Szybka i prosta joga: asany dla każdego, o każdej porze dnia i w każdym miejscu W książce przedstawiono kilkadziesiąt 5-minutowych ćwiczeń jogi, które bez wcześniejszych przygotowań można w każdej chwili i miejscu włączyć do codziennego życia, by ograniczyć stres, poprawić nastrój i dodać sobie energii. Proste, przedstawione krok po kroku ćwiczenia dla osób w każdym wieku, kondycji fizycznej i prowadzących różny tryb życia Asany, które można wykonać wszędzie - w parku, przy biurku, w samolocie lub w łóżku tuż przed zaśnięciem

"Jak żyć? To z pozoru proste pytanie Agnieszka Drotkiewicz zadała dziesięciu różnym osobom. Usłyszała dziesięć różnych życiorysów, dla których osią jest czy była praca, sztuka, religia, natura. Dziesięć opowieści o pomyłkach, ślepych zaułkach, ale i wielkich odkryciach, olśnieniach, prowadzących do głębszego i lepszego zrozumienia tego, co w życiu ważne. O sprawach drobnych i fundamentalnych, o przełomowych wydarzeniach i spotkanych na drodze ludziach. A nade wszystko o zadanej nam na całe lata pracy dojrzewania. Rozmowa jest według mnie jedną z największych wartości, a zarazem jedną z największych przyjemności w życiu. Agnieszka Drotkiewicz Nikt nie powie sobie: 'A, będę żył bezsensownie!'. Być może wyjdę teraz na kogoś, kto się opowiada za przebrzmiałym już doświadczaniem świata, czy też sposobem bycia. Ale naprawdę myślę, że potrzeba samoogarniania się, rozumiana głębiej niż w duchu codziennej pielęgnacji; potrzeba spoglądania na siebie, jak na kogoś 'innego' - może nam przynosić odrobinę pewności. prof. Roch Sulima, fragment książki Musimy się zdobyć na pokorę, przyznać, że nic nie wiemy. Strasznie trudno to zrobić po trzydziestce i czterdziestce, ale jeszcze trudniej zrobić to zaraz po studiach. Wtedy dopiero nam się wydaje, że wszystko wiemy! Wtedy mamy dopiero poukładane, wtedy rzucamy się z motyką na słońce. Monika Richardson, fragment książki Camus wyobrażał sobie Syzyfa jako człowieka szczęśliwego. Ale to nie jest szczęście kogoś pozbawionego wiedzy o własnych ograniczeniach, kogoś, kto nie zna swojego losu. Wręcz przeciwnie, szczęście Camusowskiego Syzyfa rodzi się ze znajomości trudnego losu, z niego rodzi się też honor, poczucie własnej wartości Syzyfa. Basil Kerski, fragment książki

Przekład z języka niderlandzkiego Ewa Jusewicz-Kalter Przyjęło się mówić, że na starość pamięć płata figle. To prawda. Z wiekiem zapominamy o sprawach codziennych, ale jednocześnie ze zdumiewającą ostrością przypominamy sobie szczegóły z odległej już młodości. Czy tego chcemy, czy nie, zapominanie nieodmiennie towarzyszy starości, a gdy jedne fakty umykają, inne porwracają z barwną i szczegółową, a czasem natrętną intesywnością. Douwe Draaisma tłumaczy, dlaczego pogarszająca się pamięć nie powinna nas dziwić ani przerażać. W końcu, jak mawiał Konfucujusz, i tak nawet "najbardziej wyblakły atrament jest lepszy niż najwspanialsza pamięć". Autor dowartościowuje starość jako czas prawdziwej, dojrzałej mądrości. Jednocześnie pokazuje, jak głęboko zakorzenione są w kulturze krzywdzące stereotypy dotyczące podeszłego wieku. Draaisma unika medycznego żargonu, pisze z pasją i udowadnia, że naukowa książka może być fascynującą lekturą. "Czy w miarę starzenia stajemy się innymi ludźmi? Czy nasze wspomnienia zgadzają się z rzeczywistością? Dlaczego po upływie trzydziestu lat na to samo pytanie dotyczące naszej przeszłości udzielamy innej odpowiedzi? Pamięć, wspomnienia, błędne ścieżki w labiryncie czasu ? w tym gąszczu dobrze jest mieć tak mądrego i błyskotliwego przewodnika, jak Douwe Draaisma. Potrafi on oddzielić sens od nonsensu w książce, która wcześniej czy później dotyczy nas wszystkich, a przy tym, dzięki wielu przytoczonym przypadkom i przykładom, jest fascynująca, a czasem wzruszająca. Nie każdemu jest dana taka umiejętność łączenia wiedzy z kunsztem pisarskim". Cees Nooteboom

Oto niezwykła książka poświęcona odchudzaniu. Dlaczego niezwykła? Bo nie zawiera cudownych diet, a jedynie cudownie proste rady: ruszaj się więcej, licz kalorie! Autor – dietetyk, biegacz, triathlonista – podpowiada, jak dzięki aktywności fizycznej pozbyć się kilogramów. Wyjaśnia, jak w łatwy sposób zapanować nad apetytem, kontrolować jadłospis, wybierać jedzenie o najwyższej jakości. Tłumaczy, dlaczego diety niskotłuszczowe, wysokobiałkowe i inne nie są najprostszą drogą do zrzucenia wagi. A wszystko to oparte na najnowszych doniesieniach naukowych. Doskonała książka dla wszystkich, którzy chcą się uporać z nadwagą. Polecana w szczególności amatorom wszelkich sportów wytrzymałościowych (bieganie, pływanie, kolarstwo, triathlon) oraz innych dyscyplin sportu (piłkarze, wspinacze sportowi, kulturyści, osoby uprawiające fitness).

Kluczem do bycia dojrzałym menedżerem jest bycie dojrzałym człowiekiem ? potencjał osobowościowy ujawniający się w obrazie siebie jest predyktorem sukcesu menedżera. Bez pracy nad osobistymi uwarunkowaniami trudno jest być skutecznym, nawet posługując się adekwatnymi narzędziami menedżerskimi. (?) Bez prawidłowo funkcjonującej, dojrzałej osobowości, nawet przy dużym potencjale intelektualnym, nie można osiągać twórczych celów i rozwijać ludzi wokół siebie. Osiągnięcie dojrzałej osobowości jest procesem wymagającym od człowieka ciągłej pracy i wysiłku w kształtowaniu zarówno odpowiedniego, adekwatnego obrazu siebie, jak i obrazu otoczenia (?). Dobrze jest podjąć ten wysiłek, gdyż jest to proces, który owocuje dobrym kontaktem z samym sobą, a także z innymi ludźmi. Dodatkowo, dojrzewając, menedżer wzmacnia te cechy i zachowania, które przejawiane każdego dnia, wpływają na rozwój ludzi mu powierzonych. Warto więc w teatrze życia zatrzymać się na chwilę i zastanowić nad tym, kim się jest i co w danym momencie jest naprawdę ważne, czyli zwyczajnie znaleźć czas na uporządkowanie siebie?

