W tej strefie zapraszamy czytelników tak zwane artystyczne dusze po książki z kategorii Sztuka. Polecamy szereg publikacji o sztuce i jej historii,ciekawostki i portfolia artystów, eseje, albumy, książki o malarstwie, rzeźbiarstwie, architekturze oraz histoii fotografii. Biografie ciekawych artystów, książki i powieści przedstawiające fascynujące losy malarzy i osób uwiecznianych na obrazach. W tym dziale tylko ksiązki ze sztuka w tle.
Ci spośród nas, którzy posiadają mnóstwo zboczeń, tym się różnią od człowieka uczciwego i prawego, że ozdabiają swe ciała przeróżnymi szkaradnymi malunkami. Oszuści, rabusie, podpalacze, złodzieje, próżniacy, włóczędzy, zabójcy, pederaści i prostytutki traktują tatuaże jak spis swoich przeszłych występków oraz zapowiedź zbrodni zamierzonych. Nierzadko są wśród tych zdobień rysunki lubieżne, które recydywiści każą sobie wykłuwać w miejscach nieprzyzwoitych, a także sekretne znaki, stosowane przez członków tajnych stowarzyszeń. Zwyczajem tym przestępcy niemało przypominają ludy dzikie i pierwotne, a nie bez znaczenia pozostaje fakt, że większość z nich wywodzi się z niższych stanów. Autor tego naukowego dzieła ów zwyczaj opisał, a także liczbami, przykładami i rysunkami swoje obserwacje poparł, ażeby o ich prawdziwości nikt wątpić nie mógł.
Zbiór esejów wybitnego architekta, jednego z współtwórców modernizmu, założyciela Bauhausu. W przystępnych, eleganckich i pełnych pasji tekstach autor skupia się na najważniejszych dla niego zagadnieniach: jaka jest rola architekta we współczesnym świecie? W jaki sposób rozwijać się jako projektant? Co powinno być ambicją młodych twórców? Czym był Bauhaus? Napisana w rozkwicie ery przemysłowej książka jest zaskakująco aktualna w początkach ery cyfrowej, zwłaszcza w naszym kraju. Gropius podkreśla wagę wszechstronnego wykształcenia oraz praktyki, zachęca do odejścia od sterylnego świata architektonicznych pracowni, postuluje rozwój urbanistyki, który mógłby zawstydzić współczesnych architektów oraz decydentów. Nowoczesność Gropiusa jest mądra, wrażliwa, demokratyczna w najszlachetniejszym znaczeniu tego słowa: książka zrywa z technokratyczną wizją modernizmu, pokazując jego humanistyczne i wrażliwe oblicze.Pełnia architektury to książka, z której największy pożytek będą mieli młodzi architekci (i humaniści w ogóle - do jej zrozumienia niepotrzebna jest specjalistyczna wiedza): udowadnia, że nawet w skomercjalizowanym świecie warto pozostać idealistą; podpowiada, w jaki sposób wykorzystać zapał i wiarę we wspólne dobro w codziennej pracy. Pozycja obowiązkowa dla wszystkich, którzy wątpią, że to możliwe.Walter Gropius urodził się w Berlinie w 1883 roku. Jeden z najwybitniejszych architektów XX wieku. Założyciel i współtwórca koncepcji programowej Bauhausu. Studiował architekturę w Monachium i Berlinie. Nieliczne z najwcześniej przez niego zaprojektowanych budynków nadal istnieją, m.in. zabudowania gospodarcze w Jankowie oraz willa w Drawsku Pomorskim. Najistotniejszy wpływ na jego rozwój miała rozpoczęta w 1907 roku praktyka w pracowni architektonicznej Petera Behrensa, gdzie prócz niego pracowali m.in Le Corbusier oraz Ludwig Mies van der Rohe. Jeszcze przed I Wojną Światową zaprojektował (wraz z Adolfem Meyerem) dwa ikoniczne budynki wczesnego okresu modernizmu: fabrykę Faguswerk (1913) oraz budynek administracyjny wystawy Werkbundu (1914). W 1919 zorganizował w Weimarze uczelnię artystyczną nowego typu, Bauhaus, w której największy nacisk kładziono na wszechstronną i interdyscyplinarną metodę kształcenia przyszłych projektantów. Gropius podkreślał demokratyczny charakter tej profesji: Bauhaus pod jego przewodnictwem (1919-1928) stał się najważniejszą na świecie uczelnią, w której wypracowy-wano nowoczesne metody projektowania; jego działalność do dziś wywiera wpływ na kolejne pokolenia architektów. W 1934 roku Gropius opuścił Niemcy, na stałe osiadł w USA w roku 1937, gdzie aż do emerytury w 1952 wykładał na Uniwersytecie Harvarda. Zmarł w 1969 roku w Bostonie.
