W tej strefie zapraszamy czytelników tak zwane artystyczne dusze po książki z kategorii Sztuka. Polecamy szereg publikacji o sztuce i jej historii,ciekawostki i portfolia artystów, eseje, albumy, książki o malarstwie, rzeźbiarstwie, architekturze oraz histoii fotografii. Biografie ciekawych artystów, książki i powieści przedstawiające fascynujące losy malarzy i osób uwiecznianych na obrazach. W tym dziale tylko ksiązki ze sztuka w tle.
Książka dokumentuje eksport architektury i urbanistyki z Polski Ludowej do krajów Bliskiego Wschodu i Afryki Północnej w ostatnich dekadach zimnej wojny oraz pokazuje wpływ tego doświadczenia na produkcję miejskiej przestrzeni w Polsce po socjalizmie.
Wydanie polsko - angielskie.
Podręcznik polecają:
Wspaniała zabawa, szczególnie jeśli dziecko też może pomalować twarz mamy albo taty. Świetna dla osób, które nie wierzą w swój malarski talent, takich jak ja. Dzięki tej książce wyszło pięknie!
Maria Seweryn
Świetny pomysł doświadczonej charakteryzatorki - mojej koleżanki z planu filmowego - na kreatywne, zabawne i mądre spędzanie czasu z dzieckiem. To oryginalna i niezwykle praktyczna forma elementarza, coś zupełnie nowego wśród polskich książek. Polecam każdemu dorosłemu. Dzieci będą zachwycone.
Paweł Małaszyński
Książka zawiera dzieje powstawania i przekształcania grybowskich kościołów – historię ich budowy i stopniowego wyposażania dziełami sztuki, a także odbudowywania zniszczeń powstałych w wyniku pożarów czy działań wojennych. Obejmuje czas od powstania pierwszej świątyni w Grybowie w 1340 r. po dzień dzisiejszy.
W opracowaniu pojawia się szereg postaci historycznych, jakie miały wpływ na kształt grybowskiej parafii, takich jak duchowni, artyści, włodarze miasta, rzemieślnicy czy wreszcie zwykli mieszkańcy. Szczególne znaczenie miała współpraca dwóch osób – grybowskiego proboszcza ks. Jana Solaka i warszawskiego architekta Zdzisława Mączeńskiego, których połączyła zainicjowana na początku XX w. budowa kościoła parafialnego. Wspólny cel, jakim było wzniesienie i wyposażenie świątyni, zaowocował trwającą ponad 50 lat przyjaźnią.
Książka jest bogato ilustrowana archiwalnymi fotografiami dokumentującymi dzieła sztuki (często już nieistniejące) oraz zmiany, którym ulegał wygląd świątyń na przestrzeni wieków. Na szczególną uwagę zasługują zamieszczone w publikacji unikatowe projekty kościołów i elementów ich wyposażenia (w tym witraży). Opracowanie zostało również wzbogacone o listy Zdzisława Mączeńskiego do Jana Solaka z lat 50.i 60., dokumentujące ich współpracę artystyczną i życie osobiste.
Inna Scena to wieloletni projekt badań nad tożsamością płci, seksualnością i cielesnością w historii i współczesności teatru polskiego. Jego celem jest otwarcie rodzimej teatrologii na inspiracje płynące z krytyki feministycznej, gender i queer studies. W ramach projektu corocznie organizowane są konferencje naukowe, dające podstawę późniejszym publikacjom.
Niniejsza praca jest pierwszą w polskiej literaturze historyczno-artystycznej próbą przekrojowej analizy zjawiska powtarzania planów w architekturze sakralnej Rusi od średniowiecza do lat powojennych. Prowincjonalizm cechujący sztukę tego obszaru, odizolowanego od nowatorskich ośrodków artystycznych, pozwala szczególnie trafnie scharakteryzować przyczyny wielokrotnego wykorzystywania tych samych rzutów.
