Wielowątkowa rozprawa poświęcona najważniejszym problemom badawczym
dotyczącym średniowiecznych widowisk religijnych i kultury tego okresu. Autor omawia zagadnienia źródeł teatru misteryjnego, relacji między dramatem a teatrem, tekstem a widowiskiem oraz liturgią a przedstawieniem, snuje rozważania na temat przestrzeni teatralnej, techniki teatralnej, dekoracji i aktorstwa, funkcji religijnej i społecznej misteriów, ich aspektu teologicznego, dodatkowo zaś na temat konfliktów religijnych, stosunku protestantów do teatru, ikonoklazmu, a także kontekstu gospodarczego, ekonomicznego i prawnego.
Bogusław Jasiński – filozof, poeta, artysta, maratończyk. Żyje na uboczu, w górach.
Urodzony w 1953 r., ukończył w Warszawie filozofię, filologię polską a także Wydział Reżyserii Dramatu Akademii Teatralnej. W 1981 r. został wybrany przez dziennikarzy Najwybitniejszym Młodym Polakiem. Był twórcą i liderem grupy artystycznej „Pracownia Teatru” oraz jednym z animatorów ruchu awangardy. Był pracownikiem Polskiej Akademii Nauk oraz wykładowcą na wielu uczelniach w kraju i za granicą.
Stworzył i od wielu lat rozwija koncepcję etosofii – koncepcję z jednej strony krytycznej wobec filozofii, a z drugiej poza nią wykraczającą.
W swojej najnowszej książce pt. „Miłość”, podejmuje się analizy tego uczucia z punktu widzenia filozofa. Odrzuca potoczne oraz zdroworozsądkowe rozumienie i stara się dotrzeć do jego najbardziej fundamentalnych znaczeń. Wychodzi od spostrzeżenia, iż szeroki zakres znaczenia tego pojęcia jest odwrotnie proporcjonalny do jego rzeczywistej treści. Dlatego słowo to zostało w potocznym życiu „zaczarowane” i nikt już nie wie, co naprawdę może znaczyć. Miłość w takim razie jest atrybutem samego istnienia i dlatego autor najchętniej zmieniłby sens kartezjańskiego twierdzenia na „jestem, więc kocham”.?
?
Temat kryzysu metafizyki, gorąco dyskutowany w XX wieku, przerodził się z czasem w hasło wprowadzające w teraźniejszość. Podobnie jak problem końca nowoczesności i postmodernizmu, tak również kryzys metafizyki jest uwikłany w spory pojęciowe. Teksty zgromadzone w niniejszym tomie reprezentują różne stanowiska filozoficzne i różny stopień radykalizmu w ich wyrażaniu. Metafizyka jest rozumiana i definiowana na wiele sposobów: raz uznawana za nadal wiodący przedmiot badań filozoficznych, innym razem - za przeżytek epoki modernistycznych wielkich narracji. Nie sposób jednak nie zauważyć, że debata nad upadkiem metafizyki - rzekomym czy autentycznym - podnosi temperaturę wyczerpanej, jak można by sądzić, dyskusji o miejscu metafizyki w świecie współczesnym.
Książka zawiera eseje z zakresu antropologii religii, powstałe w wyniku badań etnograficznych i studiów kulturowych. Interpretuje wybrane zjawiska kultury symbolicznej, a zwłaszcza religijności, obserwowane w ciągu ostatniej dekady, w kontekście transformacji społecznej w Polsce. Są to zarazem zjawiska, które wydawały się autorce symptomatyczne dla Europy Środkowo–Wschodniej jako emanacje tutejszej, zmieniającej się tożsamości.
