„Melancholio, Nimfo, skądżeś ty rodem?” – dociekał Słowacki i jego pytanie postawić można na nowo każdemu, kogo dotknęła, wszystkim bohaterom tej książki. Albrechtowi Dürerowi, posępnemu aniołowi o oczach jak świeżo wykopane studnie, który przedstawił jej najpiękniejszy wizerunek. Gérardowi de Nerval, twórcy najsłynniejszego sonetu o melancholii, lunatykowi, którego utrzymał powróz zawieszony nocą na paryskiej latarni. Antoniemu Malczewskiemu, jednemu z pierwszych zdobywców Mont-Blanc, magnetyzerowi kobiet, autorowi najsmutniejszej powieści poetyckiej w polskiej literaturze i najlepszego życiorysu, gdy ktoś chce mówić o klęsce. I Tobie, przechodniu, który idziesz ulicą, nie patrząc na ludzi, i w kałużach po porannym deszczu oglądasz swe zmącone oblicze. I wielu innym jeszcze.
Marek Bieńczyk (ur. 1956), pisarz, tłumacz. Opublikował dwie powieści: Terminal i Tworki oraz książki eseistyczne: Czarny Człowiek, Oczy Dürera, Kroniki Wina i Nowe Kroniki Wina, Przezroczystość, Książka twarzy (Nike 2012). Za esej Melancholia. O tych, co nigdy nie odnajdą straty otrzymał wyróżnienie Fundacji Kultury i nominację do Nagrody Literackiej NIKE.
Kluczowym pojęciem dla duchowości analizowanej w perspektywie psychologicznej jest proces przemiany determinowany zarówno aspektami biograficznymi, jak i uwarunkowaniami zewnętrznymi. Istotą duchowej przemiany, kreatywnego rozwoju, jest wgląd we własne procesy wewnętrzne. Szczegółowym rozważaniom podejmowanym przez Autora towarzyszą wątki nie mniej frapujące i wciągające czytelnika w nieprzeniknione meandry ludzkiej świadomości. Należy do nich zwłaszcza teza będąca jądrem autorskiej koncepcji Pawła Sochy, że świadomość śmiertelności oraz jednostkowa ułomność czy różne sytuacje egzystencjalne stają się paradygmatem duchowości.
Problematyka książki gwarantuje jej szeroki odbiór, nie tylko w środowisku psychologów, socjologów, religioznawców czy teologów, ale także wśród czytelników „spoza branży”, zainteresowanych przemianami duchowości.
Z recenzji prof. dr hab. Marii Libiszowskiej-Żółtkowskiej
Z dostępnych na naszym rynku pozycji, poruszających problem nagości i związanych z nią obyczajów nudystycznych, opracowanie Florkowskiego wyróżnia się korzystnie poziomem, znajomością obszernej literatury oraz stosownym obiektywizmem, w tej sferze zagadnień niełatwym do utrzymania. Autor nie ukrywa co prawda swych sympatii do naturyzmu, ani faktu wykorzystania własnych, bezpośrednich obserwacji i doświadczeń w tym zakresie, potrafi jednak spojrzeć na ruch naturystyczny z bezpiecznego, chłodnego, tylko teoretycznie zaangażowanego dystansu. Książka nie jest zatem tendencyjnym poradnikiem, ani popularnym przewodnikiem po tematyce zbiorowej nagości. Ma ambicje naukowe, mieszczące się na pograniczu socjologii, historii obyczajów i teorii kultury, dotykając również z lekka problematyki pedagogicznej i psychologicznej. Z recenzji prof. dra hab. Józefa Lipca
Zainteresowania Profesora Jacka Widomskiego od lat koncentrują się na problematyce historii i zagadnieniach filozoficznych, zwłaszcza dotyczących filozofii starożytnej, średniowiecznej i fenomenologii. Inicjatywa uczczenia tą książką wieloletniej pracy naukowej i dydaktycznej Profesora Widomskiego została skierowana przede wszystkim do jego koleżanek i kolegów z macierzystego Instytutu Filozofii Uniwersytetu Jagiellońskiego. Uczeni chętnie na nią odpowiedzieli. Swoje teksty przekazali badacze starszego i młodszego pokolenia. Drugą grupą autorów niniejszego tomu są wychowankowie Profesora.
