Władza rodzicielska i kontakty z dzieckiem w serii Sądowe Komentarze Tematyczne stanowi przekrojowe kompendium praktycznej wiedzy objętej tytułowym zagadnieniem. Obejmuje swym zakresem problematykę zarówno w ujęciu prawa krajowego, jak i norm prawa międzynarodowego. Tytułową problematykę wzbogacono o aspekt sporów w transgranicznym ujęciu oraz przez pryzmat orzecznictwa Europejskiego Trybunału Praw Człowieka. Nowością na wydawniczym rynku jest komentarz do Konwencji dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę, której znaczenie i zastosowanie wydatnie wzrosło w ostatnich latach. Uzupełnieniem klasycznie rozumianej władzy rodzicielskiej jest odpowiedzialność deliktowa małoletniego i jego rodziców. W pracy omówiona został także problematyka mediacji. Komentarz stanowi najobszerniejsze na rynku opracowanie poświęcone władzy rodzicielskiej i kontaktom z dzieckiem, obejmując problematykę zarówno w ujęciu materialnym, jak i procesowym. Komentarz jest adresowany przede wszystkim do prawników oraz aplikantów. Ze względu na przedmiot opracowania, język oraz systematykę może być przydatny także samym adresatom norm prawa rodzinnego „uwikłanym” w spory na tle władzy rodzicielskiej lub kontaktów z dzieckiem.

Sukces w prowadzonych interesach nie zależy jedynie od znajomości technik negocjacyjnych. Serdeczność, naturalna gościnność, elegancki ubiór czy swobodne zachowanie podczas rozmów mają równie duży wpływ na ostateczny ich rezultat. A ową swobodę zapewnia właśnie znajomość obowiązującej etykiety, którą autorzy pragną czytelnikom przybliżyć. Podczas pisania tej książki wykorzystali wiedzę i doświadczenie nabyte podczas pracy na placówkach dyplomatycznych, gdzie mogli poznać i docenić wagę właściwego zachowania podczas prowadzenia rozmów – zarówno politycznych, jak i gospodarczych. Umiejętność dobrej prezentacji własnego stanowiska bez prób narzucania swojej opinii innym, wzbudzenie sympatii, zaufania, zrozumienie innych, uprzejmość, życzliwość i dobre maniery – wszystko to można osiągnąć poprzez praktykę. Tę użyteczną w codziennym życiu zawodowym i prywatnym wiedzę autorzy starali się przekazać w łatwej i przystępnej dla czytelnika formie, tak aby każdy mógł ją wykorzystać na co dzień.  

W niniejszej książce starałem się, po pierwsze, ukazać względnie szerokie perspektywy postępowania penitencjarnego, stosowanego w polskich zakładach karnych, po drugie zaś – i to jest istotą pracy – zaprezentować niszową, jak dotąd, problematykę resocjalizacyjnej pracy z „niebezpiecznymi”, uwzględniając jej aspekty ochronne. Wprowadzeniem do rozważań teoretycznych dotyczących „niebezpiecznych” jest w każdym podrozdziale niniejszego opracowania w miarę wielopłaszczyznowe i holistyczne spojrzenie na wiele zagadnień i kwestii powiązanych z nimi merytorycznie. Zatem rozpoczynam od ogólnego postrzegania problemu, a następnie przechodzę na poziom szczegółu, starając się kreślić poszczególne już wówczas ramy tematyczne dotyczące kategorii osadzonych „niebezpiecznych”. Nie było to zadanie łatwe, biorąc pod uwagę niedostatek literatury przedmiotu z omawianego zagadnienia. Pracę podzieliłem na dwie korespondujące ze sobą części. Pierwsza ma charakter teoretyczny i składa się na nią pięć rozdziałów przybliżających wielość zagadnień, które stanowią istotę funkcjonowania w izolacji więźniów „niebezpiecznych”…. Część druga publikacji stanowi relację z badań własnych. Również składa się z pięciu rozdziałów, z czego rozdział pierwszy to prezentacja koncepcji metodologicznej. Pozostałe cztery rozdziały zawierają analizę zgromadzonego materiału badawczego... Nie ulega wątpliwości, że permanentnie izolowany człowiek tworzy swoistą rzeczywistość wyobrażeniową, co niejednokrotnie przekłada się na brak realnego spojrzenia na świat „tu i teraz” oraz świat poza murem więziennym. Należy więc mieć na uwadze, że treści zawarte w rozdziałach badawczych były konstruowane w przestrzeni zdeformowanej sensorycznie i poznawczo. Tam, gdzie funkcjonują moi rozmówcy, zmienia się wizja otoczenia, a pojęcia nabierają innych znaczeń. Skazani tworzą wówczas subiektywne scenariusze, nierzadko mutując jego obraz. Mimo wszystko pozwala to choćby częściowo przybliżyć swoistość środowiska więźniów „niebezpiecznych”, wzbogacając – mam nadzieję – obecny stan wiedzy na temat ich funkcjonowania, myślenia i postrzegania oraz rodzimą refleksję naukową w tym zakresie. Autor

