Autorka podjęła trudne, ważne i ambitne zadanie poznania wybranych psychologicznych i społeczno-demograficznych uwarunkowań funkcjonowania osób z porażeniem mózgowym i po urazie rdzenia kręgowego. [...] Wśród sfer aktywności zasadnie wyodrębnione zostały procesy poznawcze, emocje, radzenie sobie ze stresem oraz integrująca różne obszary funkcjonowania człowieka osobowość, co okazuje się ujęciem bardzo ważnym, zwłaszcza że dociekania Autorki dotyczą mało poznanej problematyki funkcjonowania osób dorosłych. [...] Uzyskane przez Autorkę wyniki badań oceniam wysoko. Stanowią istotny wkład w poznanie problematyki funkcjonowania psychicznego osób niepełnosprawnych. [...]
Z recenzji prof. dr hab. Gabrieli Chojnackiej-Szawłowskiej
Katarzyna Stemplewska-Żakowicz - Diagnoza w dwóch kontekstach: odkrycia i uzasadnienia
Marina Zalewska - Obserwacja psychologiczna w procesie diagnozy klinicznej dziecka
Hanna Olechnowicz, Felicyta Krawczyk - Terapia trzyletniego chłopca autystycznego przez zestrajanie działań w diadzie dziecko-dorosły
Małgorzata Święcicka - Skale szacunkowe dla rodziców i nauczycieli jako narzędzia diagnozy w psychologii klinicznej
Magdalena Górska-Michałowska - Przegląd najważniejszych metod kwestionariuszowych oceny funkcjonowania rodziny
Johen Hardt, Katarzyna Schier, Małgorzata Dragan - Retrospektywna ocena dziecięcych doświadczeń osób dorosłych. Aspekty teoretyczne i metodologiczne
Podstawą współczesnej nauki jest tzw. peer reviewing, czyli system wzajemnego recenzowania swoich prac przez środowisko naukowe. Dotyczy to publikacji, wniosków o granty badawcze, a także okresowych ocen całych jednostek naukowych. Od jakości recenzji, ich bezstronności, merytoryczności, kompetencji zależy poziom czasopism, „produktów naukowych” i instytucji badawczych.
O tym jednak, że recenzować nie każdy potrafi i że przygotowanie dobrej recenzji jest często sztuką nie mniejszą niż napisanie artykułu, przekonujemy się nie raz. Doskonale wiedzą o tym redaktorzy czasopism, często mający do czynienia z recenzjami nie tylko wzajemnie sprzecznymi, trudnymi do zintegrowania w jedną decyzję redakcyjną, ale też takimi, które ze względu na swoją formę nigdy nie powinny być udostępnione autorom.
Książka ta jest pod wieloma względami publikacją ważną i potrzebną. Po pierwsze, autorzy poszczególnych rozdziałów wyjaśniają, na czym polega kultura recenzowania. Po drugie, uczą krok po kroku właściwego przygotowania recenzji: na co trzeba zwracać uwagę, jak konstruować jej tekst. Wskazują, jak unikać ocen opartych na jednym tylko kryterium, na przykład wyśrubowanych standardach metodologicznych. Jako doświadczeni badacze dostrzegają pułapki wszelkich form jednostronności. Po trzecie – pośrednio uczą pisania prac naukowych. Kierując uwagę recenzenta na elementy tekstu, które powinien poddać ocenie, zarazem instruują, jak należy przygotować taki tekst. Zamieszczone w książce wskazówki mogą zatem służyć zarówno recenzentom, jak i potencjalnym autorom.
dr hab. Maria Lewicka, prof. UW
redaktor naczelny czasopisma Psychologia Społeczna
Koncepcja terapii narracyjnej narodziła się w latach osiemdziesiątych ubiegłego wieku w Australii. Za jej twórcę uważa się Michaela White’a (1948–2008), jednego z założycieli Dulwich Centre – pierwszego i jak dotąd największego ośrodka terapii narracyjnej na świecie. Współtwórcą tego podejścia jest David Epston, pracujący w Nowej Zelandii.