Czytelnik otrzymuje monografię psychologiczną, zawierającą aktualną wiedzę wzbogaconą badaniami i doświadczeniem terapeutycznym autora na temat uzależnień opisanych od strony diagnozy, rozpowszechnienia i terapii. Książka adresowana jest nie tylko do specjalistów terapii uzależnień, ale także studentów kierunków medycznych i psychologicznych oraz osób borykających się z problemem własnego uzależnienia.

Każdy z nas je miewa: dni, kiedy nie udaje się nam doprowadzić żadnej sprawy do końca, no może z wyjątkiem dodania kolejnych pozycji na liście rzeczy do zrobienia. Czy czujesz się ciągle zmęczony? Wyczerpany? Czy czasem marzysz o lepszym - prostszym - dniu? Tyle rzeczy walczy o twoje mocno ograniczone środki - uwagę, energię i czas. Możesz nawet, będąc przytłoczonym, nie mieć świadomości tego. Jeśli tak właśnie się czujesz, to nie jesteś sam. Większość ludzi obecnie prowadzi skomplikowane życie, które powoduje u nich frustrację i poczucie zagubienia; stają się znużeni i wyczerpani. Mam jednak dobrą nowinę: Twoje życie wcale nie musi być takie. Możesz wybrać życie pełne prostoty, owoców, spełnienia, pokoju i radości. Muszę cię jednak ostrzec, że jeśli nie jesteś w pełni zdeterminowany, skończysz zachowując się jak inni. Zostaniesz wciągnięty w system i resztę życia spędzisz marząc, żeby wszystko ułożyło się inaczej, nigdy nie zdając sobie sprawy, że w rzeczywistości, to jedynie ty możesz zmienić ten stan rzeczy. Dopóki nie jesteś w pełni przekonany i zdeterminowany w dążeniu do prostszego życia, czekają cię wyłącznie trudności i frustracje. Pamiętam dobrze jak to było, gdy narzekałam przed Bogiem na mój absolutnie szalony grafik. Jak ktokolwiek mógł oczekiwać, że dam radę wykonać te wszystkie rzeczy? Właśnie wtedy znienacka mnie oświeciło: to ja sama układałam mój grafik i tylko ja mogłam go zmienić, nikt inny. Możesz spędzić swoje życie marząc, żeby było inne; marzenie jednak niczego nie zmieni. Stan rzeczy zmieniają mądre decyzje i zdecydowane działanie. Jeśli wybrałeś tę książkę w poszukiwaniu zmiany, to czy jesteś zdecydowany również podjąć decyzję i wprowadzić ją w życie? Zmarnowałam wiele lat w nadziei, że moje życie się odmieni i uspokoi, dopóki nie zrozumiałam, że życie samo w sobie się nie zmienia na lepsze; tak naprawdę istnieje spora „szansa", że będzie gorzej. Zdałam sobie sprawę, że jedynym rozwiązaniem była zmiana mojego nastawienia wobec życia. Musiałam powiedzieć nie kolejnemu dniu pełnemu pośpiechu i frustracji. Nie chciałam następnej recepty od lekarza, aby znowu zamaskować symptom mojego prawdziwego problemu - stresu. W moich poszukiwaniach prostoty, zaczęłam wierzyć, że życie nie może być prostsze, jeżeli nie nauczę się podchodzić do rzeczy z prostotą. To moja postawa w stosunku do każdego wydarzenia decyduje o tym, jak łatwa lub skomplikowana stanie się moja sytuacja. Być może życie jest skomplikowane, ponieważ ludzie są skomplikowani. A może życie nie jest skomplikowane, lecz ludzie je komplikują, poprzez sposób, w jaki do niego podchodzą. Odkryłam, że nie tyle życie, okoliczności, czy inni ludzie potrzebowali zmiany, ile ja sama. Mój problem tak naprawdę nie był problemem - to ja nim byłam! Kiedy żyjesz w poczuciu frustracji, usiłując zmienić świat i wszystkich wokół, nie zauważasz, że jedyne, czego potrzebujesz, to zmiana własnego nastawienia. Łatwo jest przeżyć całe życie bez zrozumienia, że problemem jest sposób, w jaki żyjemy. Czy kiedykolwiek zaprosiłeś znajomych do domu na zwyczajne popołudnie w miłym towarzystwie, z dobrym jedzeniem i rozrywką, które jakimś sposobem zamieniło się w skomplikowany koszmar? Ja pamiętam jakby to było wczoraj. Poszłam na niedzielne nabożeństwo i bez głębszego zastanowienia zaprosiłam trzy pary na grilla na następny weekend. Planowałam hot dogi i hamburgery, fasolkę, chipsy i mrożoną herbatę. Pragnęłam towarzystwa i zabawy, lecz jeszcze zanim przyjechali goście, już ich nie chciałam. Nie istniała żadna szansa na dobrą zabawę, a przynajmniej nie dla mnie. Dlaczego? Potrafiłam przemienić zwykłe przygotowania w koszmar, z drogim jedzeniem i czternastoma osobami zamiast - jak początkowo planowałam - sześciu. Moje skomplikowane podejście do życia i skomplikowany proces mysienią przekonały mnie, że hot dogi i hamburgery nie były wystarczająco dobre, więc kupiłam steki, na które tak naprawdę nie było mnie stać. Chipsy zmieniły się w olbrzymią miskę domowej sałatki, a zwykła fasolka w cztery talerze przystawek, nad którymi porządnie się napracowałam. Niepewna siebie, chcąc zrobić wrażenie, musiałam spędzić cały tydzień sprzątając i przygotowując dom, dopóki nie był dla mnie wystarczająco imponujący. Oczywiście, krzesła ogrodowe były stare, więc kupiłam nowe. Wściekałam się na Dave'a, bo wydawało mi się, że za mało mi pomaga. Zanim nadeszła pora przyjazdu naszych przyjaciół, już miałam ich dość, marzyłam, żeby wcale nie przyjeżdżali, a potem spędziłam ponury dzień, udając zadowoloną gospodynię, chociaż tak naprawdę byłam nieszczęśliwa i sfrustrowana. Nie mogłam zrozumieć, dlaczego nie jestem w stanie z niczego czerpać radości w moim życiu, dopóki Bóg nie ukazał mi, że sama niszczyłam moją radość, komplikując rzeczy. Przez lata modliłam się do Boga o zmianę ludzi i okoliczności wokół mnie, a On tak naprawdę chciał zmienić mnie i moje nastawienie do życia. Chciał, abym tak zdecydowanie uprościła moje życie, aby On był wywyższony. Pozwól, że podzielę się z tobą setką sposobów, dzięki którym uprościsz swoje życie, wyzwolisz i zwiększysz swoją radość. Wierzę, że zdecydowanie poprawi się jakość twojego codziennego bytu, jeśli tylko zastosujesz te rady do siebie. Jezus powiedział, że przyszedł, abyśmy mieli życie w obfitości i mogli czerpać z niego radość (Jn. 10:10). Jego zasady są proste. Wiara jest prosta! Zaufanie Bogu jest proste! Dziecięce podejście do Niego jest proste! Boży plan zbawienia jest prosty! Jezus oferuje nam „nowy sposób życia" i wierzę, że jest on prosty, lecz jednocześnie działa z mocą, pozwalając nam czerpać radość z każdego dnia. Czy jesteś gotów na uproszczenie swojego życia? Czy jesteś gotów na pożegnanie komplikacji, którym pozwoliłeś wcześniej przejąć kontrolę? Pora zacząć. Fragment książki 100 sposobów na proste życie Zapomnij o rzeczach minionych „Budujesz na porażce. Używasz jej jak kamienia węgielnego. Zamknij drzwi przeszłości. Nie próbuj zapomnieć błędów, ale nie rozpamiętuj ich. Nie poświęcaj temu twojej energii, czasu ani przestrzeni." Johnny Cash Nie wspominajcie dawnych wydarzeń, a na to, co minęlo, już nie zważajcie! Księga Izajasza 43:18 W Liście do Filipian 3:13, apostoł Paweł mówi, że rzeczą, która wymagała od niego dużego wysiłku, było „zapominanie o tym, co za nim" - o rzeczach minionych. Myślę, że Paweł usiłował naprawić swoje poprzednie błędy i odkrył, jak trudne i niemożliwe było to do osiągnięcia. Z przeszłością możemy zrobić tylko jedno - oddać ją Bogu! Kiedy pozwolimy Mu zająć się naszymi porażkami, On przemieni je w cuda; Bóg bowiem posiada moc przekształcania naszych błędów w dobro, jeśli tylko zaufamy, że może to uczynić. Izajasz (61:3) zapowiada, że Pan da nam „piękno zamiast popiołu". Zauważyłam jednak, że wiele osób chce zachować swoje popioły, resztki przeszłości, jako przypomnienie o swoich wadach i porażkach. Zrezygnuj z popiołów, albo staną się jedyną rzeczą jaką będziesz miał. Każdy nowy dzień przynosi ogromne możliwości: nowe życie, nowe nadzieje, nowe marzenia. Nie jesteśmy jednak w stanie dojrzeć szans dnia dzisiejszego, jeśli stoimy w okopach błędów i porażek dnia poprzedniego. Czas zostawić za sobą rzeczy minione i ruszyć do przodu. Pozostawienie za sobą przeszłości jest konieczne, aby móc ujrzeć Boży plan na dzisiaj. Abraham stracił w życiu wiele rzeczy. Oddał swojemu siostrzeńcowi Lotowi najlepszą ziemię w dolinie Jordanu, aby zapobiec konfliktom, pozostawiając sobie niewielką część swej własności. Zamiast jednak się zniechęcać i użalać nad sobą, posłuchał Boga, który mu rzekł: „Podnieś oczy swoje i spojrzyj z miejsca, na którym jesteś, na północ i na południe, i na wschód i na zachód, Bo całą tę ziemię, którą widzisz, dam tobie i potomstwu twemu na wieki" (l Mojż. 13:14-15). Być może powinieneś podnieść swoje oczy i rozejrzeć się wokół, zamiast patrzeć wstecz. Spójrz na cudowną przyszłość rozciągającą się przed tobą dzięki nadziei złożonej w Bogu! Nie trać życia na opłakiwanie tego, co utraciłeś, co już minęło; zrób spis rzeczy, które zostawiasz za sobą i idź do przodu, krok po kroku w wierze. Pamiętaj, Bóg jest po twojej stronie!    100 sposobów na proste życie Spis treści:   1. Skoncentruj się na jednej rzeczy 2. Bądź zadowolony z tego, co masz 3. Bóg na pierwszym miejscu 4. Żyj ku chwale Bożej 5. Nie martw się o jutro 6. Zapomnij o rzeczach minionych 7. Naucz się mówić nie 8. Bądź sobą 9. Postaw na jakość 10. Nie rozpoczynaj tego, czego nie możesz skończyć 11. Nie rób z igły wideł 12. Przestań myśleć o sobie 13. Przestań odkładać sprawy na potem 14. Posprzątaj bałagan 15. Unikaj nadmiaru 16. Unikaj długów 17. Pozwól, aby to, co jest najważniejsze, takim pozostało 18. Ustal granice 19. Poznaj samego siebie 20. Jedynie wierz! 21. Regularnie koryguj swoje postępowanie 22. Sprecyzuj swoje priorytety 23. Wybierz swoje bitwy 24. Nie ociągaj się z przebaczaniem 25. Skup się na własnej pracy 26. Bądź miłosierny 27. Nie osądzaj innych 28. Bądź stanowczy 29. Pomysł, zanim powiesz 30. Bądź sługą Bożym 31. Nie przyjmuj potępienia 32. Odrzuć życie w strachu 33. Idź za głosem serca 34. Nie bój się tego, co ludzie o tobie myślą 35. Spory i niesnaski trzymaj z dala d swojego życia 36. Bądź optymistą 37. Przestań robić rzeczy, których dobrze nie potrafisz 38. Nie martw się o swoje dzieci 39. Unikaj nadmiernego rozumowania 40. Miej prostych przyjaciół 41. Znajdź najbardziej efektywny sposób rozwiązywania problemów 42. Bądź wdzięczny 43. Rozważ konsekwencje, zanim podejmiesz decyzję 44. Módl się o wszystko 45. Nie trap się z powodu złoczyńców 46. Uwierz, że Bóg może cię zmienić 47- Uwierz, że Bóg może zmienić innych ludzi 48. Poszerzaj krąg swoich przyjaciół 49. Zostaw to Bogu 50. Kontroluj swoje myśli 51. Nie komplikuj 52. Nie goń za perfekcją 53. Żyj w zgodzie z ludźmi 54. Nie przeceniaj siebie 55. Pozbądź się bezużytecznych listów 56. Zablokuj rozmowy telefoniczne z akwizytorami 57. Nie pozwól kumulować się pracy 58. Planuj z wyprzedzeniem 59. Kup trochę czasu 60. Zorganizuj się 61. Uprość swoją modlitwę 62. Zostaw sobie margines czasu 63. Nie obciążaj się sztucznym poczuciem obowiązku 64. Nie próbuj dbać o wszystkich 65. Przestań wszystko kontrolować 66. Bądź skłonny do adaptacji 67. Nie próbuj zmieniać tego, czego zmienić nie możesz 68. Zmień to, co zmienić możesz 69. Bądź realistą w swoich oczekiwaniach 70. Postęp następuje krok po kroku 71. Zmądrzej, zanim się wypalisz 72. Kultywuj samotność 73. Bądź ukierunkowany na wieczność 74. Staw czoła każdemu dniu, który nadchodzi 75. Pamiętaj, że Bóg jest po twojej stronie 76. Jesteś' więcej niż zdobywcą 77. Módl się, zanim pojawi się kłopot 78. Utrzymuj swoje sumienie w czystos'ci 79. Zrozum sprawiedliwość 80. Łaska, łaska i jeszcze więcej łaski 81. Opanuj swój język 82. Bitwa należy do Pana 83. Unikaj pokus 84. Unikaj ludzi, którzy mówią zbyt wiele 85. Bądź hojny 86. Bądź mądry 87. Strzeż się rozproszeń 88. Nie obrażaj się zbyt łatwo 89. Nie bądź zbyt surowy dla siebie 90. Nigdy nie jest za późno, aby zacząć od nowa 91. Bądź jak małe dziecko 92. Osoba, która żyje w tobie 93. Nie zniechęcaj się do siebie 94. Bądź więźniem nadziei 95. Opieraj się szatanowi 96. Bądź mocny duchowo 97. Bądź wierny 98. Sprawdź swoje poglądy 99. Wraz pokorą przychodzi pokój i moc 100. Niech dyscyplina będzie twoim przyjacielem  

