Jak zadbać o prawidłowy rozwój emocjonalny dziecka? Oczywiście nie ma idealnych ojców ani idealnych matek – wszyscy popełniamy błędy. Większość rodziców robi wszystko, by okazać swoim dzieciom miłość, troskę i zrozumienie. Jeśli chcesz: poznać podstawowe potrzeby emocjonalne swojego dziecka; nauczyć się, jak zaspokajać te potrzeby w zrównoważony sposób; zbudować bliską więź z dzieckiem; konstruktywnie radzić sobie z codziennymi trudnościami ten dział jest własnie dla Ciebie. Mnóstwo praktycznych poradników i porad dla rodziców i specjalistów. Znani psycholodzy przekonują, że kluczowe dla prawidłowego, zdrowego rozwoju dziecka jest zaspokojenie podstawowych potrzeb emocjonalnych, do których należą: bezpieczne przywiązanie i akceptacja, zdrowa autonomia i kompetencja oraz wartości duchowe. Prezentujemy rozważania teoretyczne i praktyczne nad współczesnymi problemami rozwoju twórczego dziecka.
Studium pt. ,,Pedagogie katolickich zgromadzeń zakonnych. Historia i współczesność', przygotowane pod redakcją naukową prof. dr hab. Janiny Kostkiewicz jest kontynuacją bardzo ważnej i potrzebnej w Polsce serii dotyczącej wychowania katolickiego realizowanego przez różne podmioty, ze szczególnym uwzględnieniem katolickich zgromadzeń zakonnych.
Zawartość tomu trzeciego stanowi szesnaście odrębnych rozdziałów traktujących o pedagogii żeńskich zgromadzeń zakonnych w Polsce. Wspólną podstawą jest katolicki system wychowania oparty na ideałach chrześcijańskich, a więc na normie miłości Boga i bliźniego oraz odniesieniu eschatologicznym. Tom ten wpisuje się w historię myśli pedagogicznej oraz ukazuje współczesną praktykę wychowania. Tytuł książki wyraźnie określa, że sytuuje się w ramach pedagogiki religii, pedagogiki katolickiej. Studium może – i powinno -zainteresować także osoby nie związane z nurtem chrześcijańskim, bowiem poszczególne rozdziały ukazują interesujące rozwiązania pedagogiczne, które oparte są na konkretnych doświadczeniach z których mogą korzystać wszyscy zainteresowani wychowaniem.
Cechą charakterystyczną trzeciego tomu Pedagogii katolickich zgromadzeń zakonnych jest to, że tworzą go opracowania dotyczące pedagogii zgromadzeń żeńskich, które działają głównie w Małopolsce. Należy z wielkim uznaniem przyjąć podjęty przez p. prof. dr hab. Janiny Kostkiewicz projekt badawczy dotyczący wychowania katolickiego, które jest realizowane przez różne żeńskie zgromadzenia zakonne. Należy podkreślić - jako duży walor naukowy przemyślaną strukturę prezentowanych opracowań. Charakterystyka
pedagogii omawianych zgromadzeń zakonnych rozpoczyna się informacją o założycielu lub założycielce wspólnoty oraz podaniem ogólnej historii zgromadzenia i zrealizowanych dziełach. Omawiając charyzmat zgromadzeń koncentrowano się na ich aktywności pedagogicznej, tak w aspekcie założeń ideowych, jak też w praktyce. Przy czym zazwyczaj ukazywana jest dynamika działalności pedagogicznej - najczęściej wychodząc od ujęcia historycznego - ukazywano socjologiczne elementy działalności edukacyjnej w czasach współczesnych.
Słowa wielkiego uznania należy skierować do prof. dr hab. Janinie Kostkiewicz za bardzo cenny projekt badawczy dotyczący pedagogii katolickich zgromadzeń zakonnych. O powszechnym uznaniu dla tego projektu oraz opracowań zawartych w poszczególnych tomach książki: Pedagogie katolickich zgromadzań, zakonnych. Historia i współczesność świadczy fakt przyznania - za I tom (Wydawnictwo ,,Impuls') głównej nagrody w ogólnopolskim konkursie na najlepszą książkę katolicką roku 2012 oraz bardzo pozytywne opinie znanych pedagogów i czytelników. Tematyką zamieszczoną w poszczególnych tomach zainteresowali się pedagodzy oraz wszyscy którym bliskie są zagadnienia polskiej edukacji.