Stopniowo terapia narracyjna zaczęła zyskiwać popularność w Stanach Zjednoczonych, następnie w Europie – głównie w Wielkiej Brytanii oraz Danii. Obecnie programy większości szkoleń psychoterapeutycznych obejmują wykłady lub warsztaty dotyczące teorii i praktyki narracyjnej. Również w Polsce ten nurt staje się coraz bardziej znany.
Książka Alice Morgan to pierwsza na polskim rynku publikacja w całości poświęcona zagadnieniom terapii narracyjnej. Adresowana jest przede wszystkim do psychoterapeutów chcących bliżej poznać metody pracy narracyjnej. Niektóre z nich stały się klasycznymi technikami, którymi posługują się terapeuci różnych orientacji, inne mogą być mniej znane polskiemu Czytelnikowi. Z pewnością zainteresuje też nieprofesjonalistów jako wprowadzenie do nieco odmiennego sposobu myślenia o człowieku, jego problemach i możliwościach pomagania mu w trudnościach.
dr Szymon Chrząstowski
Wydział Psychologii UW
Książka Agnieszki Popiel i Ewy Pragłowskiej jest pierwszym polskim podręcznikiem psychoterapii poznawczo-behawioralnej. Autorki – znane specjalistki w tej dziedzinie – szczegółowo omawiają założenia teoretyczne podejścia poznawczo-behawioralnego, prezentują modele wybranych zaburzeń, zasady pracy terapeutycznej, techniki poznawcze i behawioralne oraz wyniki badań nad skutecznością tej formy terapii, opartej na danych naukowych. Znakomity podręcznik akademicki, źródło wiedzy dla psychoterapeutów, psychologów, lekarzy i osób szkolących się w zakresie psychoterapii. Książka zawiera także obszerny angielsko-polski słowniczek terminów, użyteczny m.in. dla tłumaczy publikacji poświęconych terapii poznawczo-behawioralnej.
W książce Irvin D. Yalom rozważa "skomplikowaną i pełną napięcia" - jak pisze - relację między psychoterapią egzystencjalną a pociechą religijną, które: W pewnym sensie są ze sobą spokrewnione, mają wspólnych przodków i wspólne troski: ich wspólną misją jest zajmowanie się rozpaczą immanentną ludzkiej kondycji. Czasami posługują się też tymi samymi metodami: relacją sam na sam, spowiedzią, badaniem własnego wnętrza, przebaczeniem innym i sobie".
Ginny Elkin to pseudonim młodej kobiety z poważnymi problemami psychicznymi, która po kilku latach nieudanych prób znalezienia pomocy u przeróżnych specjalistów rozpoczęła indywidualną terapię u Irvina D. Yaloma, psychiatry z Uniwersytetu Stanforda. Pacjentka i psychoterapeuta zawarli umowę, że po każdym spotkaniu będą pisać własne, osobiste relacje z jego przebiegu i co pół roku wymieniać się swoimi sprawozdaniami. I tak powstała książka – niepowtarzalny zapis jakże odmiennych przeżyć, emocji, refleksji, interpretacji dotyczących tych samych zdarzeń, tych samych rozmów i zachowań.
Irvin D. Yalom, znany polskim Czytelnikom jako autor prac naukowych, esejów oraz opowiadań i powieści terapeutycznych – takich jak Psychoterapia grupowa, Psychoterapia egzystencjalna, Kat miłości, Leżąc na kozetce, Kiedy Nietzsche szlochał, Dar terapii, Religia i psychiatria i wielu innych – odwołuje się do unikatowego dokumentu, jakim jest ta książka, w wielu spośród swoich późniejszych publikacji.