Inicjujący opis relacji między antropologią a historią w badaniach polsko–ukraińskiego pogranicza służy też wprowadzeniu w praktykę badań etnograficznych, które dostarczyły tej monografii materiału źródłowego. Apokryfowi nadano szersze znaczenie niż to, które przyjęło się na gruncie filologii i teologii, uznając go za kulturową praktykę pogranicza — wyznaniowego, społecznego, etnicznego, językowego, a zatem również pogranicza tożsamości — w stosunku do dyskursów dominujących. Porównanie praktyk apokryfu i pastiszu jest punktem wyjścia dla refleksji nad procesami transformacji kulturowej. Zmiany w dyskursach o kulturze ukazuje esej poświęcony przykładom interpretacji kultu maryjnego w polskiej etnologii i antropologii kulturowej. Niektóre z esejów rozwijają w syntetycznej formie charakterystykę tradycji religijnej w kulturze rolniczej w latach 80-90 XX w., w tym rytuałów ofiary, praktykowanej przez niektóre środowiska bułgarskich i macedońskich chrześcijan w postaci krwawego Kurbanu. Inne konfrontują tradycyjne wzory religijności z ich odpowiednikami w dominującej dziś kulturze popularnej, ukazując też poszukiwania współczesnych środków ekspresji doświadczenia religijnego. Obraz zmian w kulturze religijnej uwzględnia stan współczesnej religijności „kościelnej” rzymskich katolików oraz jej pogranicza, szczególną wagę przy-wiązując do pamięci i praktyk upamiętniania kultury żydowskiej w konstruowaniu współczesnej tożsamości hominis religiosi.
Druga część podręcznika Antropologia kulturowa, zatytułowana: ”Kultura obyczajowa początku XXI wieku” ukazuje proces zmian i ciągłości w kulturze w kontekście przeobrażeń obyczajowych. Punktem wyjścia rozważań jest kategoria ciała i cielesności, które różnie interpretowane tutaj ukazane są w aspekcie uwarunkowań w kulturze obyczajowej.
W strukturze treści rozdziałów, co jest nowością, uwidacznia się podział związany z kategoriami kultury (kultura bytu, społeczna, duchowa). Rozdział pierwszy dotyczy głównie współczesnego kultu ciała, młodości, wzorów kobiet i mężczyzn, praktyk związanych z higieną i troską o urodę, dotyczące mody, ubioru i zdobienia ciała.
Rozdział drugi dotyczy obyczajowości związanej z zagadnieniami bytowymi, m.in. potrzeba schronienia, bezdomności i emigracji zarobkowej, odżywiania i obyczajowości kształtowanej przez supermarkety. Rozdział trzeci dotyczy obyczajowości związanej z zaspokojeniem wartości witalnych: zdrowia i seksu. Porusza m.in. problem otyłości i anoreksji, różnorodnych zachowań seksualnych, problem trzeciej płci i homoseksualizmu.
Rozdział czwarty traktuje o reliktach obyczajowych, związanych np. z rekreacją, formami życia społeczno-rodzinnego i towarzyskiego. Jest tu mowa o targach i jarmarkach, turniejach rycerskich, zwyczajach łowieckich, Ochotniczej Straży Pożarnej, a także o domowych formach życia towarzyskiego, o reliktach kultury szlacheckiej i żydowskiej.
Rozdział piąty traktuje o obyczajowości religijno-świeckiej typu renesansu egzorcyzmów i pielgrzymek oraz nowych zjawisk dotyczących pochówku ludzi i zwierząt oraz zmian występujących w religijności wiernych i w życiu instytucji Kościoła.
Rozdział szósty dotyczy obyczajowości młodego pokolenia. Są to zarówno zachowania patologiczne jak i godne uznania.
Rozdział siódmy dotyczy obyczajowości życia artystycznego, naukowego i politycznego. Całość kończą rozważania dotyczące globalnego charakteru ponowoczesnej obyczajowości kreowanej przez media.
Dwuczęściowa "Antropologia kulturowa" jest opracowaniem podręcznikowym przeznaczonym dla dydaktycznych potrzeb realizacji przedmiotu kształcenia pod tym samym tytułem a także samokształcenia osób zainteresowanych problematyką kultury.
W zamyśle Autora celem tego podręcznika - jak pisze na s. 7,-"jest dostarczenie studiującym podstawowych wiadomości objętych programem przedmiotu, motywowanie do studiów przez wskazanie istotnej roli kultury w życiu każdego człowieka i narodu, przyjęcie roli przewodnika po bogatej literaturze przedmiotu, kierowanie samokształceniem oraz umożliwienie samokontroli stopnia opanowania wiadomości".
Obydwie części pracy zawierają zestawy pytań dla studentów przyporządkowane treści kolejnych rozdziałów, listę proponowanych lektur (w ujęciu komplementarnym) oraz bibliografię, (łącznie 394 strony tekstu) […].