Agonii Europy Zambrano nie napisała jako zwartej monografii. Składają się na nią cztery eseje, opublikowane w latach czterdziestych ubiegłego wieku: Agonia Europy (1940), Przemoc europejska (1941), Nadzieja europejska (1942) oraz Destrukcja form (1944). Autorka pisała je w czasie trudnym dla Europy, a także dla niej samej, kiedy opuściła ojczyznę – tuż po zakończeniu wojny domowej w Hiszpanii, gdy jeszcze trwała II wojna światowa. (…) Już na początku pierwszego eseju Zambrano stwierdza, że Europa znajduje się w stanie dekadencji, kryzysu historycznego, który nazywa także agonią, walką o przetrwanie. Kryzys odsłania istotne cechy dotkniętej nieszczęściem kultury, sprzyja ich rozpoznaniu, co właśnie autorka czyni (…), wskazując przyczyny tej tragedii. Myśl Zambrano nie jest jednak sową Minerwy, krążącą o zmierzchu Europy nad jej ruinami. Daje także nadzieję, chociaż czytelnik w tej książce pozna tylko jej zarys.
Z wprowadzenia prof. Mieczysława Jagłowskiego
Niniejsza książka powstała z nadzieją, że pomoże wielu z nas w wyzwoleniu się z lęku przed śmiercią i przygotowaniu na spotkanie z nią, abyśmy u kresu życia mogli powiedzieć za Seneką:
Kocham się, życie, ze względu na dobrodziejstwo śmierci.
Książka Piotra Dehnela stanowi pierwsze w Polsce opracowanie mało znanego okresu rozwoju myśli niemieckiego filozofa Ludwiga Wittgensteina. O ile większość prac poświęconych Wittgensteinowi koncentruje się albo na ideach „Traktatu logiczno-filozoficznego” (polskie wydanie: seria BKF, PWN 1970), albo też na problematyce „późnego Wittgensteina”, czyli autora „Dociekań filozoficznych” (polskie wydanie: seria BKF, PWN 1972), to książka Dehnela stara się przybliżyć polskiemu czytelnikowi zagadnienia, którymi niemiecki filozof zajmował się w okresie między swoim pierwszym, a ostatnim dziełem. Jako taka, praca Piotra Dehnela zapełnia istotną lukę w polskich badaniach nad jednym z najważniejszych myślicieli XX wieku.
Fałda. Leibniz i barok, jedna z ostatnich książek Gilles’a Deleuze’a, to fascynujące opracowanie filozofii Leibniza, napisane z oryginalnej perspektywy i wciąż zaskakujące bogactwem poruszanych wątków i wyprodukowanych pojęć. Jednego z nich, tytułowego pojęcia „fałdy”, Deleuze użył w swoim odczytaniu barokowego myśliciela, by podsumować własną filozofię bytu. Dusze, dzieła sztuki, ciała i psychiki nie są niezależnymi istotami, lecz wszystkie egzystują na tej samej płaszczyźnie immanencji, wpływając na siebie, będąc efektami relacji sił. Fałda to zakrzywienie tej płaszczyzny oddziaływań i intensywności, pofałdowanie samej materii, w wyniku którego powstają byty i podmioty – a także dzieła sztuki, piękno obrazów i harmonia muzyki. Nawiązując do barokowych koncepcji poezji, matematyki, psychologii i estetyki, a także do filozofii współczesnej, Deleuze zagłębia się w Leibnizjańską filozofię monad, wydobywając z niej idee, które i dziś są w stanie poruszyć nasze myślenie.
