W tej strefie zapraszamy czytelników tak zwane artystyczne dusze po książki z kategorii Sztuka. Polecamy szereg publikacji o sztuce i jej historii,ciekawostki i portfolia artystów, eseje, albumy, książki o malarstwie, rzeźbiarstwie, architekturze oraz histoii fotografii. Biografie ciekawych artystów, książki i powieści przedstawiające fascynujące losy malarzy i osób uwiecznianych na obrazach. W tym dziale tylko ksiązki ze sztuka w tle.
Publikacja inauguruje nową, piątą część wydawanej przez MCK w Krakowie serii Materiały do dziejów sztuki sakralnej na ziemiach wschodnich dawnej Rzeczypospolitej, poświęconą województwu brzeskolitewskiemu. Została ona opracowana w ramach dwóch projektów naukowych Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego przez zespół pracowników naukowych Katalogu Zabytków Sztuki w Polsce Instytutu Sztuki PAN w Warszawie. W niniejszym tomie czytelnik znajdzie opracowania kościołów, klasztorów i kaplic miasta Brześcia oraz 6 miejscowości z obszaru dawnego powiatu brzeskolitewskiego. Otwiera go historia Brześcia, zawierająca dzieje i problematykę artystyczną świątyń które zostały zniszczone lub przebudowane przez Rosjan podczas przekształcania miasta na twierdzę w l. 1833-1842 (kościoły zakonne z klasztorami Jezuitów, Brygidek, Trynitarzy, Dominikanów, Bernardynów, Bernardynek oraz świątynia szpitalna Księży Komunistów). Wg przyjętego w serii schematu osobno opracowano zachowane świątynie Brześcia (kościoły parafialne p.w. Podwyższenia Krzyża Św., kaplica w gimnazjum im. Romualda Traugutta, kościół par. p.w. Najśw. Serca Jezusowego na Kijówce, kościół garnizonowy p.w. Św. Kazimierza Królewicza – dawny kościół i klasztor Augustianów) oraz świątynie w miejscowościach Domaczewo, Małoryta, Rakowica, Raśna, Wołczyn, Wysokie Litewskie (kościół parafialny oraz kościół i klasztor Bonifratrów).
W numerze zaglądamy po raz kolejny za naszą południową granicę, tym razem skupiając się wyłącznie na problematyce szeroko rozumianej literatury nowomedialnej, czerpiącej inspirację z historycznych dokonań europejskiej awangardy i bez kompleksów eksperymentującej z najnowszymi technologiami.
Piszemy m.in. o:
kondycji czeskiej awangardy;
czeskim i słowackim liternecie (fora, serwisy, czasopisma);
filmie interaktywnym (Kinoautomat);
remediacji słowackiej literatury barokowej;
instalacjach poetyckich Michala Kindernaya;
sztuce generatywnej Jonašá Gruski.
Gwiazda to zjawisko kosmiczne, w każdej chwili może zderzyć się z większą gwiazdą albo zniknąć w czarnej dziurze
Sorry, ale tak mam. Od dłuższego czasu, ilekroć przeczytam jakaś książkę, trochę żałuję. Albo czasu, albo że sama tego nie napisałam. W przypadku Alicji po drugiej stronie lustra zdecydowanie to drugie. Alicja Resich-Modlińska, znana głównie z telewizji, udowadnia, że czego nie dopowie, nie tylko „dowygląda”, ale dopisze. Inteligentnie i dowcipnie. Jej teksty pamiętam jeszcze z dawnej, radiowej Trójki i literacko-satyrycznych „Szpilek”. A teraz – nie bójmy się banałów – są w jej książce prawdziwymi perełkami abstrakcyjnego, ponadczasowego humoru. Reszta zresztą też świetna.
Polecam.