Struktura pierwszej części p.t. "Antropologia kulturowa, wprowadzenie do wiedzy o kulturze", zbudowana jest z sześciu merytorycznych rozdziałów oraz poprzedzających "Uwag wstępnych"
W "Uwagach" Autor wykłada własne stanowisko w kwestii rozumienia tego czym jest antropologia kulturowa, uzasadnia interdyscyplinarny charakter antropologii oraz wielości wątków tematycznych podejmowanych przez badaczy reprezentujących różne dyscypliny naukowe […]
Pierwsza części pracy wprowadza czytelnika w podstawowe zagadnienia i pojęcia antropologii kultury. Autor analizuje genealogię pojęcia "kultura", wskazuje źródła wieloznaczności i różnorodności ujęć tego pojęcia w kontekście innych pojęć jak "natura" i "cywilizacja", bada podstawowe składnik kultury (rzeczy, znaki i zachowania ludzi), wskazuje konsekwencje wąskiego i szerokiego rozumienia terminu.
Rozdział drugi obszerniejszy, poświęcony został kategoriom i typom kultury, elementom składowym ( wartości, wzory, kanon, mity i symbole), systemom kultury (nauka, religia, sztuka, język, komunikacja interpersonalna ) oraz procesom kultury do których zaliczono powszechnienie i uczestnictwo w kulturze oraz animację kulturalną […] ...
W ciągu wieków zostały sformułowane różne koncepcje człowieka na gruncie filozoficznym, teologicznym i naukowym. Czy już wiemy, co to jest człowiek? Pytanie to jest szczególnie dramatyczne na początku XXI wieku i trzeciego tysiąclecia, gdyż nastąpiło załamanie się euroatlantyckiej kultury duchowej. Przez wieki mozolnie budowana koncepcja człowieka staje się dzisiaj problematyczna, gdyż w różnych przekrojach doktrynalnych i teoretycznych dochodzi do dekompozycji człowieka, a tym samym dekompozycji ładu kulturowego. Czy nauka o człowieku jest możliwa?
Każda z osobna rozpatrywana nauka szczegółowa zajmuje się ogółem swoistych szczegółów. Tylko filozofia ma uprawnienia do konstytucji fundamentu nauk o człowieku, gdyż używając metod badań i narzędzi badawczych, ale i formułując cel badań i dobierając odpowiednie środki do realizacji celu, jest w stanie odpowiedzieć na pytanie: kim jest człowiek? Przez wieki przyjmowano, że struktura fizyczna człowieka jest dziedziczona genetycznie, a struktura psychiczna jest warunkowana społecznie i kulturowo. Przez wieki nie zauważono istotnego związku zachodzącego między ludzką naturą a ludzką kulturą, a przecież kultura nie stanowi przeciwieństwa natury; kultura stanowi dopełnienie natury. Warunki możliwego poznania wyznaczają biologiczne struktury wrodzone, które w procesie rozwoju są kulturowo kształtowane.
Kultowa książka opisująca wierzenia, podania, legendy, obrzędy, zwyczaje i ceremonie związane ze zjawiskiem wilkołactwa. Autor, posługując się bogatym i zróżnicowanym materiałem źródłowym, poddaje historyczno-kulturowej analizie fenomen likantropii, odnajdując wspólne motywy powstałe wokół zjawiska wilkołactwa, od czasów antycznych, poprzez średniowiecze, do XX wieku. Szeroko i przystępnie pokazuje wierzenia w przemianę człowieka w dzikie zwierzę, zarówno w europejskiej kulturze ludowej, jak i w kulturach ludów azjatyckich, afrykańskich czy amerykańskich. Genezy zjawiska doszukuje się w występujących w pierwotnych wspólnotach plemiennych tajnych związkach młodych wojowników.
Leszek Paweł Słupecki ? profesor zwyczajny, kierownik Zakładu Historii Średniowiecznej i Nordystyki na Uniwersytecie Rzeszowskim, związany z Instytutem Etnologii i Archeologii PAN. Jeden z najbardziej uznanych w Polsce specjalistów w zakresie dziejów wikingów i mitologii skandynawskiej. Autor m.in.: Wyrocznie i wróżby pogańskich Skandynawów, Slavonic pagan sanctuaries i Mitologia skandynawska w epoce wikingów.
