W tej strefie zapraszamy czytelników tak zwane artystyczne dusze po książki z kategorii Sztuka. Polecamy szereg publikacji o sztuce i jej historii,ciekawostki i portfolia artystów, eseje, albumy, książki o malarstwie, rzeźbiarstwie, architekturze oraz histoii fotografii. Biografie ciekawych artystów, książki i powieści przedstawiające fascynujące losy malarzy i osób uwiecznianych na obrazach. W tym dziale tylko ksiązki ze sztuka w tle.
Książka przedstawia dziewięć tradycji widowiskowych z południowych Indii, ze stanów Kerala, Karnataka i Tamilnadu. Tradycje te to bhuta, tejjam, mudijettu, padajani, bhagawata mela nataka, kudijattam, krysznanattam, kathakali i jakszagana. Praca Krzysztofa Renika prezentuje rezultaty wypraw badawczych, prowadzonych przez autora w południowych Indiach w latach osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych.
Opowieść o sposobie przedstawiania widowisk uzupełniona została rozmowami z ludźmi, którzy w czasie widowiska zakładają kostiumy i pełnią role kapłanów lub aktorów. Omówienia wszystkich przedstawionych w książce tradycji widowiskowych dopełniają krótkie informacje o tym, gdzie widowiska te można współcześnie zobaczyć.
Jest to pierwsza tego typu publikacja na polskim rynku wydawniczym i stanowi swoistą kontynuację pracy tego samego autora „Kathakali - sztuka indyjskiego teatru”.
Shunga-netsuke to miniaturowe rzeźby, spełniające zarówno dekoracyjną, jak i praktyczną rolę w tradycyjnym stroju japońskim. Ich erotyczna tematyka określana mianem "obrazów wiosny", jest częścią japońskiej tradycji Ukiyo-e, co należy tłumaczyć jako "obrazy przepływającego świata", gdzie poprzez kontemplację rzeczywistości można było oderwać się od jej problemów, a skupić na ulotnych niekiedy przyjemnościach, które niesie. Seks w Japonii nie należał nigdy do grzesznej sfery manifestacji ludzkich emocji, wręcz przeciwnie - był czymś jak najbardziej naturalnym, związanym z rozkoszą cielesną i przyjemnością duchową.
Poradnik przeznaczony dla kolekcjonerów, antykwariuszy, dekoratorów wnętrz, stylistów i wszystkich miłośników art déco. Prezentuje meble, tkaniny i inne przedmioty art déco dostępne w Polsce w sprzedaży antykwarycznej. Czytelnik znajdzie tu informacje o cenach, porady, gdzie i jak kupować, o czym pamiętać, czego się wystrzegać. Autorka jest historykiem sztuki i właścicielką galerii specjalizującej się w meblach art déco.
Kolejny tom z serii 'Leksykon – historia, sztuka, ikonografia', w którym zostały opisane najważniejsze techniki artystyczne oraz pochodzenie i zastosowanie popularnych materiałów używanych przez twórców rysunku, grafiki, malarstwa i rzeźby. Dużą cześć książki poświęcono sztukom stosowanym lecz nie wszystkim między innymi zaprezentowane zostały mozaika, inkrustacja i intarsja, ceramika, szkło. Ostatni rozdział daje pokrótce wgląd w sposoby działania w sztuce współczesnej. Celem tej książki jest pokazanie procesu powstawania dzieł sztuki, ujawnienia ich ukrytego, wewnętrznego życia, a tym samy dostarczenie czytelnikowi kolejnego klucza do zrozumienia historii sztuki.
Wawel widziany oczami Jana Bułhaka. Niezwykłe, inspirowane grafiką i malarstwem zdjęcia wybitnego fotografa, twórcy polskiej fotografii artystycznej, współzałożyciela i posiadacza legitymacji członkowskiej nr 1 ZPAF. Wykonane w roku 1921 podczas pobytu w Krakowie fotografie wawelskie ukazują to miejsce w harmonijnej całości i intrygującym szczególe.
Wiersze i rysunki Guntera Grassa z "Ostatnich tańców", wydanych w rok po głośnym "Idąc rakiem", od razu stały się w Niemczech doniosłym wydarzeniem artystycznym. Przez pryzmat tańca autor spogląda na koleje własnego życia, na losy swego pokolenia, na zmieniające się czasy, na uroki i okropności otaczającego świata. Taniec to w wierszach Grassa kwintesencja życia, ruch, rytm, żywioł, to bliskie sąsiedztwo opisywanych z wielką śmiałością miłosnych uniesień.
