Książka w edycji polsko-angielskiej jest rozszerzonym wydaniem monografii Wacław Kłyszewski, Jerzy Mokrzyński, Eugeniusz Wierzbicki, opublikowanej przez Arkady w 1987 roku w serii Mała Encyklopedia Architektury. Tygrysy… to kolejna książka Tadeusza Baruckiego, wydana nakładem oficyny Salix alba, prezentująca dorobek polskich architektów także w języku angielskim. Fakt jej wydania w zmienionych warunkach politycznych pozwolił na zupełnie nowe, szersze komentarze. Nowa jest też jakość poligraficzna, nadająca książce charakter półalbumowy, z licznymi – poza fotografiami dokumentalnymi – kolorowymi zdjęciami. Książka wydana została z okazji zorganizowanej przez Stowarzyszenie Autorów ZAiKS wystawy poświęconej twórczości architektów, znanych ze swej zespołowej pracy jako „Tygrysy”. Przydomek ten uzyskali oni w swym warszawskim środowisku z racji wygrywania kolejnych konkursów architektonicznych, w których „pożerali” swych konkurentów. Wśród najważniejszych budynków autorstwa zespołu znalazły się m.in. dawny gmach KCPZPR, a obecnie Centrum Bankowo-Finansowe Nowy Świat, Muzeum Tatrzańskiego Parku Narodowego w Zakopanem, Filharmonia w Rzeszowie, Teatr Lalki w Białymstoku, Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Skopje oraz polska ikona brutalizmu w architekturze, dworzec kolejowy w Katowicach. Ten ostatni został zburzony w 2010 roku pomimo protestów środowiska architektów i ku zdumieniu profesjonalnego świata. „Niewiarygodne – pisze autor książki – w warunkach XXI wieku, konkurującego w jakości powstającej architektury, stało się rozebranie w roku 2013 dworca kolejowego w Katowicach, jednego z najlepszych przykładów współczesnej architektury polskiej”.
Kim jesteśmy – bytami biologicznymi, tworami społecznymi czy projekcjami własnego umysłu? Jak to odkryć, a przy okazji nie wpaść w sieć iluzji? Jak wygląda droga jogicznej i gnostycznej przemiany wiodąca do wolności wewnętrznej? Jakie czekają nas na niej wyzwania i pułapki? Pierwsze narodziny to narodziny w ciele, gdy przychodzimy na świat pod postacią noworodka. Drugie narodziny to narodziny we własnej psyche. Trzecie narodziny są narodzinami w duchu, możliwymi tylko dzięki pełnemu samopoznaniu. Książka Tymoteusza Onyszkiewicza, jogina, gnostyka i filozofa, zachęca do odwagi – odwagi stania się Sobą dzięki pozbyciu się wszelkich złudzeń.
W roku 58 p.n.e. legiony rzymskie pod wodzą Gajusza Juliusza Cezara rozpoczęły podbój terytorium rozciągającego się od Oceanu Atlantyckiego i Pirenejów po Ren i Morze Północne, a zamieszkanego głównie przez celtyckie plemiona Gallów. Walki trwały do roku 51 p.n.e. Opisał je - w formie corocznych relacji - sam Cezar. Nie jest to więc przekaz w pełni obiektywny: ukazuje przebieg wydarzeń z punktu widzenia wodza jednej ze stron - strony zwycięskiej. Cezar przedstawia działania swoje i podległych mu dowódców w korzystnym świetle, jednakże relacjonuje je dokładnie i szczegółowo, dzięki czemu jego tekst stał się dla historyków najważniejszym źródłem dla poznania dziejów podboju Galii przez coraz potężniejsze państwo rzymskie. A ponieważ Cezar był też bacznym obserwatorem o szerokich zainteresowaniach, toteż zawarł w swym dziele również cenne informacje o plemionach zamieszkujących Galię, ich przywódcach, strukturze społecznej, zwyczajach, wierzeniach. Co więcej, ten wybitny polityk i bezwzględny wódz okazał się być również dobrym autorem: pisał komunikatywnie, a jego jasny, precyzyjny i pozbawiony krasomówczej przesady styl chwalił już Cyceron.Obecna publikacja stanowi pierwszą część Corpus Caesarianum - kompletu relacji o wojnach toczonych przez Cezara - w przekładzie i niezwykle drobiazgowym opracowaniu profesora Eugeniusza Konika i Wandy Nowosielskiej. Zawiera m.in. obszerny wstęp z życiorysem Cezara i charakterystyką jego spuścizny literackiej oraz opisem struktury armii rzymskiej. Tom uzupełniają: mapa teatru działań wojennych w Galii, ilustracje oraz indeks.