"W tej książce Duvignaud formułuje - po pierwsze - niezwykle sugestywną teorię święta, a święto to przecież środowisko wszelkich widowisk kulturowych i chyba nic bardziej niż ono nie zasługuje na miano społecznego performansu. Duvignaudowska koncepcja święta śmiało może być postawiona w rzędzie innych wielkich wizji socjologicznych czy antropologicznych, takich jak koncepcja communitas [...]. I jakimś odpowiednikiem Turnerowskiego procesualnego poglądu na społeczeństwo [...] jest z kolei - to po wtóre - wizja krążenia darów, podjęta przez Duvignauda z arcydzieła Maussa i tak twórczo przezeń rozwinięta, poświadczająca, że problem socjologiczny - szczególnie socjologii dynamicznej - jest zasadniczo problemem komunikacji: kwestią dynamiki relacji międzyludzkich. W Darze z niczego Duvignaud formułuje też - po trzecie - własną koncepcję transu, w myśl której doświadczenie to należy oddzielać od doświadczenia opętania czy owładnięcia kultowego [...]. Te trzy wielkie tematy: święto (albo protostrukturalna communitas), krążenie darów (albo sama chociażby dynamika, procesualność życia społecznego), trans (doświadczenie liminalności), tworzą kościec tej perspektywy antropologii kulturowej, którą jest antropologia widowisk. Koncentruje się ona na widowiskach kulturowych, ponieważ w tych zdarzeniach społeczeństwo jest rzeczywistym dzianiem się, staje się tu i teraz, aktualizuje się, ale w tej samej chwili - właśnie dzięki spełnianemu widowisku - z bezpośredniością charakterystyczną dla dramatu opowiada sobie o sobie samym, uświadamia sobie siebie we własnej narracji. Widowisko kulturowe można też nazwać performansem społecznym, ale takim performansem, w którym dokonuje się epifania prawdziwego bohatera antropologii - człowieka całkowitego".
z posłowia Leszka Kolankiewicza
Moim celem jest teoria umożliwiająca obserwację – obserwację wyspecjalizowaną, której uwaga obejmuje wszystkie zakresy i poziomy. Organizacja społeczna jest nieuporządkowana i oporna, bardziej przypomina bałagan, aniżeli kryształ […]. Nie ma tu żadnego schludnego atomu ani świata o jasnej i czytelnej konstrukcji, a jedynie skomplikowane warstwy i długie sznury, które ulegają reptacji niczym w polimerowej mazi. Tak więc moje podejście kwestionuje zdroworozsądkowe konstrukty osoby i społeczeństwa, aby wychwycić samopodobieństwo organizacji społecznej, zgodnie z którym podobne procesy zachodzą wciąż na nowo na przestrzeni różnych poziomów i zakresów.
Fragment książki
Próbując zrozumieć procesy biorące udział w pojawieniu się stanu mistycznego, James stanął przed złożonym problemem. Z jednej strony zdawał sobie sprawę, że istnieje „fizjologiczna strona” zagadnienia, do której z zasady miał stosunek sceptyczny jako do sfery znajdującej się w zasięgu „materializmu lekarskiego”, z drugiej – widział także inne przyczyny „świadomości kosmicznej lub mistycznej”. Po pierwsze – techniki jej „metodycznego uprawiania jako pierwiastka życia religijnego” w wielu tradycjach religijnych (James wymienia hinduizm, buddyzm, islam i chrześcijaństwo), po drugie – sensy przeżywane w tych doświadczeniach. Jak pisze: „owoce muszą mieć wartość życiową. Gdy człowiek wychodzi z Samâdhi, […] staje się «oświeconym, mędrcem, prorokiem, świętym; cały jego charakter uległ zmianie, życie jest zmienione, rozjaśnione»”. Konkluzja jest jasna: mistycyzm jest metodą dochodzenia do prawdy i dokonania się przemiany omawianej wcześniej jako nawrócenie. To w takim stanie do człowieka dociera bezpośrednia wiedza o transcendencji: „…po doświadczeniach mistycznych pozostaje wrażenie niezawodne stykania się z objawieniem, z nowymi głębiami prawdy”.