Maria Alicja Czubaszek
Opowieści radiowe i telewizyjne – taki tytuł może zapowiadać pikantne donosy na temat „znanych i lubianych”, tu i ówdzie podlane sosem złośliwości i podejrzanego humoru. Tymczasem u Alicji R.M. donosów brak, humor jest lekki i finezyjny, obserwacje niezwykle trafne, a opowieści barwne i pełne autodystansu (chyba jest takie słowo, a jeśli nie, to i tak tu pasuje).
Bardzo przyjemne czytanie, zapewniam Panów i Panie.
Wojciech Mann
Alicja Resich-Modlińska – dziennikarka telewizyjna i radiowa, felietonistka, autorka tekstów humorystycznych. Debiutowała w Programie 2 Telewizji Polskiej jako prowadząca bloki programowe i wywiady oraz sobotnią „Telewizję Śniadaniową”. Równolegle współpracowała z satyrycznym tygodnikiem „Szpilki” jako autorka różnorodnych form literackich oraz kabaretem „Nie tylko dla orłów” w radiowej Trójce jako autorka i wykonawczyni. W „RadioMannie” prowadziła z Wojciechem Mannem Wywiady spod estrady. Współtworzyła i prowadziła pierwszy telewizyjny rozrywkowy talk-show „Wieczór z Alicją”. W pamięci telewidzów również zapisały się jej ekskluzywne wywiady z wybitnymi artystami i naukowcami z Polski i ze świata, „Bliskie Spotkania” oraz „Na Wyłączność”. Była pierwszą redaktor naczelną tygodnika „Gala”. W ostatnich latach pełniła funkcję szefowej pasma porannego telewizyjnej Dwójki „Pytanie na Śniadanie”. Obecnie można ją tam oglądać w humorystycznych przeglądach prasy robionych wspólnie z Marią Czubaszek zatytułowanych „Czubaszek na Śniadanie” i w wywiadach „Rozmowy z Alicją”. Jest laureatką trzech Wiktorów i licznych prestiżowych plebiscytów. Od wielu lat jest Mistrzynią Polski Dziennikarzy w Tenisie.
Kształtowanie współczesnej przestrzeni miejskiej to trzeci tom cyklu poświęconego współczesnej przestrzeni miejskiej (dwa poprzednie dotyczyły percepcji i wartościowania miasta), prezentujący interdyscyplinarny przegląd badań w tej dziedzinie podejmowanych głównie w ciągu ostatnich 10 lat. Autorami zamieszczonych w nim tekstów są zarówno praktycy (planiści, architekci, urbaniści, prawnicy), jak i akademicy (geografowie, socjologowie, historycy, ekonomiści, kulturoznawcy, etnografowie), reprezentujący najważniejsze ośrodki naukowe w Polsce. Zebrane w tej książce teksty obejmują szeroką problematykę: od interpretacji śladów przeszłości miast do współczesnej rewitalizacji ich przestrzeni, od użytkowania domeny konsumpcji do miejskiego kapitału społecznego, od planowania ulicznego detalu architektonicznego do urbanistycznego planowania strategicznego, od społecznej ewaluacji środowiska zurbanizowanego do konfliktów przestrzennych w mieście, od partycypacyjnych scenariuszy współdecydowania o zamieszkiwanym środowisku do zintegrowanego zarządzania w ramach świadomej polityki miejskiej. Czytelnik znajdzie w niej opracowania zarówno syntetyczne i przeglądowe (m.in. próby rekapitulacji dorobku historycznego, poświęconego fenomenowi miasta), jak i analityczne studia przypadku – zwłaszcza miast europejskich. Publikacja jest adresowana przede wszystkim do przedstawicieli dziedzin zajmujących się badaniami terenów zurbanizowanych oraz studentów tychże dyscyplin uniwersytetów, politechnik i wyższych szkół ekonomicznych, a także wszystkich zainteresowanych miastem i współczesnymi przeobrażeniami jego przestrzeni.
