CZYSTY POGLĄD
Choćbyś nie był w pełni wolny
od iluzorycznych przejawów samsary,
utrzymywanie czystego poglądu
uczyni cię podobnym do nieba.
Pojawienie się na niebie tęczy
nie schlebia mu w żaden sposób,
a wyłaniające się chmury
nie prowadzą do rozczarowania.
Wszystkiemu, co się wydarza,
towarzyszy głębokie poczucie zadowolenia,
i chichoczesz w duchu,
spoglądając na fasadę samsary i nirwany.
Dzięki właściwemu poglądowi
wszystko staje się zabawą,
a łagodny, wewnętrzny uśmiech
bezustannie rozpiera serce.
~ Dilgo Khyentse Rinpocze ~
• Jaki jest związek pomiędzy psychologią, psychoterapią i filozofią praktyczną? • Jakie założenia filozoficzne leżą u podstaw psychoterapii Gestalt? • Jakie są korzyści otwarcia się na siebie psychoterapeutów i filozofów? • Jak zacząć świadomie i autentycznie żyć? • I co to tak naprawdę oznacza? Odpowiedzi na te i im podobne pytania szuka na karta niniejszej książki dr Mariola Paruzel-Czachura. Rozpoczynając od rozważań na temat istoty filozofii i psychologii oraz relacji między nimi, przechodzi do przedstawienie i zbadania podstaw filozoficznych psychoterapii Gestalt oraz wyjaśnienia, jak w oparciu o nią osiągnąć autentyczne życie. Na zakończenie natomiast poszukuje odpowiedzi na pytania, czy Gestalt może być rozumiany jako filozofia. Rozważania autorki zainteresują i zaintrygują nie tylko filozofów, psychologów i psychoterapeutów chcących wzbogacić swoją wiedzę i posiadane umiejętności, ale również każdego, kto ma odwagę nieustannie pracować nad polepszeniem jakości swojego życia.
Czym jest i po co epistemologia historyczna? To pytanie stawia sobie w książce jeden z najważniejszych autorów tego podejścia do historii nauki, Hans-Jörg Rheinberger. W pierwszej części autor przedstawia historyzowanie epistemologii od Emila Du Bois-Reymonda poprzez Michela Foucaulta po Bruno Latoura. W drugiej egzemplifikuje swoje podejście do epistemologii historycznej na przykładach z historii biologii. Najważniejsze pojęcia tej pracy to system eksperymentalny i rzeczy epistemiczne, a tematy sięgają od mikrostruktur eksperymentów z tumorem kur po typologie wizualizacji w naukach przyrodniczych.
Hans-Jörg Rheinberger jest profesorem honorowym Uniwersytetu Technicznego w Berlinie, a w latach 1997-2014 był dyrektorem III Wydziału Instytutu Historii Nauki Towarzystwa im. Maxa Plancka. Należy do najbardziej wpływowych przedstawicieli epistemologii historycznej i historyków biologii, łącząc doświadczenie praktyka z kompetencjami filozoficznymi i zainteresowaniami artystycznymi. Jego najważniejsze publikacje to: Toward a History of Epistemic Things. Synthesizing Proteins in the Test Tube (1997); Epistemologie des Konkreten. Studien zur Geschichte der modernen Biologie (2005); Historische Epistemologie zur Einführung (2007); Rekurrenzen. Texte zu Althusser (2014).
"Skąd przychodzimy, dokąd zmierzamy" Leszka Żuka to swoista wędrówka przez dzieje ludzkości od istoty prymitywnej po czasy współczesne, a nawet rozważania o dalszych losach człowieka… Autor zastanawia się przede wszystkim nad istotą życia i człowieczeństwa. Pokazuje, jak istotny wpływ na kształtowanie się tożsamości człowieka ma religia, filozofia, zabobony oraz eksperymenty naukowe.
Ideą tej książki jest poszukiwanie sensu istnienia i odpowiedzi na najważniejsze pytania dotyczące egzystencji człowieka nurtujące nas od wieków: skąd jesteśmy i dokąd zmierzamy?
Jest to bardzo ciekawa lektura z pogranicza filozofii, antropologii i socjologii. Oprócz historycznych faktów autor przytacza wiele przykładów obrazujących takie, a nie inne poczynania ludzkości mające wpływ na jej późniejsze losy.