Książka Joanny Szczepanik to pierwsze w Polsce tak obszerne opracowanie zjawiska kulturowego i społecznego, jakim jest kolektyw artystyczny Neue Slowenische Kunst. Kolektyw ten (powołany do życia w 1984 roku jako odpowiedź na nałożony przez jugosłowiańskie władze zakaz występów zespołu Laibach) poddany tu został szczególnemu oglądowi pod względem dwóch jego cech charakterystycznych: wyróżniającej go wieloaspektowości podejmowanych działań i kolektywizmu rozumianego jako metoda funkcjonowania. Twórczość słoweńskich artystów może być postrzegana jako swoisty komentarz do transformacji, jakiej podlegały zjawiska kulturowe na przestrzeni ostatnich dekad. Geografia artystyczna wydaje się doskonałym sposobem ujęcia tego tematu z perspektywy kulturoznawstwa. Wnikliwa analiza wybranych zagadnień artystycznych w różnych aspektach sprawia, że praca ta może stanowić też atrakcyjny materiał dla antropologów kultury, historyków sztuki oraz socjologów.
Problematyka recenzowanej monografii jest rozległa i można ją odnieść do wielu dyscyplin naukowych, począwszy od pedagogiki specjalnej i jej dziedziny szczegółowej, którą jest pedagogika lecznicza, poprzez psychologię rozwojową, osobowości i twórczości, do niezmiernie istotnej dyscypliny, jaką stanowi psychologia zdrowia, zaś tematem, a raczej podmiotem głównym tej pracy jest formowanie osobowości dziecka przewlekle chorego z uwzględnieniem kształtowania - w procesach rozwoju, wychowania i kształcenia - obrazu własnej osoby oraz samowiedzy i samooceny; w tle pojawia się również niełatwa problematyka samoświadomości. Mimo że Autorka podjęła niezmiernie trudne, złożone kwestie kształtowania obrazu własnej osoby dzieci chronicznie chorych, to jednak przystępny sposób narracji sprawia, iż monografię tę można z pełnym przekonaniem polecić przede wszystkim psychologom zajmującym się rozwojem dziecka i jego twórczością. Praca ta może być także użyteczna dla studentów psychologii oraz pedagogiki specjalnej i leczniczej, a nade wszystko dla rodziców i opiekunów, którzy troszczą się i wspierają dzieci z przewlekłą chorobą. Z recenzji prof. drą hab. Adama Alfreda Zycha Książka nader istotna, porusza bowiem tematy będące rzadko w kręgu zainteresowań naukowców. To materia nadzwyczaj wrażliwa i trudna. Najcenniejszą wartością książki jest nowatorski sposób przedstawiania i diagnozowania obrazu swojego »ja«, jaki krystalizuje się na podstawie obserwacji czynionych przez autorkę. Z recenzji drą hab. Janusza Sytnika-Czerwertyńskiego
Wyjątkowa publikacja, która w inspirujący, a zarazem praktyczny sposób pokazuje, jak zostać profesjonalnym ilustratorem mody. Znajdziecie w niej rozdziały poświęcone rysowaniu szablonów i sylwetek modeli, tkaninom, akcesoriom oraz projektowaniu ubrań, a także komplet instrukcji niezbędnych do osiągnięcia w tej dziedzinie profesjonalnego poziomu. Książka jest nie tylko przewodnikiem wprowadzającym czytelnika - krok po kroku - w arkana wiedzy o rysunku; prezentuje również obszerną galerię znakomitych prac projektantów mody i ilustratorów. Niezależnie od tego, czy jesteś pilnym uczniem pragnącym poszerzyć swoje umiejętności, czy kimś, kto tylko z zamiłowania zajmuje się w kreatywny sposób rysunkiem modowym, ta książka pomoże ci wznieść się na wyższy poziom projektowania.