W pracy przedstawiono zarówno przykłady warsztatowego powielania planów, jak również urzędowe projekty typowe. Do pierwszej kategorii należą m.in. świątynie powtarzające rzut katedry łacińskiej we Lwowie, grupa kościołów halowych z pocz. XVI w. (m.in. Nowe Miasto, Rohatyn) czy XVII-w. historyzujące kościoły na rzucie treflowym (m.in. Potok Złoty, Podhajce). Drugą analizowaną w pracy kategorię stanowią projekty urzędowe, w tym plany tzw. Musterkirchen (kościołów typowych), opracowane przez austriackie urzędy budowlane. Jest to pierwsza tak dokładna analiza tego pomijanego dotychczas zjawiska. Ponadto przedstawiono tu nieznane w polskiej literaturze wiedeńskie pierwowzory projektów Musterkirchen dla Galicji i omówiono kościoły typowe, zaprojektowane na przełomie XIX i XX wieku przez K. Piekarskiego i T. Obmińskiego, a także dzieła W. Dayczaka.
John Pile, profesor architektury wnętrz w nowojorskim Pratt Istitute jest autorem dwunastu książek omawiających najważniejsze aspekty historii i projektowania wnętrz.
Celem tej książki jest przedstawienie dziejów kształtowania przestrzeni prywatnej i publicznej w okresie 6000 lat. Z powstaniem tego rodzaju publikacji wiążą się nieuchronnie pewne komplikacje. Wnętrza znajdują się w swoistej „otoczce” – chacie, pałacu, kościele, nawet kadłubie statku czy samolotu. Są wypełnione mnóstwem przedmiotów i sprzętów: meblami, elementami oświetlenia, tkaninami, niekiedy także dziełami sztuki. Oznacza to, że ich projektowanie jest dziedziną, której granice nie są wyraźnie określone, łączącą się z zagadnieniami konstrukcji, architekturą, sztuką, stylem, rzemiosłem i technikami ogrzewania, chłodzenia, wentylacji, oświetlenia, doprowadzania wody…
Drugie, rozszerzone wydanie zawiera wiele nowych przykładów wnętrz, mebli, materiałów i projektów, a także historię architektury wnętrz prekolumbijskich i azjatyckich ze szczególnym uwzględnieniem tradycji islamu.
Pisma nigdy nie publikowane, odnalezione w pracowni artysty.
Zagubiona Bazylika to niezwykła i boleśnie celna diagnoza współczesności - opowieść o utraconej wrażliwości religijnej, o odarciu religii z tajemnicy, o zagrożeniach kultury pozbawionej metafizyki.
Nowosielski to artysta uniwersalny. Jego refleksje o genezie sekt religijnych czy wpływach duchowości orientalnej wyprzedziły współczesne nurty myśli religijnej, przynosząc fascynującą wiedzę o miejscu, w którym znalazła się zachodnia cywilizacja.
Opracowana przez Krystynę Czerni Zagubiona Bazylika to dzieło, które zbiera rozproszone artykuły Nowosielskiego: eseje z Inności Prawosławia, wstępy do katalogów, wykłady, rozpraw, w tym teksty dotąd nie publikowane, odnalezione w pracowni artysty.
Fascynujący świat jednego z najbardziej utalentowanych hollywoodzkich aktorów!Od lat zajmuje czołowe miejsce w świecie filmu, ale jego prywatne życie nadal owiane jest tajemnicą. Choć spotykał się z najpiękniejszymi kobietami, wygląda na to, że nie zamierza się ustatkować.Dowiesz się, dlaczego dziewczyna, w której się podkochiwał w szkole, nie chciała się z nim umawiać i jaki był jego pierwszy pocałunek. Poznasz szczegóły pracy przy Titanicu. Zobaczysz, jak uwolnił się od roli amanta i stał się komandosem w Krwawym diamencie albo czarnym charakterem w filmie Tarantino.Leonardo DiCaprio współpracował ze znakomitymi reżyserami: Martinem Scorsese, Quentinem Tarantino i Ridleyem Scottem, a filmy, w których występował, stawały się hitami. Otrzymał m.in. Złotego Niedźwiedzia za kreację w Romeo i Julii, Złoty Glob za rolę w Aviatorze oraz trzy nominacje do Oscara. Jego odważne wybory kolejnych ról świadczą o tym, że pomimo oszałamiającego sukcesu ciągle dąży do perfekcji.Oto jego historia.
