„Kolejny tom naukowej serii pt. Prasa Narodowej Demokracji 1893–1939. Tytuły prasowe, wydawcy i dziennikarze, motywy publicystyczne wnosi nowe ustalenia na temat komunikacji politycznej obozu narodowego. Wypełniają go artykuły hasłowe, zawierające dane osobowe, rzeczowe, tematyczne. Dostarczają cennych wiadomości na temat funkcji prasy obozu narodowego. Artykuły hasłowe są to swoiste mikromonografie poszczególnych, ułożonych alfabetycznie, zagadnień, związanych z czasopismami narodowymi i ich twórcami. W pewnym stopniu stanowią niezależne od siebie kompendia wiedzy o mechanizmach działania endeckiego systemu prasowego. W sposób niezwykle rzetelny autorka tomu ustaliła kryteria doboru periodyków, podkreślając znaczenie dzienników, tygodników i miesięczników w procesie upowszechniania i popularyzacji narodowego programu politycznego”.
Z recenzji prof. dr hab. Małgorzaty Dajnowicz
Praca Margaret Ohii-Nowak będzie czytelnika bezustannie zmuszać do wiwisekcji: jaka jest moja postawa wobec rasizmu, czy mam tu czyste sumienie, czy jednak istnieją we mnie pokłady ukrytej, obciążonej kulturowo, czasami/zwykle niechcianej, a jednak głęboko mentalnie tkwiącej postawy przyzwalającej na myślenie rasistowskie. Uważam, że książka Margaret Ohii-Nowak jest wyjątkowym osiągnięciem naukowym, o ogromnym potencjale przekazywanej wiedzy, ale także współczesnym głosem kobiety i Afropolki w sprawie rasizmu, nietolerancji i agresji językowej; jest nie tylko wywodem badaczki języka i kultury, całościowym ujęciem tych zagadnień, ale nade wszystko doniosłym apelem o tolerancję. Ostrzegam też, że podczas lektury czytelnik może poczuć się po prostu złapany na gorącym uczynku. Bo problem rasizmu językowego, nietolerancji, dyskryminacji oczywiście istnieje w świecie, którego jesteśmy częścią. Pokazują to badania Autorki. I nie wyłania się z tych badań korzystny, ale raczej wstydliwy dla białych Polaków wizerunek. Z recenzji prof. dr. hab. Jacka Warchali,Uniwersytet Śląski w Katowicach Monografia jest interdyscyplinarnym vademecum antyczarnego rasizmu. To pierwsze tego typu opracowanie, w którym opisane są najważniejsze kategorie, pojęcia i mechanizmy antyczarnego rasizmu w Polsce. Autorka odpowiada w nim na pytanie, jak rozumiana jest rasa i czarność w polszczyźnie i jak przebiegają procesy antyczarności, antyczarnego rasizmu i urasawiania osób czarnych pochodzenia afrykańskiego. Margaret Ohia-Nowak bada te procesy przez semantyczną, pragmatyczną i multimodalną analizę językowych i dyskursywnych mechanizmów urasawiania we współczesnej polskiej komunikacji publicznej i prywatnej.
„Ocenę merytoryczną książki pragnę zacząć od stwierdzenia, że dzięki opisanym w niej faktom, przywołaniu kluczowych dla jej celu i zakresu badań i teorii powstała monografia, która w kompleksowy, syntetyczny, merytorycznie i metodologicznie właściwy sposób porządkuje problematykę relacji między whistleblowingiem a mediami i uzupełnia dotychczasowe ustalenia o nowe, istotne i oryginalne. Jej zaletą jest nadanie opisywanym zagadnieniom szerokiej, interdyscyplinarnej perspektywy, która świadczy o wyśmienitej orientacji w problematyce i literaturze przedmiotu, dojrzałości naukowej oraz kompetencjach w zakresie prowadzenia badań naukowych i prezentowania ich wyników. Na pochwałę zasługuje wybór tematu, który dotąd nie doczekał się kompleksowych opracowań w polskim medioznawstwie, dzięki czemu publikacja ta ma charakter pionierski. Zjawisko whistleblowingu poddano w niej analizie z perspektywy sygnalisty i dziennikarza, opisano ich wzajemne relacje, motywacje, ryzyka i dylematy, kulisy przekazywania mediom informacji o nadużyciach oraz prac redakcyjnych nad przekazanymi materiałami, a także społeczne skutki publikacji medialnych. Nie pominięto badań nad społeczną oceną zjawiska i aspektami prawnymi związanymi z ochroną sygnalistów. Wykazano, że cele i motywacje sygnalistów są zbieżne z rolą mediów (w kwestii dążenia do prawdy, kontroli sfery publicznej, edukowania społeczeństwa), a teoretyczne rozważania zostały zilustrowane trafnie dobranymi przykładami z nieodległej i najnowszej historii”.