Rytmika dla smyka to niezwykła pozycja na rynku wydawniczym. Łączy w sobie śpiewnik, przewodnik dla nauczycieli przedszkolnych i poradnik dla rodziców. Książka zawiera: - 11 najpopularniejszych piosenek dla dzieci, - zapisy nutowe wszystkich piosenek, - 11 scenariuszy przedszkolnych zajęć rytmiczno-umuzykalniających (dla wszystkich grup wiekowych)- 33 scenariusze domowych zabaw z dziećmi, - 14 scenariuszy domowych zabaw z dziećmi.

„Problematyka kryminogenezy jako procesu prowadzącego do „stawania się” przestępcą została podjęta (w początkowej jej fazie refleksji naukowej i badań empirycznych) na gruncie kryminologii – nauki związanej u zarania swego rozwoju z prawem karnym. Stopniowo jednak, jak we wszystkich naukach empirycznych, poszerzała swój obszar przedmiotowo-merytoryczny w wyniku zaangażowania się w jej badania wielu innych nauk, takich jak: psychologia, psychiatria, socjologia, pedagogika i in., wypracowujących nowe nurty teoretyczne (modelowe) i metodologiczno-warsztatowe. Tym samym problematyka kryminogenezy (scalanej na punkcie kryminologii – a po prawdzie w obrębie jej wielu kierunków i nurtów – zob. np. J. Błachut i in. (2004) obejmuje znaczną ilość dostrzeganych wpływów dewiacyjnej (wadliwej) socjalizacji, takich jak: społeczne, psychologiczne, biologiczne, klimatyczno-geograficzne czy patologiczne, w obrębie których badacze starają się wykryć związki przyczynowe tworzące swoisty „łańcuch” uwarunkowań prowadzących od wczesnych faz niedostosowania społecznego do przestępczości. W niniejszej pracy zbiorowej podjęto niektóre z wymienionych zagadnień dotyczących kryminogenezy, ogniskując się jednak w zasadniczym stopniu na psychospołecznych mechanizmach oraz wynikających z nich konsekwencjach profilaktycznych a także resocjalizacyjnych. Na koniec niniejszego „słowa wstępnego” godzi się nadmienić, iż niniejsza praca zbiorowa powstała w rezultacie naukowych opracowań wybranych autorów biorących udział w X Ogólnopolskiej Konferencji Naukowej (z udziałem gości zagranicznych) z cyklu: „Zastosowanie psychologii klinicznej w praktyce sądowej”, zorganizowanej jak zwykle przez Katedrę Psychologii Klinicznej i Sądowej Uniwersytetu Śląskiego oraz Katedrę Pedagogiki Wydziału Nauk Społeczno-Pedagogicznych w Katowicach i Wyższej Szkoły Pedagogicznej Towarzystwa Wiedzy Powszechnej w Warszawie. Konferencja ta odbyła się w dniach 14-16.11.2005 w Katowicach. Zaszczycili ją: Prezes Sądu Najwyższego – dr Lech Paprzycki, Prorektor Uniwersytetu Śląskiego – prof. dr hab. Barbara Kożusznik, Rektor WSP TWP, prof. dr hab. Lucjan Olszewski oraz dziekani: Wydziału Pedagogiki i Psychologii Uniwersytetu Śląskiego – prof. dr hab. Stanisław Juszczyk i Wydziału Nauk Społeczno-Pedagogicznych w Katowicach WSP TWP – prof. dr hab. Danuta Drynda, a także inni znaczący goście reprezentujący władzę Województwa Śląskiego”. Dr hab. prof. UŚ Jan Stanik

Drugi tom wrocławskiego „Forum Socjologicznego” poświęcony został problematyce socjologii edukacji oraz badań młodzieży. Autorzy artykułów koncentrują się na zagadnieniach związanych między innymi z wpływem władzy na edukację, programami edukacyjnymi, socjalizacją młodzieży czy występowaniem nierówności w tej grupie społecznej. Artykuły często zawierają przy tym także analizę wielu badań empirycznych dotyczących młodzieży. Ostatnia część tomu to obszerne zestawienie sprawozdań z konferencji oraz przegląd recenzji wybranych, wydanych ostatnio socjologicznych publikacji. „Forum Socjologiczne” 2 stanowi zestaw artykułów podejmujących ważne i aktualne tematy z zakresu socjologii edukacji i badań młodzieży, a ich różnorodność sprawi, że publikacja zainteresuje szerokie grono czytelników.