ANNA JAKUBOWSKA fotografią artystyczną zajęła się w 2004 roku. Brała udział w ponad 30 ogólnopolskich i międzynarodowych konkursach fotograficznych, zdobyła kilkanaście medali, nagród i wyróżnień. Wystawiała też swoje prace na wystawach zbiorowych głównie w Gdańskim Towarzystwie Fotograficznym, którego jest członkiem. W ciągu ostatnich trzech lat pokazywała je na 8 wystawach indywidualnych. Jej zainteresowania tematyczne to: krajobraz, architektura, makrofotografia.
KRZYSZTOF JAKUBOWSKI swoją pierwszą indywidualną wystawę fotograficzną zorganizował w 1965 roku, jeszcze jako uczeń Państwowego Liceum Technik Plastycznych w Orłowie. Brał udział w około 170 wystawach zbiorowych w Polsce i za granicą. Plonem udziału w konkursach są liczne medale, dyplomy i nagrody. Prezentował swoje prace
na 15 wystawach indywidualnych. Jest autorem zdjęć do dwóch wydanych książek-albumów. Posiada tytuł Artist FIAP, jest członkiem Związku Polskich Artystów Fotografików i honorowym członkiem GTF. Tworzy w różnych technikach fotograficznych. Od fotomontażu, po projekty plakatów z lat 70. i 80., od fotografii dokumentalnej i reportażowej lat 80. i 90. po zainteresowania starą techniką gumy arabskiej.
Od lipca 2009 roku Anna i Krzysztof Jakubowscy w ramach projektu Nadbałtyckiego Centrum Kultury w Gdańsku pt. NEKROPOLIE POMORZA fotografowali pomorskie cmentarze. Ich zdjęcia stały się podstawą wystawy pod tym samym tytułem, eksponowanej w 2011 roku w gdańskim Centrum św. Jana. W 2012 roku autorzy otrzymali Stypendia Kulturalne Marszałka Województwa Pomorskiego i Miasta Gdańska.
Nie wiadomo, gdzie powstałby Poznań, gdyby biskup nie wszedł w układ z księciem. O zamianie terenów i o tym, co przez wieki działo się na Wzgórzu św. Wojciecha opowiada Kronika Miasta Poznania 4/2012. W 1244 roku biskup Boguchwał zawarł z księciem Przemysłem układ, na mocy którego za będącą własnością kościelną osadę św. Gotarga (leżała w okolicach obecnego kościoła Jezuitów przy ul. Szewskiej) dostał od księcia osadę Święty Wojciech i przeniósł tu parafię lewobrzeżną. Parafia była ogromna – sięgała terenów Piątkowa, Naramowic, Sołacza i Kiekrza. Prawdopodobnie wtedy powstał pierwszy kościół św. Wojciecha, a w XVI wieku na wzgórzu pojawili się różnowiercy. Katolikom pojawienie się luteran i barci czeskich przeszkadzało i zbory zburzyli. Na ruinach powstały kościół i klasztor Karmelitów Bosych.
Prowokacja kulturowa, nazywana niekiedy "semiologicznym dżudżitsu", jest subwersywną praktyką ¦ głównie wizualną ¦ usytuowaną pomiędzy polem aktywizmu społecznego a polem sztuki. W książce "Zabijemy was słowami"... autor opisuje działalność polskich prowokatorów kultury, w szczególności zaś przygląda się wymowie ideologicznej ich obrazów. Przedmiotem analiz są między innymi prace Twożywa, Trzeciej Fali, Radykalnej Akcji Twórczej, Manufaktury, The Krasnals, Abramowskiego, Petera Fussa.