Z recenzji prof. dr hab. Katarzyny Pokornej-Ignatowicz
Budżet obywatelski pojawił się w Polsce w 2011 roku, szybko zdobywając uznanie władz gmin w kraju. W kolejnych latach inicjatywy polskich samorządów zaczęły przyciągać uwagę lokalnych włodarzy z zagranicy. Przykładem są Niemcy, gdzie znane już od końca lat 90. XX wieku budżety obywatelskie przeżywają renesans popularności.
Celem niniejszej książki jest ukazanie kluczowych uwarunkowań, które kształtowały procesy dyfuzji budżetu obywatelskiego w Polsce i w Niemczech, wpływając na zakres funkcji pełnionych przez ten instrument partycypacji publicznej.
Płynące z badań autora wnioski wpisują się w debatę nad przyszłością budżetu obywatelskiego jako narzędzia polityki lokalnej – zarówno w Polsce, jak i na świecie.
Autor
Monografia podejmuje niezwykle ważny, a przy tym bardzo interesujący i aktualny temat budżetów obywatelskich, wpisując się w obecną w literaturze lukę badawczą. Za szczególnie cenne należy uznać podbudowę teoretyczną oraz wysiłek włożony przez autora w zgromadzenie i przygotowanie do badań materiałów źródłowych. Zaowocowały one poprawnie zorganizowanym i przeprowadzonym badaniem oraz szeregiem cennych ustaleń wnoszących wkład w zrozumienie opisywanych w monografii narzędzi i mechanizmów partycypacji obywatelskiej.
Z recenzji dr. hab. Tomasza Skicy, prof. WSIiZ
Historia dla przyszłości – przyszłość nauki historii to przewodnie hasło tej książki. Z tego powodu zaproszonych do współpracy Autorów prosiliśmy o refleksję nad wybranymi osiągnięciami i nowymi tropami w badaniach naukowych, edukacji i organizacji wiedzy historycznej. Odnajdujemy tu teorie, modele, szkoły, nurty, orientacje i zwroty badawcze, wreszcie – metafory, kategorie, idee (ontologiczne, epistemologiczne, metodologiczne, aksjologiczne) – również te dopiero rozpoznawane lub antycypowane. Warto wspomnieć, że pewną inspiracją były dla nas dwie książki: Niebezpieczne idee we współczesnej nauce pod redakcją Johna Brockmana (Sopot–Warszawa 2008) oraz Idee, które zmieniły świat Jima Holta (Kraków 2020).