Oddajemy w Państwa ręce ósmy już tom z serii Badanie i projektowanie komunikacji, będący paletą podsumowań naszych barwnych dyskusji w ramach konferencji. Monografia łączy refleksję nad ogólnymi zagadnieniami z zakresu komunikacji społecznej z pragmatycznymi i empirycznymi aspektami języka, inkluzywności i tożsamości. Szeroko podjęta została także dyskusja nad funkcjami i rolą mediów społecznościowych i narzędzi generatywnej AI we współczesnej komunikacji. Wreszcie, obejmuje ona analizy dyskursów medialnych oraz praktyk projektowania.
Intelektualnie Hessen jest przede wszystkim Europejczykiem; nacechowane neokantyzmem badeńskim studia pod opiekuńczym okiem mentora, Rickerta, osadziły go w centrum kultury grecko-rzymskiej, w której orbicie tworzył. [] Z mistrzem i przyjacielem, [], bezpośrednio wiązały go akceptacja samodzielności i metodologicznej odmienności nauk o kulturze, wyeksponowanie krytycznej teorii wartości kulturowych oraz dążenie do ich transcendentalnego ugruntowania. Myśl Hessena jest jednym z nielicznych już w XX wieku systemów filozoficznych [] a omawiana rozprawa dostarcza metodologicznych ram późniejszym badaniom jej twórcy[]Wydaje się zrozumiałe, że Przyczynowość jednostkową najlepiej znają Niemcy jej wznowienie po sześćdziesięciu latach jest symptomatyczne natomiast nie wzbudziła ona większego zainteresowania w kręgach polskich filozofów ani tym bardziej pedagogów. [] W Polsce mody na Kanta raczej nie było, co Władysław Tatarkiewicz nazywał nieobecnością okresu kantowskiego, i zapewne tym należy tłumaczyć praktyczną nieobecność Hessena w pismach rodzimych filozofów.Fragment wstępu
Tematem książki są artystyczne praktyki troski rozumiane jako gesty opieki wobec świata oraz tych wszystkich, których i które określa się jako Innych i Inne, bo nie mieszczą się w granicach antropocentrycznego, patriarchalnego zachodniego świata. Wyrażają one sprzeciw wobec dziejącej się przemocy, towarzyszą wykluczonym i pominiętym, wsłuchują się w głosy przemilczane i niezrozumiałe. Ujmują się za Innymi, również nieludzkimi, akcentując ich sprawczość. Są to praktyki relacyjne, mówiące o naszych związkach z ludźmi, więcej-niż-ludźmi oraz z całą planetą. Odnoszą się do możliwości rezyliencyjnych i praktyk reparacyjnych. Autorka proponuje myślenie wraz ze sztuką, które jest myśleniem wraz z Innymi i o Innych oraz jest "myśleniem z troską", co wynika z faktu, że coraz częściej prace artystyczne wskazują na aktualne zagrożenia, ostrzegają, mówią o niesprawiedliwościach, o katastrofie klimatycznej, wojnach, dyskryminacji i przemocy dotykającej Innych. Przedstawiona perspektywa badawcza odwołuje się do myśli posthumanistycznego feminizmu, łączącego m.in. teorie ekofeministyczne, postkolonialne i queerowe, nowy feministyczny materializm oraz wiedzę rdzenną. W odwołaniu do myśli Timothy'ego Mortona pojawia się pytanie: czy sztuka może nas prowadzić "ku logice przyszłego współistnienia"?, a za nim następne: czy sztuka może nam dać, postulowaną przez Rebeccę Solnit, "nadzieję w mroku"? Głównym celem książki jest namówienie osób czytelniczych, aby myśląc wraz ze sztuką i wraz z Innymi, spróbowały zatroszczyć się o nasz świat.Izabela Kowalczyk, badaczka i teoretyczka współczesnej sztuki polskiej napisała kolejną