Słuchanie muzyki jest demokratyczną przyjemnością. Istnieje jednak zasadniczy kłopot dotyczący dyskursu, który uwspólniłby odmienne perspektywy odbiorcze. Analityczny opis muzyki może zniechęcać humanistę, o ile nie miał okazji poznać słownictwa z zakresu kontrapunktu czy harmonii. Zniechęcenie może również ogarnąć muzyka profesjonalistę, gdy czyta poetycki opis subiektywnego muzycznego doznania. Powinno się jednak pamiętać, że prawda o tym doświadczeniu kształtuje się pomiędzy obiektywną, zdystansowaną perspektywą badawczą a zaangażowanym, osobistym odbiorem. Książka Ucho i umysł stanowi udaną próbę pogodzenia tych dwóch, pozornie rozbieżnych perspektyw. /Bohdan Dziemidok/ Wykonawcy nie zawsze potrafią sobie wyobrazić problemy, z jakimi podczas odbioru dzieła styka się słuchacz. A przecież przeżycia słuchacza i wykonawcy są efektem podobnych mechanizmów. Na wspólnej, ludzkiej płaszczyźnie doznawania ulegają oni przepływowi muzycznego czasu, stawiają sobie pytania o istnienie muzycznej przestrzeni, o rolę dźwięku jako bodźca działającego na umysł i ciało czy też o relację między ciszą a dźwiękiem. To tylko niektóre spośród kwestii stanowiących trzon książki Anny Chęćki-Gotkowicz. /Katarzyna Popowa-Zydroń/
W 2004 r. minęło sto lat od czasu, kiedy furtę bielańskiego eremu opuścili trzej ostatni kameduli, wywiezieni z rozkazu zaborcy do klasztoru w Nowym Mieście. Czy ? spoglądając po raz ostatni na klasztorną furtę, którą niegdyś za młodu przekraczali z drżeniem serca, na rzędy białych domków, w których upłynęło ich życie, na otoczone drzewami bielańskie wieże ? byli wtedy świadomi, że oto wraz z ich odjazdem kończy się dwu i pół wiekowa historia kamedulskich Bielan? Czy zdawali sobie sprawę, że unoszą ze sobą bezpowrotnie ostatnie okruchy wspomnień, równie kruchych, jak ludzkie istnienie na tej ziemi?Zostały mury. Zostały rzędy białych domków, zostały bielańskie wieże, jakby niższe, bo drzewa na Polkowskiej Górze przez sto lat poszły w górę. O murach, o nich jest ta książka. Pisać o nich łatwo, tym bardziej gdy szlak już przetarty przez poprzednich badaczy. Trudniej pisać o tym, co nieuchwytne, o tym, co wymyka się zamknięciu w materii słowa, a co było niewidzialnym fundamentem fundamentów z kamienia. Czyż jednak sam klimat kamedulskich murów nie zachęca nas, abyśmy oglądając to, co zostało, nie poprzestawali na powierzchni i nie zechcieli pójść w głąb? W głąb historii i w głąb własnej duszy? Niniejszy przewodnik pragnie pomóc Czytelnikowi w tej pierwszej wędrówce ? w głąb historii. Tę drugą ? w głąb duszy ? każdy musi odbyć sam.W serii NAJPIĘKNIEJSZE KOŚCIOŁY WARSZAWY ukazały się: Kościół św. ANNY, Kościół WIZYTEK, Kościół SEMINARYJNY, Kościół PAULINÓW.
"Tabu w literaturze i sztuce dla dzieci" jest owocem projektu Tabu w sztuce dla dzieci zainicjowanego przez Duński Instytut Kultury, którego elementem była seria spotkań autorskich, wykładów i warsztatów zarówno dla dzieci, jak i dla dorosłych, przygotowanych przez autorów, ilustratorów i ekspertów w dziedzinach związanych z wychowaniem i literaturą dla dzieci.
Towarzyszyła im wystawa książek i ilustracji z dziewięciu krajów - Danii, Szwecji, Norwegii, Finlandii, Austrii, Portugalii, Szwajcarii, Bułgarii i Polski.
Czołowy polski gitarzysta jazzowy, autor znanej szkoły gitarowej DVD, Artur Lesicki tym razem wziął na warsztat problematykę gry akordowej. Gitara jest potraktowana tu jako pełnoprawny instrument solowy. Na podstawie znanych standardów autor wyjaśnia, jak w ciekawy sposób aranżować tematy utworów, wzbogacać zawarte w nich harmonie i w prawidłowy sposób transkrypcje wykonywać. Opracowania utrzymane są w klasycznym, jazzowym klimacie, nawiązującym bezpośrednio do stylu takich mistrzów jak Wes Montgomery, George Benson czy Joe Pass. Każdy utwór poprzedzony jest dokładnym omówieniem, zapisany w nutach i tabulaturze oraz nagrany na załączonej do książki płycie CD. Pozycja wprowadzi zarówno początkujących jak i bardziej zaawansowanych gitarzystów w świat profesjonalnej gry akordowej. Po zapoznaniu się z tym materiałem naprawdę będziesz wiedział jak oni to robią. patronat medialny: Magazyn Gitarzysta, Top Guitar. Do książki dołączona jest płyta z mistrzowskim wykonaniem utworów z książki.