Teksty składające się na niniejszy tom dają możliwość odczytania ważnych wspólnych zakresów religii i edukacji międzykulturowej, a jednocześnie licznych – wspierających i przeszkadzających – warunkowań oddziaływania wspomnianych przesłań (oddziaływania w sferze aktywności związanej z religią i aktywności edukacyjnej zgodnej z ideami edukacji międzykulturowej). Teksty te skłaniają również do krytycznej refleksji nad dominującymi praktykami w dziedzinach polityki, oświaty, kultury, funkcjonowania instytucji wyznaniowych i w innych dziedzinach życia.

Praca poświęcona jest wielopłaszczyznowej analizie listów pożegnalnych osób, które popełniły samobójstwo. [...] jest oryginalnym i wartościowym źródłem wiedzy na temat okoliczności i decyzji samobójczej. Oparta na solidnej podbudowie teoretycznej i wzbogacona obszernym materiałem faktograficznym, może stanowić nieocenione źródło zarówno dla dalszych analiz empirycznych, jak i wiedzy niezbędnej do diagnozy grup wysokiego ryzyka zachowań suicydalnych, tzn. dzieci, młodzieży i osób dorosłych. Z recenzji dr hab. prof. WŚ Ireny Pospiszyl

Podjęte w niniejszej eksploracji poszukiwania badawcze są ważnym elementem wzbogacającym naszą wiedzę o współczesnej emigracji zarobkowej Polaków do innych krajów Unii Europejskiej i mają niewątpliwie charakter prekursorski. Przyjęta przez Autora (należy do wybitnych specjalistów w podjętej tematyce) perspektywa pedagogiczna pozwala rozpatrywać poczucie odpowiedzialności emigrantów jako rezultat oddziaływań edukacyjnych, w których istotną rolę odgrywają środowisko pracy i pełnione role zawodowe. Studium jest wielowątkowe, wielostronnie ujmujące omawiane zagadnienia. Wpisuje się w nowy obszar badawczy pedagogiki pracy, związany z funkcjonowaniem zawodowym Polaków na europejskim rynku pracy, [oraz] w interesujący nurt procesu adaptacji tradycyjnego modelu uczelni polskich do zmian, jakie transformacja systemowa wniosła w ich otoczenie.

Drugie, poszerzone i uaktualnione wydanie doskonałego podręcznika! Pedagogika twórczości to subdyscyplina pedagogiki zajmująca się wychowaniem do twórczości i rozwijaniem postawy twórczej człowieka. Podręcznik profesora Szmidta to pierwsza w polskiej literaturze przedmiotu tak szeroka próba przedstawienia problematyki i zainteresowań badawczych tej subdyscypliny. Autor wyjaśnia kluczowe pojęcia związane z twórczością, przedstawia teorie twórczości, główne metody badawcze, czynniki utrudniające rozwinięcie się procesów twórczych i najważniejsze programy nauczania twórczości. To książka przeznaczona dla studentów licznych kierunków pedagogicznych, dla nauczycieli, pedagogów, psychologów, konsultantów i trenerów twórczości. Dla wszystkich osób, które zainteresowane są fascynującym i jakże złożonym zjawiskiem twórczości.  

[...] Przygotowany zbiór studiów stanowi szkic i przyczynek do pedagogiki rodziny współczesnej. Całość nosi znamiona podręcznika i to z trzech powodów: – po pierwsze, zawiera podstawowe kompendium wiedzy na temat rodziny jako grupy i instytucji opiekuńczo-wychowawczej; po drugie, ukazuje przykłady i omówienia wyników badań empirycznych nad wychowawczym funkcjonowaniem rodziny współczesnej (zwłaszcza polskiej); po trzecie, podaje propozycje metodologiczne dla analizy rodziny jako układu wychowawczego i edukacyjnego. Do badań diagnostycznych mogą okazać się przydatne również załączone przykładowo kluczowe terminy, jako narzędzie pomiaru pedagogicznego. [...] ze Wstępu

Podręcznik Jamesa Kalata jest jedną z najbardziej znanych i szeroko polecanych publikacji akademickich na świecie. Autor, badacz i wykładowca psychologii z dużym doświadczeniem dydaktycznym, proponuje w niej problemowe ujęcie zagadnień psychologii, która zajmuje się badaniem i wyjaśnianiem zachowania oraz jego mechanizmów poprzez odwołanie się do czynników biologicznych