Niedługo po powołaniu do życia Organizacji Narodów Zjednoczonych narodził się pomysł stworzenia jednostki odpowiedzialnej za wspieranie współpracy międzynarodowej w dziedzinie kultury, sztuki i nauki, a także wzbudzanie szacunku dla praw człowieka bez względu na kolor skóry, status społeczny i wyznawaną religię. Inicjatywa podjęta przez Juliana Huxleya doprowadziła w konsekwencji do utworzenia w 1945 roku United Nations Educational, Scientific, and Cultural Organization (Organizacja Narodów Zjednoczonych do spraw Oświaty, Nauki i Kultury) – UNESCO.
Jednym z głównych zadań nowego stowarzyszenia stała się ochrona światowego dziedzictwa kulturalnego i przyrodniczego. W tym celu ustanowiono specjalną listę, na którą wpisywane są obiekty o unikatowym charakterze kulturowym bądź przyrodniczym – te szczególnie cenne i o wyjątkowych walorach, a także reprezentujące różnorodność kulturalną i bogactwo natury wszystkich regionów świata. Otoczenie ich opieką ma za zadanie ochronę przed zniszczeniem oraz zachowanie w możliwie niezmienionej postaci dla przyszłych pokoleń. Obecnie na Liście światowego dziedzictwa kulturalnego i przyrodniczego znajduje się 936 obiektów, w tym 725 kulturalnych, 183 przyrodniczych i 28 mieszanych, czyli kulturalno-przyrodniczych, w 153 krajach.
Niniejsza książka broni tezy o politycznym charakterze sztuki i wszelkich działań w kulturze oraz zakłada społeczne uwikłanie praktyk artystycznych między innymi wskutek nierówności płciowych, konfliktów klasowych, rasizmu czy homofobii.
Z Wprowadzenia Ewy Majewskiej
W „Zdeprawowanych modernistach” Jones odkrywa prawdziwe oblicze bohaterów dwudziestowiecznej kultury: Kinseya. Picassa, Freuda, Keynesa i innych. Odkrywa manipulacje i oszustwa, jakich się dopuszczali, promując swoje ideologie, które nie były niczym więcej, jak tylko wyrazem ich seksualnych obsesji. Ludzie, dla których seks stał się bogiem, byli nie tylko jego apostołami, ale również niewolnikami.
Rozpusta jest występkiem powszechnym, szczególnie w naszych czasach. W sferze intelektualnej jednak rzeczą kluczową jest proces transmutacji przewin w rozmaite teorie, a więc sytuacja, w której „intelektualista” występuje przeciwko zasadom moralności, a co za tym idzie, przeciwko prawdzie. Wszystkie współczesne „izmy” są wypadkową tej właśnie postawy. Wszystkie wyczerpują znamiona samousprawiedliwiania się. I wszystkie one najskuteczniej analizuje się z perspektywy wiedzy o niedostatkach moralnych ich twórców, orędowników i wyznawców.
Ze wstępu autora
E. Michael Jones (ur. 1948), amerykański pisarz, wykładowca, komentator, wydawca periodyku „Culture Wars”. W swoich publikacjach demaskuje nowoczesne ideologie, które pod hasłami emancypacji i wyzwolenia usiłują wprowadzić nowy rodzaj totalitarnej kontroli. W Polsce ukazały się jego książki: „Libido dominandi. Seks jako narzędzie społecznej kontroli” oraz „Gwiazda i krzyż”.
Zbiór ironicznych obserwacji codziennego życia, przeplatanych wspomnieniami i anegdotami. Znany reżyser, aktor, były dyrektor Teatru Muzycznego, człowiek o cynicznym podejściu do życia, ale o wielkim złotym sercu – zdaniem kolegów cyników, po raz kolejny zaskakuje czytelnika. Inteligentnie i z niezwykłym poczuciem humoru pisze kronikę „wypadków medialnych”, intryguje niedopowiedzeniami, prowokuje śmiałymi sądami, kontrowersyjnymi środkami wyrazu by na koniec zaskoczyć ciętą ripostą. Do książki dołączona jest płyta CD z opowiadaniem w wykonaniu autora.