fragment z Przedmowy Pawła M. Sochy
Teoria rytuałów interakcyjnych jest zagadnieniem kluczowym dla mikrosocjologii, z kolei mikrosocjologia stanowi punkt wyjścia dla wielu koncepcji o szerszym zasięgu. Interakcja twarzą-w-twarz, o małej skali, zachodząca tu-i-teraz, jest sceną oraz terenem działania aktorów społecznych. Jeżeli chcemy odnaleźć sprawczą podmiotowość (agency) życia społecznego, to znajduje się ona właśnie tutaj. W niej tkwi energia ruchu i zmiany, spoiwo solidarności oraz konserwatyzm zastoju. To tu lokują się intencjonalność i świadomość, tu także jest miejsce dla istnienia emocjonalnych i nieświadomych aspektów ludzkiej interakcji.
Jestem uczniem Alaina Touraine?a i zostałem ukształtowany zgodnie z idea głoszącą, że sercem życia społecznego, tym co jest w nim decydujące i centralne, są ruchy społeczne. A więc tym, co dobre, jest ruch społeczny. Tymczasem zdałem sobie sprawę, że znaczna część moich prac, choć nie wszystkie oczywiście, odnosi się do przeciwieństwa dobra. Jestem socjologiem zła lub nieszczęścia, rasizmu, antysemityzmu, przemocy, terroryzmu. Gdybym miał więc zdefiniować najsilniejsze aspekty mojej pracy, to byłaby to refleksja nad złem jako przeciwieństwem dobra, gdyż jestem oczywiście po stronie dobra.
fragment wywiadu z Michelem Wieviorką, s. XV
Publikacja zwraca uwagę na podstawy etyki życia gospodarczego w katolickiej myśli społecznej z perspektywy źródłowej, a także problemowej. Podstawę perspektywy problemowej stanowi własność prywatna i inne zagadnienia z nią związane. Dla sfery życia gospodarczego zagadnienie własności prywatnej posiada kluczowe znaczenie. Podstawę perspektywy źródłowej stanowi Stary i Nowy Testament, Myśl Patrystyczna, Suma Teologiczna Św. Tomasza z Akwinu, jak również encyklika społeczna Rerum novarum Leona XIII, do której w XX wieku będą nawiązywali papieże w poszczególnych dokumentach kształtujących doktrynę społeczną Kościoła katolickiego. Leon XIII w Rerum novarum z 1891 r. przedstawiając koncepcję rozwiązania tzw. kwestii robotniczej, wskazywał jednocześnie na jej fundament – własność prywatną przysługującą jednostce na podstawie prawa natury. Problematyka własności prywatnej, jeżeli w sposób właściwy zostanie ukształtowana od strony prawnej i zarazem etycznej, może stanowić fundament życia gospodarczego i społecznego.
Niniejsza publikacja wnosi istotny wkład w toczący się dialog na temat wprowadzenia do szkół edukacji medialnej jako przedmiotu. Ukazuje i uświadamia szerokie spektrum zastosowania mediów we wszystkich procesach przebiegających w szkole. Książka analizuje problematykę negatywnego wpływu mediów na dzieci i młodzież, ale również wskazuje możliwości ich pozytywnego zastosowania zarówno w procesie wychowania, jak i w procesie dydaktycznym.
Praca adresowana jest do licznego grona odbiorców, którzy pragną, aby media stały się sojusznikiem zmian zachodzących w systemie edukacji. Autor liczy, że przedstawione w monografii rozważania i wnioski przysłużą się zarówno nauczycielom, studentom pedagogiki, pedagogom, jak i pracownikom nauki jako materiał źródłowy oraz inspiracje do dalszych samodzielnych i pogłębionych studiów nad wykorzystaniem mediów w edukacji.
Co jest celem wychowania chrześcijańskiego? Czy wiary można się nauczyć? Jak z perspektywy pedagogiki i psychologii religii opisać zbawienie? Czy poziom aktywności religijnej zależy od płci?