książkę, która - podobnie jak jej wcześniejsze monografie poświęcone polskiej sztuce krytycznej lat 90. - może wyznaczyć kierunek analizy aktualnych, ważnych kulturowo i społecznie, prac artystycznych. A wobec tychże jesteśmy często zagubieni. Jak bowiem rozumieć, "czytać" prace, które operują nie tylko narzędziami artystycznymi, wykraczającymi poza repertuar dziedzin sztuki, ale też osadzone są w szczególnym kontekście kulturowym i społecznym? Co istotne, Kowalczyk pisze głównie o twórczości artystek i artystów polskich, środkowoeuropejskich, z peryferii świata zachodniego (jeśli chcemy nadal to rozróżnienie centrów i peryferii stosować). Pokazuje zatem nieco zmienioną geografię zglobalizowanego świata. Można by dodać, nieco anegdotycznie, że ważna jest dla nas zarówno Wenecja, jak i Poznań, gdyż zjawiska wynikające ze zmian klimatu dotyczą obu tych miejsc (choć w innym stopniu). To jednak książka nie tylko o zmianach środowiskowych, ale przede wszystkim o problemach, których efektem są dzisiejsze kryzysy, wojny, nierówności. Pozwala to autorce umiejscowić lokalne zagrożenia w kontekście zagrożeń globalnych.dr hab. Marianna Michałowska, prof. UAM
Książka przedstawia zarys rozwoju japońskiej literatury kryminalnej (tantei shsetsu), a także analizę wybranych utworów powstałych w latach 1923-1937, na które przypada rozkwit, największa popularność i schyłek tej odmiany gatunkowej. Kolejne etapy zostały ukazane na przykładach twórczości Edogawy Ranpo (1894-1965), Yumeno Kysaku (1889-1936) oraz Oguriego Mushitar (1901-1946). Opracowanie dorobku tych autorów pozwoliło nakreślić szeroką perspektywę różnych tendencji rozwojowych tantei shsetsu. Japońską literaturę kryminalną scharakteryzowano z wykorzystaniem dwóch kluczowych płaszczyzn odniesienia: japońskiej literatury pięknej (junbungaku) i zachodniej literatury kryminalnej. Spełniały one bowiem rolę katalizatorów dla rozwoju japońskiej literatury kryminalnej w omawianym okresie, jak również wpływały na konstruowanie literackiej tożsamości trzech wymienionych pisarzy. Publikacja zawiera przekłady czterech opowiadań niedostępnych dotąd w języku polskim: Nisen dka (Miedziana dwusenówka, 1923), Ichimai no kippu (Kwit, 1923), D-zaka no satsujin jiken (Zabójstwo przy D****zaka, 1925) Edogawy Ranpo oraz Gok satsujin jiken (Zabójstwo w aureoli, 1933) Oguriego Mushitar.
Książka "Pisarze polscy" to wspaniała propozycja dla wszystkich uczniów.Publikacja prezentuje sylwetki wybitnych polskich pisarzy, m.in. JuliuszaSłowackiego, Adama Mickiewicza, Bruno Schulza, Henryka Sienkiewicza, CzesławaMiłosza czy Ryszarda Kapuścińskiego
Polskie malarstwo to znacznie więcej niż Bitwa pod Grunwaldem JanaMatejki! Malarze polscy to wybór naszych najciekawszych twórców, podstawoweinformacje o ich życiu, słynne dzieła, a przy tym przegląd epok i kierunków wpolskiej sztuce.
Książka "Polscy wynalazcy" to historia 30 przełomowych polskich innowacji technicznych. Publikacja przedstawia powstanie m.in. kamizelki kuloodpornej opracowanej przez Kazimierza Żeglenia, pistoletu Vis autorstwa Piotra Wilniewczyca, działa pneumatycznego skonstruowanego przez Edmunda Żalińskiego, blendera wynalezionego przez Stefana Popławskiego oraz pojazdu księżycowego zaprojektowanego przez Mieczysława Bekkera.