Gilles Deleuze (1925-1995) – francuski filozof, jeden z najważniejszych myślicieli XX wieku, którego idee wywarły olbrzymi wpływ na filozofię, nauki społeczne i humanistyczne. Kojarzony przede wszystkim w poststrukturalizmem, Deleuze opracował oryginalną koncepcję ontologii, w której naczelnym pojęciem nie był byt czy bycie, lecz różnica, powtórzenie i ekspresja. Opublikował liczne książki poświęcone historii idei, literaturze i sztuce, a także traktaty metafizyczne Różnica i powtórzenie oraz Logika sensu. Wraz z Felixem Guattarim napisałdwa tomy Kapitalizmu i schizofrenii, stanowiące fundamentalną krytykę klasycznej psychoanalizy. Ważną część jego spuścizny stanowi krótkie książki poświęcone najważniejszym postaciom z historii filozofii, m.in. Nietzschemu, Spinozie
Rządzenie żywymi to IX tom wykładów Michela Foucaulta w College de France i zarazem tom szczególny. Wykłady w roku akademickim 1979–1980 Foucault poświęcił bowiem teoretycznemu i historycznemu opracowaniu pojęcia „reżimu prawdy" – pojęcia, które wyznaczało główną oś jego zainteresowań podczas całego okresu pracy w College de France. Angażując problematykę reżimów prawdy do analizowania technik i procedur prowadzenia ludzi, czyli rządzenia żywymi, Foucault śledzi kształtowanie się metod badania sumienia w epoce chrześcijańskiej. Od wczesnochrześcijańskich koncepcji wyznań i ich różnicy względem praktyk starożytnych po średniowieczne reguły zakonne, Foucault przygląda się, w jaki sposób praktyki wyznania grzechów i rachunku sumienia wymuszały mówienie prawdy o sobie, przyznawania się do swoich błędów oraz uznawania samego siebie – wobec Boga i ludzi – za grzesznika. Interesuje go związek między mówieniem prawdy o sobie i angażowaniem ludzi w stosunki o charakterze etycznym i politycznym – zobowiązywania się do podtrzymywania swojego stanowiska czy też podporządkowywania się autorytetom. Badania Foucaulta doprowadziły go do postawienia pytania, które nie straciło nic ze swojej palącej aktualności: dlaczego na gruncie naszej kultury od rządzonych wymaga się aktów posłuszeństwa i uległości polegających na mówieniu prawdy o sobie.
Tematem książki są standardy i przekonania moralne polskich menedżerów i przedsiębiorców, dwóch grup społeczno-zawodowych, których podstawową rolą w społecznym podziale pracy jest organizacyjne przywództwo.
Przedmiot analizy stanowią elementy kształtującego się etosu obu grup, rozumianego jako charakterystyczne ideały, standardy postępowania i kolektywne reprezentacje moralne, określające sposób postrzegania, wartościowania i reakcji w sytuacjach zawodowych. Za podjęciem tej problematyki kryje się przekonanie, że wzorce i wyobrażenia moralne osób wykonujących funkcje przywódcze w organizacjach gospodarczych mają wpływ nie tylko na praktykę zarządzania tymi organizacjami, lecz także na ogólny kształt stosunków władzy w społeczeństwach współczesnych, w których sformalizowane standardy etyczne stają się coraz ważniejszym elementem regulacyjnym. Badając moralne przekonania decydentów organizacyjnych badamy jeden z istotnych składników kulturowego kontekstu stosunków władzy.
Fragment Wstępu
Mądrość życiowa może być najlepszym testamentem jaki możemy zostawić bliskim. Peter Kreeft, profesor filozofii w Boston College, napisał dla swoich dzieci i wnuków książkę o najważniejszych życiowych lekcjach. Składa się ona z ponad 160 krótkich notek o sprawach najważniejszych, kształtujących osobowość i życie, jak modlitwa, odwaga czy optymizm. Porusza w niej temat rodziny, seksu, śmierci, a zwłaszcza logiki miłości. Najważniejszym przesłaniem odchodzącego ojca i dziadka jest przekonanie, że obok miłości największą siłą napędową człowieka jest przebaczenie.
Autor analizuje zagadnienia z dziejów codzienności, przede wszystkim w państwie pruskim. Jest to pierwsza książka w Polsce poświęcona tej tematyce w ujęciu historycznym w odniesieniu do naszego najważniejszego, zachodniego sąsiada. Wnikliwemu oglądowi poddane zostało zjawisko dzieciobójstwa. Problem wprawdzie nośny i makabryczny, ale przede wszystkim ważny, jako element dawnej regulacji urodzeń w świecie bez antykoncepcji. Autor podejmuje też nowatorską i kluczową dla dzisiejszej Polski tematykę dziejów bezpieczeństwa w różnych aspektach – socjalnym, zdrowotnym, edukacyjnym, rodzinnym, mieszkaniowym. Interesuje się kwestią mentalności i stereotypów etnicznych oraz coraz częściej dyskutowaną w przestrzeni publicznej ważną tematyką historii kobiet. Publikacja zawiera rozdział o dziejach chłopów, która to problematyka po 1989 r. w polskiej historiografii się prawie nie pojawia oraz obszernie omawia rolę warstw niższych w powstaniu 1794 r. Książka jest tak skonstruowana, że każdy rozdział może stanowić odrębną całość.