Oto wznowienie bestsellerowej książki Gary’ego Zukava pt. Siedlisko duszy, wydane z okazji 25-lecia premiery. Publikacja została poszerzona o przedmowę m.in. Oprah Winfrey. Z tą samą niezwykłą umiejętnością, z którą Zukav w Tańczących mistrzach Wu Li wyjaśniał czytelnikom zagadnienia nowej fizyki, teraz zabiera ich w podróż po zakamarkach duszy i roli, którą odgrywa ona już tu na Ziemi. Autor opisuje także narodziny nowego człowieka, który w postrzeganiu świata wykracza poza pięć zmysłów.
Siedlisko duszy to studium podstawowych uniwersalnych praw wszechświata, takich jak: harmonia, współpraca, dzielenie się czy poszanowanie wartości, a także życia wewnętrznego: emocji, myśli, intencji oraz intuicji i serca, w których upatruje sposób na tworzenie własnego losu i egzystencji.
Książka pokazuje również, jak udoskonalić swoje życie codzienne, jak każde małżeństwo spoić w partnerstwo duchowe, jak zadbać o pokój na świecie, jak zrozumieć nasz gatunek i ewolucję.
To publikacja, która daje szerokie spojrzenie na odwieczne pytania człowieka: „Skąd jesteśmy?”, „Dokąd podążamy?”, dzięki czemu czytelnik może dotknąć głębi istnienia i poznania oraz ma szansę „zajrzenia w siebie”. Ta wyjątkowa pozycja, w zaskakująco jasny i klarowny sposób wyjaśnia podstawowe zagadnienia ludzkiej egzystencji, przez co każdy ma szanse doświadczyć procesu narodzin samego siebie.
Podczas słuchania książki „Riposta i humor w wystąpieniu publicznym” pewnie nie raz otrzesz łzy, z rozbawieniem czytając inteligentne i dowcipne wypowiedzi znanych mówców. Czasami będziesz mile zaskoczony błyskotliwością przytaczanych ripost.
Cóż, trudno oprzeć się wrażeniu, że opisywany tu sposób prezentacji to bardzo pożądana forma dialogu ze słuchaczem, a książka dowodzi jednego – wypowiedź publiczną można prowadzić lekko i intrygująco.
Marek Stączek pokazuje, jak nasze wypowiedzi można zmienić z tych nudnych we frapujące, z przewidywalnych w ciekawe i ambitne, wcale nie tracąc na merytorycznej stronie przekazu. Humor jest tu przedstawiony jako niepowtarzalny sposób komunikacji z publicznością, żart – jako skuteczna forma na dotarcie do oponentów, a anegdota – jako możliwość odkrycia sedna i wyrażenia sedna.
Książka ta jest adresowana do mówców, liderów, konsultantów, polityków. Każdy z reprezentantów tych grup znajdzie w nim coś do praktycznego wykorzystania.
A autor posiada mandat do pisania o tym temacie, bo sam jest zawodowym mówcą i ghostwriterem.
Druga część książki „Kobiety Afryki, obyczaje, tradycje, obrzędy, rytuały", to zdecydowanie książka dla dorosłych. Autor nie szczędzi nam wrażeń i opisów drastycznych scen, nieznacznie tylko złagodzonych w dialogach dzięki empatii dyskutantów, znanych nam już z pierwszej części oraz stosowanych przez nich fachowych medycznych określeń. Odwiedzając szpitale odkrywamy przed Czytelnikiem świat młodocianych prostytutek; ich młody wiek szokuje, chociaż jest tak charakterystyczny dla Afryki. W szpitalach większych ośrodków uniwersyteckich zauważyć można oznaki wielkiego postępu: są instytuty badawcze, pojawia się dobra aparatura do badań diagnostycznych i naukowych. Czytelnik może zaobserwować również pierwsze rozpoznawalne objawy AIDS w Afryce.
Robert Mayer przedstawia skuteczną metodę rozwiązywania konfliktów, prowadzenia dyskusji i wygrywania sporów – umiejętność, którą w starożytności nazywano sztuką. Autor w jasny i czytelny sposób opisuje zasady argumentacji, zwracając szczególną uwagę na cele i sposób konstruowania argumentów. Książka zawiera także liczne opisy przykładowych sytuacji i praktyczne zastosowanie prezentowanej wiedzy. Dzięki tej lekturze: • nauczysz się wygrywać różne spory bez podnoszenia głosu i okazywania zbędnych emocji, • główną zaletą twojej wypowiedzi stanie się inteligencja, a nie atakowanie przeciwnika, • poznasz tajniki argumentacji, którą trudno odeprzeć, • udoskonalisz porozumiewanie się z innymi ludźmi, • wygrasz każdą wojnę na słowa.