Redaktorzy
Czytelnika znającego oryginalny i nietuzinkowy dorobek naukowy prof. Jana Pomorskiego i jego wkład w rozwój badań historycznych z pewnością ucieszy, że grono przyjaciół i uczniów uhonorowało Jubilata tomem prac skoncentrowanych na zagadnieniach obejmujących tematy z zakresu teorii i metodologii historii, historii historiografii, historii filozoficznej, a wreszcie historii cyfrowej i wizualnej. Wątki te ujęte zostały w strukturze pięciu bloków tematycznych (Przyszłość, Naukowość, Metahistoryczność, Medialność, Przypadki) – z charakterystyką stanu i wyzwań stawianych współczesnej nauce historii, perspektyw rozwoju i towarzyszących jej oczekiwań społecznych. […] na panujące w nauce pluralizm metodologiczny, różnorodność procedur badawczych i podmiotowość historyka, prowadzące do sporów o status historiografii naukowej, nowe światło rzuca historia cyfrowa i wizualna, dylematy historii publicznej i zwrot cyfrowy w archiwistyce – fakt niebagatelny dla profesjonalizacji badań i rozumienia metody historycznej. Książka Nauka historii – nowe wymiary będzie stanowić ważną pozycję na rynku wydawniczym, po którą sięgną nie tylko znawcy: teoretycy historii, historycy nauki, metodolodzy historii i historycy historiografii, ale też studenci, którzy odnajdą w niej wiele cennych wskazówek i źródło inspiracji.
Z recenzji dr. hab. Pawła Sierżęgi, prof. UR
Recenzowane opracowanie autorstwa dr inż. Jolanty Jóźwik porusza zagadnienie nowych miast w Polsce i kryteriów miejskości stosowanych w procedurze administracyjnej związanej z nadawaniem jednostkom osadniczym statusu miasta. W tak zarysowanej problematyce praca wpisuje się w szerszy dyskurs akademicki, dotyczący istoty miasta, aspektów miejskości czy procesów urbanizacji. […] Dysertację należy uznać za opracowanie ambitne i bardzo wartościowe pod kątem naukowym. Co więcej, część analityczno-opisowa pracy charakteryzuje się wysokim poziomem merytorycznym, a zgromadzony materiał faktograficzny posiada olbrzymią wartość poznawczą. […] Recenzowana praca jest dziełem oryginalnym, niezwykle wartościowym i zawiera szereg nowych ustaleń o charakterze poznawczym. Mocną stroną pracy jest bogaty materiał faktograficzny. Z tego względu może ona stanowić wartościowy materiał porównawczy dla innych badań nad przedmiotową problematyką.
Z recenzji dr. hab. Roberta Szmytkie, prof. UWr
W Energiach „Reflektora” uzyskujemy nie tylko skrupulatnie zrekonstruowaną historię czasopisma, które wychodziło w Lublinie w latach dwudziestych – wraz z opisem wydającej je grupy, której trzon stanowili Józef Czechowicz, Stanisław Grędziński, Konrad Bielski, Wacław Gralewski oraz Czesław Bobrowski. Poznajemy także zaplecze potrzebne do zrozumienia relacji łączących lubelskich twórców – ze sobą nawzajem i z literackim światem. Przytoczone zostają potrzebne wyimki zarówno z ich biografii, jak i z historii międzywojennej awangardy: wątki ówczesnych debat o literaturze, zwłaszcza poezji awangardowej, ale także o krajowej polityce. Naszkicowany zostaje również pejzaż społeczny Lublina – zwłaszcza tej jego warstwy, której zainteresowania oscylowały wokół kultury. Poznajemy więc przekonania i potrzeby ówczesnych odbiorców literatury, ale także możemy przeczytać o samym, rozrastającym się mieście, prowincjonalnym, dopiero wkraczającym w okres unowocześnienia i powiązanej z nim industrializacji.
[…] Dla Wójtowicza, jak zawsze, istotny pozostaje również element awangardowych kooperatyw między dyscyplinami sztuki – pisząc o literaturze, dotyka elementów spokrewniających awangardową poezję z ówczesnym filmem, sztukami plastycznymi. kabaretowym i teatralnym performensem czy kulturą popularną. Dba również o umiejscowienie w historii „Reflektora” warstwy edytorskiej książek, tak ważnej z punktu widzenia awangardowego eksperymentu. Dzięki temu obraz historyczny epoki staje się wyrazistszy, bardziej materialny i lepiej odpowiada artystycznej rzeczywistości awangardowego dwudziestolecia.