Tom Poza monogamią stanowi zbiór rozbudowanych tekstów wygłoszonych podczas warszawskiej konferencji o tym samym tytule, która miała miejsce 8 i 9 XI 2011 roku na Wydziale Polonistyki.
Książka została podzielona na dwie części: Antropologia i Literatura. Pierwszy blok tekstów otwiera studium poświęcone Réne Girardowi. Wybór pracy analizującej myśl autora Kozła ofiarnego nie jest przypadkowy: francuski filozof w klasycznym studium Prawda powieściowa a kłamstwo romantyczne pokazał skomplikowane relacje łączące psychoanalitycznie rozumiane pragnienie i literackości, podkreślając nieoczywistość „dwójkowych” układów, w których często ukryty został dodatkowy element. Autorzy i autorki przybliżyli odległe
od siebie naukowo problemy, należące m.in. do dziedzin teologii dogmatycznej, pornografii, socjologii czy historii psychoanalizy.
Druga część książki poświęcona została wyłącznie literaturze. Główną problematykę stanowią pozamonogamiczne relacje literackich postaci i ich dyskursywne umocowanie, wyraźnie uprzywilejowanym
układem staje się układ zbudowany z/dla trzech osób.
Powracający motyw trójkąta daleki jest od wulgaryzacji lub uproszczenia, zyskuje on pogłębienie poprzez wprowadzenie m.in. Kategorii biseksualizmu, gejowskiego promiskuityzmu (bez negatywnej implikatury), dziwkarstwa. Osobną grupę stanowią artykuły, które odchodząc od podziału na konkretne płci i ich praktyki seksualne, szukają źródeł pozamonogamicznych relacji w teoretycznoliterackich realizacjach pożądania/pragnienia.
Książka Poza monogamią jest publikacją akademicką, zachęcającą do intelektualnego fermentu. Wierzę jednak, że bogactwo przywołanych kontekstów pozwoli teorię przekuć na praktykę, zachęci do przyjrzenia się własnej monogamii lub jej nieobecności w codziennych relacjach bądź związkach.
O etyce słowa zaczęto mówić w Polsce na początku lat osiemdziesiątych XX wieku za sprawą Jadwigi Puzyniny. Językoznawcy dostrzegali konieczność podjęcia problematyki etycznej, ale ich wątpliwości budziła możliwość badań etycznego aspektu funkcjonowania systemu językowego za pomocą metod typowo językoznawczych, czyli uznania etyki słowa za gałąź językoznawstwa. Objęcie badaniami wielu złożonych kwestii pragmatycznych oraz uczynienie przedmiotem analiz lingwistycznych komunikacji, a nie samego języka, wydawało się wtedy nieuprawnionym rozszerzaniem zakresu lingwistyki. Nie znaczy to, że problemów etycznych w tym czasie nie obserwowano. Zagadnieniem manipulacji za pomocą języka zajmowali się przedstawiciele kilku różnych dyscyplin naukowych – filozofowie, językoznawcy, socjolodzy i historycy. Badania takie zdawały się jednak czymś bardzo swoistym, odrębnym i jednocześnie zdecydowanie wykraczającym poza ramy zarówno tradycyjnie rozumianego językoznawstwa, jak i etyki. Uświadomienie sobie niszczycielskiej siły manipulacji politycznej, jej ogromnego zasięgu w polskim życiu społecznym sprawiało, że inne zjawiska, które widziano również w aspekcie etycznym, znalazły się na dalszym planie, a najważniejszym problemem z tego zakresu stała się relacja języka i prawdy, milczenia i kłamstwa. Dwa ważne wydarzenia – wystąpienie Michała Głowińskiego na temat nowomowy w warszawskim Pen Clubie (wiosną 1980 roku) oraz sesję poświęconą nowomowie (w styczniu 1981 roku w Krakowie) – można dziś uznać za początek badań mieszczących się w granicach etyki słowa. Wtedy jednak, choć dyskutowano właśnie nad etycznymi właściwościami i skutkami zjawisk językowych, nie mówiono jeszcze o etyce języka, lecz o jego nietycznym użyciu.
