W tej strefie zapraszamy czytelników tak zwane artystyczne dusze po książki z kategorii Sztuka. Polecamy szereg publikacji o sztuce i jej historii,ciekawostki i portfolia artystów, eseje, albumy, książki o malarstwie, rzeźbiarstwie, architekturze oraz histoii fotografii. Biografie ciekawych artystów, książki i powieści przedstawiające fascynujące losy malarzy i osób uwiecznianych na obrazach. W tym dziale tylko ksiązki ze sztuka w tle.
„Książka Izabeli Kowalczyk jest ważną pozycją dla wszystkich zainteresowanych związkami polskiej sztuki współczesnej z szeroko rozumianą problematyką płci. Badaczka wnikliwie analizuje zarówno wybrane prace polskich artystów, jak i konteksty, w których zaistniały one w świecie sztuki, czyniąc to z właściwym sobie krytycznym zacięciem. Książka „Matki-Polki…” błyskotliwie wpisuje się w kulturowy dyskurs, w którym płeć i seksualność obfitują w znaczenia a sztuka konstruowana jest jako pole stale ujawnianych i podsycanych konfliktów, które skłaniają do ewaluacji ogólnie przyjętych norm i wartości” Karolina Sikorska
Przedmiot pracy stanowią kwiaty wytwarzane przez drzewa i krzewy iglaste należące do gromady roślin nagozalążkowych.
Celem pracy jest zbadanie oddziaływania estetycznego kwiatów roślin iglastych na obserwatora.
Aby stać się dobrze wychowanym widzem, trzeba wiedzieć, jak należy zachowywać się w miejscach przeznaczonych do odbioru sztuki. Książka zawiera kilka wskazówek okreslających, czego oczekuje się od odbiorcy.
Jest to bogato ilustrowany katalog pod redakcją Joanny Baranowskej i Pawła Sztarbowskiego. Zawiera obszerne informacje o sekcji narodowej, architektury i Kostiumu Ekstremalnego, wszystkich prezentowanych spektaklach i artystach, raport z badań socjologicznych Sztuka w przestrzeni publicznej Joanny Erbel i Pawla Herbsta oraz teksty kuratorek i specjalistów z dziedziny sztuk wizualnych i teatru: Izabeli Kowalczyk, Pawła Sztarbowskiego, Joanny Warszy.
"Starałam się przekazać prawdę kobiet, które zdecydowały się nią podzielić. Każda z nich jest inna, mają różne doświadczenia, ale ich historie są uniwersalne. Opowiadają o narodzinach dzieci, radzeniu sobie z chorobą, o śmierci, małżeństwie, o pracy. Przede wszystkim jednak mówią o kobiecej potrzebie tworzenia trwałych związków z ludźmi, którzy nas otaczają. Związków znaczących, opartych na wzajemnym szacunku i radości przebywania z innymi. Każda z nas pragnie wyrażać siebie, mówić głośno o tym, czego jej trzeba i co chce zrobić, żeby czuć się szczęśliwa..."
fragment teksty Kobiecy krąg
Jeśli chcesz pisać to najlepiej sprzedająca się pozycja Brendy Ueland, owoc jej wieloletniego doświadczenia jako pisarki, dziennikarki i nauczycielki pisania.
Ta książka pomogła tysiącom ludzi odnaleźć swój geniusz, swoje prawdziwe, twórcze ja.
Ta książka jest dla Ciebie, jeśli chcesz robić w życiu to, do czego zostałeś stworzony.
To najlepsza książka kiedykolwiek napisana o tym, jak pisać - Carl Sandburg.
Akt - obraz nagiego, przeważnie kobiecego ciała - to jeden z najważniejszych i najstarszych motywów ikonograficznych w historii sztuki.
W tej szczególnej technice bowiem możliwość wizualnego dotyku konkretu ciała, ulotności chwili i niepowtarzalności ułamkowych gestów sprawia, że akt staje się nie tylko motywem, tematem - także niezwykle istotnym środkiem wyrazu. I tak właśnie traktuje akt w swojej fotograficznej twórczości Brunon Szczapiński.