Wydanie specjalne, poszerzone. Przepiękna, złota szta graficzna. Wspaniała książka na prezent!
Niezwykła, bogato ilustrowana biografia św. Siostry Faustyny. Także prezentacja Sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Łagiewnikach ze wstępem kustosza Sanktuarium ks. bpa Jana Zająca. Pokazane pięknie wszystkie kaplice Sanktuarium. Obie wizyty papieskie (Jana Pawła II i Benedykta XVI). Fragmenty Dzienniczka św. Siostry Faustyny, świadectwa cudownego działania Bożego Miłosierdzia. Mistrzowskie fotografie Adama Bujaka. Trzy osobne wersje jezykowe: polska, angielska i niemiecka.
Niezwykły tekst rekolekcji metropolity krakowskiego wygłoszonych w Watykanie w 1976 roku nie stracił nic ze swej aktualności. W tej książce zilustrowany jest niezwykle sugestywnymi fotografiamii krzyży z całej Polski.
Ewa Siwicka, znana dziennikarka TVP Poznań, przeprowadziła na antenie cykl rozmów z luminarzami polskiej kultury – reżyserami, aktorami, muzykami, kompozytorami. Różne gatunki twórczości, różne pokolenia, style i osobowości. Wszystkich – kobiety i mężczyzn, młodych i dojrzałych – połączyło jedno: zostawili swój ślad w dziedzictwie narodowym, a w wielu wypadkach – europejskim i światowym. Ślad znacznie trwalszy niż odlewy w Alei Gwiazd w Międzyzdrojach. Dlatego znaleźli się najpierw w programie, a teraz w książce. Ewa i jej goście mają też jedną wspólną cechę – szczerość. Bo innych rozmów chyba nie warto prowadzić.
Otwarty tron. Sztuka współczesna wobec fenomenu Jana Pawła II jest katalogiem nieistniejącej wystawy, która miała odbyć się w Domu Pracy Twórczej w Wigrach – instytucji, która do niedawna mieściła się w pokamedulskim zespole klasztornym w Wigrach. Wystawa nie doszła do skutku ze względu na likwidację Domu Pracy Twórczej w Wigrach i przejęcie klasztoru przez Kościół katolicki.
Tytuł wystawy (wers z profetycznego wiersza Juliusza Słowackiego) wskazuje, że projekt dotyczy nie tyle osoby Karola Wojtyły i jego nauczania, co artystycznych, a także społecznych reakcji na pontyfikat.?
„Patrzysz na mnie z krzyża, mój Panie..."
Wizerunek i spojrzenie ukrzyżowanego.
Ten niezwykły album zawierający ponad 200 reprodukcji dzieł sztuki staje się dla nas jakby piątą, "nienapisaną Ewangelią". Niezwykłe komentarze ukazują, jak Krzyż Jezusa kształtował nie tylko wiarę chrześcijańską, ale również całą kulturę zachodniej Europy.
Prezentowane dzieła od najstarszych po współczesne obrazują, jak Krzyż Chrystusowy wpływał nie tylko na rozwój wiary, ale także na kształtowanie wrażliwości i całej kultury szczególnie zachodnich społeczeństw. Autor opisuje i porządkuje bogactwo artystycznego ujęcia krucyfiksu, podejmując temat w czterech głównych hasłach: Historia Ukrzyżowanego, Ludzkość u stóp Golgoty, W uścisku z krzyżem i Symbol krzyża. W efekcie otrzymujemy niezwykły portret Człowieka Krzyża na przestrzeni epok, które akcentowały w tym wizerunku różne aspekty historii zbawienia. Ów portret jest także punktem wyjścia do lektury utworów literackich oraz rozważań z zakresu liturgii, teologii i patrologii.