Bogusław Jasiński – filozof, poeta, artysta, maratończyk. Żyje na uboczu, w górach.
Urodzony w 1953 r., ukończył w Warszawie filozofię, filologię polską a także Wydział Reżyserii Dramatu Akademii Teatralnej. W 1981 r. został wybrany przez dziennikarzy Najwybitniejszym Młodym Polakiem. Był twórcą i liderem grupy artystycznej „Pracownia Teatru” oraz jednym z animatorów ruchu awangardy. Był pracownikiem Polskiej Akademii Nauk oraz wykładowcą na wielu uczelniach w kraju i za granicą.
Stworzył i od wielu lat rozwija koncepcję etosofii – koncepcję z jednej strony krytycznej wobec filozofii, a z drugiej poza nią wykraczającą.
W swojej najnowszej książce pt. „Miłość”, podejmuje się analizy tego uczucia z punktu widzenia filozofa. Odrzuca potoczne oraz zdroworozsądkowe rozumienie i stara się dotrzeć do jego najbardziej fundamentalnych znaczeń. Wychodzi od spostrzeżenia, iż szeroki zakres znaczenia tego pojęcia jest odwrotnie proporcjonalny do jego rzeczywistej treści. Dlatego słowo to zostało w potocznym życiu „zaczarowane” i nikt już nie wie, co naprawdę może znaczyć. Miłość w takim razie jest atrybutem samego istnienia i dlatego autor najchętniej zmieniłby sens kartezjańskiego twierdzenia na „jestem, więc kocham”.?
?
Temat kryzysu metafizyki, gorąco dyskutowany w XX wieku, przerodził się z czasem w hasło wprowadzające w teraźniejszość. Podobnie jak problem końca nowoczesności i postmodernizmu, tak również kryzys metafizyki jest uwikłany w spory pojęciowe. Teksty zgromadzone w niniejszym tomie reprezentują różne stanowiska filozoficzne i różny stopień radykalizmu w ich wyrażaniu. Metafizyka jest rozumiana i definiowana na wiele sposobów: raz uznawana za nadal wiodący przedmiot badań filozoficznych, innym razem - za przeżytek epoki modernistycznych wielkich narracji. Nie sposób jednak nie zauważyć, że debata nad upadkiem metafizyki - rzekomym czy autentycznym - podnosi temperaturę wyczerpanej, jak można by sądzić, dyskusji o miejscu metafizyki w świecie współczesnym.
W ciągu wieków zostały sformułowane różne koncepcje człowieka na gruncie filozoficznym, teologicznym i naukowym. Czy już wiemy, co to jest człowiek? Pytanie to jest szczególnie dramatyczne na początku XXI wieku i trzeciego tysiąclecia, gdyż nastąpiło załamanie się euroatlantyckiej kultury duchowej. Przez wieki mozolnie budowana koncepcja człowieka staje się dzisiaj problematyczna, gdyż w różnych przekrojach doktrynalnych i teoretycznych dochodzi do dekompozycji człowieka, a tym samym dekompozycji ładu kulturowego. Czy nauka o człowieku jest możliwa?
Każda z osobna rozpatrywana nauka szczegółowa zajmuje się ogółem swoistych szczegółów. Tylko filozofia ma uprawnienia do konstytucji fundamentu nauk o człowieku, gdyż używając metod badań i narzędzi badawczych, ale i formułując cel badań i dobierając odpowiednie środki do realizacji celu, jest w stanie odpowiedzieć na pytanie: kim jest człowiek? Przez wieki przyjmowano, że struktura fizyczna człowieka jest dziedziczona genetycznie, a struktura psychiczna jest warunkowana społecznie i kulturowo. Przez wieki nie zauważono istotnego związku zachodzącego między ludzką naturą a ludzką kulturą, a przecież kultura nie stanowi przeciwieństwa natury; kultura stanowi dopełnienie natury. Warunki możliwego poznania wyznaczają biologiczne struktury wrodzone, które w procesie rozwoju są kulturowo kształtowane.
Oto wznowienie bestsellerowej książki Gary’ego Zukava pt. Siedlisko duszy, wydane z okazji 25-lecia premiery. Publikacja została poszerzona o przedmowę m.in. Oprah Winfrey. Z tą samą niezwykłą umiejętnością, z którą Zukav w Tańczących mistrzach Wu Li wyjaśniał czytelnikom zagadnienia nowej fizyki, teraz zabiera ich w podróż po zakamarkach duszy i roli, którą odgrywa ona już tu na Ziemi. Autor opisuje także narodziny nowego człowieka, który w postrzeganiu świata wykracza poza pięć zmysłów.