Fragment Wstępu
Punk rock filmy o potworach i prawda o rzeczywistości
Każda piosenka Zero Defex trwała jakieś piętnaście do trzydziestu sekund i absolutnie nie dało się ich od siebie odróżnić.
Cały ich koncert mieścił się w czasie, który innym zespołom zabierało nastrojenie instrumentów.
Od kiedy byłem mały, zawsze chciałem przebrać się w kostium potwora, ale nie miałem pojęcia, że są one tak sztywne i ciężkie – i że tak cuchną.
Rzeczywistość nie ma o niczym pojęcia.
Rzeczywistość jest pełna wątpliwości i niepewności.
Rzeczywistość bywa napalona i miewa dni, kiedy lubi czytać gazetki z dowcipami. Rzeczywistość to ten starszy gość w miasteczku, narzekający, że wnuki znowu zwinęły mu sztuczną szczękę.
Rzeczywistość to pięciu kolesiów, którzy usiłują nastroić trzy gitary i i jeden keyboard i strasznie im to nie idzie.
Rzeczywistość jest źródłem każdej gwiazdy i planety, każdej galaktyki. Każdego pyłku, każdego atomu, każdego kleptonu, sleptonu i leptonu.
Rzeczywistość jest źródłem każdego gluta w twoim nosie, każdej plamy potu na koszulce twojego starego, każdego kawałka gówna, który przyczepił ci się do zadka.
Rzeczywistość to ta chwila.
Nie ma co do tego wątpliwości: zazen jest głupotą. Zazen jest również nudny. Po prawdzie chyba trudno byłoby znaleźć nudniejsze ćwiczenie.
Favole to hołd złożony gotyckiemu romantyzmowi.
To historia nieśmiertelnych namiętności opowiedziana poprzez piękne obrazy rodem z naszych najmroczniejszych baśni.
Po co są działki? Kilkunastu badaczy różnych specjalności przez trzy lata rozmawiało z działkowcami Krakowa, Katowic i Wrocławia. W trakcie badań robili zdjęcia, nagrywali, zapełniali strony notatników. Owocem tej pracy jest niniejsza książka, w której znalazły się eseje, artykuły naukowe i projekty artystyczne ukazujące różne aspekty działkowego życia.
Nie sposób w kilku sowach powiedzieć, po co są działki.
Po lekturze tej książki można jednak spróbować wyobrazić sobie, co by się stało, gdyby nagle zniknęły.
Lektura tej książki to zaproszenie do tego, by o działkach pomyśleć inaczej i wejść na ścieżki dla wielu z nas dotąd ukryte.
Podsumowanie prac Wolnego Uniwersytetu Warszawy w 2009 roku
Tematem pierwszego Zeszytu Wolnego Uniwersytetu Warszawy jest kultura nie dla zysku. Autorzy tekstów składających się na tę pozycję dokonują teoretycznego i praktycznego badania warunków produkcji wiedzy i kultury w późnym kapitalizmie, analizy kondycji życia aktywistów, twórców i animatorów kultury, wywierania wpływu na politykę kulturalną oraz uczestnictwa w dyskusjach o obecnym i przyszłym kształcie naszych społeczeństw. Publikacja podsumowuje pierwszy rok pracy Wolnego niwersytetu Warszawy - nomadycznej i sieciowej instytucji edukacyjnej będącej ośrodkiem krytycznej refleksji nad polityką kulturalną. WUW nawiązując do tradycji wolnej edukacji, skupia się na tworzeniu środowiska, w którym możliwa będzie krytyczna refleksja nie tylko nad kulturą, ale także nad jej społecznym, politycznym i ekonomicznym zapleczem. Teksty zawarte w pierwszym Zeszycie WUW-u zajmują się nie tylko tym, jaka sztuka powstaje, ale też tym, jak jest finansowana, produkowana i dystrybuowana.