Tematyka tej unikatowej na polskim rynku publikacji dotyczącej ekonomiki oświaty koncentruje się na problemach szkolnictwa podstawowego i średniego. Autor szeroko omawia zagadnienia polskiego systemu oświaty, konfrontując je z przykładami z innych państw. Zamieszcza też wnioski i konkluzje z oryginalnych rodzimych badań realizowanych w ramach międzynarodowych i polskich programów badawczych, w tym także rezultaty badań własnych. Publikacja ma na celu: ?przybliżyć polskiemu czytelnikowi obszary badawcze intensywnie rozwijającej się na świecie nowej specjalności ekonomicznej ? ekonomiki edukacji ? i pokazać w zarysie największe jej dokonania, ?ukazać niekwestionowane osiągnięcia polskich naukowców w zakresie ekonomiki edukacji po to, by w miarę szybko znalazły zastosowanie w naszej praktyce oświatowej, ?dowieść, że występują zależności między nakładami na edukację a jej efektami, pod warunkiem że jak największa część nakładów będzie przeznaczona na bezpośrednią edukację, ?wykazać, że efektywność wydatkowania środków publicznych w obszarze edukacji zależy przede wszystkim od dyrektora szkoły, jego wiedzy, umiejętności i kompetencji w zakresie zarządzania finansami publicznymi, ?ukazać zależności między efektywnością edukacji a jej wpływem na kapitał ludzki i społeczny w Polsce. Książka adresowana jest do osób zarządzających oświatą, dyrektorów szkół, studentów ekonomii jako podręcznik do przedmiotu ekonomika oświaty i słuchaczy podyplomowych studiów zarządzania w oświacie.

"Praca ma na celu przedstawienie problemu podmiotowego traktowania wychowanka w nadzorze rodzinnego kuratora sądowego. Nadzór ten jest przeze mnie ujmowany przede wszystkim jako oddziaływanie wychowawcze. (...) Ponadto do głębszej analizy zagadnienia zastosowania idei podmiotowości w nadzorach kuratora skłonił mnie fakt, iż nieletni bardzo często mają za sobą doświadczenia traktowania przedmiotowego. (...)

Najlepsza Książka na wiosnę - 2012 Nagroda Internautów! w konkursie NK na wiosnę otrzymała książka ?Agresja elektroniczna i cyberbullying jako nowe ryzykowne zachowania młodzieży? autorstwa Jacka Pyżalskiego! [...] Książka jest merytorycznie znakomita, nowatorska, a przedstawione w niej wyniki własnych badań potwierdzają wdrażanie przez autora najwyższych standardów metodologii badań empirycznych. Przez najbliższe lata kolejne pokolenia badaczy będą się do nich odwoływać, gdyż nie da się pominąć tej książki w dalszych studiach nad przemocą wśród młodzieży i z udziałem nowych narzędzi komunikacyjnych. Niewątpliwie wpłynie ona także na potrzebę konstruowania nowych teorii socjalizacji i wychowania, a jeśli tak się stanie, to będzie najwyższej rangi wkładem Jacka Pyżalskiego w pedagogikę ponowoczesnej doby. Tę publikację nie tylko warto, można, ale należy jak najszybciej przeczytać, jeśli chce się dostrzec to, co naprawdę młodzież wyczynia w wirtualnej przestrzeni, usiłując zarazem wpłynąć na tę rzeczywistą.[...] z recenzji prof. Bogusława Śliwerskiego Książka stanowi pogłębioną naukową monografię problemu agresji realizowanej przez młodzież za pomocą nowych mediów (internetu i telefonów komórkowych). Zawiera wprowadzenie teoretyczne dotyczące nowych mediów, funkcjonowania młodych ludzi w ich świecie oraz aspektów związanych z tzw. komunikacją zapośredniczoną i wpływu nowych mediów na dzieci i młodzież. Czytelnik dowie się z książki nie tylko o rozpowszechnieniu zjawiska, ale także o jego uwarunkowaniach i konsekwencjach. Autor monografii przedstawił szerokie omówienie problematyki bullyingu, cyberbullyingu wraz z charakterystyką roli sprawcy i ofiary, typologii zjawisk i ich współwystępowania. Część badawcza opiera się o trzy duże projekty badawcze ? reprezentatywne badania polskich gimnazjalistów, badania nauczycieli oraz studentów, w których zostały wykorzystane metody badawcze zarówno o charakterze jakościowym (wywiady, wywiady online, grupy fokusowe), jak i ilościowym (badania kwestionariuszowe). Książkę kończą wnioski dotyczące wychowania młodych ludzi w świecie nowych mediów, w szczególności w obszarze profilaktyki i interwencji związanej z agresją elektroniczną.

