z Jakubem Skrzywankiem Kilka uwag o pogromie alfonsów Michał Narożniak Analiza warszawskich wydarzeń z 1905 roku znanych jako "pogrom alfonsów" do tej pory odbywała się wyłącznie w wąskim gronie historyków. Teatr ma zdecydowanie większe szanse na uruchomienie wyobraźni i może mieć bliższy kontakt z tymi dramatycznymi wydarzeniami, a tym samym zainspirować refleksję, w której historia przestanie być sekcją zwłok, a stanie się narzędziem pozwalającym zbadać nasze własne emocje. „Zdrowy odruch moralny” Anna Kuligowska-Korzeniewska O nastrojach robotniczych dobrze mówi choćby fakt, że wiosną 1905 żaden z łódzkich właścicieli restauracji i ogródków, odwiedzanych zazwyczaj przez robotników, nie ubiegał się o zezwolenie na organizację tradycyjnych zabaw ludowych na wolnym powietrzu. Rewolucja obudziła w robotnikach również dążenie do podniesienia pośród swej sfery poziomu oświaty, moralności i poczucia godności własnej. Po bandzie Wyższa komisyjna świadomość Marek Beylin Plecak z jednorożcem Paco Bezerra Przełożyli Maciej Krysz i Michał Kurkowski Dziewięcioletni uczeń staje się ofiarą szkolnej przemocy, ponieważ przychodzi na lekcje z plecakiem z nadrukiem kolorowego jednorożca – nadrukiem typowym dla tornistrów dziewczynek, ale nie chłopców. Szkoła umywa ręce, jakby winnym sytuacji był sam dziewięciolatek i jego torba. Paco Bezerra buduje swoją sztuką z dialogów rodziców próbujących rozwiązać problem syna, czy to namawiając go do zmiany torby, czy to, przeciwnie, mówiąc o potrzebie trwania przy własnych wartościach. O konikach i kolorach Rozmowa z Ireną Januszaniec Rozmowa z sześcioletnią Ireną Januszaniec na temat kreskówki My Little Pony i o jej konsekwencjach dla życia dzieci. Z podniesionym rogiem Kornelia Sobczak, Łukasz Jaskuła Rozmowa Łukasza Jaskuły i Kornelii Sobczak o jednorożcach – queerowym, wywrotowym symbolu przechwytywanym dziś przez kapitalizm, o infatylizacji jako świadomej strategii pokolenia „umów śmieciowych” i o różnicach między homopropagandą a patriarchalną heteropropagandą. Nawozy sztuczne Ło Tadeusz Nyczek Kielce: teatr i miasto Ferment Jakub Papuczys, Katarzyna Waligóra Piotr Szczerski w ostatnich sześciu latach swojej dyrekcji w Teatrze im. Żeromskiego w Kielcach wypracował model takiego konstruowania repertuaru, żeby pojawiały się w nim zarówno propozycje ambitne jak i popularne. Model łączenia ze sobą w repertuarze spektakli o różnym ciężarze gatunkowym Michał Kotański kontynuuje. Ostatni sezon przyniósł Kielcom uznanie nie tylko publiczności, ale też krytyków – wszystkie trzy spektakle (Rasputin, 1946, Ciemności) zgłoszone przez teatr do Konkursu na Wystawienie Polskiej Sztuki Współczesnej, dostały się do finału. Obecny sezon będzie dobrym testem, czy wypracowany poziom artystyczny i dojrzalszy sposób komunikacji z widownią da się utrzymać przy repertuarze skromniejszym inscenizacyjnie i łagodniejszym gatunkowo. Pogoda na jutro. Kapitalizm w teatrze Rozmowa z Michałem Kotańskim Rozmowa z Michałem Kotańskim, dyrektorem Teatru im. Żeromskiego w Kielcach w cyklu „Pogoda na jutro” o sytuacji polskiego teatru w kontekście polityki kulturalnej państwa. Jawne i ukryte Joanna Tokarska-Bakir Punktem wyjścia są tu dwa teksty recenzyjne nawiązujące do książki Pod klątwą. Społeczny portret pogromu kieleckiego Joanny Tokarskiej-Bakir. Pierwszym jest Fabryka trującego gazu Małgorzaty Szpakowskiej („Dialog” nr 5/2018). Drugim recenzja zatytułowana CV pogromu pióra Marcina Zaremby w piśmie „Zagłada Żydów. Studia i Materiały” nr 14 z 2018 roku. Pod klątwąznajduje uznanie u obojgu recenzentów, których łączy jednak sceptycyzm wobec tezy autorki, że pogrom kielecki nie był dziełem motłochu, lecz całego społeczeństwa. Ustanowienia Polska krzywda Piotr Morawski Milena Marković Dzieci radości (Deca radosti) Milena Marković Przełożyła Dorota Jovanka Ćirlić Wychodząc od losów młodych żołnierzy, którzy stracili życie w wojnie na Bałkanach, Milena Markowić opowiada o straconych pokoleniach realizujących wyobrażenia swoich rodziców. Punktem wyjścia jest spotkanie na cmentarzu Matki Poety i Matki Żołnierza – obie straciły synów w latach dziewięćdziesiątych i obie opłakują teraz zarówno ich śmierć, jak i swoje obecne życie. Na ile ich żałoba, zwłaszcza po latach, jest jeszcze wyrazem własnej potrzeby, a na ile jest to realizowanie oczekiwań społecznych? Marković mówi o mitologizowaniu narodowych losów, w których nieustannie powracają podobne ofiary i podobna potrzeba ich heroizowania. Naznaczeni Rozmowa z Mileną Marković Presje fałszywych wolności Gabriela Abrasowicz Twórczość Mileny Marković, serbskiej dramatopisarki, poetki, scenarzystki i wykładowczyni na belgradzkim Wydziale Sztuk Dramatycznych, funkcjonuje jako odrębne, wyjątkowe zjawisko na lokalnej scenie artystycznej. Próby redukowania jej aktywności do jednego wyróżnika są dość karkołomne i bywają przez nią otwarcie krytykowane. Autorka dobitnie wyraża niechęć do nadawania etykiet swoim propozycjom artystycznym czy wtłaczania ich w ramy, dlatego też wciąż decyduje się na nowe rozwiązania. Wynika to zatem zarówno z potrzeby kreatywności oraz zmiany, jak i ze swego rodzaju przekory. Po przyjęciu Pranie dusz Tadeusz Bradecki Varia Konteksty: Natura nie jest dekoracją. Ekologia w teatrze Ida Ślęzak O ekologii w teatrze na marginesie tekstu Julie Sermon Les imaginaires écologiques de la scène actuelle. Récits, formes, affects w „Théâtre/Public” nr 229, 2018. Nowe sztuki: Wajdi Mouawad Tous des oiseaux Clemens J. Setz Die Abweichungen Jarosław Mikołajewski Komórka Z afisza

Publikacja zawiera wybrane sylwetki malarzy którzy odegrali znaczącą rolę w historii sztuki. Czytelnik znajdzie tu ważne informacje biograficzne i ciekawostki z ich życia. Dzieło prezentuje m.in. sylwetki: Vincent van Gogha. Jana Matejki, C. Moneta, Rembrandt , Wyspaińskiego czy Pablo Picasso.