Siedlisko duszy to studium podstawowych uniwersalnych praw wszechświata, takich jak: harmonia, współpraca, dzielenie się czy poszanowanie wartości, a także życia wewnętrznego: emocji, myśli, intencji oraz intuicji i serca, w których upatruje sposób na tworzenie własnego losu i egzystencji.
Książka pokazuje również, jak udoskonalić swoje życie codzienne, jak każde małżeństwo spoić w partnerstwo duchowe, jak zadbać o pokój na świecie, jak zrozumieć nasz gatunek i ewolucję.
To publikacja, która daje szerokie spojrzenie na odwieczne pytania człowieka: „Skąd jesteśmy?”, „Dokąd podążamy?”, dzięki czemu czytelnik może dotknąć głębi istnienia i poznania oraz ma szansę „zajrzenia w siebie”. Ta wyjątkowa pozycja, w zaskakująco jasny i klarowny sposób wyjaśnia podstawowe zagadnienia ludzkiej egzystencji, przez co każdy ma szanse doświadczyć procesu narodzin samego siebie.
Podczas słuchania książki „Riposta i humor w wystąpieniu publicznym” pewnie nie raz otrzesz łzy, z rozbawieniem czytając inteligentne i dowcipne wypowiedzi znanych mówców. Czasami będziesz mile zaskoczony błyskotliwością przytaczanych ripost.
Cóż, trudno oprzeć się wrażeniu, że opisywany tu sposób prezentacji to bardzo pożądana forma dialogu ze słuchaczem, a książka dowodzi jednego – wypowiedź publiczną można prowadzić lekko i intrygująco.
Marek Stączek pokazuje, jak nasze wypowiedzi można zmienić z tych nudnych we frapujące, z przewidywalnych w ciekawe i ambitne, wcale nie tracąc na merytorycznej stronie przekazu. Humor jest tu przedstawiony jako niepowtarzalny sposób komunikacji z publicznością, żart – jako skuteczna forma na dotarcie do oponentów, a anegdota – jako możliwość odkrycia sedna i wyrażenia sedna.
Książka ta jest adresowana do mówców, liderów, konsultantów, polityków. Każdy z reprezentantów tych grup znajdzie w nim coś do praktycznego wykorzystania.
A autor posiada mandat do pisania o tym temacie, bo sam jest zawodowym mówcą i ghostwriterem.
Robert Mayer przedstawia skuteczną metodę rozwiązywania konfliktów, prowadzenia dyskusji i wygrywania sporów – umiejętność, którą w starożytności nazywano sztuką. Autor w jasny i czytelny sposób opisuje zasady argumentacji, zwracając szczególną uwagę na cele i sposób konstruowania argumentów. Książka zawiera także liczne opisy przykładowych sytuacji i praktyczne zastosowanie prezentowanej wiedzy. Dzięki tej lekturze: • nauczysz się wygrywać różne spory bez podnoszenia głosu i okazywania zbędnych emocji, • główną zaletą twojej wypowiedzi stanie się inteligencja, a nie atakowanie przeciwnika, • poznasz tajniki argumentacji, którą trudno odeprzeć, • udoskonalisz porozumiewanie się z innymi ludźmi, • wygrasz każdą wojnę na słowa.
Książka przedstawia doktrynę pryscyliańską, ukazuje jej ortodoksyjny i heterodoksyjny wymiar z uwzględnieniem kontekstu filologicznego, historyczno-politycznego, religijnego i historiograficznego. Pominięcie tych wymiarów w analizie nauki pryscyliańskiej, zdaniem autora rozprawy, prowadzi do jej uproszczenia, wedle podziału, że jest ona albo ortodoksyjna, albo heretycka, do uniewinnienia lub potępienia Pryscyliana i jego zwolenników.