Wydana wspólnie z Instytutem Teatralnym im. Zbigniewa Raszewskiego
Monografia podejmuje jedno z najistotniejszych zagadnień współczesnej humanistyki – kwestię tożsamości – ujmując ją w parach dychotomicznych pojęć wyznaczających granice koncepcji świata i człowieczeństwa, rozwijanych w zachodniej tradycji myśli metafizycznej: człowiek/zwierzę, człowiek/maszyna, kobieta/mężczyzna, dziecko/dorosły, swój/obcy, żywi/umarli. W każdym z rozdziałów możemy prześledzić zarówno konstrukcję, jak i możliwą destabilizację fundamentalnego binaryzmu, dokonywaną w przestrzeni sztuki rozumianej jako swoisty wehikuł tożsamości. Podręcznik mieści się w nurcie interdyscyplinarnej humanistyki, przeznaczony jest dla studentów kulturoznawstwa, teatrologii, literaturoznawstwa, wszystkich dziedzin historii sztuki, a także socjologii.
Człowiek przełomu XX i XXI w jest dumny z niezbywalnego prawa do wolności. Często odrzuca zatem wszelkie formy przymusu społecznego, kulturowego, co sprawia, że staje się on czasem podmiotem działań samowolnych, przyjmuje wolność wyboru myśli i postaw wyłącznie w kontekście wyzwolenia "od" wszelkiej odpowiedzialności, autorefleksji, konsekwencji.
Zagrożenia cywilizacji wolności znane są pedagogom, choć nie zawsze wiedza ta prowadzi do konstruktywnych działań wychowawczych w szerszej czy lokalnej skali. Zapraszając do wypowiedzi pedagogów z różnych ośrodków uniwersyteckich, postawiliśmy pytanie: jak realizować wychowanie do wolności we współczesnej edukacji estetycznej?
Niezwykły pejzaż polskiej dworskości. Wspomnieniowy album o 34 najpiękniejszych polskich dworach w obiektywie znakomitego fotografa Stanisława Markowskiego.
Do albumu dołączono kolorową mapę.
Celem rozważań zawartych w książce jest interpretacja sposobów, za pomocą których figura, jaką jest labirynt, wpisuje się w dzieła filmowe. W publikacji trafiającej do rąk czytelnika postaram się udowodnić, że specyficzna struktura błędnika wykorzystuje środki języka filmowego aby wzmocnić ewokowane przez siebie sensy. Problem ten wydaje mi się szczególnie ciekawy, ponieważ labirynt jest symbolem bardzo głęboko zakorzenionym w historii naszej kultury i właściwie nieprzerwanie w niej obecnym od kilku tysięcy lat.
Tom zatytułowany Etos życia - etos sztuki. Wokół legendy o św. Genezjuszu-aktorze (część II) jest efektem drugiej już konferencji zorganizowanej przez Katedrę Dramatu i Teatru Instytutu Teorii Literatury, Teatru i Sztuk Audiowizualnych Uniwersytetu Łódzkiego. Konieczność kontynuacji dyskusji wokół zagadnień wyłaniających się z legendy o św. Genezjuszu i jego kontekstów, wydaje się nie tylko uzasadniona, ale stanowi rodzaj przymusu poznawczego dla teatrologów zwłaszcza, choć nie tylko. Nie jest to więc przypadek, raczej potrzeba współbrzmienia ze zmianami zachodzącymi w samym teatrze, jak i w dyskursie teatrologicznym. Pierwsze spotkanie pokazało już wyraźnie jak idea genezyjska, mit przemiany, ukazujący złożony charakter teatralnego sacrum i profanum, wreszcie sama natura chwytu teatru w teatrze, sprawiają że stajemy oto w obliczu starej metafory theatrum mundi, poruszeni jej możliwością reinkarnacji, odnawiania się i zasilania teatralnego bytu siłą transcendencji.
Fragment recenzji prof. dr hab. Elżbiety Kalembry-Kasprzak
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