Książka przedstawia doktrynę pryscyliańską, ukazuje jej ortodoksyjny i heterodoksyjny wymiar z uwzględnieniem kontekstu filologicznego, historyczno-politycznego, religijnego i historiograficznego. Pominięcie tych wymiarów w analizie nauki pryscyliańskiej, zdaniem autora rozprawy, prowadzi do jej uproszczenia, wedle podziału, że jest ona albo ortodoksyjna, albo heretycka, do uniewinnienia lub potępienia Pryscyliana i jego zwolenników.
Mimo wielu szczegółowo opracowanych wątków doktryny pryscyliańskiej, w opublikowanych dotychczas analizach naukowych nie ma refleksji, która próbowałaby podjąć ten temat bez przyjęcia a priori określonej perspektywy - pryscyliańskiej lub antypryscyliańskiej. Okazuje się, że podjęcie studium doktryny pryscyliańskiej nawet tylko z teologicznego punktu widzenia nie może zostać zrealizowane bez badania interdyscyplinarnego, to znaczy z uwzględnieniem różnorodnego kontekstu.
Monografia ks. Krzysztofa Sordyla próbuje wziąć pod uwagę powyższy aspekt poruszanego zagadnienia. Przedstawia teologię i praktyki życia grup pryscyliańskich w zestawieniu z różnymi postawami światopoglądowymi starożytności, co wydaje się ważne dla współczesnej teologii, a także z perspektywy obecności człowieka we wspólnocie Kościoła.
Ks. Krzysztof Sordyl, kapłan diecezji bielsko-żywieckiej, absolwent Uniwersytetu Papieskiego Jana Pawła II w Krakowie. Dotychczasowe prace: "Bóg i tajem-nica człowieka. Studium Wykładu wiary prawdziwej Jana z Damaszku"; "Wczesnochrześcijańskie pojęcie Boga. Polemiczne aspekty teologii Nowacjana w De Trinitate". W latach 2008-2014 kontynuował specjalistyczne studia w Instytucie Patrystycznym "Augustinianum" w Rzymie. Autor artykułów z teologii patrystycznej dotyczących historii dogmatu. Obecnie przygotowuje kolejne publikacje o początkach chrześcijaństwa w starożytnej Hiszpanii oraz wydania związanych z nimi tekstów źródłowych.
Ze Wstępu wydawcy:
(...) Rozdzielenie przez Augustyna, pochodzącego od Boga i realizującego Jego zamierzenia Państwa Bożego (civitas Dei) od wywodzącego się z ludzkich ułomności i grzechu, państwa ziemskiego (civitas terrena), porządkuje skomplikowany obraz świata. Rozdziela, niezwykle skrupulatnie, świat wartości i antywartości, sacrum i profanum, miłość, życie i zbawienie od grzechu, śmierci i wiecznego potępienia. Opisywane przez świętego Augustyna państwa istnieją obok siebie, przenikają się wzajemnie, bowiem granice pomiędzy nimi są zatarte. Dla zagubionego poszukiwacza i wędrowca po świecie dobra i zła - po naszym świecie - to wielkie dzieło stanowi więc swego rodzaju przewodnik.
Tematem książki jest problematyka praw noachickich w pierwszym kodeksie żydowskiego prawa religijnego, Miszne Tora, słynnego halachisty i filozofa Mojżesza Majmonidesa. Prawa te stanowią – według Tory ustnej – nadany przez Boga kodeks etyczny przeznaczony dla całej ludzkości.
Zdaniem autora pracy to uniwersalistyczne i mesjanistyczne założenia Miszne Tora skłoniły Majmonidesa do zawarcia w swoim kodeksie – co odróżnia go od innych kodyfikatorów – także regulacji przeznaczonych dla nie-Żydów w czasach, gdy przestrzeganie tych przykazań stanie się kwestią bieżącą.
Ustanowienie Tory ustnej głównym nośnikiem tradycji praw noachickich prowadzi do uznania wagi wiary w objawienie jako gwarancji zbawienia dla nie-Żydów oraz do nałożenia szczególnych obowiązków na Żydów jako depozytariuszy tej tradycji. Prawo noachickie jest prawem boskim, a jego cel stanowi nie tylko zapewnienie porządku społecznego, ale także umożliwienie człowiekowi osiągnięcie doskonałości. Chociaż prawo to w ogólnym zarysie jest zbieżne z prawem naturalnym, jednak wszystkie jego aspekty niezbędne do osiągnięcia tej doskonałości są dane tylko przez objawienie.