Mimo wielu szczegółowo opracowanych wątków doktryny pryscyliańskiej, w opublikowanych dotychczas analizach naukowych nie ma refleksji, która próbowałaby podjąć ten temat bez przyjęcia a priori określonej perspektywy - pryscyliańskiej lub antypryscyliańskiej. Okazuje się, że podjęcie studium doktryny pryscyliańskiej nawet tylko z teologicznego punktu widzenia nie może zostać zrealizowane bez badania interdyscyplinarnego, to znaczy z uwzględnieniem różnorodnego kontekstu.
Monografia ks. Krzysztofa Sordyla próbuje wziąć pod uwagę powyższy aspekt poruszanego zagadnienia. Przedstawia teologię i praktyki życia grup pryscyliańskich w zestawieniu z różnymi postawami światopoglądowymi starożytności, co wydaje się ważne dla współczesnej teologii, a także z perspektywy obecności człowieka we wspólnocie Kościoła.
Ks. Krzysztof Sordyl, kapłan diecezji bielsko-żywieckiej, absolwent Uniwersytetu Papieskiego Jana Pawła II w Krakowie. Dotychczasowe prace: "Bóg i tajem-nica człowieka. Studium Wykładu wiary prawdziwej Jana z Damaszku"; "Wczesnochrześcijańskie pojęcie Boga. Polemiczne aspekty teologii Nowacjana w De Trinitate". W latach 2008-2014 kontynuował specjalistyczne studia w Instytucie Patrystycznym "Augustinianum" w Rzymie. Autor artykułów z teologii patrystycznej dotyczących historii dogmatu. Obecnie przygotowuje kolejne publikacje o początkach chrześcijaństwa w starożytnej Hiszpanii oraz wydania związanych z nimi tekstów źródłowych.
Ze Wstępu wydawcy:
(...) Rozdzielenie przez Augustyna, pochodzącego od Boga i realizującego Jego zamierzenia Państwa Bożego (civitas Dei) od wywodzącego się z ludzkich ułomności i grzechu, państwa ziemskiego (civitas terrena), porządkuje skomplikowany obraz świata. Rozdziela, niezwykle skrupulatnie, świat wartości i antywartości, sacrum i profanum, miłość, życie i zbawienie od grzechu, śmierci i wiecznego potępienia. Opisywane przez świętego Augustyna państwa istnieją obok siebie, przenikają się wzajemnie, bowiem granice pomiędzy nimi są zatarte. Dla zagubionego poszukiwacza i wędrowca po świecie dobra i zła - po naszym świecie - to wielkie dzieło stanowi więc swego rodzaju przewodnik.
Tematem książki jest problematyka praw noachickich w pierwszym kodeksie żydowskiego prawa religijnego, Miszne Tora, słynnego halachisty i filozofa Mojżesza Majmonidesa. Prawa te stanowią – według Tory ustnej – nadany przez Boga kodeks etyczny przeznaczony dla całej ludzkości.
Zdaniem autora pracy to uniwersalistyczne i mesjanistyczne założenia Miszne Tora skłoniły Majmonidesa do zawarcia w swoim kodeksie – co odróżnia go od innych kodyfikatorów – także regulacji przeznaczonych dla nie-Żydów w czasach, gdy przestrzeganie tych przykazań stanie się kwestią bieżącą.
Ustanowienie Tory ustnej głównym nośnikiem tradycji praw noachickich prowadzi do uznania wagi wiary w objawienie jako gwarancji zbawienia dla nie-Żydów oraz do nałożenia szczególnych obowiązków na Żydów jako depozytariuszy tej tradycji. Prawo noachickie jest prawem boskim, a jego cel stanowi nie tylko zapewnienie porządku społecznego, ale także umożliwienie człowiekowi osiągnięcie doskonałości. Chociaż prawo to w ogólnym zarysie jest zbieżne z prawem naturalnym, jednak wszystkie jego aspekty niezbędne do osiągnięcia tej doskonałości są dane tylko przez objawienie.
Majmonides opiera się w swoim kodeksie wyłącznie na źródłach rabinicznych, starając się godzić sprzeczne opinie. Ale tym, co go wyróżnia, jest nie tylko jego racjonalizm i uniwersalizm, ale też ewolucjonizm, obecny zarówno w kumulatywnej koncepcji żydowskiej tradycji ustnej oraz praw noachickich i żydowskich, jak i wizji drogi prowadzącej od religii pogańskich do monoteizmu i czasów mesjasza. Ewolucjonizm ten w wymiarze jednostkowym wyraża się w postulacie samodoskonalenia i rozwoju człowieka, dzięki któremu może on przekroczyć granice swojego przyrodzonego świata.