W mieście śpiewy wiejskie kojarzą się z grupką kobiet, które na folklorach, weselach czy majówkach pod kapliczkami monotonnie śpiewają. Tyle widzimy, jadąc z miasta na daczę przez wieś. Prawda jest bardziej złożona, śpiewano w każdej sytuacji, od narodzin do śmierci. Śpiewano z radości i rozpaczy, i z nudy, żeby się zalecać i żeby zniszczyć przeciwnika, ośmieszyć go albo rozśmieszyć. Śpiewano pieśni historyczne, dydaktyczne, religijne, miłosne i błazeńskie. Były też ballady – odpowiedniki dzisiejszych tabloidów – o strasznych zbrodniach i cudach.
Dawało to pole do dużej kreatywności w wymyślaniu sposobów śpiewania. Inaczej śpiewały dziewczyny, inaczej kobiety, inaczej gospodarze, kawalerka, dzieci, no i są wreszcie tajemnicze śpiewy Dziadów – wędrownych żebraków, Dziadów – polskich trubadurów. Nieczęste są nagrania śpiewu muzykantów – od bębna czy basów. Skrzypkowie raczej nie śpiewali, koncentrując się na grze, ale mieli swoje sztuczki i kiedy chcieli zaśpiewać, to robili fermatę na jednym wysokim dźwięku i śpiewali.
Andrzej Bieńkowski
W książce znajdują się nagrania, fotografie archiwalne i z badań terenowych Andrzeja Bieńkowskiego.
Mijają epoki, nieustannie zmieniają się moda i style, a przedmioty i meble stylizowane na antyki stale zachwycają. Pudełko, talerz lub misa zdobione decoupagem można postarzyć, tworząc na nich siateczkę rys, taką, jaką czas pozostawia na przedmiotach ceramicznych, obrazach i na meblach.
Książka ta to przewodnik po środkach do postarzania przedmiotów. Opisano w niej sposoby tworzenia spękań delikatnych, rozległych, głębokich lub gęstych. Dzięki informacjom zawartym w książce dowiesz się, jak patynując przedmiot, dodać mu lat. Wszystkie etapy pracy opisano krok po kroku i zilustrowano kolorowymi zdjęciami.
Kto wie, być może odkryjesz w sobie zdolności artystyczne...
Wiedza o sposobie istnienia i funkcjonowania obrazów we współczesnej kulturze epoki nowych mediów nie doczekała się jeszcze u nas ujęcia monograficznego. Taką lukę wypełni książką Piotra Zawojskiego. Autor daje nowatorski wgląd w pole twórczych zastosować cyfrowych technologii obrazowania. Dostarcza poręcznych narzędzi i strategii opisu owych procesów i zjawisk.
Książka dotyczy zagadnienia audiowizualności w epoce powszechnej digitalizacji procesów kreacji, postprodukcji i dystrybucji obrazu(ów). Autor porusza się zatem w kręgu wyznaczonym przez wiedzę o kulturze, estetykę i wiedzę o sztuce. Dyskurs teoretyczny wpisuje Autor za każdym razem w twórczość artystów wkraczających w określoną domenę cyfrowości jako formę „nowej wizualności”. Książka będzie atrakcyjną lekturą dla szerokiego kręgu odbiorców, zainteresowanych nie tylko kulturą audiowizualną, ale szeroko rozumianą sztuką i kultura współczesną. Służyć też będzie studentom uniwersyteckich kierunków humanistycznych i społecznych, przede wszystkim na wydziałach filmoznawstwa, historii sztuki, estetyki, kulturoznawstwa i socjologii kultury oraz na uczelniach artystycznych i filmowych, gdzie multimedia stają się obecnie najbardziej oblężonymi i coraz częściej uruchamianymi specjalnościami.