Niniejsza publikacja jest opracowaniem interdyscyplinarnym. Autorami są wykładowcy oraz absolwenci Podyplomowego Studium Zarządzania Zakładami Opieki Zdrowotnej w Kolegium Ekonomiczno - Społecznym SGH w Warszawie. Problematyka książki znajduje odzwierciedlenie w tematyce zajęć programu dydaktycznego Studium. Publikacja składa się z opracowań o charakterze teoretycznym, jak i aplikacyjnym. Zamysł napisania książki powstał w wyniku doświadczeń związanych z realizacją prac dydaktycznych w kolejnych latach pracy Studium.

Ponowoczesna tożsamość poddana jest stałej negocjacji, modyfikacji i aktualizacji. Stwierdzenie tego faktu pozwala na ukazanie jednostki jako aktywnego i refleksyjnego podmiotu. Tożsamość powstaje na styku procesów odtwarzania i redefinicji, fragmentaryzacji i konsolidacji, destabilizacji i przejmowania kontroli, wątpienia i zaufania, standaryzacji i indywidualizacji, przedstawiając sobą oparty na rozmaitych wyborach, otwarty projekt. Wiedza na temat tego, kim jesteśmy, rozpatrywana jest nie tylko w kategoriach podobieństwa, ale również, a może przede wszystkim, w kontekście różnicy i zmiany. Tożsamość obecnie staje się więc bardziej dowolna, ambiwalentna, okazjonalna i pluralistyczna. Co za tym idzie, "tożsamości główne", np. te związane z klasą społeczną czy miejscem pochodzenia, usuwają się na bok, ustępując miejsca tożsamości opartej na szerokiej bazie środków dostarczanych przez konsumpcję, media oraz zmieniające się konteksty działania. Konstanty Strzyczkowski

"Zdrowie na własne życzenie" jest podręcznikiem, co oznacza, że po prostu powinien on być pod ręką, by w razie potrzeby służyć pomocą w podjęciu decyzji, gdy pojawi się dylemat: leczyć czy postawić na zdrowie. Nie jest bowiem prawdą, że choroby koniecznie trzeba leczyć, czyli zwalczać objawy chorobowe, gdyż wiedzie to ku nowym chorobom.