Książka ma na celu zrozumienie zachowań patologicznych, które wpływają destrukcyjnie na rozwój społeczny i gospodarczy. Pierwsze rozdziały poświęcone zostały patologiom z perspektywy socjologicznej, prawnej oraz krytycznego nurtu zarządzania. Czytelnik może zapoznać się z problematyką mobbingu i konformizmu. W książce nie mogło zabraknąć analizy rozwiązań służących przeciwdziałaniu patologiom organizacji. Czytelnika zainteresują takie zagadnienia, jak: uczciwość w sferze finansów i patologie dotyczące życia akademickiego, nieprawidłowości w rachunkowości, polityce i bezpieczeństwie narodowym. Bezcenne są rozważania na temat problemów w policji, geodezji oraz w zamówieniach publicznych. Nie zapomniano również o fizjoterapii, informatyce i public relations. Należy podkreślić, że prezentowana książka jest antologią, można ją zatem czytać rozdział po rozdziale lub według własnych, wybranych zainteresowań. Wszystko to sprawia, że publikacja - jak zauważa jeden z jej recenzentów – „jest ze wszech miar pożądaną pozycją na polskim rynku wydawniczym”.
ks. prof. Tadeusz Ślipko (1918 - 2015), etyk, wykładowca na UKSW w Warszawie, kierownik Katedry Etyki oraz długoletni pracownik naukowy w Uniwersytecie Papieskim Jana Pawła II w Krakowie. Międzynarodowy autorytet z etyki filozoficznej i historii etyki.
Tematyka pracy jest niezwykle istotna, porusza bowiem problematykę, która stanowi przedmiot zainteresowania wielu dziedzin humanistyki, nie tylko socjologii, ale również psychologii i filozofii. Podejmując taki rodzaj problematyki badawczej, Autorka tomu stawia sobie ambitne zadanie łączenia perspektyw i proponowania interdyscyplinarnego podejścia w spoglądaniu na zjawiska społeczne. Ten rodzaj optyki jest szczególnie istotny, ponieważ oferuje atrakcyjną wielowątkową wizję świata, który jawi się jako sieć intelektualnych i pojęciowych powiązań.
(Z recenzji dr hab. Hanny Mamzer)
Praca Teresy Żółkowskiej nie jest „tylko” rozważaniem wokół pewnej kategorii pojęciowej, lecz jest także ilustracją uwikłania koncepcji i stanowisk teoretycznych w relacje międzyludzkie. Nie jest to zatem jedynie analiza znaczeń, jakie poszczególne koncepcje wiążą z zaufaniem. To ukazanie źródeł oraz kosztów społecznego i indywidualnego zaufania, poznanie różnych wersji człowieczeństwa, interakcji międzyludzkich, ważenia rangi drugiego człowieka, priorytetów systemów społecznych i władzy. W tym sensie praca stanowi doskonałe podłoże do skonkretyzowanych analiz pedagogicznych, w tym uwarunkowań procesów wychowania i edukacji.
(Z recenzji prof. dr. hab. Amadeusza Krausego)
Krytyczne nastawienie młodzieży polskiej do zasad etycznych moralności katolickiej oraz do metod upowszechniania ich przez Kościół instytucjonalny wśród katolików świeckich było w dotychczasowych badaniach socjologicznych ukazywane rzadko i z wąskiej perspektywy. Zdecydowanie częściej prezentowano i szerzej popularyzowano wskaźniki młodzieży akceptującej w pełni i bezkrytycznie te zasady etyczne, jak i jej uległość wobec Kościoła jako dysponenta tych norm. Ta grupa młodzieży deklarowała chęć stosowania zasad moralności katolickiej w swoim życiu, a Kościół jej gotowość upowszechniał w różny sposób. Książka ukazuje, jak wielkie odsetki kontestują zasady moralności katolickiej w formie sprzeciwu, oporu czy buntu, których pełny obraz dały postawy i oceny moich respondentów. Dotyczą one wszystkich istotnych sfer moralności katolickiej, ukazanych w kolejnych częściach książki.