W książce w całości przytoczono i szczegółowo przeanalizowano dwa unikatowe i komplementarne źródła spisane przez ks. Jana Karola Lipowieckiego, dokumentujące remont i rozbudowę cerkwi w Szczebrzeszynie, którymi kierował on w latach 1777–1789. Lipowiecki prowadził nie tylko szczegółowe rachunki, ale także kronikę, gdzie w bardzo emocjonalny sposób przedstawił swój udział w tych pracach.
W publikacji omówiono wcześniejsze dzieje cerkwi, jej formy architektoniczne oraz wyposażenie, ze szczególnym uwzględnieniem siedemnastowiecznej ikony Hodegetrii. Ponadto książka zawiera wiele informacji na temat dziejów Kościoła wschodniego pod koniec XVIII w., a także codziennego życia w prowincjonalnym mieście galicyjskim po pierwszym rozbiorze.
Książka, na przykładach opakowań w możliwie najszerszym zakresie form i materiałów, wyczerpująco opisuje cykl życia opakowania - od etapu projektu i produkcji, poprzez dystrybucję i sprzedaż detaliczną, aż po jego utylizację.
Pośród ogółu kościołów sanktuarium wyróżnia się rozbudowanym kultem patrona, niekiedy pozostającym w związku z objawieniem, które nastąpiło w danym miejscu; nadaniem szczególnego wyrazu jego wizerunkowi; specyficznym ceremoniałem; a także opowieściami o uzdrowieniach i cudach. Od początków kultury ludzie wyróżniali miejsca, w których objawiało się sacrum. Wyznaczano je na podstawie mitów opowiadających o legendarnych kolebkach rodów, plemion, narodów, bądź znaków - niezliczonych legend o objawieniu się woli Bożej w danym miejscu, szczególnie związanych z widzeniami i cudownymi obrazami. Z biegiem czasu niektóre z nich stały się miejscami szczególnego kultu Chrystusa, a także Matki Boskiej lub świętych patronów. Takie świątynie szczególnie powiązane z konkretnym kultem przyjęto nazywać sanktuariami. Prezentowany album ma na celu pokazanie właśnie takich miejsc w Polsce, ich piękna oraz historii.
Tego jeszcze nie było! Autorska książka Józefa Wilkonia zilustrowana rzeźbami psów.Józef Wilkoń od lat maluje i rzeźbi zwierzęta. W swych pracach świetnie potrafi uchwycić ich naturę. Książka ""Psie życie"" jest bardzo osobista.To wzruszający monolog psa, zilustrowany charakterystycznymi rzeźbami Wilkonia. Widzimy psy różnych ras, jamniki, wilczury, sznaucery i kundelki. Mimo że wyrzeźbione są w drewnie, patrzą na nas jak żywe. ""Mówię co ciebieja piestwój największy przyjaciel (...) Nie zostawiaj mnie samego na długoBez ciebie zdziczeję jak Dingo (...)Strach pomyśleć,jakie byłobybez ciebiemoje psie życie"". Czasem mówimy, że pies jest przyjacielem człowieka, a człowiek jego panem. Pies jest w swojej miłości i przywiązaniu wierny, z człowiekiem bywa różnie. W książce ""Psie życie"" Józef Wilkoń przypomina nam, że powinniśmy być odpowiedzialni za to, co oswoiliśmy.
Kanon sztuki filmowej. Jak każdy wybór może wydawać się dyskusyjny. Jednak znajdują się tutaj omówienia najważniejszych filmów, które powinien zobaczyć każdy. Jest to kolejne, zaktualizowane wydanie książki, która cieszy się ogromnym powodzeniem u czytelników już od wielu lat.1001 filmów, które musisz zobaczyć to wspaniały przewodnik po świecie kina. Po przeczytaniu zajmującego artykułu, dogłębnie omawiającego temat dzieła, którego się nie widziało, człowiek ma ochotę natychmiast biec do wypożyczalnie po ten film. /Dallas Morning News/
Książka przedstawia na europejskim tle porównawczym polski ideał osobowości, wcielony w figurę Herosa oraz ukazuje aktualność dramatów Słowackiego, które eksponują bliską współczesnemu odbiorcy problematykę maski i roli.