Zawsze obecna, ale ciągle inna, zmienia się w zależności od pory roku i na przestrzeni lat, ale ciągle świadczy o indywidualności swojego właściciela. Jest widzialnym znakiem życia, a więc samym życiem. Nic, co ludzkie, nie jest tak wyraziste i fascynujące, i może właśnie dlatego tak mało ciągle o niej wiemy i tak słabo rozumiemy funkcje, które pełni. Czym zatem jest twarz? Czy objawia się tylko w kontakcie z innymi twarzami i nie istnieje sama dla siebie? Czy jest tylko wyrazem komunikacji i międzyludzkich relacji? I czy to w ogóle nie ironia, a może nawet absurd, aby mówić o historii twarzy, skoro każda z miliardów ludzkich twarzy ma własną intymną historię? Odpowiedzi na te i podobne pytania sprawiają, że najnowszej książki Hansa Beltinga nie sposób postawić w jednym szeregu z innymi „historiami twarzy” czy „historiami portretu”. Faces zaczynają się opisem masek z epoki kamiennej, a kończą na analizie twarzy produkowanych przez nowoczesne massmedia. W maskach teatralnych i mimice aktora, w fotografii, filmie, sztuce dawnej i współczesnej Belting odkrywa próby opisu życia twarzy, którą uważa się za siedlisko jaźni. Owo życie jawi się jednak jako nieprzedstawialne, pozostaje odporne na wszelkie normy i stereotypy.
"Sztuka koloru" to najważniejszy podręcznik na temat teorii koloru XX wieku.
Johannes Itten to legendarny mistrz szkoły Bauhausu, wielki indywidualista, artysta, mistyk koloru, nauczyciel i teoretyk sztuki. Fascynował się kultem ognia, praktykował medytację i był wegetarianinem. Budził rozbawienie otoczenia swym ekscentrycznym ubiorem i wyznawaniem kultu Mazdaznana.
Światową sławę przyniósł mu autorski program nauczania (tzw. kurs
wprowadzający) opracowany i wdrożony w Bauhasie w latach 1919-1923, który stał się podstawą wielu nowoczesnych metod nauczania w szkołach artystycznych. Celem jego programu był rozwój osobowości twórcy. Itten zachęcał studentów, by nie kopiowali dzieł sztuki, jak to było w zwyczaju tradycyjnych uczelni artystycznych, lecz kierowali się subiektywnymi odczuciami i kreatywnością. Jego kurs składał się z trzech części: studia natury i materiałów wraz z teorią formy i koloru, analiza dawnych mistrzów i rysunek z natury.
Itten opuścił Bauhaus w wyniku konfliktu z Walterem Gropiusem, który chciał zupełnie inaczej ukierunkować program nauczania w szkole, to znaczy kładąc nacisk raczej na technologię produkcji, niż na osobisty rozwój artystyczny.
Nawet dla tak nowatorskiej szkoły jak Bauhaus, Itten był zbyt daleko idącym prekursorem. Niewątpliwie jednak wywarł trwały wpływ na nauczanie zasad projektowania i rozwój teorii koloru.
W książce Sztuka koloru Itten rozszerzył i opisał zagadnienia teorii, filozofii i harmonii barwy.
Nowa moda w natarciu!!!
Kolejna porcja rozrywek umysłowych dla dużych dzieci. Połącz kropki (może być ich nawet 1000!), a w nagrodę otrzymasz wspaniały rysunek. Czy potrafisz narysować wieżę Eiffla i katedrę Notre Dame? A „Słoneczniki” Van Gogha i „Dziewczynę z perłą” Vermeera? Teraz to nie będzie trudne! Najwspanialsze dzieła sztuki i słynne budowle, piękne krajobrazy i niezwykłe zwierzęta, kultowe sceny z filmów i zdumiewające maszyny. Połącz kropki i daj się zaskoczyć. Gotowy rysunek możesz pokolorować i powiesić na ścianie. UWAGA – silnie uzależniające! Książki z perforowanymi kartkami – łatwe do oderwania.
Nowa moda w natarciu!!!
Kolejna porcja rozrywek umysłowych dla dużych dzieci. Połącz kropki (może być ich nawet 1000!), a w nagrodę otrzymasz wspaniały rysunek. Czy potrafisz narysować wieżę Eiffla i katedrę Notre Dame? A „Słoneczniki” Van Gogha i „Dziewczynę z perłą” Vermeera? Teraz to nie będzie trudne! Najwspanialsze dzieła sztuki i słynne budowle, piękne krajobrazy i niezwykłe zwierzęta, kultowe sceny z filmów i zdumiewające maszyny. Połącz kropki i daj się zaskoczyć. Gotowy rysunek możesz pokolorować i powiesić na ścianie. UWAGA – silnie uzależniające! Książki z perforowanymi kartkami – łatwe do oderwania.