Z Wygotskim i Brunerem w tle Doskonały przewodnik dla nauczycieli pragnących budować kulturę uczenia się! W części pierwszej autorka wyczerpująco omawia proces powstawania wiedzy i uczenia się, strategie pracy nauczyciela z uczniem oraz role, jakie przyjmują oni w edukacji. Podkreśla znaczenie motywacji do nauki, podpowiada, jak motywować uczniów do pracy, wspierać ich działania, a także jak kontrolować i oceniać ich wysiłki edukacyjne. W drugiej części książki szczegółowo przedstawia różne strategie rozwijania zdolności uczenia się. Niniejsza pozycja to praca stanowiąca profesjonalne wsparcie praktyków i ich edukatorów w odczytywaniu istoty tego, co dzieje się w pracy z uczniami. Największą jej zaletą jest działanie zmierzające do uzyskania interakcyjnej równowagi między założeniami teoretyczno-koncepcyjnymi i praktycznymi sugestiami, kierowanymi do nauczycieli tak, by nie tyle dostarczyć im technicznego narzędzia do pracy z uczniami, ile podnosić ich świadomość pedagogicznego sensu swoich działań (…) Kompetencje Autorki, Jej doświadczenie i pozycja w środowisku naukowym oraz Jej ogromne zasługi dla nauczycieli-praktyków zagwarantowały celny wybór podjętych wątków i umiejętne ich kierowanie ku szkolnym potrzebom. Książka z pewnością będzie znaczącym wkładem w doskonalenie pracy nauczycieli i rozwijanie ich profesjonalnej samoświadomości. Z recenzji prof. D. Klus-Stańskiej Ewa Filipiak – dr hab., prof. Uniwersytetu Kazimierza Wielkiego w Bydgoszczy, od 2003 roku kierownik Zakładu Dydaktyki Instytutu Pedagogiki UKW, członek Zespołu Edukacji Elementarnej przy Komitecie Nauk Pedagogicznych PAN. Jej zainteresowania naukowe koncentrują się wokół problemów organizacji i wspierania procesu uczenia się, języka i jego roli w uczeniu się oraz dydaktycznych aplikacji społeczno-kulturowych teorii uczenia się, w szczególności Lwa S. Wygotskiego i Jerome’a S. Brunera. Fragment ksiażki Rozwijanie Zdolności uczenia się Kurt Lewin napisał kiedyś, że nie ma nic bardziej praktycznego niż dobra teoria. W każdą pracę badawczą i projektową są wpisane krytyczna refleksja i poszukiwanie dobrej teorii. Niewątpliwie takimi konstruktywnymi teoriami są socjokulturowe, pojęciowo wyrafinowane koncepcje Lwa S. Wygotskiego i Jerome'a S. Brunera. Autorzy ci proponują czytelnikom prace niełatwe w odbiorze, zapraszające jednak do podróży intelektualnej i konfrontowania własnej wiedzy o problemie z teorią, stawiają tezy, poddają teorie analizie krytycznej, przedstawiają własne badania. Od wielu lat ich koncepcje są źródłem inspiracji także dla mnie. W latach 2006-2009 realizowano projekt badawczy Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego pt. Rozwój zdolności uczenia się uczniów szkoły podstawowej i gimnazjum1. Naukowym celem projektu była diagnoza poziomu i właściwości zdolności uczenia się uczniów szkoły podstawowej i gimnazjum. Wnioski i refleksje wynikające z badań ukazały potrzebę i kierunek zmian w edukacji nauczycieli i uczniów. Przyczyniły się do rozważań na temat konieczności krytycznego namysłu wokół „uczenia uczenia się" w szkole oraz ponownego zdefiniowania uczenia się w szkole, przemyślenia kierunku zmian w przygotowaniu nauczycieli do specyficznej roli wyznaczonej przez „bycie w kulturze uczenia się", w interakcji, spotkaniu edukacyjnym z uczniem. Efektem tych rozważań ukierunkowanych aplikacjami koncepcji socjokulturo-wych jest niniejsza praca. W.1. Dlaczego koncepcja Wygotskiego? Lew Siemionowicz Wygotski - człowiek, który wyprzedził swoje czasy o dziesiątki lat, urodził się 17 listopada 1896 roku w Orszy na Białorusi. Zmarł przedwcześnie, w pełni rozkwitu sił twórczych, 10 czerwca 1934 roku w Moskwie. Był wybitnym rosyjskim psychologiem, pedagogiem, prekursorem neuropsychologii, twórcą szkoły psychologicznej kulturowo-historycznego rozwoju wyższych funkcji psychicznych. Amerykański naukowiec Stephen Toulmin nadał rosyjskiemu naukowcowi przydomek „Mozart psychologii", podkreślając biograficzną zbieżność obydwu postaci. Zarówno Mozart, jak i Wygotski żyli krótko, zmagali się z poważnymi chorobami, ale pozostawili po sobie niezwykle bogaty i oryginalny dorobek. Twórczość pisarska Wygotskiego obejmuje 270 prac (tylko nieliczne z nich są tłumaczone na język polski; wykaz prac tłumaczonych zamieszczono dalej). Niezwykłe jest to, że publikacje te powstały w okresie niespełna dekady. Leon-tiew pisał o Wygotskim jak o człowieku, który wyprzedził swoje czasy o dziesiątki lat. Mimo że od jego śmierci minęło już 75 lat, Wygotski nie jest postacią historyczną, ale - jak pisze jego córka Gita L. Wygod-ska- „żywym współczesnym" (2002, s. 57). Zainteresowanie jego dziełem od wielu lat nie słabnie na całym świecie - zarówno w Stanach Zjednoczonych, jak i w Europie. Anna I. Brzezińska pisze: „Jest to rzadki przypadek, by dzieło kogoś, kto od dawna nie żyje i kto żył i działał w tak odległym kulturowo kontekście (w niektórych okresach naszej najnowszej historii kontekście mimo bliskości fizycznej odległym niezmiernie), stawało się z roku na rok coraz bardziej znane i znaczące" (2000, s. 5). Współcześnie znane są odczytania prac Wygotskiego autorstwa Jamesa V. Wertscha, Michaela Cole'a, Jerome'a S. Brunera, Barbary Rogoff (Stany Zjednoczone), Johna Shottera (Holandia), Mariannę Hedegaard, Alexa Kozulina (Izrael), Setha Chaiklina (Dania), jak również wcześniejsze interpretacje jego uczniów i kontynuatorów rosyjskiej szkoły: Aleksandra R. Łurii, Aleksieja N. Leontiewa, Piotra J. Galpierina, Daniila B. Elkonina, Lidii I. Bozhovich, Alexandra Vladimirovicha Zaporozhetsa, Witalija Rubtsova, Yasilija Davidova, Yladimira P. Zinchenki. Prace Wygotskiego są dziś na nowo odczytywane, rozwijane, stanowią inspirację dla współcześnie podejmowanych projektów badawczych. Niewątpliwie był on wielką indywidualnością. Poddał gruntownej rewizji wiele głównych zagadnień psychologii, poddawał krytycznej analizie osiągnięcia współczesnych mu szkół psychologicznych, ale przede wszystkim stworzył własną, oryginalną koncepcję teoretyczną. W ramach swojej pracy naukowej był autorem rozległych analiz i rozważań teoretycznych, ale przeprowadził także serie badań eksperymentalno--psychologicznych. Jak sam pisze we wstępie do pracy Myślenie i mowa: Nie sposób było poprzestać na badaniach eksperymentalnych, należało sięgnąć również do prac teoretycznych i krytycznych. Trzeba było, po pierwsze, przeprowadzić analizę teoretyczną, a następnie uogólnić już zebrany przez psychologów bogaty materiał faktyczny, skonfrontować i porównać dane filogenezy i ontogenezy, by w ten sposób określić punkty wyjścia rozwiązania