Grom pisze o wychowaniu religijnym z chrześcijańskiego punktu widzenia. Omawia trudności w zrozumieniu tajemnicy Boga, Jezusa, Kościoła i Biblii, z którymi każdy człowiek zmaga się w mniejszym lub większym stopniu. Pomocą w ich rozwiązywaniu są zdobycze psychologii, która opisuje i wyjaśnia świat ludzkiego myślenia, przeżywania i działania.
"Psychologia wychowania religijnego" jest podręcznikiem klasycznym. Niniejsze, nowe wydanie uwzględnia istotne zwroty, jakie zaszły w formacji religijnej w ostatnich latach. Są one wynikiem postępujących procesów pluralizacji i indywidualizacji społeczeństwa, a także zmiany stylu rodzicielskiego wychowania. Grom prezentuje i ocenia nowe metody badawcze oraz wyniki badań psychologii rozwojowej w odniesieniu do dojrzewania religijnego.
Istota społeczeństwa obywatelskiego realizuje się głównie w procesie twórczego współdziałania i negocjacji – w procesie, w którym uczestniczą podmioty wolne od uprzedzeń kulturowych, religijnych i światopoglądowych. Znawcy przedmiotu podkreślają, że chodzi tutaj także o otwartość wobec tzw. różnic mentalnych[1]. Odpowiedzialne uczestnictwo w życiu społeczno-politycznym wymaga przede wszystkim odwagi obywatelskiej i krytycznego myślenia. Doświadczenia wielu pokoleń i literatura przedmiotu pokazują, że głównych cech, które powinien posiadać właściwie pojmowany obywatel, czyli obywatel – osoba, nie da się rozwijać ani wspierać odgórnie. W książce zatytułowanej Co znaczy konserwatyzm Roger Scruton stawia tezę, że
[...] prawdziwym wrogiem prawa naturalnego nie jest sędzia, lecz polityk, a największe zagrożenie dla sprawiedliwych stosunków międzyludzkich stanowi próba odgórnego przerobienia społeczeństwa w zgodzie z pojęciem sprawiedliwości społecznej[2].
Parafrazując drugą część wypowiedzi angielskiego filozofa, można powiedzieć, że największym zagrożeniem dla społeczeństwa obywatelskiego są próby „odgórnego przerobienia społeczeństwa w zgodzie z pojęciem społeczeństwa obywatelskiego”.
Kierując się powyższą zasadą, zapraszam Czytelnika do lektury tekstów składających się na niniejszą pracę zbiorową. Autorzy poszczególnych artykułów nawiązują do zagadnienia samorządności w szeroko pojmowanym kontekście edukacyjnym.
W grze o rozwój, kluczową pozycje we współczesnej gospodarce zajmuje region. Budowanie jego przewag konkurencyjnych uwarunkowane jest istnieniem kapitału ludzkiego, kapitału społecznego, infrastruktury instytucjonalnej, przedsiębiorczosci i innowacyjności. Odpowiedzialność za tworzenie tych warunków w głównej mierze, spoczywa na barkach przedstawicieli władz lokalnych i regionalnych. Poprzez paletę strategicznych instrumentów mogą stymulować wykorzystanie posiadanego potencjału, zachowania aktorów regionalnych oraz okreolać pożądane kierunki rozwoju.
[Książka] dokumentuje, że małżeństwo i rodzina pozostaje nadal ważną sferą życia jednostki. Nie można ich jednak wtłoczyć w sztywne ramy zasad i przepisów. Zmienia się życie społeczne, a z nim potrzeby i oczekiwania jednostek; zmienia się także rodzina w swoim zewnętrznym kształcie i wewnętrznych układach. [...]
[Prezentowana] praca jest ważną i potrzebną pozycją z zakresu socjologii małżeństwa i rodziny. Wpisuje się w dyskurs towarzyszący współczesnemu małżeństwu i rodzinie - równości ról, dzietności, formalizacji związków, pluralizmu życia rodzinnego. Jej publikacja z pewnością wzbogaci dotychczasowy stan wiedzy z tego zakresu.