Kolejne propozycje z serii Kolorowy trening antystresowy!
Doskonały sposób na odstresowanie! Piękne, wyszukane ilustracje do kolorowania. Malowanie i kolorowanie to świetna zabawa, rozwijająca zdolności plastyczne, manualne i wyobraźnię. Dla osób dorosłych może okazać się wspaniałym pomysłem na odreagowanie stresów. Dostępne różne warianty: różnorodny zakres tematyczny, ilustracje czarno-białe lub częściowo kolorowe, zróżnicowane formaty, oprawy.
Bestseller i nowy trend za granicą!
Najciekawsze kobiety swojej epoki: Agnieszka Osiecka, Małgorzata Braunek, Kalina Jędrusik, Elżbieta Czyżewska w opisie najpoczytniejszego polskiego autora biografii. W Złotej kolekcji Sławomira Kopra czytelnik znajdzie nowe, nieznane szczegóły z życia bohaterek. Fascynująca lektura i dla fanów twórczości tego autora, i dla tych, którzy po raz pierwszy sięgną po jego książkę.
Michał Jan Lutostański – socjolog, doktor nauk społecznych i absolwent Interdyscyplinarnych Studiów Doktoranckich w Szkole Wyższej Psychologii Społecznej w Warszawie. Jego działalność naukowa skupia się na młodzieży oraz muzyce. Pracownik instytutu badawczego TNS Polska, gdzie zajmuje się ilościowymi badaniami konsumenckimi. Członek Polskiego Towarzystwa Badaczy Rynku i Opinii. Autor wielu publikacji oraz wystąpień konferencyjnych. Zdobywca I miejsca w Konkursie o Nagrodę Publiczności na Najlepsze Wystąpienie podczas XIV Kongresu Badaczy Rynku i Opinii 2013 r.
Punk’s not dead. Stare hasło, które pamiętam z koncertów sprzed trzydziestu lat, powraca echem, gdy czytam książkę doktora Michała Jana Lutostańskiego. Przy czym zawołanie to odnosi się nie tylko do punk rocka, lecz także subkultur młodzieżowych jako takich.
Książka Lutostańskiego była dla mnie podróżą sentymentalną, przywołującą z pamięci to i owo. W kulturze, która zwykła traktować to, co zdarzyło się przed pięciu laty, jak zamierzchłą, paleolityczną niemal przeszłość, jest to cenne i znaczące. Po prostu.
Mariusz Czubaj
profesor Szkoły Wyższej Psychologii Społecznej w Warszawie
Brzydkie słowa, brudny dźwięk to efekt kilkuletnich prac empirycznych nad subkulturami młodzieżowymi w Polsce. Pierwsza jej część dotyczy przyjętego modelu komunikacyjnego między muzykami a słuchaczami w tychże grupach oraz zastosowanej triangulacji metodologicznej. Druga skupia się na nadawcach oraz analizie przekazu w piosenkach ośmiu zespołów. Trzecia zaś kładzie nacisk na słuchaczy w subkulturach z uwzględnieniem stworzenia modeli idealnych ich członków, a kończy się odtworzeniem modelu łączącego nadawców i odbiorców przekazu komunikacyjnego.
Książka ta ma na celu ukazanie kluczowej roli, jaką w subkulturach odgrywa muzyka; może zainteresować nie tylko socjologów, lecz także kulturoznawców, muzykologów czy medioznawców.
„Pierwszy raz zobaczyłem to cudo niedługo po wojnie, u Dziadków w Gliwicach”. Pewnego dnia dziadek radio „kupił. Zainstalował. Włączył. Zaczęło grać i gadać na przemian. Wkroczyłem w inny świat”.
O przygodzie autora z radiem jest ta książka, o fascynacji która trwała - uwzględniwszy dziecięcy wiek inicjacji - ponad pięćdziesiąt lat. W tej barwnej, czasem jędrnej, zawsze zabawnej opowieści znajdziemy też mnóstwo anegdot i dygresji odnoszących się do pozaradiowego świata, życia w Peerelu, przypominających ludzi radia i estrady, historyjki o potyczkach z cenzurą, o „technikach” radiowych potwierdzających starą prawdę, że Polak potrafi. A wszystko to bogato ilustrowane zdjęciami i rysunkami autora (wszak to też jedna z jego profesji).