Prof. dr hab. Joanna Orska
Agresja niszczy jednostki, relacje międzyludzkie i tkankę życia społecznego. Przeciwdziałanie zachowaniom agresywnym i ich skutkom jest bardzo trudne i często mało efektywne, zwłaszcza na poziomie makrospołecznym. Agresja dotykająca dzieci i młodzież jako sprawców, ofiary i świadków to jeden z najpoważniejszych problemów pedagogicznych, dlatego racjonalnym działaniem jest koncentracja na zapobieganiu jej powstawaniu i przejawom. Na rynku wydawniczym funkcjonują różne programy wychowawcze i publikacje na ten temat, jednak zwykle o dość wąskim zakresie. Książka Doroty Pankowskiej Zapobieganie agresji w szkole. Profilaktyka pozytywna w ujęciu edukacyjnej analizy transakcyjnej jest inna. Wykorzystując teoretyczne ramy analizy transakcyjnej, a więc psychologicznej teorii osobowości i komunikacji, pomaga zrozumieć mechanizmy powstawania i realizacji agresji, a jednocześnie ukazuje możliwości oddziaływania zapobiegające pojawianiu się zachowań agresywnych - zarówno doraźne (np. odpowiedni sposób komunikowania się), jak i długofalowe. Te ostatnie stanowią istotę profilaktyki pozytywnej rozumianej jako kształtowanie i rozwijanie: kompetencji osobistych, służących pozytywnej adaptacji, wzmacnianiu poczucia własnej wartości, postawy szacunku i życzliwości wobec innych, odporności psychicznej oraz dojrzałości moralnej. Książka zatem jest skierowana przede wszystkim do pedagogów/pedagożek - zarówno naukowo zainteresowanych problematyką agresji, jak i do praktyków, którzy znajdą w niej inspiracje do tworzenia własnych programów wychowawczych oraz do postępowania w codziennej pracy z dziećmi i młodzieżą.
„Niewątpliwie książka Mariji Czepil i Ewy Sarzyńskiej-Mazurek – dwóch profesorek z Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej z Lublina – podejmuje ważny problem przyszłości studentów ukraińskich w czasie stanu wojennego. Wśród szybko narastającej literatury z zakresu nauk społecznych, poświęconej problemowi agresji rosyjskiej na Ukrainę i jej skutkom, recenzowana pozycja wyróżnia się perspektywą pedagogiczną. Autorki w centrum swojego wywodu umieściły nadzieje i plany młodych ludzi – studentek i studentów z Ukrainy Zachodniej, z następujących instytucji kształcenia wyższego: Uniwersytetu Narodowego im. Iwana Franki we Lwowie, Przykarpackiego Uniwersytetu Narodowego im. Wasyla Stefanyka w Iwano-Frankiwsku, Tarnopolskiego Narodowego Uniwersytetu Pedagogicznego im. Wołodymyra Hnatiuka w Tarnopolu, Państwowego Uniwersytetu Pedagogicznego im. Iwana Franki w Drohobyczu, Akademii Humanistyczno-Pedagogicznej w Chmielnickim, Narodowego Uniwersytetu Medycznego im. I.J. Horbaczewskiego w Tarnopolu. (…) Należy podkreślić, że współpraca autorek książki reprezentujących dwa obszary kulturowe – polski i ukraiński – w sposób znaczący przyczyniła się do ukazania wielokontekstowego i złożonego obrazu ukraińskiej młodzieży w sytuacji wojny. Można nawet po-wiedzieć, że pozwoliła ona na przedstawienie problemu z perspektywy insidera i outsidera, tworząc unikatowy raport z badań”.