(ze wstępu)
Wiosna 2007 roku. Do Marka Edelmana przyjeżdża grupa uczniów katolickiej szkoły im. Edyty Stein z Gliwic. Dzieciaki siadają, gdzie się da: na wszystkich krzesłach, na łóżku, na podłodze. Jeden z chłopców z wyraźnym przejęciem pyta: - Czy Pan wierzy w Boga? 89-letni Marek Edelman odpowiada: - Dajcie mu spokój. On śpi. Ta książka jest zapisem rozmów, które Witold Bereś i Krzysztof Burnetko prowadzili z Markiem Edelmanem, przygotowując film Dowódca Edelman w reżyserii Artura Więcka ,,Barona"".Witold Bereś - przez wiele lat dziennikarz ,,Tygodnika Powszechnego"" i ,,Gazety Wyborczej"" oraz felietonista radia RMF. Od kilku lat producent i scenarzysta filmowy (m.in. Anioł w Krakowie, Zakochany Anioł, Tischner - życie w opowieściach).Krzysztof Burnetko - pracował w ,,Tygodniku Powszechnym"", był korespondentem Radia Wolna Europa, obecnie w tygodniku ,,Polityka"".Wspólnie napisali kilka książek. Pierwszą były wywiady przeprowadzone dla prasy podziemnej, a wydane przez Jerzego Giedroycia i Instytut Literacki w Paryżu (Tylko nie o polityce. Rozmowy ,,Promienistych""). W Świecie Książki opublikowali: Duchowny niepokorny. Rozmowy z ks. Stanisławem Musiałem, Kapuściński: Nie ogarniam świata, Marek Edelman. Życie. Po prostu, Nasza historia. 20 lat RP.pl, Kazik Ratajzer. Bohater z cienia.
Deepak Chopra jest jednym z czołowych nauczycieli nauk Wschodu w świecie Zachodu i założycielem The Chopra Center for Wellbeing w Carlsbad, w Kalifornii. Napisał dotychczas ponad pięćdziesiąt książek, spośród których wiele zostało bestsellerami New York TimesaDeepak Chopra jest jednym z czołowych nauczycieli nauk Wschodu w świecie Zachodu i założycielem The Chopra Center for Wellbeing w Carlsbad, w Kalifornii. Napisał dotychczas ponad pięćdziesiąt książek, spośród których wiele zostało bestsellerami New York Timesa. Jego syn, Gotham Chopra, jest autorem i przedsiębiorcą. Współpracował między innymi Johnem Woo, Guyem Ritchie i Nicolasem Cage. W tej chwili ojciec i syn połączyli osobiste siły, żeby ich duchowe nauki mogły dotrzeć do osób na całym świecie – niezależnie od płci, wieku czy kultury. Dzięki tej książce każdy z nas może zostać bohaterem. Nie potrzebujemy do tego żadnych supermocy. Wystarczy całkowicie wykorzystać swój wewnętrzny potencjał. Bohater to człowiek biorący pełną odpowiedzialność za indywidualne życie i wybierający to, co jest dla niego najlepsze. To osoba umiejąca także zaakceptować własne niedoskonałości. Bohater to Ty. Od Buddy poszukującego prawdy po walkę Batmana z jego ciemną stroną. Autorzy prowadzą nas poprzez siedem priorytetowych praw, które rządzą rzeczywistością superbohaterów. Wyjaśniają ich rolę, znaczenie i, co najważniejsze, jak zastosować je w normalnym życiu. Te potężne prawa pomogą każdemu z nas wyszukać wyższy poziom szczęścia, odwagi, równowagi, kreatywności, współczucia i celowości mojej obecności. Dzięki temu możemy odmienić zarówno nasze życie, jak i cały otaczający nas świat. Czas uwolnić swoją moc!