„John Densmore dzieli się z czytelnikami swoimi wnikliwymi obserwacjami na temat tego niesamowitego okresu – rockowego labiryntu lat 60.
– i czyni to z rozbrajającą szczerością i szacunkiem dla prawdy”.
Bill Graham
„Lektura obowiązkowa dla wszystkich, którzy interesują się The Doors oraz sceną rockową końca lat 60.”.
„Variety”
„Riders On The Storm jest rzadkością w literaturze muzycznej – to relacja naocznego świadka, spisana jego własną ręką”.
„Boston Herald”
„Niekiedy prozaiczne, ale zawsze ujmująco szczere wspomnienia Johna Densmore’a, zdają się wypływać z gwałtownej i niemalże obsesyjnej potrzeby katharsis. Nie szczędząc ironii i szczegółowych opisów zdarzeń, Densmore przedstawia historię najważniejszych lat The Doors”.
„The Washington Post”
„Książka odsłania nie publikowane dotąd szczegóły burzliwego związku Densmore’a z Morrisonem”.
„Goodtimes”
„Riders On The Storm to pasjonujące wspomnienia, które na długo zapadają w pamięć”.
„Philadelphia City Paper”
„Nieodzowna lektura dla fanów tej jednej z najbardziej oryginalnych i kontrowersyjnych grup rockowych w historii”.
„Publishers Weekly”
„Riders On The Storm to bezcenne świadectwo z pierwszej ręki – nie tylko o grupie The Doors”.
Cztery sezony Latającego Cyrku Monty Pythona w telewizji i Internecie, filmy i rozmaite solowe projekty – wszystko to złożyło się na globalną (także polską!) popularność tych nieposkromionych Brytyjczyków.
Monty Python przedstawiał poważne zagadnienia w absurdalny sposób, dla równowagi traktując głupie tematy ze śmiertelną powagą. Filmy Monty Pythona są skarbnicą erudycyjnych żartów, dotyczących tematów tak odległych jak Mord w Katedrze T.S. Eliota (nawiązanie do tego dzieła znajduje się w parodii programu dla odchudzających się) czy łacińska gramatyka (objaśniana przez pewnego centuriona żydowskiemu buntownikowi malującemu na murach antyrzymskie napisy).
Książka amerykańskich montypythonistów to przyjemna, zabawna lektura, niepostrzeżenie dostarczająca mnóstwo kontekstu, dzięki któremu staje się jasne, że żarty Monty Pythona były nie tylko śmieszne, ale i trafnie komentowały bieżącą sytuację społeczną i polityczną.
Stanowi nieocenioną pomoc dla wielbicieli, badaczy i widzów, którzy chcieliby w pełni pojąć niepojmowalny humor Monty Pythona. Ni!
Szalony i zarazem całkiem poważny przewodnik po Cyrku Monty Pythona
Typografia równie bogatym źródłem wiedzy o kulturze jak gastronomia"" - znamy polską literaturę, polskie filmy, malarstwo, muzykę - czy istnieją jednak polskie litery? A jeśli tak, to czym różnią się od pism zaprojektowanych we Francji czy Niemczech?Krytyczka dizajnu Agata Szydłowska oraz projektant i typograf Marian Misiak w pasjonujący sposób przybliżają najciekawsze zjawiska z historii polskiej typografii. Pierwsze na świecie druki cyrylicą, najpopularniejszy krój pisma w Izraelu, światowa kariera Solidarycy - to tylko kilka nieznanych, a fascynujących zjawisk z liczącej ponad pięćset lat historii polskiej typografii, które autorzy w barwny i przystępny sposób opisują w bogato ilustrowanej książce
Książka zawiera najważniejsze informacje dotyczące radia publicznego w Europie, które pozwalają zarówno na opis, jak i analizę kondycji tego medium na naszym kontynencie. Użycie określenia radio publiczne od razu informuje o tym, że chodzi tu o demokratyczną część Europy, a nie cały kontynent, ponieważ w wielu krajach niedemokratycznych nadal działają media państwowe, co zupełnie inaczej sytuuje je w stosunku do władz.Ponadto użycie @ w tytule sugeruje, że nie da się dzisiaj omawiać i analizować jakiegokolwiek medium bez uwzględnienia roli, jaką odgrywa internet. Radio nie jest tu wyjątkiem.Według Autora książka jest przeznaczona przede wszystkim dla ludzi radia, ludzi pracujących w tym medium, jak również dla osób, które to medium badają. Moim zdaniem ważnym adresatem tej książki są także studenci dziennikarstwa i dziedzin pokrewnych. Oceniając bardzo wysoko wartość książki, pisanej z perspektywy nadawcy