Z recenzji prof. dr hab. Agnieszki Gromkowskiej-Melosi
Słuchanie muzyki jest jedną z najpowszechniejszych form kontaktu ze sztuką we współczesnym świecie, stanowi też fundament metod i technik muzykoterapii receptywnej. Celem niniejszej publikacji jest ukazanie potencjału muzykoterapii receptywnej, zwrócenie uwagi na fakt, że nie ogranicza się ona do biernego kontaktu z muzyką. Ekspresja fizyczna, tworzenie dźwięku i komunikacja z jego pomocą czyli zewnętrzne, słyszalne i dostrzegalne dla otoczenia przejawy zaangażowania w sesję znane z aktywnych form muzykoterapii tutaj w przeważającej mierze zachodzą wewnątrz, w przestrzeni psychiki i całej gamy reakcji fizjologicznych. Doświadczenia te mogą być głębokie i prowadzić do osiągnięcia wielu celów terapeutycznych.Książka ta powstała z myślą o muzykoterapeutach oraz osobach kształcących się w tym kierunku, aczkolwiek może okazać się inspirującą pozycją również dla specjalistów dziedzin pokrewnych, jak arteterapia, choreoterapia, psychoterapia, pedagogika etc. Publikacja zatytułowana Muzykoterapia receptywna to pozycja ze wszech miar potrzebna i długo wyczekiwana na rynku wydawniczym. Znakomicie wypełnia lukę, jaka widoczna jest w polskim piśmiennictwie dotyczącym muzykoterapii. Zdecydowana większość dostępnych opracowań koncentruje się na zagadnieniach związanych z muzykoterapią aktywną, marginalizując podejścia receptywne. Przyczyną takiej sytuacji jest brak specjalistów w tym obszarze. Krzysztof Stachyra jest nim niewątpliwie, od wielu lat zgłębiając zagadnienia wokół oddziaływań receptywnych i publikując teksty z nimi związane.Wiedza zawarta w publikacji ma wysoką wartość praktyczną i teoretyczną (). Pozycja służyć może zarówno studentom muzykoterapii, jak i profesjonalistom w tej dziedzinie. Ukazuje realny, naukowy obraz muzykoterapii receptywnej, która będąc w fazie intensywnego rozwoju wymaga wciąż namysłu klinicznego i badawczego. dr hab. Ludwika Konieczna-Nowak, prof. Akademii Muzycznej w Katowicach
Bogdan Madej urodził się w roku 1934. Dobrze znał polską prowincję. Na niej się wychował. I głównie na prowincji od początku lat 50., po porzuceniu nauki w liceum rok przed maturą podejmował kolejne prace zarobkowe jako kontroler produkcji, technik, zaopatrzeniowiec, drobny urzędnik, pracownik działu wydawniczego, redaktor. W połowie lat 70. zaczął utrzymywać się głównie z pisania. Mieszkał już wtedy od kilkunastu lat we wciąż prowincjonalnym Lublinie, gdzie zmarł w roku 2002. Jeśli nawet ten wybór prowincji nie całkiem był dobrowolny, to bez wątpienia dał Madejowi wgląd w to, co jako prozaika pociągało go najmocniej. Pozwalał mu obserwować z bliska breję polskiej codzienności. Pozwalał też słyszeć polszczyznę w jej formie najbardziej rudymentarnej mówionej, surowej, nieskażonej papierową literackością. To właśnie ten prowincjonalny świat utytłany w błocie, groteskowy, szczurzy pod piórem Madeja staje się przestrzenią dramatów prawdziwie ludzkich, o uniwersalnym charakterze. Pisarsko przetworzony odsłania swoją nieoczywistą głębię pełną szlamu, trywialną i farsową, a zarazem tragiczną. Jest w nim prawda życia w uścisku upodlenia i prawda współczucia. Jest chwytająca za gardło sugestywność oszczędnie opowiedzianych historii, które oddziałują z siłą przypowieści. Paweł Próchniak XXXI tom serii W kręgu paryskiej KULTURY Projekt zrealizowany dzięki wsparciu Miasta Lublin
Podręcznik ten zawiera spójną i wyczerpującą interpretację zaburzeń mowy. Publikujemy go z przekonaniem, że współczesna logopedia jest w stanie satysfakcjonująco diagnozować zaburzenia mowy, budować program terapii i prowadzić terapię. Mamy też nadzieję, że dotrze on do słuchaczy tych kierunków studiów, których przedmiotem jest człowiek i jego umysł - szczególnie do studentów logopedii. Teoria prezentowana w tej książce kształtowała się przez lata w Zakładzie Logopedii i Językoznawstwa Stosowanego UMCS - ośrodku badawczym, który może poszczycić się najdłuższą w Polsce tradycją kształcenia logopedów.