Każdemu obrazowi towarzyszą bowiem fragmenty Ewangelii, Listów św. Pawła, pism ojców Kościoła, Bernarda z Clairvaux, Katarzyny ze Sieny, Jacopone da Todi, Ignacego Loyoli, Benedykty od Krzyża (E. Stein), Eliota, Ungarettiego, Claudela, Borgesa, Giussaniego, papieży Wojtyły i Ratzingera i wielu innych, będące medytacją pasyjną, refleksją nad Ukrzyżowanym czy modlitwą do Niego.
Tematem książki jest poetyka kina queer, przedstawiona z perspektywy teoretycznej, historyczno-kulturowej i artystycznej. Wstęp i rozdział teoretyczny pozwalają odtworzyć refleksję o nienormatywnej tożsamości płciowej i seksualności, oraz sposoby jej ukazywania w filmie aż do ukształtowania się tak zwanego New Queer Cinema. W nurcie tym znalazły odzwierciedlenie tezy i założenia teorii queer z początku lat dziewięćdziesiątych, ale także inne złożone zjawiska społeczno-kulturowe: aktywizm grup mniejszościowych, artystyczna kontrkulturowość, epidemia AIDS. W rozbudowanym rozdziale poświęconym NQC dominuje perspektywa kulturowa, pozwalająca oddać jego fenomen i osadzić go w kontekście czasowym, ale także akademickim (teoretycznym) i kinowym.
Wyjątkowe akty to wspaniały zbiór unikatowych zdjęć. Znajdują się tu fotografie odważne , artystycznie i obyczajowo. Ten wspaniały album jest idealnym pomysłem na prezent.
Książka ta jest opowieścią o życiu Jezusa poprowadzoną kilkoma torami, których główną osnową jest 46 starannie wybranych obrazów ilustrujących sceny z Nowego Testamentu. Obrazy te są dziełami najwybitniejszych europejskich malarzy takich jak: Caravaggio, Rafael, Rubens, Rembrandt i inni. Dwa obrazy są dziełami Polaków: Wskrzeszenie Łazarza Jana Matejki i Jezus i Samarytanka Henryka Siemiradzkiego).
Każdy obraz wraz z objaśnieniem jakie występują na nim postacie zajmuje 2 strony. Dalej znajduje się analiza obrazu przeprowadzona przez historyków i historyków sztuki; duchownych i świeckich. Omawiane są postaci, przedmioty, zgodność dzieła z realiami historycznymi. Komentarz dotyczy też wymowy i symboliki dzieła oraz jego oddziaływania w świadomości społecznej. Często są przytaczane fragmenty z Biblii lub pojawiają się odwołania do Pisma Świętego by wskazać źródło inspiracji dla artysty. Rozważania te przeplatają powiązane z nimi kadry obrazu. Kolorowe ilustracje obrazów przedstawiono w dużym formacie pozwalającym na dostrzeżenie drobnych szczegółów. Każdy obraz zamyka opowiadanie o danym momencie życia Jezusa napisane przez księdza Mieczysława Malińskiego.
Efektowna oprawa oraz specjalnie dobrana szata graficzna pozwalająca na jak najwierniejsze oddanie prawdziwych kolorów obrazów to niewątpliwe atuty tej publikacji. Umieszczone w spisie treści miniaturki każdego dzieła dają możliwość sprawnego odnalezienia interesującego obrazu. Czytelnik może więc zawsze wracać do ulubionych obrazów, doszukiwać się nowych szczegółów i ciekawostek.