Słowo wstępne w książce Siedem duchowych praw superbohaterów
Pierwszy komiks w swoim życiu przeczytałem, kiedy miałem około sześciu lat. Ojciec przekazał mi go z następującym pouczeniem: „Trzymaj. Przeczytaj to. Najważniejszą rzeczą, jakiej się kiedykolwiek nauczysz, jest to, jak opowiadać świetne historie”. W przeciwieństwie do tego, co może wydawać się oczywiste, jeśli spojrzy się na nadane mi imię, komiksem tym nie był Batman1 (Gautam, Gotama lub anglojęzyczna wersja mojego imienia, czyli Gotham, to oryginalne imię Buddy – nie mam zielonego pojęcia, jak się to wszystko przekształciło w Gotham City). Mogę ponadto potwierdzić, że mój tata został fanem Mrocznego Rycerza dopiero ostatnimi czasy. Tym pierwszym komiksem była opowieść o Krysznie, jednym z najpopularniejszych i najbardziej uwielbianych bogów indyjskich. Pokochałem go. Przez lata zgromadziłem więcej starych indyjskich komiksów. Kupowałem je za każdym razem, gdy moja rodzina udawała się do kraju naszych przodków, by odwiedzić mieszkających tam dziadków. Były to setki komiksów opisujących wspaniałe historie indyjskich bogów i bogiń, królów i królowych, najeźdźców i obrońców, wojowników i mędrców. Moi kuzyni i ja zbieraliśmy je wszystkie. Gdy wszedłem w wiek dojrzewania, wciągnąłem się także w zachodnie komiksy. Były to: Batman, Superman, Spiderman, X-Men i cała reszta. Analizowałem twórczość Alana Moore’a2 i Stana Lee3 oraz pozostałych wizjonerów, którzy mozolnie tworzyli stosunkowo zawikłany świat komiksowych opowieści. Kilka lat temu stworzyłem nawet ze swoim bliskim przyjacielem komiksowe stowarzyszenie w nadziei, że przyłączymy się do całej fali superbohaterów przyodzianych w peleryny i rajtuzy, którzy szturmowali bramy Hollywood. W tym samym czasie mój ojciec prowadził własny szturm. Przynosił Zachodowi Wschód. Wprowadzał takie rzeczy jak joga czy chai oraz pojęcia karmy i mantr do codziennego języka Amerykanów. „Jasne” – pomyślałem. „Czemu i mnie nie miałoby się udać?” Występował u Oprah, a Elizabeth Taylor i Michael Jackson przychodzili do nas na obiad. Jego bestsellery były źródłem dochodów, dzięki którym opłacił moje czesne. Wtedy nasze światy zaczęły się przenikać. Na zajęciach kółka filmowego w college’u po raz kolejny obejrzałem Gwiezdne Wojny. „Użyj mocy, Luke…” – zabrzmiało w moich uszach. Tak przecież zrobił Morfeusz w Matrixie. „Świat jest tylko iluzją”.
W późniejszym czasie Heroes, Zagubieni, Mroczny Rycerz i wiele, wiele innych znanych produkcji telewizyjnych i kinowych zaczęło poruszać tematy, o których mój ojciec pisał w swoich książkach dwie dekady wcześniej. I trzeba zaznaczyć, że jest to ulica dwukierunkowa. Kilka lat wstecz, podczas konwentu fanów komiksów w San Diego, ułatwiłem mojemu ojcu dojście do porozumienia z Grantem Morrisonem4, ikoną komiksu. Osoba z widowni zapytała mojego ojca o „kwantowość świadomości”. Tata odwrócił się do mnie i zaczął się we mnie wpatrywać szeroko otwartymi oczami, z uśmiechem na twarzy. Wiedziałem, że pomyślał: „Jestem wśród swoich”. Z tą myślą zakorzenioną w moim umyśle, gdy coraz bardziej upodabniałem się do swojego ojca (tym bardziej że sam zostałem ojcem) i gdy chwiałem się na krawędzi, na której zdawała się balansować cała nasza planeta, przypomniałem sobie, że to właśnie ojciec wprowadził mnie po raz pierwszy w świat komiksu. W dodatku zrobił to wraz z zastrzeżeniem, że komiks może zająć kluczową pozycję wśród najważniejszych rzeczy, jakich przyjdzie mi się nauczyć. Tym razem nie miałem zamiaru zaprzepaścić szansy, by dowiedzieć się, dlaczego tak ma być.
Gotham Chopra
Siedem duchowych praw superbohaterów
Spis Treści
Słowo wstępne
Wprowadzenie
Prawo Równowagi
Prawo Transformacji
Prawo Mocy
Prawo Miłości
Prawo Kreatywności
Prawo Intencji
Prawo Transcendencji
Aktywowanie mózgu superbohatera
Lista lektur superbohatera
Książka ta jest poświęcona rolniczym strategiom pracy i przetrwania, codziennym sposobom radzenia sobie z rzeczywistością, nieustającym próbom zmieniania świata tak, by był jak najprzyjaźniejszy, by życie w nim było jak najłatwiejsze i najlepsze. [...] Wychodziłam od spraw związanych ze sferą ekonomiczną działalności rolników, ale - w zgodzie z przyjmowaną przeze mnie tezą, że działania ekonomiczne są zanurzone w kontekście społecznym i kulturowym - nie ograniczałam tej sfery i nie kreśliłam wyraźnych jej granic. W rezultacie w książce pojawia się szereg wątków, które okazały się nierozerwalnie związane ze strategiami pracy i przetrwania.