„Recenzowana publikacja stanowi interesujący, wieloaspektowy i wielowątkowy zbiór tematyczny, poświęcony kategorii i zjawisku wolności. W zakresie prezentowanych treści wyróżnić można zagadnienia historyczne, koncepcyjne i definicyjne, badania empiryczne oraz ich interpretacje, osadzone głównie w aspekcie społecznym, kulturowym oraz w refleksji o sztuce.
Podstawowy walor poznawczy publikacji upatruję w przedstawionych badaniach empirycznych. O ile część historyczno-teoretyczna w zasadzie porządkuje wiedzę z zakresu przedmiotu badań, co oczywiście też ma znaczenie poznawcze, a niewątpliwie metodologiczne; o tyle oparte na wywiadach badania pokazują współczesne rozumienie istoty wolności przez badane osoby (głównie młodzież akademicką) oraz jej ograniczenia i zagrożenia. Badania przeprowadzone przeważnie w modelu jakościowym dały Autorkom możliwość interpretacji uzyskanych wyników (wypowiedzi) w kontekście teoretycznych problemów dotyczących wolności. Interpretacje wyników badań wykraczają zatem poza wąsko pojęte sprawozdanie, raport z badań. Stanowią one pretekst do szerszego odniesienia się do struktury, zadań i funkcji wolności w życiu indywidualnym i społecznym”.
Z recenzji dr. hab. Piotra Magiera
(Instytut Pedagogiki, Wydział Nauk Społecznych KUL, Lublin)
Docenić trzeba bardzo aktualny tytuł monografii, który uruchomił w autorach liczne i ciekawe tory analiz medioznawczych. Wielość i różnorodność spojrzeń na dziennikarstwo w kontekście sytuacji kryzysowych stanowi niezaprzeczalny walor tej publikacji. Czytelnik podczas lektury ma okazję zapoznać się z tekstami poglądowymi, artykułami analitycznymi, refleksjami dotyczącymi różnych typów dziennikarstwa, poziomów komunikowania i form medialnego przekazu. Jednocześnie wszystkie teksty łączy mniej lub bardziej wyraźnie wyartykułowana troska o jakość dziennikarstwa i medialnych komunikatów. Zgromadzone w tym tomie artykuły stanowią źródło wiedzy, inspiracji metodologicznych, potwierdzają bogactwo ujęć badawczych typowe dla dyscypliny nauki o komunikacji społecznej i mediach. Tom zatytułowany Współczesne media. Dziennikarstwo w czasach kryzysów pod redakcją Iwony Hofman i Danuty Kępy-Figury to publikacja ważna i potrzebna. Będzie z pewnością wykorzystywana przez medioznawców, studentów i wszystkich, którzy chcą wiedzieć więcej o istocie dziennikarstwa oraz wyzwaniach, z którymi przedstawiciele tej profesji się mierzą.