Książkę zamyka rozdział Jak naprawdę wyglądał Jezus – święte wizerunki Mesjasz,
autorstwa Ks. Prof. Ryszarda Knapińskiego. Znajdziemy w nim opis całunu turyńskiego, całunu z Manoppello i innych wizerunków Chrystusa, które poruszają zarówno wierzących chrześcijan, jak i sceptycznych naukowców.
Zalety książki
• połączenie albumu z malarstwem i książki o życiu Jezusa;
• układ obrazów począwszy od Zwiastowania Maryi i narodzin Jezusa aż do zwycięstwa Jezusa nad śmiercią i zesłanie Ducha Świętego;
• doborowe komentarze historyków i historyków sztuki m.in. dotyczące wymowy i symboliki obrazu;
• możliwość identyfikacji postaci i oceny realiów historycznych;
• reprodukcje obrazów w dużym formacie;
• istotne fragmenty dzieł wykadrowane, powiększone szczegółowo opisane i dodatkowo skomentowane;
• staranna szata graficzna pozwalająca na jak najwierniejsze oddanie kolorów obrazów
Ta książka to świadectwo historycznego, a tym samym i politycznego, zwrotu, który można było obserwować w polskim teatrze, kinie i sztukach wizualnych ostatnich lat: rozliczeniach przeszłości, lustracyjnych zapędach i narcystycznych, mitologizujących praktykach. Soc, sex i historia to oryginalna próba syntezy przemian kulturowych, świadomościowych i obyczajowych pierwszej dekady XXI wieku, w których sztuka odgrywała nieraz rolę sprawczą jako pole walki i terytorium publicznych gier. Duniec i Krakowska przedstawiają przemiany świadomości i identyfikacji, bogato korzystając z dzieł literackich, teatralnych, filmowych. Sztuka interesuje autorki właśnie w takim aspekcie: jako odzwierciedlenie przemian mentalnych i społecznych, a zarazem rozsadnik rewolucji: wywrotowych idei, przekroczeń i eksperymentów. A ich książka sama stara się być takim eksperymentem.
Ewolucja postawy człowieka wobec śmierci na przestrzeni dziejów widziana z punktu widzenia filozofii, sztuki i literatury, ale także demografii i statystyki.
Książka Vovelle’a jest monumentalnym, obejmującym okres od średniowiecza po wiek XX dziełem opisującym ewolucję, jakiej ulegała postawa człowieka wobec śmierci. Oprócz bogatego kontekstu z zakresu historii sztuki, literatury i filozofii autor, snując rozważania o rzeczach ostatecznych, sięga z powodzeniem po zdobycze nauk takich, jak demografia, etnografia, statystyka, biologia czy prawo. Filozoficzne refleksje przeplatają się zatem z wykresami, ikonograficzne analizy ze statystykami śmiertelności. Taka perspektywa, rzadko obierana we współczesnej humanistyce, pozwala czytelnikowi wyjść poza ograniczenia kultury wysokiej i dotrzeć także do codziennego doświadczenia śmierci zwykłego człowieka.
Drugi okres działalności twórców direct cinema (1963-1970) to okres ich dojrzałości i arcydzieł, które przeniknęły nawet do popkultury. Filmy takie jak Gimme Shelter czy Woodstock znają nawet ci, którzy nie mają świadomości, że należą one do nurtu kina bezpośredniego. W kolejnych rozdziałach autor omawia kwestię wyczerpania się twórczego potencjału Drew Associates, przygląda się obrazom konserwatywnej Ameryki w filmach Richarda Leacocka i obrazom amerykańskiej kontrkultury w filmach D.A. Pennebakera. Ponadto analizuje najważniejsze filmy niekwestionowanych mistrzów tego nurtu - Alberta i Davida Mayslesów, Arthura Barrona czy Fredericka Wisemana, a także przypomina trójkę nieco zapomnianych twórców direct cinema - Eda Pincusa, Davida Neumana oraz Williama Jerseya.