Pod względem redakcyjnym praca - uwzględniając jej właściwą konstrukcję, logikę i klarowność wywodu, a także warstwę językową - została dobrze przygotowana. Autor w sposób przejrzysty analizuje i ujmuje w pewne określone całości problemy zawarte w tytule. Zapoznaje czytelnika z postacią polskiej arystokratki, której działalność wychowawcza wobec ubogich kobiet ze wsi przyczyniła się do ich awansu osobowościowego i społecznego. Koncepcję wychowawczą Jadwigi z Działyńskich Zamoyskiej ukazuje na tle będących w owym czasie w obiegu teorii wychowawczych i ich zastosowania w praktyce. Jest to element pozytywny, który przesądza o wartości poznawczej książki i o jej przydatności do inspirowania dalszych badań w poruszanej tu dziedzinie. Trzeba zaznaczyć, że jest to novum, ponieważ myśl pedagogiczna, rozproszona w całokształcie twórczości Jadwigi Zamoyskiej, w ocenianej pracy doczekała się systematyzacji i została zdefiniowana według współczesnych kryteriów badawczych. (z recenzji wydawniczej ks. prof. dr. hab. Edwarda Walewandera)

Prezentowany Czytelnikowi Leksykon resocjalizacji stanowi zbiór kilkudziesięciu alfabetycznie ułożonych haseł, które dotyczą: etiologii, symptomatologii, typologii, diagnostyki niedostosowania społecznego, a przede wszystkim profilaktyki społecznej i resocjalizacji oraz zjawisk związanych z patologiami społecznymi, zachowaniami ryzykownymi i przestępczością. W oddzielnych hasłach omówiono problematykę zachowań dewiacyjnych w rodzinie i szkole, wskazując na ich skutki i możliwości przeciwdziałania im. Książka zawiera także przegląd teorii oraz zagadnień definicyjnych związanych z resocjalizacją. Znajdujące się w leksykonie hasła obejmują także aspekty prawne i organizacyjne, dotyczące historii, współczesnej polityki reintegracji społecznej w Polsce oraz funkcjonowania placówek i instytucji resocjalizacyjnych. Znaczną uwagę poświęcono zagadnieniom kary pozbawienia wolności, a zwłaszcza resocjalizacji penitencjarnej, w zakresie której wyszczególniono hasła dotyczące resocjalizacji określonych kategorii skazanych, takich jak osoby: starsze, niepełnosprawne, niebezpieczne, uzależnione czy skazane za zabójstwa lub przestępstwa seksualne. Istotną częścią opracowania jest również omówienie wszystkich stosowanych w resocjalizacji terapii, w tym terapii niekonwencjonalnych, takich jak joga, ekologia, żagloterapia czy sztuka. Książka stanowi skompensowane podsumowanie dotychczasowych dociekań teoretycznych i empirycznych autorki dotyczących zagadnienia resocjalizacji i silnie powiązanych z nią dziedzin, takich jak patologie społeczne, kryminologia, profilaktyka społeczna czy penitencjarystyka. Większość haseł zawartych w tym tomie powstała na skutek nie tylko przeglądu literatury, ale także badań empirycznych. Celem zbioru jest dostarczenie Czytelnikowi skompensowanego studium wiedzy o resocjalizacji i powiązanej z nią problematyce. Każde hasło zawiera odwołania bibliograficzne, co ma za zadanie ułatwić zainteresowanemu odbiorcy dotarcie do obszerniejszych prac naukowych omawiających poruszane zagadnienia. Przypisy do tekstu, obok literatury polsko- i anglojęzycznej, zawierają także odniesienie do artykułów i monografii autorki omawiających szerzej prezentowane zagadnienia.