i właściciela mediów, należałoby życzyć sobie wydania książki o podobnej objętości i rozmaitości podejmowanych zagadnień, która byłaby napisana z perspektywy odbiorcy. Myślę, że byłoby to bardzo dobre dopełnienie wiedzy na temat radia jako medium.z recenzji prof. dra hab. Michała Gajlewicza, Społeczna Akademia NaukDr hab. Stanisław Jędrzejewski, prof. ALK ukończył Instytut Socjologii na Uniwersytecie Warszawskim i studia MBA w Międzynarodowym Centrum Zarządzania UW. Od 2008 r. wykłada w Akademii Leona Koźmińskiego. W latach 19891990 był wiceprzewodniczącym Komisji ds. Reformy Polskiego Radia i Telewizji. Od 1990 do 1993 r. był dyrektorem programowym Polskiego Radia, a następnie w latach 19941998 członkiem zarządu Polskiego Radia S.A. W latach 20032005 był dyrektorem Programu I Polskiego Radia, a w 2005 r. członkiem Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji. W latach 20112014 pełnił funkcję przewodniczącego rady nadzorczej Polskiego Radia S.A. W latach 19952007 był wiceprzewodniczącym i członkiem Komisji Radiowej EBU (European Broadcasting Union) w Genewie. W latach 20092011 pracował w Communication and Society Research Centre University of Minho w Bradze, w Portugalii. W latach 20062012 był wiceprzewodniczącym Sekcji Badań nad Radiem ECREA (European Communication Research and Education Association). Członek rad redakcyjnych periodyków Radio Journal. International Studies in Broadcast & Audio Media, Central European Journal of Communication oraz Nowe Media.Autor książek i artykułów z socjologii mediów, badań nad masowym komunikowaniem i zagadnień radia, m.in. Radio w komunikacji społecznej oraz Radiofonia publiczna w Europie w erze cyfro
Ta książka to opowieść o orkiestrze symfonicznej, dźwiękach, muzykach i poszukiwaniu swojego miejsca w grupie. Jesteśmy tuż przed rozpoczęciem koncertu, w momencie strojenia instrumentów. Rozpoczyna obój, a do jego dźwięku dostrajają się pierwsze skrzypce, potem klarnet, flet, fagot, trąbka, róg i wszystkie pozostałe instrumenty. Początkowy chaos dźwiękowy i trudne relacje pomiędzy indywidualnościami, jakimi są artyści stopniowo przemieniają się w piękną muzykę. Książka ma wysoką wartość edukacyjną i artystyczną. Brawurowe ilustracje doskonale ukazują dźwięk i rytm w formie graficznej. Książka zdobyła wiele nagród: w Polsce, Austrii, Niemczech i we Włoszech.
Styl gotycki zaczął rozwijać się w drugiej połowie XII wieku. Był to czas dynamicznych przemian obejmujących całą Zachodnią Europę. Przede wszystkim rozwijały się miasta oraz kształtowało i konsolidowało mieszczaństwo. W efekcie zmienił się również charakter sztuki, która - niczym czuły barometr odzwierciedlała pragnienia i dążenia człowieka średniowiecza. Monstruosa e barbara (potworna i barbarzyńska) - tak rozmiłowani w powściągliwym klasycznym pięknie Włosi określali architekturę, która po stylu romańskim rozwinęła się w Europie Zachodniej, czyli na ziemiach w przeszłości nawiedzanych przez barbarzyńskich Gotów. Architekturą gotycką nazwał ją żyjący w XVI wieku Giorgio Vasari, autor pierwszego dzieła o historii sztuki.Wbrew pozorom to nie Goci stworzyli ten styl wykształcił się on we Francji, wraz z lokowaniem przez monarchów ośrodków miejskich. W każdym z nich najważniejszą budowlą był kościół sytuowany na placu targowym oraz budynek władz administracyjnych, a w głównych miastach regionu katedra i wspaniały ratusz. Miejskie katedry gotyckie wznoszono dziesiątki lat, czasem nawet kilka stuleci, gdyż w przeciwieństwie do kościołów romańskich fundowanych przez panów feudalnych i bogate opactwa środki na budowę zazwyczaj pochodziły z kasy miejskiej i zbiórki wśród mieszczan. W gotyckich katedrach znalazły odzwierciedlenie wszystkie procesy i nowe tendencje zmieniające oblicze Europy. Świątynie te miały tak ogromne znaczenie dla miast i ich obywateli, że nie będzie przesadą nazwanie okresu panowania stylu gotyckiego epoką katedr.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