Książka Trajektorie obrazów proponuje wędrówkę tropami przeobrażeń dotykających światy obrazów artystycznych, refleksję nad ich płynną różnorodnością i wielokierunkową transformacją, namysł nad ich zastosowaniami i nowymi, transcendującymi tradycyjne granice sztuki funkcjami, oraz analizę relacji między obrazowością a mediami i technologią. Książka zawiera w sobie dwanaście różnych spojrzeń na współczesność oraz współczesne losy obrazów i obrazowości.
Układ książki na swój sposób powtarza skomplikowane trajektorie obrazów w kulturze współczesnej. Nie próbuje ujmować zagadnień chronologicznie ani w porządku dyktowanym wykorzystywanymi mediami, raczej podporządkowuje się niejednorodności pola badań.
Zbiór studiów Włodzimierza Szturca jest wyrazem świadomości, że w dramacie ludzkiego życia najważniejsza staje się scena ostatnia. Autor z uwagą i wrażliwością przygląda się różnym tekstom artystycznym, by śledzić tropy zmagań z tanatycznym wyzwaniem. Pozostaje w kręgu swoich bliskich: książka ma charakter intymny. Poświadcza własną biografię przez doświadczenie i lekturę, tworzy przestrzeń spotkania z Księgą (Biblią, mitologiami, tradycjami teologicznymi i filozoficznymi) i z osobami (własną rodziną, Słowackim, Wyspiańskim, Beckettem, Artaudem). Dramat i teatr widziane są tu w bogactwie innych konstelacji literackich i kulturowych. Dramatyczność staje się pojęciem uniwersalnym, a nie gatunkowym. Dotkliwe przestrzenie. Studia o rytmach śmierci to trzecia z książek prof. dr hab. Włodzimierza Szturca traktująca o sztuce, metafizyce i człowieku. Po Szkicach o wrażliwości ludzkiej i Szkicach o namiętności autor poddaje refleksji rytm śmierci. To książka znakomita, w której elegancja myśli współzawodniczy z elegancją słowa. Bohaterami Dotkliwych przestrzeni są artyści, filozofowie i ich dzieła. Dzieła wyrastające ze spotkania jak pisze autor tamtego świata, ale także z trwogi, lęku i pasji. Centralną część książki tworzą refleksje dotyczące twórczości Stanisława Wyspiańskiego. Prezentowana interpretacja Akropolis jest prawdziwym popisem kunsztu teatrologa, historyka kultury, literatury, znawcy mitów i architektury. Dramat odczytany zostaje jako intymna wypowiedź poety. Trudna sztuka eseju znajduje w osobie Włodzimierza Szturca jednego ze swoich współczesnych mistrzów. Z recenzji dr. hab. Kazimierza Adamczyka
Wolność nie jest zwykłą możliwością wyboru między dobrem i złem. We współczesnym świecie wolność rozumiana jest w ograniczonym wymiarze i oznacza wolność społeczno-polityczną. O wolności aksjologicznego samookreślenia osoby w odniesieniu do metafizyki nie mówi się w przestrzeni tzw. wolnego świata. Jednocześnie staje się coraz bardziej oczywistym fakt, że postrzegana w świetle praw człowieka wolność jednostki staje się fałszem i legitymizacją samowoli. Pojmowanie wolności stoi w sprzeczności z racjonalną aksjologią zakorzenioną w tradycji myślenia arystotelicznego. Istotę tego konfliktu przedstawił Fiodor Dostojewski w Braciach Karamazow w Poemacie Iwana Karamazowa. Inkwizytor zarzuca tu Chrystusowi, że w imię zachowania daru wolności uchyla się od ujawnienia tajemnicy przyszłego życia. W tym tkwi, według niego, podstawowa, nierozwiązywalna sprzeczność - ludzie nie wiedzą, do jakiego celu służy wolność. Wolność w tym kontekście jest czymś zbędnym i niezrozumiałym. Jeśliby tajemnica wiary była znana, wolność stałaby się zbędna. W swoich proroctwach Szatan przepowiedział, zauważa Inkwizytor, a historia potwierdziła, że ponad wolność ważniejsze dla szczęścia ludzkości są: chleb, cud i królestwo na ziemi. Wypowiedź Wielkiego Inkwizytora to apologia zniewolonej wolności. Poemat Iwana zawiera argumentację kazuistyczną, pojęcie wolności zamyka w ciasnych ramach sylogizmu, a istnienie człowieka postrzega w kategoriach moralno-jurydycznych.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