naszego problemu oraz podstawowe przesłanki samodzielnego zdobywania faktów naukowych, przez nadanie im postaci ogólnej teorii genetycznych podstaw myślenia i mowy. Po drugie, trzeba było krytycznie przeanalizować panujące współcześnie teorie myślenia i mowy, by z nich uczynić odskocznię w odnajdywaniu własnych dróg i opracowaniu wstępnych hipotez roboczych, przy czym od samego początku teoretyczną drogę naszego badania trzeba było przeciwstawić tej drodze, która doprowadziła do powstania dominujących dziś w nauce teorii, teorii niedających się utrzymać, wymagających rewizji i przezwyciężenia (Wygotski, 1989, s. 7-8). Wygotski poddał analizie krytycznej między innymi dwie najbardziej wpływowe w tym czasie teorie rozwoju mowy i myślenia: teorię Jeana Piageta i Williama Sterna. Punktem wyjścia w badaniach podejmowanych przez Wygotskiego były próba przezwyciężenia kryzysu psychologii oraz poszukiwanie nowych kierunków i metod badań. Zaproponował nową metodę badania wyższych procesów psychicznych, jak pisze Łuna: „metodykę podwójnej stymulacji, którą sam wykorzystał do badań nad genetycznym rozwojem wyższych procesów psychicznych" (Łuria, 1978, s. 12). Wygotski dokonał przełomu w psychologii rozwojowej. Jego oryginalna teoria kulturowo-historyczna stała się inspiracją dla badań podejmowanych współcześnie w wielu krajach świata. Jako pierwszy rosyjski psycholog docenił znaczenie problemu świadomości w psychologii. W swoich badaniach zwrócił uwagę na rolę, jaką odgrywają narzędzia w procesie rozwoju człowieka, oraz społeczne determinanty tego rozwoju. Systematyczne badania naukowe rozpoczął w 1922 roku, podejmując pracę w Instytucie Psychologii Eksperymentalnej, a od 1924 roku także w Instytucie Eksperymentalno-Defektologicznym w Moskwie. W 1926 roku Wygotski stworzył od podstaw laboratorium do badania dzieci nieprawidłowo rozwijających się, które stało się zalążkiem powstałego w 1929 roku Eksperymentalnego Instytutu Defektologicznego. Placówką tą kierował aż do śmierci. Zasługi Wygotskiego w dziedzinie psychologii wychowawczej są nieocenione. Wśród jego prac jest wiele takich, które wskazują na związek między rozwojem a nauczaniem, jak również uzasadniają formy i procedury działań w okresie przedszkolnym oraz szkolnym. Opracowania te zawierają wyraźne wskazania i aplikacje dydaktyczne. Dotyczą one sensytywnych okresów nauczania - uczenia się, analizy procesu przyswajania pojęć naukowych i potocznych, koncepcji strefy najbliższego rozwoju, konieczności dwukrotnego badania poziomu umysłowego dziecka. Działalność naukowa Wygotskiego została poddana krytyce na przełomie lat dwudziestych i trzydziestych minionego stulecia. Jak pisze Gi-ta L. Wygodska: „[...] Krytyka była niesprawiedliwa, tendencyjna, nie wytrzymywała naukowej argumentacji, obfitowała za to w polityczne oskarżenia" (2002, s. 55). Znamienne jest to, że prace Wygotskiego były poddane cenzurze przez prawie dwadzieścia lat. Zostały w tym czasie wycofane z obiegu, nie można było ich wypożyczać, wydawać ani cytować. Oryginalność myśli Wygotskiego i jego niezwykła intuicja badawcza sprawiają, że jego prace stale inspirują nowe projekty badawcze, a jego myśli przetrwały próbę czasu. [...] Minęło wiele lat od czasu, kiedy zabrakfo Lwa Siemionowicza. Jednak jego myśli, idee, twórczość, on sam należą nie tylko do historii. Do dziś interesują ludzi. W jednym z artykułów A. N. Leontiew pisał o nim jak o człowieku, który wyprzedził swoje czasy o dziesiątki lat... Prawdopodobnie dlatego jest on dla nas nie tylko postacią historyczną, ale żywym współczesnym (Wygodska, 2002, s. 57). Rozwijanie Zdolności Uczenia się Spis Treści Wstęp W.1. Dlaczego koncepcja Wygotskiego? W.2. Dlaczego koncepcja Brunera? CZĘŚĆ l Co wnoszą teorie socjokulturowe Wygotskiego i Brunera do myślenia o zmianie i rozwoju w edukacji? 1. Założenia dotyczące uczenia się i tworzenia wiedzy 1.1. Uczenie się jako wspólna aktywność ucznia i nauczyciela w strefie rozwoju 1.2. Uczenie się jako proces opanowywania narzędzi kulturowych 1.3. Język jako najważniejsze narzędzie kulturowe 1.4. Proces uczenia się jako proces społeczny 2. Strategie pracy nauczyciela z uczniem: w kierunku budowania rusztowania i wrażliwej kontroli nauczania, negocjowania wiedzy i konstruowania znaczeń 2.1. Budowanie rusztowania (scaffolding) 2.2. Wrażliwa kontrola nauczania 2.3. Sterowane (ukierunkowane) uczestnictwo 2.4. Zadania rozwojowo-dydaktyczne: „od cudzej pomocy do autopomocy" 2.5. Wprowadzanie w metodę naukowego poznania 3. Dziecko-uczeń w teorii socjokulturowej 4. Nauczyciel i jego rola w perspektywie socjokulturowej 5. Motywacja do uczenia się - kontekst socjokulturowy 5.1. Motywacja - ustalenia ogólne 5.2. Motywacja wewnętrzna i budowanie „zamiaru uczenia się" 5.3. Strategie motywowania uczniów do nauki 6. Szkolne środowisko uczenia się, reguły kierowania klasą i proces „uczenia uczenia się" 6.1. Kultura klasy - kontekst zmiany 6.2. Szkolna kultura uczenia w rozumieniu Brunera 6.3. Dobre praktyki dotyczące budowania kultury uczenia się 7. Planowanie i organizacja pracy ucznia Od działania ze wsparciem do działania samodzielnego 7.1. Planowanie - uwagi ogólne 7.2. Organizowanie indywidualnej pracy ucznia 7.3. Organizacja pracy w zespole 7.4. Organizowanie przestrzeni uczenia się 8. Ocenianie i monitorowanie pracy ucznia 8.1. Ocenianie - kontekst zmiany 8.2. Portfolio jako technika monitorowania rozwoju ucznia 8.3. Portfolio w pracy nauczyciela CZĘŚĆ II Rozwijanie zdolności uczenia się - metoda naukowego poznania i narzędzia uczenia 9. Narzędzia ogólne - strategie generujące uczenie się i umożliwiające opanowanie metody naukowego poznania 10. Rola i znaczenie strategii rozwiązywania problemów w rozwijaniu samodzielności myślenia i działania 11. Pytania - ich znaczenie dla rozwijania zdolności uczenia i myślenia 12. Budowanie rusztowania dla rozwoju języka 12.1. Strategie budowania rusztowania dla języka 12.2. Przykłady strategii budowania rusztowania dla wypowiedzi dziecka 13. Budowanie rusztowania dla myślenia i uczenia się - mapy mentalne 13.1. Mapy mentalne w edukacji - organizowanie myślenia i językowego wyrażania się 13.2. Mapy mentalne jako strategie wspomagania rozwoju językowego 13.3. Wartość map mentalnych dla wspierania rozwoju językowego dziecka 14. Budowanie rusztowania dla interpretacji i rozumienia tekstu 14.1. Żeby rozumieć, musimy się domyślać 14.2. Czytanie rozwija myślenie, ale też wymaga myślenia 15. Strategie pracy samokształceniowej 15.1. Praca z fiszką 15.2. Plan pracy indywidualnej Zamiast zakończenia Bibliografia Indeks osobowy Indeks rzeczowy