Kiedy w 1965 roku zorganizowano Warszawskie Spotkanie Teatralne nikt z organizatorów nie zdawał sobie sprawy, że oto powołano do życia jedną z najtrwalszych i najważniejszych instytucji życia teatralnego w Polsce. WST – dość szybko – z jeszcze jednego festiwalu stały się właśnie instytucją: ustalały hierarchie, promowały kariery, nobilitowały lub utrącały, kreowały mody. Były świadectwem stanu teatru, ale i go tworzyły, inspirowały. Miały i mają swoją publiczność. Wychowały kilka generacji warszawskiej inteligencji. Stworzyły całe, wcale niemałe, środowisko ludzi wokół teatru. Przez lata cieszyły się opinią najlepiej zorganizowanego polskiego festiwalu teatralnego. Spotkania przechodziły liczne przemiany – koncepcyjne, ideowe i artystyczne, organizacyjne, ale jedno się nie zmieniało: były i nadal starają się być najważniejszym polskim festiwalem. Kiedy ich zabrakło – zachwiały się kryteria ocen, zabrakło skali porównawczej, punktu odniesienia, zderzenia estetyk, postaw, osiągnięć i klęsk.
Nie żyje już dwóch ludzi, przez cale lata kluczowych dla WST – Mieczysław Marszycki i Jerzy Koenig. Wiele jednak po nich pozostało i jeszcze wiele można dziś opisać. Pokazać zmiany. Pokazać nowe. Można, po doświadczeniach dwukrotnego reaktywowania Spotkań, spróbować odpowiedzieć na pytanie o sens, możliwość przywracania tego, co było. Spotkania... to ogromny dorobek środowiska teatralnego. Może warto go utrwalić?
Fragment książki
Profil to dziennik użytkownika serwisu społecznościowego, który traktuje o kontakcie autora z portalem i związanych z tym doświadczeniach, często najintymniejszych.
Zawiera więc informacje o związkach z kobietami, o samotności, problemach z przystosowaniem i kontaktach z ludźmi, również najbliższymi.
Szereg nawiązań, między innymi do scenariuszy polskiego kina, literatury, historii, kabaretu, muzyki i polityki sprawia, że monolog bohatera staje się swoistą podróżą przez najróżniejsze zakątki sztuki i inspiracji.
Po raz pierwszy w Polsce dwutomowa antologia sztuk Ödöna von Horvátha, jednego z najwybitniejszych w dziejach autorów, którego sztuki stały się odkryciem dla zrewoltowanego pokolenia '68 oraz podwaliną ponowoczesnej tożsamości.
Tom 2
Tu i Tam, 1934 (tłum. M. Mikina i M. Wąsik)
Rozwód Figara, 1936 (tłum. J. St. Buras)
Don Juan wraca z wojny, 1936 (tłum. M. Muskała)
Sąd ostateczny, 1935/36 (tłum. R. Brandstaetter)
Wieś bez mężczyzn, 1937 (tłum. M. Ganczar)
Do nieba, 1937 (tłum. M. Lubyk)
Pompeje. Komedia o trzęsieniu ziemi w sześciu obrazach, 1937 (tłum. J. Kaduczak)
Łemkowskie cerkwie to pierwsza publikacja, w której autorzy starali się pokazać i opisać wszystkie zabytkowe cerkwie zachowane na terenach Łemkowszczyzny. Przetrwały one tragiczne dla Łemków czasy wysiedleń w latach czterdziestych i zniszczeń dokonywanych w okresie PRL-u. Większość z nich to obecnie kościoły rzymskokatolickie, niektóre stały się obiektami muzealnymi. W albumie przedstawiono 111 cerkwi, w tym kilka zbudowanych współcześnie. Dzięki znakomitym fotografiom możemy podziwiać bogactwo drewnianej i murowanej architektury, piękno ikonostasów, ikon i polichromii. Swą urodą zachwycają również zachowane w naturalnym otoczeniu kaplice, przydrożne kapliczki, figury i krzyże.