"Władcy Polski" to książkaprezentująca życiorysy władców od Mieszka I do Józefa Piłsudskiego.Przedstawione w publikacji biogramy uzupełniają liczne ilustracje, w tymreprodukcje obrazów Jana Matejki, a także - ułatwiające naukę - mapy.
Dlaczego właściwie kobiety farbują siwe włosy (i co jeśli zechcą przestać)? Jak siwizna była traktowana w dawnych czasach, a co teraz robią z nią koncerny kosmetyczne, przemysł reklamowy i popkultura? No i dlaczego srebrne pasma u mężczyzn to "szlachetna siwizna", a u kobiet "zaniedbanie"?Autorka zabiera czytelniczki (i czytelników) w podróż przez historię kobiecego siwienia - od rytuałów pielęgnacyjnych sprzed wieków, przez rewolucję przemysłu kosmetycznego, aż po dzisiejsze reklamy, które od zawsze sprzedawały "młodość w tubce". To również opowieść o presji społecznej, wzorcach piękna i komercjalizacji kobiecego wizerunku.Znajdziemy tu rozmowy z kobietami, które zdecydowały się zrezygnować z farbowania włosów, analizę kampanii reklamowych, a także refleksje nad akceptacją siebie i ciała, które się zmienia. Z czułością, ale i bez kompromisów autorka pokazuje, że siwe włosy to nie symbol starości, lecz odwagi.Bo nie każda siwizna to rezygnacja - czasem to bunt.Katarzyna Barczyk-Matkowska - przedsiębiorczyni, matka i podcasterka. Przez 10 lat jako Lady Pasztet tworzyła blog, na którym z pasją pisała o prawach kobiet.
Najważniejsze dzieło Josepha Ratzingera w nowej odsłonieWprowadzenie w chrześcijaństwo, wydane po raz pierwszy w 1968 roku, szybko stało się międzynarodowym bestsellerem. Ta błyskotliwa książka, będąca owocem wykładów, które Joseph Ratzinger wygłosił w Tybindze, stanowiła świadectwo wiary chrześcijańskiej młodego i obiecującego teologa, żyjącego w centrum współczesnego świata. Dał w niej wyraz nie tylko swojej wiedzy, ale także przenikliwości i wrażliwości na pytania ludzi. Mimo upływu lat publikacja wciąż budzi ogromne zainteresowanie. Dlatego też papież Benedykt XVI pozwolił Manfredowi Ltzowi - doktorowi nauk medycznych i teologowi - przygotować odnowioną wersję swojego dzieła.Ltz nadał książce, która w pierwotnej wersji adresowana była do środowiska akademickiego, bardziej przystępny charakter. Nie zmieniając spójnego toku rozumowania autora, uprościł Wprowadzenie i jego terminologię. Kolejne rozdziały poprzedził krótkimi wstępami, pozwalając tym samym spojrzeć odbiorcom na oryginalną myśl teologiczną Josepha Ratzingera z innej perspektywy."Tekst Wprowadzenia jest i pozostaje bardzo aktualny. Niektórzy będą zaciekawieni, gdy usłyszą o takim Krótkim wprowadzeniu w chrześcijaństwo".z listu papieża Benedykta XVI do Manfreda Ltza (18 II 2022 r.)"Nie znam żadnego współczesnego teologa, o którego wyrazistej teologii tak wielu ludzi dawałoby świadectwo, że dzięki niej doszli do wiary. Mam więc nadzieję, że Krótkie wprowadzenie w chrześcijaństwo dla wszystkich trafi do wielu ludzi, którzy stracili z oczu istotę tej religii: do wykształconych i niewykształconych ateistów, pragnących wiedzieć, jakie myśli leżą u podstaw kultury Zachodu, do chrześcijan, chcących odwrócić się od Kościoła z powodu skandalu związanego z nadużyciami seksualnymi, ale również do tych chrześcijan, którzy w nim pozostają, ale szukają punktów orientacji w zawirowaniach codziennych gorących kościelnych debat".z Przedmowy Manfreda Ltza