  Na długo przedtem, zanim powstała ta książka, czułam się jak najgorsza matka w historii. Pod koniec kolejnego trudnego dnia, poświęconego wychowywaniu moich dwóch chłopców, nastąpiło pewne szczególnie pamiętne wydarzenie. Bolało mnie gardło. „Świetnie - pomyślałam. - Nie dość, że dostałam kataru, to jeszcze muszę wymyślić sposób, jak przekonać synów, by położyli się spać bez wysłuchania przedtem osiemnastu historyjek i bez wstawania przy tym czterdzieści pięć razy, aby napić się wody". Zastanawiałam się, jak to możliwe, że ja, która w swojej karierze zawodowej przeszkoliłam efektywnie wiele osób, nie mogę skłonić własnych dzieci, by robiły to, co im mówię, i by nie uważały mnie przy tym za potwora. I nagle, kiedy znowu podniosłam głos, by krzyknąć na synka, bo wziął do ręki zabawkę, a przecież miał już spać, przyszła mi do głowy myśl, która sprawiła, że zamilkłam. Gardło nie bolało mnie z powodu wirusa, lecz dlatego, że za dużo krzyczałam. Dopiero teraz poczułam się naprawdę źle. Czy to rzeczywiście mogło mi się przydarzyć? Zawsze nienawidziłam, gdy ktoś krzyczał na dzieci. I oto, co się dzieje - wydzieram się na nie na okrągło! Dlaczego jest mi tak trudno wychowywać dwóch typowych przedszkolaków? Co się stanie, gdy będą starsi i pojawią się sprawy trudniejsze niż problemy związane z myciem lub zachowaniem się przy stole? Chciałabym być kimś, kto towarzyszy synom, gdy rosną, kto nawiązuje z nimi relacje pełne szacunku i potrafi się z nimi porozumieć, a nie osobą, z którą są tylko dlatego, że ich urodziła. W głębi serca wiedziałam jednak, na jakiej drodze się znajduję. Czułam, że poniosłam porażkę, jeśli chodzi o najważniejsze zadanie mojego życia, i chciałam to zmienić. Tego wieczoru zadałam sobie trudne pytanie: „Skoro kocham moje dzieci nad życie, to dlaczego krzyczę na nie, choć czuję, że nie jest to właściwa droga?". Moje wysiłki, by „wymusić posłuszeństwo", przypominały rzucanie grochem o ścianę. Metody, takie jak stawianie do kąta czy liczenie do trzech, przestały być skuteczne. Wydawało się, że nie ma innego sposobu, tylko muszę podnieść głos - przynajmniej wtedy dzieci wiedziały, że mówię poważnie. Wpadłam więc w błędne koło proszenia, przypominania, proszenia, przypominania, krzyku. Zdałam sobie sprawę, że stałam się takim rodzicem - takim, którym, jak sobie obiecujemy, nigdy się nie staniemy. Może wiesz, o czym mówię. Może jesteś mamą, która przekupuje swojego trzylatka cukierkami i zabawkami, by spokojnie zrobić zakupy w sklepie spożywczym. Może jesteś tatą, którego pięcioletnia córeczka głośno na całą restaurację domaga się usadzania na kolanach kolejnych członków rodziny zebranych dookoła stołu. Może sprzątasz za dzieci każdej soboty rano ich pokoje, gdyż nie potrafisz skłonić ośmio- lub dziesięciolatków, by robiły to same. Takich rodziców można zauważyć wszędzie dookoła. Zanim sami staniemy się rodzicami, irytują nas oni - nie potrafią zapanować nad własnymi dziećmi. „Gdy sami będziemy rodzicami - przyrzekamy - lepiej sobie poradzimy". To na pewno nie jest takie trudne. I wreszcie rok lub dwa po tym, jak na świecie pojawiło się nasze szczęście, stajemy się takimi rodzicami. Krzyczymy, grozimy, napominamy, prosimy i w końcu poddajemy się, jeśli chodzi o próby kontrolowania naszych pociech. Gdy jest dobrze, obchodzimy się z nimi jak z jajkiem, licząc na niewiele więcej niż na łut szczęścia, by były grzeczne. Kiedy jest źle, zamieniamy się w potwory i zastanawiamy się, czy nie oddać okropnego dwulatka do żłobka. Bez właściwych narzędzi rodzicielstwo przestaje być przyjemnością. I jest to smutniejsze niż fakt, że nasz siedmiolatek jako jedyne, naprawdę jedyne dziecko na całym świecie nie ma figurki kosmicznego dinozaura, bohatera najnowszej kreskówki (lub czegokolwiek innego). Problem polega na tym, że zawsze wiedzieliśmy, jacy nie chcemy być jako rodzice, lecz nie mamy zielonego pojęcia, jak stać się takimi rodzicami, jakimi chcielibyśmy być. W końcu zaczynamy stosować taktykę takich rodziców, gdyż, no cóż, musi ona chyba działać, skoro tak wiele osób ją stosuje! Przecież od czasu do czasu musimy iść do sklepu bez względu na to, ile nerwów by nas to nie kosztowało. Jednak w rzeczywistości metody takich rodziców działają jedynie na krótką metę i w niczyim przypadku nie funkcjonują lepiej niż w twoim. Znasz już pierwszą część mojej historii. Teraz chciałabym opowiedzieć, jak przewróciłam swoje metody wychowawcze do góry nogami i jak w ciągu zaledwie kilku tygodni zaowocowało to pozytywnymi zmianami w moim domu. Po tym wieczorze, gdy postanowiłam zrezygnować z krzyku, zdałam sobie sprawę, że musi istnieć lepszy sposób. Zainspirowana, do czego się przyznaję, postacią George'a z serialu Sein-feld*, poczułam, że jeśli wszystko, co do tej pory robiłam, było złe, to przeciwieństwo tego musi być dobre. Zapisałam się na zajęcia poświęcone wychowaniu, które koncentrowały się na zasadach pozytywnej dyscypliny, opracowanych przez dwudziestowiecznego lekarza i psychologa Alfreda Adlera. Mój świat zmienił się całkowicie. Gdy zaczęłam wdrażać zasady Adlera w mojej rodzinie, sytuacja zaczęła się szybko poprawiać. W im większym stopniu wykorzystywałam jego teorię, tym przyjemniejsze stawało się życie rodzinne. Wszyscy byliśmy szczęśliwsi, poprawiły się też moje relacje z mężem. Kontynuowałam