Z recenzji
dr hab. Katarzyny Drąg
W książce został opisany fenomen Żydówek aszkenazyjskich, autorek, tłumaczek i redaktorek modlitewników (II poł. XIXI poł. XX wieku). Modlitewniki stanowią nieodzowne medium, artefakty, towarzyszące Żydówkom w życiu bez względu na język, miejsce i czas wydań. Modlitwy odzwierciedlają potrzeby duchowe kobiet, petryfikują tradycyjne wzorce religijne, zwłaszcza ideał pobożnej Żydówki. Twórczynie literatury religijnej przełamują jednak stereotyp kobiet przypisanych tylko do przestrzeni prywatnej. W wielojęzycznym korpusie analizowanych tekstów najwięcej jest zbiorów niemieckojęzycznych, nieliczne po angielsku, polsku i węgiersku. Zarówno dzieła te, jak i ich twórczynie, przekraczają granice Europy Środkowo-Wschodniej i wąsko rozumianego Aszkenazu. Agata Rybińska Praca wychodzi naprzeciw oczekiwaniom środowisk naukowych, zainteresowanych badaniami nad życiem religijnym żydowskich kobiet. Poświęcono ją przedstawieniu postaci autorek modlitewników oraz samych tekstów, powstałych w okresie od XIX do połowy XX wieku w kręgu tradycji aszkenazyjskiej. [] Zawiera udaną, pogłębioną analizę oraz naukową refleksję nad obecnością kobiet w tradycji piśmiennictwa religijnego Żydów. [] Ma duże walory po-nawcze, a tym samym zasługuje na uznanie. Stanowi bowiem pierwszą pracę monograficzną, w której w wyżej wspomnianych ramach chronologicznych analizowana jest wielojęzyczna (nie zaś żydowskojęzyczna) grupa tekstów religijnych dla kobiet, stworzonych przez kobiety. Tak oryginalny koncept pozwala na całościowe ujęcie tematu. Fragment recenzji dr hab. Anny Jakimyszyn-Gadochy (UJ)
Monografia stanowi opracowanie o charakterze teoretyczno-empirycznym, w którym Autor podejmuje niezwykle ważne i jednocześnie kontrowersyjne zagadnienie, jakim jest właścicielska renta polityczna. [...] Złożoność i waga problemu badawczego podjętego przez Pana Stefana Sękowskiego wynika również z faktu, iż zagadnienie renty politycznej, oprócz wymiaru cechującego ekonomię pozytywną, zawiera istotny komponent normatywny. Ekonomiści wpisujący się w neopozytywistyczny wzorzec uprawiania nauk społecznych, zaczerpnięty z metodologii nauk ścisłych, często unikają tego podejścia. Dlatego też należy docenić podjęcie przez Pana S. Sękowskiego tematyki związanej z rentą polityczną, a zwłaszcza połączenie przez niego warstwy teoretycznej z perspektywą empiryczną osadzoną w solidnej analizie historycznej. Tak przygotowana monografia może stanowić wartościowe źródło wiedzy dla przedstawicieli nauk społecznych, w szczególności ekonomii, historii gospodarczej i nauk politycznych, którzy zajmują się zagadnieniami związanymi z funkcjonowaniem sfery prywatnej i sfery publicznej, a także relacji pomiędzy rynkiem a państwem.
Z recenzji dr. hab. Wojciecha Gizy, prof. UEK
Przedstawiona do recenzji monografia porusza bardzo istotne zagadnienia związane z nawiązywaniem współpracy horyzontalnej pomiędzy firmami działającymi w branży logistycznej. Temat jest ważny i aktualny. Kooperacja firm w łańcuchu dostaw umożliwia bowiem nie tylko optymalizację kosztów realizacji zleceń, ale również przekłada się m. in. na wyższy poziom świadczonych usług oraz pozwala zminimalizować niekorzystny wpływ na środowisko naturalne. Dobór tematu oraz sposobu rozwiązania problemu za pomocą modeli wykorzystujących teorię gier i metody optymalizacji wielokryterialnej w połączeniu z teorią liczb rozmytych ocenić należy bardzo pozytywnie. dr hab. Grzegorz Tarczyński, prof. UEW [] monografia jest źródłem wartościowych treści, które wypełniają lukę w krajowym piśmiennictwie. Jej wyniki mogą dostarczyć rekomendacji wielu odbiorcom, tj. naukowcom i badaczom, studentom, absolwentom studiów, pracownikom firm i osobom zajmującym się współpracą. dr hab. Arkadiusz Kawa, prof. WSL