Książka poświęcona władcom ziem, które od XVI wieku noszą nazwę Górny Śląsk - przede wszystkim dynastii piastowskiej, w mniejszym stopniu dynastii Przemyślidów Śląskich i biskupów wrocławskich, którzy byli jednocześnie książętami nyskimi. Autor przedstawia dzieje Śląska poprzez życie jego władców, rozpoczynając od powrotu synów Władysława Wygnańca na Śląsk co było początkiem tworzenia się autonomicznego bytu quasi-państwowego, w którym pojawić się miał sejm, system prawny i inne narzędzia charakterystyczne dla funkcjonowania państw i niezależnych prowincji. Moment końcowy opowieści stanowi czas wymierania poszczególnych rodów książęcych, przy czym chodzi wyłącznie o rody książęce, mające swój początek w feudalnym systemie władzy. Nie ma tutaj miejsca dla rodów możnowładców, magnatów noszących tytuły książęce. Zatem nie ma również mowy o książętach pszczyńskich, którzy w XIX wieku wystarali się o ten tytuł i zmienili pszczyńskie wolne państwo stanowe w Księstwo Pszczyńskie. Nie pojawiają się też z tego samego powodu książęta raciborscy z rodu Hohenlohe-Schillings i inni możnowładcy śląscy. Rody książęce, których dzieje wypełniają tę książkę, stanowiły ważną częścią współczesnej im Europy. Odcisnęły swój ślad nie tylko na śląskiej historii, lecz także na dziejach innych regionów i europejskich królestw. Poprzez zawierane małżeństwa powiązane one były ze wszystkimi europejskimi domami panującymi od Anglii po Ruś, a także z rodami książęcymi, elektorskimi oraz rodzinami ważnych możnowładców. Ich przedstawiciele byli ważnymi uczestnikami historycznych wydarzeń na bitewnych polach i w królewskich komnatach. Sprawowali ważne funkcje urzędowe w stolicach królestw i cesarstwa: w Pradze, Budzie, Krakowie i Wiedniu. Wpływali na dzieje europejskich państw i panujących rodzin. Ze Śląska uczynili kraj nowoczesny, praworządny, bogaty, który był ważną częścią cesarstwa i Europy. "Książka ta powstała z mojej ogromnej miłości do śląskiej ziemi i jej historii. Powstała z chęci przybliżenia pewnej części dziejów Śląska, bowiem ich znajomość dana jest nielicznym. Na ogół o Śląsku, jeśli się w ogóle pisało, to zawsze z jakiegoś nieśląskiego punktu widzenia. [] Moje widzenie Śląska i jego przeszłości wynika z faktu, że jestem Ślązakiem i z tego punktu widzenia patrzę na naszą przeszłość, teraźniejszość i przyszłość. I nie obchodzi mnie, czy to moje spojrzenie jest komuś w smak lub nie. I czy współgra z innymi niż śląskie interesami, tak, jak ja je widzę i rozumiem, czy jest z nimi w konflikcie".