naukę i zdałam sobie sprawę, że chociaż zasady, jakich nas uczono, brzmiały bardzo dobrze, wielu rodziców mówiło: „To interesujące, lecz co mam robić?". Istniała potrzeba, by przełożyć teorię na narzędzie, które krok po kroku pokazywałoby rodzicom na całym świecie, jak ją wykorzystywać w praktyce we własnych rodzinach. Chciałam pomóc innym osiągnąć spokój, którym cieszyłam się wraz z własną rodziną. Wykorzystałam doświadczenie w tworzeniu programów szkoleniowych dla firm z listy Fortune 500, by opracować własny program nauczania, który nazwałam Po-sitive Parenting Solutions (Pozytywne Metody Wychowywania Dzieci). Niniejsza książka powstała właśnie na bazie tego kursu, który zmienił życie tysięcy rodzin na całym świecie. Napisałam ją, abyś umiał sobie radzić z frustrującymi zachowaniami dzieci i by zamieniły się one w pozytywne zasady postępowania, które zakorzenią się w nich na całe życie. Chcę pomóc ci w odzyskaniu poczucia kontroli nad własną rodziną, byś mógł nauczyć dzieci tych zachowań, które przyczynią się do odniesienia przez nie sukcesu w przyszłości. Każdy rozdział zawiera wiedzę popartą teorią psychologii, przykłady i metody eliminowania niepożądanych zachowań, jak również sposoby nauczania dzieci pozytywnych zasad postępowania. Fundamentem tej książki są dwadzieścia trzy narzędzia, które krok po kroku pokazują, jak stosować w praktyce opisane tu zasady. Już nie będziesz musiał posługiwać się metodą prób i błędów. Wkrótce dowiesz się, jak radzić sobie ze wszystkim, co dzieciom może przyjść do głowy. Nauczysz się, jak eliminować takie irytujące zachowania, jak marudzenie, dyskutowanie, niesłuchanie i przerywanie. Dowiesz się także, jak ustrzegać się prób pokazywania, kto jest ważniejszy i napadów złości lub jak je kontrolować. Sprawisz, że dzieci będą pamiętały o myciu zębów, zabieraniu drugiego śniadania i odrabianiu lekcji bez przypominania, krzyczenia lub wykłócania się. Odkryjesz metody poprawiania atmosfery, od tworzenia pozytywnych relacji między rodzeństwem po zacieśnianie rodzinnych więzi. Jeśli uważasz, że stałeś się takim rodzicem, jakim nigdy nie chciałeś być, przeczytaj tę książkę. Wykorzystaj przedstawione w niej narzędzia. Pewnego dnia zdasz sobie sprawę, że minęło już trochę czasu od momentu, kiedy ostatni raz krzyczałeś na dzieci, starałeś się je przekupić lub wierciłeś im dziurę w brzuchu, by coś zrobiły. Wkrótce nawet nie będziesz mógł sobie przypomnieć, kiedy podniosłeś na nie głos lub napominałeś je, kiedy traktowałeś je inaczej niż z pełnym szacunkiem. Uśmiechniesz się, gdy zdasz sobie sprawę, że w zamian za to one także cię szanują. Najlepsze ze wszystkiego będzie jednak to, że zmieni się twój świat, tak jak stało się to w przypadku tysięcy rodziców. Rodzicielski stres zastąpi rodzicielski spokój. Będziesz czerpać przyjemność z kontaktów z dziećmi, dziwiąc się, jak samodzielne stają się na twoich oczach. Będziesz zaskoczony tym, że robią to, o co je prosisz, bez konieczności przewracania oczami lub napominania, że same rozwiązują problemy powstałe między rodzeństwem i że wykonują obowiązki domowe bez przypominania. Oczywiście, nadal pozostaną dziećmi i od czasu do czasu zdarzy im się zachować niewłaściwie. Lecz ty będziesz miał do dyspozycji narzędzia, dzięki którym poradzisz sobie w takich przypadkach i pomożesz im osiągnąć sukces, zarówno teraz, jak i w przyszłości. Sugeruję, byś czytał tę książkę od początku do końca i wy-próbowywał po kolei wszystkie opisane w niej narzędzia. Świat wypięknieje już w ciągu kilku dni od momentu zastosowania pierwszego z nich; postępy zauważysz w miarę korzystania z kolejnych. Potem powróć do tej książki i przeczytaj ją powoli jeszcze raz, po jednym rozdziale, by przypomnieć sobie to, czego się nauczyłeś. Pamiętaj, że do zmiany wieloletnich nawyków (na przykład takich, jak podnoszenie głosu, które i tak nie są zbyt skuteczne) potrzebny jest czas. Być może pojawi się u ciebie nawyk, by zaglądać do książki co kilka tygodni, w miarę jak twoje dzieci będą rosły i w miarę, jak będą się pojawiały u nich nowe zachowania, zarówno pozytywne, jak i negatywne. Na zakończenie wstępu chcę dodać jeszcze jedno. Gdy twoje dzieci będą dorosłe, jak chcesz, by pamiętały swoje dzieciństwo? Czy jako okres wypełniony krzykiem, napominaniem i groźbami? Czy też jako czas, w którym mama i tata uczyli je w spokojny sposób właściwych zachowań, jako okres przebywania w rodzinie, która kochała bycie razem? Przyłącz się do mnie i daj swoim pociechom najlepsze dzieciństwo, jakie tylko mogą sobie wymarzyć. Razem ze mną pomóż im przygotować się do osiągania sukcesów w dorosłym życiu. Podobnie jak ja, pokochaj najtrudniejszą pracę, jaką kiedykolwiek wykonywałeś - pracę wspaniałego rodzica. - ze wstępu    Dziecko Czy muszę Ci to jeszcze raz powtarzać?? Spis treści:   Wstęp 1. Coś nie działa 2. Dzieci to także ludzie 3. Czy sprawiasz, że twoje dziecko zachowuje się gorzej? 4. Wydobywanie z dzieci tego, co w nich najlepsze 5. Walka o władzę (i kilka rozwiązań tego problemu) 6. Wykorzystuj to, co możesz kontrolować, by panować nad tym, co jest poza twoim zasięgiem 7. Pozytywne skutki złego zachowania 8. Cztery mylne cele negatywnych zachowań 9. Rywalizacja wśród rodzeństwa 10. Wszyscy razem 11. Zabierz narzędzia do domu Podziękowania O autorce