W tytule opracowania przy rzeczowniku literatura pojawia się przymiotnik (nie)zapomniana, i w rzeczy samej w spisie treści odnajdziemy nowele znane ze szkolnych spisów lektur (np. Latarnik), których nie sposób zapomnieć, i takie, które czytali z pewnością tylko poloniści, a wielu Polaków nawet o nich nie słyszało []. Autorka opracowania chce przybliżyć cudzoziemcom zarówno te teksty, które stanowią swego rodzaju pamięć zbiorową Polaków, jak i te, które do tzw. kanonu nie są zaliczane, lecz w równym stopniu mogą zainteresować swoją fabułą. Jednym z zabiegów zyskania zainteresowania czytelnika jest zamieszczenie przed każdym tekstem cytatu pochodzącego z noweli. Fragment ten jest niejako kwintesencją treści, zachęca do przemyśleń, dyskusji i refleksji. Obudowa dydaktyczno-metodyczna każdego tekstu przebiega według takiego samego schematu []. Ciekawym rozwiązaniem metodycznym jest sekcja piąta, będąca z jednej strony ilustracją do tekstu oraz formą sprawdzenia zrozumienia przeczytanej treści, z drugiej strony niektóre obrazki wprowadzają w klimat czasów pozytywizmu poprzez pejzaże za oknem mieszkań, wyposażenie wnętrz czy stroje bohaterów. Pozycja ta wpisuje się w obszar glottodydaktyki polonistycznej opartej na podejściu do nauczania języka poprzez teksty literackie. [] Wybrane teksty i przygotowane do nich ćwiczenia są trafnym wyborem oraz rzetelnym opracowaniem zadań, świadcząc o jej [Autorki] dużym doświadczeniu w pracy ze studentami, dla których język polski i literatura polska są obce. Publikacja ta poszerzy możliwości wykorzystania literatury do celów glottodydaktycznych i ułatwi pracę wielu osób uczących (się).Z recenzji dr Wioletty Hajduk-Gawron
„Tom poświęcony komunikacji oralnej istotnie wzbogaca naszą wiedzę na temat dociekań nad historią komunikacji społecznej, prowadzonych nie tylko przez Autora, lecz także przez środowiska uczonych niemal na całym świecie. Włodzimierz Mich zapoznał nas z aktualnym stanem badań, z najciekawszą i najwartościowszą literaturą przedmiotu, często bardzo trudno dostępną. To, do czego udało mu się dotrzeć, potrafił właściwie wykorzystać, zinterpretować i poddać naukowej krytyce. Interdyscyplinarna perspektywa oglądu zjawisk komunikacyjnych w bardzo rozległych i zróżnicowanych kontekstach istotnie wzbogaca naszą wiedzę […]. Wysoko zatem oceniam pod względem merytorycznym imponujący efekt przedsięwzięcia Włodzimierza Micha, zwłaszcza że jego warsztat naukowy jest bogaty, innowacyjny i zgodny z przyjętymi standardami pracy naukowej. Zwraca też uwagę troska o język i jasność wywodu. Podejmując trudną i skomplikowaną tematykę, Autor nie epatuje naukowym żargonem, dzięki czemu książka jest zrozumiała dla średnio zaawansowanego czytelnika i stosunkowo szerokiego grona odbiorców”.
Z recenzji prof. dr. hab. Jerzego Jastrzębskiego
Refleksja badawcza podjęta przez Autorkę może przyczynić się do przełamania wielu stereotypów myślowych, o które nietrudno w sytuacji braku usystematyzowanej wiedzy []. Określanie kierunków rozwoju twórczości rysunkowej osób niewidomych, ujawnienie indeksów (wzorców) w kreowaniu świata oraz ustalenie symptomów zwiastujących rozwój twórczości rysunkowej u dzieci i młodzieży niewidomej uznaję za nowatorskie i oryginalne []. Rzadko pojawiają się tego typu opracowania. Rzetelne, wielowarstwowe, ujęte całościowo i interdyscyplinarne, uniwersalne i dodałabym oryginalne w przedmiocie badań, uzupełniające i wypełniające luki w dotychczasowym dyskursie na-ukowym, służące praktyce. Elementem wyjątkowo wartościowym w kontekście praktyki edukacyjnej są analizy interpretacyjne i opisowe wytworów plastycznych badanych osób []. Z recenzji wydawniczej dr hab. Marty Uberman, prof. UR
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