(fragment Wstępu)
Autorka podjęła temat nieczęsto angażujący uwagę badaczy społecznych, a mianowicie problem kulturowych i społecznych aspektów działalności ekonomicznej współczesnych rolników w Polsce ukazany w perspektywie antropologicznej. Zagadnienia związane ze sferą gospodarowania w rolnictwie indywidualnym bywają najczęściej rozważane w języku klasycznej ekonomii, absolutnie niedostosowanym do specyfiki funkcjonowania i do mentalności rolników, na co już wielokrotnie zwracali uwagę historycy gospodarczy (Witold Kula i Jacek Kochanowicz) i tacy badacze jak Aleksander Czajanow. [...] Zaprezentowana przez Amandę Krzyworzekę analiza antropologiczna skutecznie koryguje słabości dotychczasowych ujęć i ukazuje rolnicze strategie jako w pełni racjonalne, choć ?zanurzone? w skomplikowanej rzeczywistości kulturowo-społecznej sposoby radzenia sobie z post-transformacyjną, a więc rynkową i europejską rzeczywistością.
(z recenzji prof. dr hab. Izabelli Bukraby-Rylskiej)
W najnowszym numerze Teologii Politycznej uwaga kieruje się w stronę niemieckiej polityki w Europie. Jaka jest pozycja Niemiec 70 lat po wywołanej i przegranej przez nich wojnie? Jak Niemcy realizują swoje interesy? Proponujemy także blok tekstów poświęcony Jarosławowi Iwaszkiewiczowi i jego stosunkowi zarówno do wchodnich, jak i zachodnich sąsiadów Polski. W numerze m.in: Cichocki, Gawin, Szarota, Staniszkis, Ch. Meier, Lemkin, Brague, Price, i inni.
Prezentowane w tomie szkice powstawały w różnym czasie i różnych miejscach, niemniej układają się one w pewną "trójcałość", gdyż zogniskowane są wokół trzech głównych zagadnień estetycznych: związków sztuki z problematyką religijną i etyczną, ważnej dla myślenia o sztuce kategorii mimesis oraz kwestii odbioru dzieła sztuki. Autorka przeciwstawia się powszechnej dziś tendencji do wyrywania dzieł sztuki z kontekstu transcendentnego oraz postrzegania sztuki wyłącznie jako wyrazu osobowości twórcy. Sztuka spełnia wciąż rolę pośrednika między człowiekiem a transcendencją rozumianą religijnie. Może być traktowana jako mimesis, które odzwierciedla relację dzieło–rzeczywistość.
Bogna Choińska – filozof, estetyk i literaturoznawca, zajmuje się problematyką francuskiego poststrukturalizmu, autorka licznych artykułów z tej dziedziny (m.in. w "Diametrosie", "Hybris", "Nowej Krytyce", "Filo-Sofiji", "Przestrzeniach Teorii"). Kontynuuje także wcześniejsze zainteresowania literaturoznawstwem (m.in. esejem) oraz estetyką, czego owocem są książki "Sztuka jako wartość wobec kryzysu kultury europejskiej" (2009) i obecna publikacja "Szkice o sztuce" oraz artykuły w "Słupskich Studiach Filozoficznych" i "Lumen Poloniae". Zrealizowała grant MNiSW "Dyskurs podmiotu, podmiot dyskursu. Przemiany we francuskim poststrukturalizmie". Pracuje w Akademii Pomorskiej w Słupsku (Instytut Historii i Politologii, Zakład Filozofii).
Tematem tomu jest filozofia spotkania, a więc filozoficzna refleksja nad pewną relacją występującą między ludźmi i od pewnego czasu budzącą żywsze zainteresowanie filozofów, a także przedstawicieli kilku dyscyplin szczegółowych, zwłaszcza psychologii (humanistycznej i egzystencjalnej) oraz psychiatrii.
Książka stanowi wprowadzenie do filozoficznego ujęcia tej relacji. Koncentruje się ona na wykryciu istotnych rysów spotkania, traktowanego jako fenomen swoiście ludzki, który powinien być uwzględniany - i to w szerokim zakresie - w antropologii filozoficznej.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