Dysertacja doktorska Krzysztofa Kotuli prezentuje status quaestionis problemu ciągłości nauczania Magisterium Kościoła w kwestii wolności religijnej na tle nowożytnej filozofii. Problem ten wynika, zasadniczo, z dwóch faktów: stałego potępienia przez papieży, od czasów Rewolucji francuskiej, zasady wolności religijnej rozumianej jako prawo do publicznego wyznawania jakiejkolwiek religii oraz uroczystego zatwierdzenia przez II Sobór Watykański w postaci Deklaracji o wolności religijnej swobody publicznego wyznawania jakiejkolwiek religii, o ile nie zaburza to porządku publicznego.Głównym atutem dokonanej przez Autora wnikliwej syntezy jest rzetelne przedstawienie różnych stanowisk, prezentując ich mocne i słabe strony; stanowisk, które tow dużej mierze wykluczają się nawzajem, choć niektóre z nich są wzajemnie komplementarne. Podobny historyczno-logiczny przegląd może jednakże wywołać u Czytelnika poczucie obcowania ze sprzecznościami, stąd trzeba przypomnieć, że tym jest właśnie status quaestionis - przywołaniem w sposób przekonujący głównych dostępnych opinii celem całościowego nakreślenia omawianej problematyki. ()Co znaczące, do szerszej kościelnej debaty nad ciągłością między soborowym (i posoborowym) nauczeniem w ogóle a tradycyjnym Magisterium usilnie zachęcał ks. Brunero Gherardini (1925-2017), były dziekan wydziału teologicznego Papieskiego Uniwersytetu Laterańskiego (). Autor niniejszej rozprawy, choć bez znajomości dorobku ks. prał. Gherardiniego, wpisał się w postulowaną przez niego niezwykle ważną debatę, podejmując temat od strony syntezy historyczno-pojęciowej, przypominając tym samym, że wskazana problematyka - rzeczywiście mocno "problematyczna" z punktu widzenia tożsamości i orientacji posoborowego Kościoła, jednocześnie niepozbawiona karykaturalnych wypaczeń - nie znika poprzez jej przemilczenie. Choć ograniczone własnymi ramami, owoce i pożytki tego typu wkładu historyków idei dla dyskusji wewnątrzkościelnych są jak najbardziej pożądane i warte dalszego rozwoju.Z posłowia dra Wojciecha GolonkiKrzysztof Kotula - dr nauk humanistycznych, filozof, teolog, tłumacz książek naukowych i popularnonaukowych na język polski, redaktor tekstów technicznych, stały współpracownik naukowy Instytutu Andegavenum. Stopień naukowy doktora uzyskał na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Jana Pawła II w Krakowie na podstawie niniejszej dysertacji. Jego zainteresowania badawcze obejmują m.in. metafizykę (szczególnie scholastyczną), apologetykę, filozofię nauki i przyrody.
Kronika Zielonej Góry z lat 1618-1737, której oryginał jest dziś uznawany za zaginiony, długo pozostawała zapomniana. W roku 1836 ówczesny właściciel rękopisu, ukrywający się pod inicjałami A.M., udostępnił manuskrypt redakcji Grnberger Wochenblatt. Tygodnik opublikował ją w odcinkach, dzięki czemu zachowała się jej treść. Choć kronika obejmuje okres zaledwie 119 lat, jest lekturą pasjonującą. Anonimowy dziejopis odnotował między innymi okrutne wydarzenia z wojny trzydziestoletniej, niszczycielskie pożary, a także polowanie na czarownice. Znajdziemy tu echa konfliktów zbrojnych wstrząsających Europą XVII i XVIII wieku, opisy cudów mniemanych, znaków na niebie i srogich klęsk żywiołowych, powodzi, szarańczy i mrozów, czyny budujące i podłe zbrodnie. Dziejopis odkłada pióro pod sam koniec okresu habsburskiego na Śląsku. Niniejsze wydanie jest pierwszym polskim przekładem tajemniczej kroniki.