"2. Oświecenie" jest kontynuacją wiadomości zawartych w pierwszej części "Zdrowia na własne życzenie". O ile pierwsza część "1. Oczyszczenie" mówi: co robić, to druga część mówi: czego nie robić, by być zdrowym; jakich błędów nie popełniać. Kup zestaw książek Józefa Słoneckiego. Razem taniej!   Zdrowie na własne zyczenie Tom 2, fragment Zdrowie jako alternatywa dla medycyny Z definicji alternatywa to konieczność wyboru między dwiema wzajemnie wykluczającymi się możliwościami. I takiego wyboru przychodzi nam dokonać między medycyną a zdrowiem. Nie można tych dwóch kierunków pogodzić, ponieważ wzajemnie się wykluczają. Dlaczego tak jest? Przyjrzyjmy się dwóm definicjom tego samego - profilaktyki zdrowotnej: Profilaktyka zdrowotna to zapobieganie chorobom poprzez utrwalenie prawidłowych wzorów zdrowego stylu życia. Autorem tej definicji jest prekursor profilaktyki zdrowotnej, ojciec medycyny - Hipokrates. Tutaj profilaktyka zdrowotna jest tym, czym być powinna: alternatywą dla medycyny, gdyż - ucząc ludzi jak zapobiegać chorobom - odbiera jej zyski ze sprzedaży leków i usług medycznych. Inaczej mówiąc: Hipokrates uczy nas, jak zapobiegać chorobom nie po to, by je leczyć, ale żeby ich nie było, czyli że nie byłoby czego leczyć. Bo jak inaczej można rozumieć zapobieganie? Okazuje się, że można, bo WHO (Światowa Organizacja Zdrowia) ogłosiła w roku 1996 swoją definicję profilaktyki zdrowotnej: Profilaktyka zdrowotna to działania mające na celu zapobieganie chorobom, poprzez ich wczesne wykrycie i leczenie. Ta definicja jest najlepszym dowodem, że WHO nie jest żadnym rzecznikiem zdrowia, jak się mieni, lecz rzecznikiem interesów inwestującego w tę niezwykle dochodową branżę światowego establishmentu, usytuowanym przy innej światowej organizacji - ONZ. 1. Medycyna a zdrowie Przekręt z profilaktyką to tylko jeden z tysięcy przykładów, jak propaganda stara się wmówić nam, że leczenie chorób to to samo, co dbanie o swoje zdrowie. Tymczasem jest akurat odwrotnie, bowiem zdrowie jest alternatywą dla chorób i - tym samym - czerpiącej z nich zyski medycyny. Co się mówi, gdy ktoś zachorował na jakąś poważną chorobę, na wyleczenie której jest już za późno? Czy wyjaśnia się, że prowadził nieprawidłowy tryb życia i to go doprowadziło do choroby? Nie! Twierdzi się, że za późno zgłosił się do lekarza, albo nie brał przepisanych mu leków. Tym sposobem stwarza się wrażenie, że przyczyną chorób jest... niedobór leków i usług medycznych. Albo takie powiedzenie, że na coś przecież trzeba umrzeć. O czym ono świadczy? Otóż ludzie są pogodzeni już z tym, że tak ma właśnie być: najpierw trzeba pochorować, by potem „na coś" umrzeć...