ŁEMKOWSKIE CERKWIE to pierwsza publikacja, w której autorzy starali się pokazać i opisać wszystkie zabytkowe cerkwie zachowane na terenach Łemkowszczyzny. Przetrwały one tragiczne dla Łemków czasy wysiedleń w latach czterdziestych i zniszczeń dokonywanych w okresie PRL-u. Większość z nich to obecnie kościoły rzymskokatolickie, niektóre stały się obiektami muzealnymi. W albumie przedstawiono 111 cerkwi, w tym kilka zbudowanych współcześnie. Dzięki znakomitym fotografiom możemy podziwiać bogactwo drewnianej i murowanej architektury, piękno ikonostasów, ikon i polichromii. Swą urodą zachwycają również zachowane w naturalnym otoczeniu kaplice, przydrożne kapliczki, figury i krzyże.
Świątynia w Łopusznej zaliczana jest, wraz z kościołami w Dębnie, Grywałdzie, Harklowej i św. Anny w Nowym Targu, do grupy zwanej drewnianymi kościołami podhalańskimi. Tekst książki przybliża historię i opisuje zabytki, fotografie zaś przybliżają wnętrze łopuszańskiego kościoła, jednego z najstarszych kościołów na Podhalu.
Pierwsza ilustrowana monografia drewnianego kościoła w Łopusznej ukazuje na ponad 60 fotografiach zachowany do dzisiaj urok jednego z piękniejszych kościółków podhalańskich. To własnie razem z kościołami podhalańskimi w Grywałdzie, Harklowej należy on do najcenniejszych zabytków architektury drewnianej w Małopolsce. Autorem tekstu jest profesor AGH Andrzej Skorupa, znawca sztuki Podhala i Podtatrza, oraz Wojciech Bonowicz, twórca monografii o ks. prof. Józefie Tischnerze, autorem zdjęć Rafał Monita, wydawca książek także o tematyce krajoznawczej i miłośnik Podhala i Podtatrza. Bogata bibliografia pomoże w poszerzeniu wiedzy o zabytku.
Kościół św. Trójcy był umiłowaną świątynią ks. prof. Józefa Tischnera, który często tu powracał. To o tym właśnie kościele pisał: „Człowiek, żeby znaleźć Boga, musi wejść w ciszę. Musi się uciszyć, musi znaleźć sobie takie miejsce, gdzie nie dochodzą hałasy tego świata. Takim miejscem jest w każdej parafii kościół. […] Kiedy tu przychodzimy, musimy się wyciszyć! W tej ciszy dochodzi do nas głos Boga”.
Książka zrodzona w ciszy pozwala wejść w atmosferę podhalańskiej świątyni i odkryć nieprzemijającą wartość piękna, którego doświadczają wszyscy odwiedzający maleńki kościół w Łopusznej nad Dunajcem.
Publikacja prezentuje nowe podejście do szeroko rozumianego zjawiska fotografii oraz jego wpływu na kształtowanie zjawisk społecznych i kulturowych. Autorzy kładą nacisk na pomijane dotąd obszary fotografii i czynności fotografowania, które unaoczniają nowe perspektywy w badaniu niezaprzeczalnie wizualnej rzeczywistości.
Fotografia widziana nie jako wizualne reprezentacje, lecz jako rodzaj gry społecznej. Socjologia wizualna, która rezygnuje z umieszczania obrazów fotograficznych na centralnej pozycji. Autorzy nie zajmują się obrazami i tym, co widać na zdjęciach. Najbardziej interesuje ich to, co zdjęcia w sobie ukrywają i co zasłaniają: technologie, ludzkie działania związane z przechowywaniem zdjęć, ich katalogowaniem, obrabianiem, niszczeniem i odtwarzaniem, a także zachowania społeczne posiadaczy sprzętu fotograficznego.