Z recenzji prof. dr. hab. Henryka Cudaka
Spojrzenie na dzieła Dantego, Balzaka, Zoli, Manna i wielkich poetów Orientu, a także na rzeźby Michała Anioła i obrazy Cezanne'a oraz muzykę Wagnera z perspektywy nauk o mózgu. Fascynująca lektura z dziedziny neuroestetyki, nauki, której twórcą jest autor tej książki - Semir Zeki, światowej sławy neurofizjolog i wybitny badacz układu wzrokowego. Opisując neurobiologiczne podstawy percepcji estetycznej, rozszerza swoje dotychczasowe rozważania ze sztuk plastycznych na muzykę, literaturę i filozofię. Jak pisze we wstępie: "Sztukę, miłość i piękno uważa się powszechnie za pojęcia abstrakcyjne, choć coraz więcej przemawia za tym, że nasze przeżycia w tych obszarach są bezpośrednio skorelowane z aktywnością wyspecjalizowanych części mózgu. [...] Czy możliwe, że zasadniczo takie samo podejście, czyli tworzenie pojęć, stosowane jest zarówno w prostej percepcji, jak i w matematyce, sztuce, muzyce i literaturze? Świadectwa pochodzące z powyższych dziedzin potwierdzają tę hipotezę. Istnieje zatem, co postaram się wykazać, ścisły związek między zwykłą percepcją z jednej strony a sztuką, pięknem, miłością i twórczością z drugiej".
Istnieją uzasadnione nadzieje, że nauki o mózgu staną się naturalnym pomostem między naukami ścisłymi, które badają naturę życia i kosmosu, a naukami humanistycznymi, które zgłębiają istotę ludzkiej egzystencji. Nikt nie nadaje się lepiej do roli pośrednika niż Semik Zeki, czego dowodem jest jego niezwykła książka "Blaski i cienie pracy mózgu".
Eric Kandel, profesor uniwersytecki i profesor Fundacji Kavli
Poznaj tajemnicę skutecznej nauki!
Naucz się uczyć!
Pierwsze polskie wydanie doskonałego poradnika autorstwa Sebastian Leitnera — twórcy systematyki psychodydaktycznej, bazującej na nauce z kartoteki.
Dzięki temu poradnikowi dowiesz się:
- jak się uczyć i trwale zapamiętywać przyswajaną wiedzę
- w jaki sposób przygotowywać materiały do nauki
- jak rozwijać swoją inteligencję
Poradnik prezentuje szereg praktycznych wskazówek i ćwiczeń, dzięki którym można szybko, a co najważniejsze — trwale i skutecznie — opanować materiał, którego zazwyczaj należy nauczyć się na pamięć, czyli m.in. definicje, wzory matematyczne, daty, obce słówka, a nawet treść 400-stronicowego podręcznika.
Książka pozwala zerwać z myśleniem typu "jestem za głupi" lub "jestem za stary". Na naukę nigdy nie jest za późno, a im wcześniej nauczymy się, jak uczyć się skutecznie, tym szybciej osiągniemy sukces i przekonamy się, że każdy z nas może nauczyć się? choćby 10 języków!
Książka dla wszystkich uczących się oraz chcących się uczyć:
- młodzieży, studentów i dorosłych pragnących szybko posiąść potrzebną im wiedzę
- osób kierujących się ambicją bądź chęcią samorealizacji lub przymuszonych do nauki przez szkołę, uniwersytet lub firmę
- ludzi, którym nauka nie sprawia kłopotów, ale mogliby uczyć się jeszcze skuteczniej oraz wszystkich tych, którzy niesłusznie stracili wiarę we własne możliwości
Dzięki wchodzącym w skład zestawu akcesoriom, masz
możliwość praktycznego zastosowania przedstawionych w poradniku metod:
- pudełko MEMOBOX®
- 100 FISZEK in blanco
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