Ekspansywnie rozwijające się śródmieście Warszawy ostatecznie okrzepło na przełomie XIX i XX w. jako niezwykle wydłużony obszar, ograniczony Krakowskim Przedmieściem, Nowym Światem i Alejami Ujazdowskich po stronie wschodniej oraz wielokilometrowym ciągiem równoległej ul. Marszałkowskiej po stronie zachodniej. Polityka carskiego zaborcy sprawiła, że w śródmieściu nie wykształciły się nowoczesne założenia urbanistyczne, powstało też niewiele reprezentacyjnych gmachów użyteczności publicznej. Zamknięcie Warszawy w pierścieniach fortyfikacji spowodowało, że jej centralne obszary zyskały zabudowę nadmiernie intensywną, niejednolitą i zbyt wysoką. Jednocześnie jednak znaczna część Warszawy otrzymała wówczas nowoczesną infrastrukturę – wodociągi i kanalizację, linie kolejowe, tramwaje i telefony. Luksusowe sklepy przy głównych ulicach były wizytówkami prężnie rozwijającego się rodzimego przemysłu i handlu.
Dwudziestolecie międzywojenne nie zdołało radykalnie odmienić oblicza centrum miasta, choć powstało sporo nowoczesnych budynków, a sklepowe salony, kinoteatry i lokale gastronomiczne prześcigały się we wprowadzaniu światowych nowinek. Śródmieście Warszawy w przededniu wojennej katastrofy nie było może miejscem zbyt wygodnym do mieszkania, ale niewątpliwie pełnym uroku i wielkomiejskich pokus. Ruch samochodowy, wielobarwne neony i wspaniale urządzone witryny sklepowe przynajmniej w części uzasadniały miano Paryża Północy, jakim często obdarzano stolicę.
W albumie pokazujemy wyłącznie śródmieście Warszawy międzywojennej, częściej to z lat trzydziestych, w pełni już metropolitalne, pozbawione rysu prowincjonalności pogranicznego, gubernialnego miasta rosyjskiego.
Od dalekiej północy po słoneczne porty tropików – ta podróż do 80 wakacyjnych szaleństw pełna jest bajkowych obrazów, którym towarzyszy arcyciekawa narracja autorki. Od St. Moritz po Wyspy Galapagos, od Przylądka Północnego po Malediwy, od Pompejów po Mount Everest… Takie wyprawy spełniają marzenia każdego z nas o najbardziej egzotycznych podróżach. Sławne parki, skarby architektury, najciekawsze stanowiska archeologiczne, plaże i niebiańskie wyspy, widoki opiewane przez poetów i wiele innych atrakcji czeka na ciebie wewnątrz tego niezwykłego albumu. Jeśli nie wiesz gdzie jechać na wakacje, kup tę książkę.
Przedstawienie w jednym tomie zbiorów Galerii Uffizi i Palazzo Pitti znajduje uzasadnienie w rzeczywistej jedności tych kolekcji, połączonych Korytarzem Vasariego (Corridoio Vasariano), przebiegającym ponad rzeką Arno górną częścią Ponte Vecchio. Zbiory Galerii Florenckich to także bardzo liczne, doskonałe obrazy rozlokowane w innych siedzibach; dlatego też prezentujemy tu również dzieła znajdujące się w Akademii Sztuk Pięknych, w Muzeum San Marco, w Bargello i w Cenacolo San Salvi. Stanowią one integralną część florenckich zbiorów muzealnych, ukazując kompletny i unikatowy w świecie zespół malarstwa toskańskiego, prezentując w sposób szeroki i wyczerpujący inne szkoły włoskiego malarstwa (w szczególny sposób wenecką), a także malarstwo zagraniczne. Pomysł Kosmy I Medyceusza, aby w Uffizi zgromadzić swoje pierwsze kolekcje dzieł sztuki, kontynuowali jego następcy: Francesco I, Ferdinando I i Ferdinando II. Lecz dopiero spuścizna rodu Della Rovere wniosła do Florencji tak ogromną liczbę dzieł sztuki najwyższej klasy, że Galeria wysunęła się na