Kiedy powinno się przebaczać? Dlaczego powinno się prosić o przebaczenie? Książka porusza trudne tematy duchowego zniewolenia, które nie omijają żadnego człowieka. Jakże w wielu przypadkach nie potrafimy powiedzieć "przebaczam". Jest to prawie równie trudne, jak uznanie własnej winy i proszenie o przebaczenie. Książka mówi o różnych przyczynach takiego stanu, związanych z nim trudnościach i próbach ich pokonania. Człowiek powinien dążyć do głębokiego pojednania we wszystkich relacjach: z sobą, z Bogiem, z innymi , a ponadto a przy tym pojednania między Kościołami i narodami…

Prezentowana publikacja jest jedną z niewielu na rynku wydawniczym, które w tak kompleksowy i gruntowny sposób omawiają zagadnienia związane z karierą naukową w Polsce. Interdyscyplinarne podejście w opisie zjawisk związanych z awansem naukowym pozwoliło na uchwycenie wielu determinujących czynników zarówno o charakterze prawnym, jak i społecznym, ekonomicznym czy historycznym. Dodatkową zaletą opracowania jest umiejscowienie polskiej nauki w szerszym, międzynarodowym kontekście. Autorzy omawiają najbardziej istotne zagadnienia związane z rozwojem naukowym, w tym m.in.: najnowszą nowelizację prawa o szkolnictwie wyższym, bariery w modelowaniu kariery naukowej w Polsce, aspekty społeczno-ekonomiczne kariery naukowej - status zawodów związanych z działalnością naukową, warunki rozwijania przedsiębiorczości wśród kadry naukowej w Polsce. Adresaci: Książka skierowana jest do wszystkich osób zainteresowanych praktyczną realizacją kariery naukowej w naszym kraju, osób ze środowisk polskich szkół wyższych oraz obecnych i przyszłych pracowników instytutów naukowych i jednostek naukowo-badawczych. Z jednej więc strony publikacja będzie praktycznym przewodnikiem dla młodych adeptów nauki, z drugiej natomiast będzie stanowić kompetentne źródło wykorzystywane przez doświadczonych naukowców w dyskusji na temat kondycji i kierunków rozwoju polskiej nauki.

Człowiek staje się w pełni sobą, jeśli podejmuje wysiłek realizowania, rozwijania wrodzonych potencjalności. Mimo wielkich osiągnięć nauki, badacze nadal poszukują bardziej adekwatnych do współczesnych czasów i skuteczniejszych narzędzi oraz sposobów wdrażania nowych idei wychowawczych w celu osiągnięcia jak najbardziej wszechstronnego rozwoju człowieka. Na gruncie poszukiwań naukowych zauważa się nadal brak szerszych opracowań dotyczących sposobów realizacji tych przedsięwzięć. Wynika to m.in. z tego, że różnego rodzaju instytucje, troszcząc się o dobro człowieka, ciągle muszą odpowiadać na znaki czasu i podejmować konfrontacje z aktualnymi warunkami społeczno-ekonomicznymi danych społeczeństw, nowymi odkryciami naukowymi oraz wymaganiami rozwojowymi człowieka. Autor rozprawy, na podstawie literatury przedmiotu oraz przeprowadzonej analizy badań empirycznych dotyczących powiązania altruizmu, empatii, wrażliwości sumienia, sensu życia i wartości z przeżyciem religijnym: obecności Boga i Jego nieobecności, podjął próbę wskazania kilku propozycji psychologiczno-pastoralnych, które mogłyby posłużyć integralnemu rozwojowi człowieka. Dotyczą one m.in. poszukiwania prawdy i wyboru wartości, potrzeby samoakceptacji i odnalezienia sensu życia, udziału w poradnictwie psychologiczno-duszpasterskim.