Rozprawa naukowa poświęcona jest dziełu klasyka myśli pedagogicznej Jana Amosa Komeńskiego (1592-1670) Orbis sensualium pictus (Świat w obrazach), uznawanemu za pierwowzór obecnych podręczników. Podstawowe pytanie badawcze tej pracy brzmi: w jakim stopniu Orbis pictus, którego pierwsze wydanie ukazało się w Norymberdze w 1658 roku, było rzeczywiście innowacyjne w połowie XVII wieku, a w jakim wpisywało się we wcześniejszą tradycję podręcznikarską i pedagogiczną. Konsekwencją tego pytania jest kolejne: w jakim stopniu na treść i formę Orbis pictus wpłynął sam Komeński, a w jakim jego środowisko, jego lektury i doświadczenia dydaktyczne całego twórczego życia. W podręczniku tym znalazła między innymi zastosowanie zasada poglądowości w nauczaniu. Jego sukces był ogromny: miał do dziś ponad 200 wydań i przetłumaczono go na 20 języków. Cenili go zarówno wielcy tamtych czasów, jak i - co może w kontekście oddziaływania społecznego jeszcze ważniejsze - setki tysięcy pedagogów, nauczycieli, rodziców i dzieci, zwykłych ludzi. Już choćby z tego powodu Orbis pictus należy do najważniejszych źródeł w historii wychowania, a poświęcona mu monografia zasługuje na wnikliwą lekturę nie tylko historyków oświaty, badaczy i studentów kierunków pedagogicznych, ale i wszystkich zainteresowanych zmieniającym się w dziejach podejściem do szkolnych podręczników.

Książka jest rezultatem wieloletnich doświadczeń Autorek, na co dzień zajmujących się terapią dzieci afatycznych. Zasadniczą część książki stanowi skala, będąca konkretną propozycją sposobu zbierania materiału służącego do oceny sprawności językowej i komunikacyjnej dziecka z zaburzonym rozwojem mowy. Z pozycji praktyków, Autorki dzielą się również swoimi przemyśleniami na temat trudności związanych z diagnozowaniem i opisem afazji. Ich badania opierają się na obserwacji zachowań dziecka sytuacji celowo zorganizowanej. Za pomocą materiałów werbalnych i graficznych, starają się one stworzyć sytuację eksperymentalną, w miarę możliwości naturalną, po to, by sprowokować reakcję dziecka, zarejestrować je i ocenić. W książce zostały poruszone problemy rzadko omawiane w literaturze logopedycznej. Zasadniczym jej celem jest ułatwienie logopedom - praktykom diagnozy i planowania terapii dzieci afatycznych.