Książka "Za fotografię! W stronę radykalnego programu socjologii wizualnej" Rafała Drozdowskiego i Marka Krajewskiego przybliża tę rewolucyjną propozycję metodologiczną. Jej najważniejsza zasada brzmi: skupmy się na tym, co dzieje się przed zrobieniem zdjęcia oraz na tym, co dzieje się ze zdjęciem już zrobionym. Przesunięcie znaczące i umożliwiające eksploatacje nowych, dotąd pomijanych obszarów.
Marek Krajewski (ur. 1969) – socjolog, profesor na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu (Instytut Socjologii). Autor licznych artykułów dotyczących kultury popularnej, konsumpcji i sztuki oraz książek: Kultury kultury popularnej (wyd. I Poznań 2003, wyd. II 2005), POPamiętane (Gdańsk 2006). Redaktor i współredaktor naukowy książek: W stronę socjologii przedmiotów (Poznań 2005), Prywatnie o publicznym. Publicznie o prywatnym (Poznań 2007), Wyobraźnia społeczna. Horyzonty – źródła – dynamika (Poznań 2008), Handmade. Praca rąk w postindustrialnej rzeczywistości (Warszawa 2010). Kurator Zewnętrznej Galerii AMS (1998–2004) oraz pomysłodawca projektu Niewidzialne miasto (www.niewidzialnemiasto.pl).
Rafał Drozdrowski (ur. 1961) – doktor habilitowany, profesor na Uniwersytecie im Adama Mickiewicza, dyrektor Instytutu Socjologii UAM, kierownik Zakładu Socjologii Życia Codziennego w Instytucie Socjologii UAM. W latach 1991-2009 członek Związku Polskich Artystów Fotografików, uczestnik kilkudziesięciu wystaw, Marginesy swobody (Poznań 1998), Fotografia naskórkowa (Piła 1991), Biennale fotografii (Poznań 1998, 2000, 2002). Ważniejsze publikacje: Obraza na obrazy. Strategie społecznego oporu wobec obrazów dominujących (Poznań 2009), Dominujące modusy działania, w: Wyobraźnia społeczna. Horyzonty - źródła - dynamika. Uwarunkowania strategii dostosowawczych współczesnego społeczeństwa polskiego - studium socjologiczne, R. Drozdowski, M. Krajewski (red.), (Poznań 2008), Idiomy fotografii amatorskiej, w: Do zobaczenia. Socjologia wizualna w praktyce badawczej, J. Kaczmarek (red.), (Poznań).
To, co niezwykłe, ma pomagać w celebrowaniu tego, co zwykłe. Rzut oka w stronę nieskończoności ma pomagać w patrzeniu na to, co skończone (...). Zadumanie się nad śmiercią ma pomagać w cieszeniu się życiem. Fragment wprowadzenia.
W pracy tej po raz pierwszy podjęta została kwestia źródeł wizualnych i literackich, niezbędnych do tworzenia drzeworytów historycznych, oraz wagi historii narodowej dla samych japońskich artystów tego okresu.
Dr hab. Aleksander Smoliński, Zakład Historii Wojskowej UMK
Publikacja Stadion ? miasto ? kultura: Euro 2012 i przemiany kultury polskiej jest wynikiem projektu badawczego zrealizowanego przez Fundację Obserwatorium (2011) w ramach Programu Narodowego Centrum Kultury Obserwatorium Kultury. Projekt w latach 2012-2013 będzie kontynuowany przez Instytut Badań Przestrzeni Publicznej.
Pogłębione badania zostały przeprowadzone w czterech miastach-organizatorach Mistrzostw Europy: Warszawie, Gdańsku, Wrocławiu i Poznaniu. Koncentrowały się na tym, jak ?promieniowanie stadionowe? i symbolika sportowa wpływają na procesy kształtowania i rekonstruowania tożsamości lokalnej i narodowej. Badaczy interesowały również wyobrażenia społeczne i codzienna praca wyobraźni osób, które są na gorączkę stadionową skazane.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