Książka przedstawia wszechstronną perspektywę na temat tego, jak obrazy komunikują znaczenia, wpływają na widza i tworzą własny, specyficzny język perswazji. Autorzy łączą perspektywę retoryki klasycznej, filozofii obrazu i filozofii piękna oraz teorii języka, przekształcając je w narzędzia do czytania, interpretacji i oceny obrazów.Autorzy proponuje analizę, która uwzględnia nie tylko formalne elementy dzieła takie jak syntaktyka linii i plam barwnych, układy barwne, światło i cień oraz wzajemne relacje i rozmieszczenie elementów ukazanych na obrazie ale także analizę semantyczną. Znaczenie pozwala na nadanie sensu przekazowi wizualnemu; obejmuje nie tylko to, co oko natychmiast postrzega, co narzuca się w doświadczeniu widzenia i uruchamia naszą uwagę percepcyjną, ale przede wszystkim to, co niesie określoną treść. Narzędzia retoryczne okazują się skutecznym środkiem rozumienia i oceny warstwy semantycznej obrazów i fotografii. Dzięki zastosowaniu kategorii retorycznych obrazy zaczynają do nas przemawiać, ponieważ okazuje się, że zawierają obiektywną, zrozumiałą warstwę, którą można zbadać poprzez analizę językową.W pierwszej części książki omówiono teoretyczne podstawy retoryki i retoryki wizualnej. Uwypukla ona istotę retoryki jako sztuki ekspresji i perswazji, pokazując, że jej zasady można zastosować nie tylko do języka werbalnego, ale także do języka komunikacji wizualnej. Książka wprowadza pojęcia stylu prostego, ozdobnego i wzniosłego (patetycznego) w odniesieniu do obrazów oraz wyjaśnia, jak kompozycja, kolor, perspektywa, kontrast i symbolika tworzą perswazję i argumentację wizualną. W tej części przedstawiono również zestaw punktów analizy retorycznej, podzielonych na syntaktykę, semantykę i pragmatykę, a także funkcję retoryki wizualnej jako systemu figur i tropów retorycznych, mających na celu wywołanie określonych efektów poznawczych lub emocjonalnych w obrazie.W drugiej części książki dokonano analizy wybranych fotografii. Autorzy pokazują, jak obrazy wykorzystują retoryczne środki wyrazu: dramatyzację sceny, metaforę wizualną, kadrowanie, grę światła i cienia oraz manipulację perspektywą. Fotografia jest prezentowana jako medium szczególnie podatne na retorykę, ponieważ łączy element realistyczny z silnym potencjałem konstrukcyjnym i interpretacyjnym. Analizy ukazują, jak obrazy fotograficzne mogą służyć jako przedmiot badań retorycznych i jak realizuje się w nich forma przekazu językowego.Część trzecia koncentruje się na dziełach malarskich, omawianych w kontekście figur retorycznych (metafory, metonimii, hiperboli, ironii, amplifikacji) oraz klasycznej teorii piękna. Autorzy analizują, jak kompozycja obrazu, harmonia, proporcje, rytm, symbolika, kunszt techniczny, przejrzystość i klarowność wpisują się w tradycję estetyczną sięgającą Pitagorasa, Platona, Plotyna i Tomasza z Akwinu. Zestawiając teorię retoryki z teorią piękna, książka dowodzi, że malarstwo nie tylko przedstawia świat, ale także przekonuje, porusza, przyciąga, intryguje i formułuje argumenty niczym tekst retoryczny.Książka oferuje spójny opis retoryki wizualnej jako narzędzia rozumienia obrazów. Pokazuje, że zarówno fotografię, jak i malarstwo można analizować w taki sam sposób, jak wypowiedzi językowe poprzez stałe elementy analizy retorycznej: tropy, figury, kompozycję, styl, ornamentykę, perswazyjność i strukturę argumentacyjną. Autorzy łączą teorię retoryki i filozofię obrazu z praktyczną analizą dzieł sztuki, tworząc przewodnik po współczesnym myśleniu o sile obrazu. Książka została wzbogacona obszernym materiałem ilustracyjnym, który pomaga czytelnikowi w dokonaniu samodzielnych analiz i ocen.
Żyjesz, żeby jeść? Podróżujesz, żeby jeść?
Przed tobą cały świat – na wynos!
Burrito i obwarzanki, pad thai i biryani – codziennie sięga po nie 2,5 miliarda ludzi! W biegu, na ulicy, w drodze do pracy. W food truckach, budkach i restauracjach – na całym świecie o każdej porze dnia i nocy można zjeść smacznie i prosto. Jednak street food to nie tylko szybkie jedzenie. To przede wszystkim fenomen socjologiczny i kulturowy oraz znak naszych czasów – i właśnie o tym jest ta książka.
100 przepisów na proste do wykonania dania z całego świata, które możesz przygotować w domu
Potrawy wytrawne i słodkie, z mięsem i wege
Kosztowanie lokalnych produktów z różnych kuchni i kultur
Fakty i liczby, wielka historia i smaczne anegdoty – bo przecież świat kręci się wokół jedzenia.
Książka palce lizać!