Szkice Zbigniewa Mikołejki dotyczą spraw różnorodnych, ale zawsze zaskakują świeżością i głębią spojrzenia. Kiedy pisze o sobie, o dojmującym poczuciu przemijania, nie czyni tego, by zamartwiać się nieuchronnością śmierci, ale wprost przeciwnie – by opowiedzieć o początku wszelkiego istnienia. Potrafi dokonać erudycyjnej analizy biblijnych opisów gwałtu, by zaraz potem napisać o tym, co kryje się za sprawą Josefa Fritzla, a także o przemilczanym antysemityzmie Mircei Eliadego.
Czy zatem – trzeba teraz postawić to pytanie – Eliade był antysemitą? W potocznym tego słowa znaczeniu, które bezpośrednio prowadzi do prześladowań i przemocy, oczywiście nie. Myślę nawet, że tego rodzaju antysemityzm napełniał go odrazą. Antysemityzm Eliadego sięgał więc, podobnie jak było to u Juliusa Evoli, Giovanniego Gentilego i innych faszystów włoskich, w sferę idei, w sferę ducha.
Fragment
Niezależnie od tego, czy opisuje obrazy tajemniczego malarza (a właściwie – zdradźmy to – dwóch artystów skrytych pod wspólnym pseudonimem Monsu Desiderio), czy wskazuje antyżydowskie wątki w różnych czasach i miejscach, czy też zabiera nas do maleńkiej, urokliwej Krajenki, zawsze szuka tego, co pozostając wyjątkowym i niepowtarzalnym, okazuje się uniwersalne. Czy uniwersalność ta jest cechą zjawisk i rzeczy, czy też nadaje ją im wiedza i wszechstronność Mikołejki?
Warszawa lat trzydziestych XX wieku była miastem z pogranicza przeszłości i nowoczesności. Jeszcze świeciły w niej latarnie gazowe, a po kocich łbach jeździły dorożki, wozy towarowe ciągnięte przez perszerony, w większych ulicach hałasowały tramwaje. W tę przeszłość wjeżdżały automobile, sygnalizując swoją obecność dźwiękiem trąbek. Chodniki wypełniał tłum przechodniów, obok ludzi ubranych bogato widziało się kobiety w chustach na głowie, mężczyzn w czapkach maciejówkach, brodatych żydów w chałatach. Architektura Warszawy tamtych lat prezentowała się imponująco. Profesor Marek Kwiatkowski, były dyrektor Łazienek Królewskich i znakomity varsavianista, poznawał miasto już jako mało chłopiec, chodząc na spacery z rodziną. Dzisiaj swoją imponującą wiedzą dzieli się z czytelnikiem, zabierając go na spacer po nieistniejących już zakątkach i ulicach, opowiadając historie domów ukryte w archiwaliach i historie mieszkających w nich ludzi. Jego gawędy o Warszawie to piękna rekonstrukcja dawnej Warszawy, jej ulic, placów i budynków, po których pozostał ślad jedynie na fotografii lub rysunku.
W drugim tomie prezentującym myśl filmową naszych południowych sąsiadów Czytelnik znajdzie szkice teoretyków skupionych wokół Praskiego Koła Lingwistycznego oraz ich kontynuatorów (Jan Mukařovský, Jan Kučera, Roman Jakobson), teksty powstałe w związku z ekspansją kina nowej fali (Vratislav Effenberger, Jaromil Jireą), a takźe wypowiedzi młodszego pokolenia filmoznawców (Vlastimil Zuska, Petr Mareą). Teksty napisane na przestrzeni blisko 75 lat pozwalają prześledzić ewolucję myśli filmowej pod wpływem zmieniających się nurtów w europejskim kinie oraz modnych koncepcji badawczych. Dają równieź moźliwość przyjrzenia się rozmaitym zagadnieniom, jak język i estetyka filmu, związki X muzy z źyciem społecznym oraz innymi tekstami kultury.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