Majmonides opiera się w swoim kodeksie wyłącznie na źródłach rabinicznych, starając się godzić sprzeczne opinie. Ale tym, co go wyróżnia, jest nie tylko jego racjonalizm i uniwersalizm, ale też ewolucjonizm, obecny zarówno w kumulatywnej koncepcji żydowskiej tradycji ustnej oraz praw noachickich i żydowskich, jak i wizji drogi prowadzącej od religii pogańskich do monoteizmu i czasów mesjasza. Ewolucjonizm ten w wymiarze jednostkowym wyraża się w postulacie samodoskonalenia i rozwoju człowieka, dzięki któremu może on przekroczyć granice swojego przyrodzonego świata.
Książka ma na celu zrozumienie zachowań patologicznych, które wpływają destrukcyjnie na rozwój społeczny i gospodarczy. Pierwsze rozdziały poświęcone zostały patologiom z perspektywy socjologicznej, prawnej oraz krytycznego nurtu zarządzania. Czytelnik może zapoznać się z problematyką mobbingu i konformizmu. W książce nie mogło zabraknąć analizy rozwiązań służących przeciwdziałaniu patologiom organizacji. Czytelnika zainteresują takie zagadnienia, jak: uczciwość w sferze finansów i patologie dotyczące życia akademickiego, nieprawidłowości w rachunkowości, polityce i bezpieczeństwie narodowym. Bezcenne są rozważania na temat problemów w policji, geodezji oraz w zamówieniach publicznych. Nie zapomniano również o fizjoterapii, informatyce i public relations. Należy podkreślić, że prezentowana książka jest antologią, można ją zatem czytać rozdział po rozdziale lub według własnych, wybranych zainteresowań. Wszystko to sprawia, że publikacja - jak zauważa jeden z jej recenzentów – „jest ze wszech miar pożądaną pozycją na polskim rynku wydawniczym”.
ks. prof. Tadeusz Ślipko (1918 - 2015), etyk, wykładowca na UKSW w Warszawie, kierownik Katedry Etyki oraz długoletni pracownik naukowy w Uniwersytecie Papieskim Jana Pawła II w Krakowie. Międzynarodowy autorytet z etyki filozoficznej i historii etyki.
Tematyka pracy jest niezwykle istotna, porusza bowiem problematykę, która stanowi przedmiot zainteresowania wielu dziedzin humanistyki, nie tylko socjologii, ale również psychologii i filozofii. Podejmując taki rodzaj problematyki badawczej, Autorka tomu stawia sobie ambitne zadanie łączenia perspektyw i proponowania interdyscyplinarnego podejścia w spoglądaniu na zjawiska społeczne. Ten rodzaj optyki jest szczególnie istotny, ponieważ oferuje atrakcyjną wielowątkową wizję świata, który jawi się jako sieć intelektualnych i pojęciowych powiązań.
(Z recenzji dr hab. Hanny Mamzer)
Praca Teresy Żółkowskiej nie jest „tylko” rozważaniem wokół pewnej kategorii pojęciowej, lecz jest także ilustracją uwikłania koncepcji i stanowisk teoretycznych w relacje międzyludzkie. Nie jest to zatem jedynie analiza znaczeń, jakie poszczególne koncepcje wiążą z zaufaniem. To ukazanie źródeł oraz kosztów społecznego i indywidualnego zaufania, poznanie różnych wersji człowieczeństwa, interakcji międzyludzkich, ważenia rangi drugiego człowieka, priorytetów systemów społecznych i władzy. W tym sensie praca stanowi doskonałe podłoże do skonkretyzowanych analiz pedagogicznych, w tym uwarunkowań procesów wychowania i edukacji.