pierwsze miejsce pod względem nie tylko liczebności, ale przede wszystkim jakości zasobów. Druga wielka galeria – Pałacowa (Galleria Palatina) – założona przez Kosmę II, też została wzbogacona dzięki spuściźnie po rodzie Della Rovere, a następnie dzięki kolekcjom sztuki kardynała Leopolda Medyceusza i dynastii lotaryńskiej. W zbiorach florenckich przechowywane są najlepsze dzieła wszystkich największych artystów, często eksponowane kompleksowo, jak w przypadku Rafaela, Andrei del Sarto, Bronzina, Pontorma, Tycjana, Caravaggia i Rubensa. Niezwykle interesujące są kolekcje malarstwa niderlandzkiego, z obrazami takich mistrzów, jak Hans Memling, Rogier van der Weyden, Barend van Orley i Gerard David. Tu także można podziwiać arcydzieło piętnastowiecznego malarstwa flamandzkiego, jakim jest Ołtarz Portinarich Hugo van der Goesa. Szkoła niemiecka wyróżnia się sześcioma dziełami Dürera; hiszpańską reprezentują El Greco, Velázquez, Murillo i Goya. Można zatem rzec, że oto stoimy przed wejściem do jednej z największych galerii świata, z pewnością pierwszej pod względem jakości i bogactwa bezsprzecznych arcydzieł
Przedstawienie w jednym tomie zbiorów Galerii Uffizi i Palazzo Pitti znajduje uzasadnienie w rzeczywistej jedności tych kolekcji, połączonych Korytarzem Vasariego (Corridoio Vasariano), przebiegającym ponad rzeką Arno górną częścią Ponte Vecchio. Zbiory Galerii Florenckich to także bardzo liczne, doskonałe obrazy rozlokowane w innych siedzibach; dlatego też prezentujemy tu również dzieła znajdujące się w Akademii Sztuk Pięknych, w Muzeum San Marco, w Bargello i w Cenacolo San Salvi. Stanowią one integralną część florenckich zbiorów muzealnych, ukazując kompletny i unikatowy w świecie zespół malarstwa toskańskiego, prezentując w sposób szeroki i wyczerpujący inne szkoły włoskiego malarstwa (w szczególny sposób wenecką), a także malarstwo zagraniczne. Pomysł Kosmy I Medyceusza, aby w Uffizi zgromadzić swoje pierwsze kolekcje dzieł sztuki, kontynuowali jego następcy: Francesco I, Ferdinando I i Ferdinando II. Lecz dopiero spuścizna rodu Della Rovere wniosła do Florencji tak ogromną liczbę dzieł sztuki najwyższej klasy, że Galeria wysunęła się na pierwsze miejsce pod względem nie tylko liczebności, ale przede wszystkim jakości zasobów. Druga wielka galeria – Pałacowa (Galleria Palatina) – założona przez Kosmę II, też została wzbogacona dzięki spuściźnie po rodzie Della Rovere, a następnie dzięki kolekcjom sztuki kardynała Leopolda Medyceusza i dynastii lotaryńskiej. W zbiorach florenckich przechowywane są najlepsze dzieła wszystkich największych artystów, często eksponowane kompleksowo, jak w przypadku Rafaela, Andrei del Sarto, Bronzina, Pontorma, Tycjana, Caravaggia i Rubensa. Niezwykle interesujące są kolekcje malarstwa niderlandzkiego, z obrazami takich mistrzów, jak Hans Memling, Rogier van der Weyden, Barend van Orley i Gerard David. Tu także można podziwiać arcydzieło piętnastowiecznego malarstwa flamandzkiego, jakim jest Ołtarz Portinarich Hugo van der Goesa. Szkoła niemiecka wyróżnia się sześcioma dziełami Dürera; hiszpańską reprezentują El Greco, Velázquez, Murillo i Goya. Można zatem rzec, że oto stoimy przed wejściem do jednej z największych galerii świata, z pewnością pierwszej pod względem jakości i bogactwa bezsprzecznych arcydzieł
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