Marcelle Ratafia jest pasjonatką kultury kulinarnej. Specjalistka od historii jedzenia i kina, a także krytyczka kulinarna, dziennikarka i badaczka slangu. Laureatka Prix Curnonsky – francuskiej nagrody gastronomicznej przyznawanej za wybitne osiągnięcia w dziedzinie literatury i krytyki kulinarnej. Jak każda prawdziwa Paryżanka spędziła życie na odkrywaniu street foodu.
Naładuj swoje mitochondria i ciesz się długim i zdrowym życiem
Długowieczność nie zaczyna się w futurystycznym laboratorium, lecz na twoim talerzu. Gdy dobrze odżywisz swoje mitochondria – wewnętrzne elektrownie – uruchomisz naturalne procesy odmładzania, zyskasz więcej energii i poprawisz zdrowie metaboliczne.
Dieta mitochondrialna nie jest kolejną dietą cud. To strategia życiowa, którą bez większego wysiłku wprowadzisz do swojej codzienności.
Magdalena Makarowska opracowała kompletny program MitoLongevity, w którym łączy najnowsze odkrycia naukowe z wieloletnią praktyką dyplomowanej dietetyczki klinicznej. Poznaj biohacki żywieniowe i wprowadź do swojego jadłospisu potrawy, które są niskoglikemiczne, przeciwzapalne, bogate w białko i błonnik, a do tego zniewalająco pyszne.
Dieta mitochondrialna to solidna dawka wiedzy oraz przepisy na kolorowe dania odpowiednie na każdy posiłek: śniadania, lunche na wynos, obiady i słodkie przekąski.
To książka, której potrzebujesz, by budować swoją długowieczność.
Magdalena Makarowska – dietetyczka kliniczna, psychodietetyczka i dietetyczka bariatryczna od lat wspierająca kobiety w odzyskiwaniu zdrowia, energii i spokoju w relacji z jedzeniem. W swojej pracy łączy aktualną wiedzę medyczną z empatią oraz podejściem longevity – ukierunkowanym na długie życie w zdrowiu, sprawności i dobrostanie. Specjalizuje się w leczeniu insulinooporności, otyłości i zaburzeń metabolicznych, pokazując, że zmiana sposobu odżywiania się nie musi oznaczać restrykcji, lecz świadomą troskę o siebie przez lata. Autorka bestsellerowych poradników, które pomagają dbać o zdrowie przez całe życie, a nie tylko przez chwilę.
Rozwiązywanie zadań identyfikacji obiektów i procesów od lat jest powiązane zarówno z działalnością techniczną, jak również aktywnością społeczną człowieka. Coraz wyższy poziom technologiczny narzędzi używanych do pozyskiwania i przetwarzania informacji umożliwił stosowanie bardziej zaawansowanych algorytmów przetwarzania, które pozwoliły w konsekwencji na tworzenie precyzyjnych oraz dokładnych modeli. Modele te są wykorzystywane w wielu dziedzinach nauki i techniki. Podstawowym obszarem wykorzystania wyników identyfikacji jest automatyka. Dzięki wyznaczonym modelom można sterować obiektami i przewidywać ich zachowanie. Nie jest to jednak jedyny obszar, w którym są wykorzystywane tego typu narzędzia. Inne przykłady to np. kalibracja narzędzi pomiarowych (metrologia), rozpoznawanie obrazów (informatyka), diagnostyka techniczna i medyczna, zarządzanie. Również w naszym mózgu przebiegają procesy identyfikacji umożliwiające nam rozpoznawanie obiektów i ludzi szczególnie przydatne w warunkach ograniczonej widoczności (algorytm Bayesa). O jakości przeprowadzonej identyfikacji (dokładności wyznaczonego modelu) decyduje wiele czynników w tym wybór metody (algorytmu) identyfikacji. Niniejsza monografia ma na celu przybliżyć Czytelnikowi ten obszar wiedzy w jego podstawowym zakresie. Powstała jako wynik wielu lat pracy badawczej autora oraz działalności dydaktycznej prowadzonej w tym zakresie. Może być ona przydatna zarówno pracownikom naukowym, jak i inżynierom zajmującym się w swojej działalności zawodowej zagadnieniami identyfikacji obiektów. Może być również przydatna studentom kierunków technicznych, a w szczególności szeroko rozumianej inżynierii elektrycznej.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?