Powiedzenie, że śmiech to zdrowie zna chyba każdy! Ale czy na pewno każdy całkiem poważnie traktuje śmiech? Czy śmiech jest dla nas naturalną potrzebą czy, co prawda miłym, ale tylko dodatkiem do wszystkich ważnych spraw! Czy poważni ludzie też powinni się śmiać? Ta książka opowiada o rozmaitych aspektach śmiechu ? historycznym, społecznym, związanym z płcią, kulturą i socjologią. Wprowadza nas w świat galetologii (nauki o śmiechu). Napisana w pogodny sposób chce nas, jak przystało na tematykę, rozbawić! Ale przede wszystkim przekonać, że śmiech to nie tylko nasze zdrowie, ale i życie!!! I możemy być pewni, że potraktowano nas niezwykle poważnie. Składa się z części teoretycznej i praktycznej. Teorię stanowią lekkie, zabawne jak przystało na temat eseje o śmiechu o jego historii, rozmaitych aspektach i o dobroczynnym skutku. Część praktyczna to propozycje zabaw i ćwiczeń. Z niej dowiemy się m.in., dlaczego Mona Lisa ma tak tajemniczy uśmiech, czy humor ma płeć, czy śmiech ma uzdrawiającą moc. To gotowe narzędzie do pedagogiczno-terapeutycznych działań. Ta książka jest dla: - Psychologów, pedagogów, terapeutów, nauczycieli ? wszystkich, którzy pracują z dziećmi, młodzieżą lub dorosłymi (indywidualnie lub w grupach). - Tych, którzy wykorzystują w codziennej pracy naukę o śmiechu (galetologia) lub chcą lepiej poznać tę gałąź wiedzy.

W którym momencie picie staje się problemem?Prezentowany poradnik będzie doskonałą pomocą dla wszystkich, którzy niepokoją się o siebie lub o kogoś bliskiego, a także dla tych, którzy od dłuższego czasu zmagają się już z nadużywaniem alkoholu. W odróżnieniu od wielu innych pozycji, prezentujących kliniczne podejście do problemu, książka ta została napisana przez eksperta, który sam był uzależniony. Wyjaśnia on, w jaki sposób alkohol oddziałuje na mózg, na cały organizm, a przede wszystkim na codzienne życie osoby uzależnionej. Odpowiada na pytanie, co można zrobić, by zobaczyć przed sobą zdrowszą, lepszą przyszłość.Nowa seria ""Pierwsze kroki do..."" to samopomocowe miniporadniki, które oferują praktyczne rady dotyczące najczęściej spotykanych problemów ludzi żyjących w XXI w. Zostały napisane przez specjalistów w danych dziedzinach, wielu z nich miało także osobiste doświadczenie z opisanymi problemami. Są oni zatem ekspertami nie tylko z zawodowego punktu widzenia. Dzięki temu są bardziej wiarygodni i niejednokrotnie w tych poradnikach pierwsej pomocy występują bardziej jako partnerzy dla czytelnika, niż jako naukowcy z akademickich podejściem do problemu.

przecież od tego się nie umiera? a jednak? wątroba zamordowana przez narkotyk? zostaje tylko kilkanaście godzin, potrzeba cudu? przeszczep ? tajemnicza, wielkoduszna, a zarazem okrutna wymiana miłości? połówka tabletki prawie zabiła? Normalna, spokojna dziewczyna z kochającej rodziny. Uczy się, ma chłopaka. Pewnego wieczoru w dyskotece postanawia spróbować ecstasy. Tylko pół pastylki. Wywołuje ona zapalenie wątroby, ratunkiem jest jedynie błyskawiczny przeszczep. Udaje się. Giorgia staje się głosem przestrogi dla innych młodych, by wiedzieli, co zrobić, gdy na ich drodze pojawią się narkotyki. Okazji nie brakuje. Nawet pierwsza, ?niewinna? próba może się skończyć tragicznie. "Wzięłam pigułę" jest wzruszającą, trzymającą w napięciu opowieścią o naiwności, beztrosce, jednej chwili zapomnienia. Prawdziwa do granic wytrzymałości opowieść o chorobie, cierpieniu, otarciu się o śmierć i o złudnym poczuciu bezpieczeństwa, w którym żyją rodzice i ich dzieci. A nade wszystko o obłudzie tych, którzy tworzą prawo zezwalające na używanie niektórych narkotyków, a także o rodzajach narkotyków ? nawet takich oferowanych dzieciom, by miały siłę jak najdłużej się bawić? Tę historię powinien poznać każdy nastolatek, bo nigdy nie jest za wcześnie, by poznać zabójczą moc narkotyków, a także wszyscy rodzice i inne osoby, którym zależy na szczęściu ich podopiecznych, wchodzących powoli w dorosłość.

Autorzy radzą, jak uniknąć przykrych dolegliwości bólowych kręgosłupa i jak z nimi żyć. Zwracają uwagę na profilaktykę i nowoczesne metody terapii dolegliwości bólowych kręgosłupa, zarówno konwencjonalne, jak i niekonwencjonalne. Rady i wskazówki odnoszą się do młodzieży i dorosłych, lekarzy i specjalistów rehabilitacji kinetycznej, fizjoterapeutów, a także rodziców i nauczycieli w przedszkolu i w szkole.

Autorki przekazują do rąk Czytelników publikację stanowiącą kompendium wiedzy z zakresu zachowań organizacyjnych. Podręcznik uwzględnia wymagania oraz standardy kształcenia obowiązujące dla przedmiotu zachowania organizacyjne, skierowany jest głównie do studentów różnych kierunków i typów studiów. Jego odbiorcami mogą być również menedżerowie i pracownicy różnorodnych organizacji, którzy, dążąc do doskonalenia własnych umiejętności, poszukują wyjaśnienia i zrozumienia mechanizmów rządzących zachowaniami jednostek w określonych sytuacjach.