(Z recenzji prof. dr. hab. Amadeusza Krausego)
Film izraelski ma swój początek się w Polsce, jeszcze przed powstaniem Państwa Izrael. Dziś niewielu pamięta, że twórcą jednego z pierwszych filmów hebrajskich – Sabry powstałej w 1933 roku – był późniejszy reżyser Krzyżaków Aleksander Ford. A jednak na temat współczesnej izraelskiej kinematografii wiemy niewiele, choć izraelskie filmy od kilku lat pojawiają się w polskich kinach, telewizji, a nawet można zakupić je w Empiku. Dlatego też z wielką radością i satysfakcją witam książkę pod redakcją Joanny Preizner Współczesne kino izraelskie. Znajdziemy tu dwanaście pasjonujących, często wręcz błyskotliwych, esejów o najciekawszych filmach i twórcach izraelskiej kinematografii. W tej pionierskiej książce młodzi polscy badacze mierzą się z wieloma wyzwaniami związanymi ze współczesnym izraelskim kinem.
Michał Sobelman
Większości widzów, a w tym i filmoznawców, nie niepokoją pytania o współczesne kino izraelskie, znane jedynie bardzo wąskiej publiczności – ich dystrybucja kinowa jest bardziej niż skromna, wiele wartościowych tytułów w ogóle do niej nie trafia. Nawet w piśmiennictwie filmoznawczym europejskim poza studiami nad modnymi tematami tożsamościowymi i genderowymi trudno znaleźć opracowania natury bardziej wszechstronnej, do których można się odwoływać. Pojawiają się teksty w prasie i wywiady, ale nie ma publikacji naukowych, których autorzy próbują zobaczyć film i jego autora w szerokim kontekście, tak jak dzieje się to w przygotowanym tomie, pierwszym na rynku polskim. Joanna Preizner, znana jako autorka kilku monografii oraz inicjatorka i redaktorka czterotomowego cyklu Gefilte film. Wątki żydowskie w kinie, zebrała i tym razem doborowe grono autorów, jakich jedynie może życzyć sobie redaktor tomu filmoznawczego. Znajdują się wśród nich postacie uczonych, którzy są klasą sami dla siebie. Dzięki nim i zaproponowanemu przez Redaktorkę tomu układowi tekstów książka stanowi prekursorskie kompendium wiedzy na temat współczesnego kina izraelskiego, a jednocześnie udany wstęp do systematyzacji, definicji, zakreślenia problematyki, której znaczenie, powagę ale i niezwykłe paradoksy w kulturze współczesnej uświadamiają kolejne analizy.
Można potraktować tę książkę jako rodzaj vademecum po terytorium w permanentnym stanie wojny, pełnym oczywistych bądź ukrytych dla reszty świata konfliktów, w którym natrafiamy na mury, zasieki, ale i enklawy kulturowe przeniesione z innego czasu i miejsca. Poszczególne artykuły wyznaczają rodzaj punktów orientacyjnych zarówno w poznawaniu zawiłości dziejów współczesnych Izraela, głębokich podziałów wewnątrz społeczeństwa (definiowanie swoich iobcych), także podziałów kulturowych. Wszystkie te aspekty odzwierciedla bogata kinematografia. Twórcy izraelscy, przywołani w kolejnych analizach zawartych w tomie, przepracowują historię i politykę swego kraju, a ich filmy wyrażają daleko idący krytycyzm.
Ogromne, nie do przecenienia, są walory poznawcze książki. Jeśli nawet autorzy poszczególnych tekstów wychodzą z różnych punktów widzenia, w odmienny sposób widzą i w konsekwencji ujmują tło historyczne, polityczne czy kulturowe analizowanych fabuł i – wyjątkowo – dokumentów, to fakt ten odzwierciedla nie tylko czy nie tyle rozmiar przeprowadzonych przez nich studiów, co różnorodność lektur, po jakie sięgali. W konsekwencji książka daje wyraz wielości poglądów, otwartości na dyskusję, co jest jej niezaprzeczalnym walorem każdego opracowania naukowego.
Dr hab. Jadwiga Hučková
Praca ukazuje się jako 38 tom renomowanej serii Poznańska Biblioteka Niemiecka. Jest to antologia niemieckojęzycznej refleksji o przemocy. Przemoc jest kategorią literacką, filozoficzną, historyczną, antropologiczną i socjologiczną. Celem antologii nie jest opis istoty przemocy jako takiej lecz przemocy jako elementu dyskursu budującego niemiecką świadomość narodową w określonym kontekście historycznym. Pomieszczone w antologii teksty obejmują wybitnych autorów od czasów najdawniejszych po współczesność. Wśród autorów są m.in. G.E. Lessing, I. Kant, E. Jünger, W. Benjamin, B. Schlink, G. Heinssohn).
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