Przygotowane pod redakcją naukową prof. dr hab. Janiny Kostkiewicz opracowania są niewątpliwie obrazem oryginalnych teorii i koncepcji tkwiących u podstaw pracy pedagogicznej poszczególnych zgromadzeń zakonnych Kościoła katolickiego. Są też wyrazem twórczego wkładu w teorię i praktykę wychowania. Współcześnie - w dobie ogromnego chaosu aksjologicznego w naszym społeczeństwie istnieje autentyczne zapotrzebowanie na wiedzę dotyczącą realizowanych w Polsce często bardzo oryginalnych I cennych systemów pedagogicznych, które zostały wypracowane przez rożne zakony.
Poszczególne opracowania ukazują bardzo interesujące procedury wychowawcze realizowane przez zgromadzenia i są interesującą ofertą pedagogiczną.
Z recenzji dr hab. Romana Jusiaka prof. KUL
Zapraszamy do publikacji prof. dr hab. Janiny Kostkiewicz. To już trzeci tom serii.
Seria wydawnicza „Przywrócić Pamięć” ma przybliżyć współczesnemu społeczeństwu publikacje założycieli ruchu skautowego, twórców rozwoju idei i metodyki harcerskiej z lat 1911–1939.
Reprint wydania z 1917 r.: CZUWAJ! Sześć gawęd obozowych o typie skautowym
Zasady regulaminu skautowego w życiu domowem:
1. Skaut pragnie, aby jego życie domowe było nacechowane dzielnością, sprężystością i rozumnym ładem. Wiedząc, że najgorszą niewolą jest niewola kaprysu, ujmuje życie swoje domowe w określony regulamin, aby sprężystem i punktualnem wykonaniem pracy obowiązkowej zyskać czas i prawo do pracy nadobowiązkowej i do zabawy.
2. Skaut jest na służbie zawsze — gardzi wolnością swawoli i samowoli, dlatego ogranicza okazywane mu zaufanie chętnem uznaniem władzy rodziców i opiekunów i skrupulatnem poddaniem się ich kontroli i kierownictwu, w których upatruje dla siebie oparcie przeciw własnej słabości i wyraz swojej karności wewnętrznej.
3. Skaut nie chodzi samopas — gdzie tylko może, szuka towarzystwa innych skautów, a w każdem gronie skautowem — szuka zwierzchnika, którego komenda jest mu cennym łącznikiem z całą rodziną skautową i utrzymuje go w nieustannem poczuciu służby.
4. Każdy skaut i każde grono, wspólnie mieszkających skautów (kwatera skautowa), ustala sobie regulaminowo określoną godzinę wstawania, codziennie przez dłuższy okres roku jednakową; określoną godzinę udania się na spoczynek; określoną, zależnie od warunków domowych, godzinę obiadu; do szkoły i ze szkoły udaje się prosto i bez marudzenia, ani straty czasu na uboczne, przypadkowe zajęcia; czas, pozostający do obiadu, w dnie o mniejszej liczbie lekcyi, zużytkowuje na przygotowanie lekcyi; po obiedzie wypoczywa — najlepiej na spacerze — godzinę lub półtorej; zabiera się o określonej godzinie do obowiązkowej pracy i nie zajmuje się niczem innem, dopóki jej nie ukończy.
5. Skaut dba o zdrowie w życiu domowem — dlatego codziennie rano się gimnastykuje, przezwyciężając gnuśność i senność; myje się porządnie; chodzi na spacer; korzysta z okazyi systematycznej gimnastyki; woli raniej wstać, byle nie opóźniać godziny zaśnięcia; odrabia pracę obowiązkową w porę — by mieć niedzielę zupełnie wolną od niej; najchętniej znaczną część dnia niedzielnego spędza za miastem.
6. Skaut, czując się na służbie i kształcąc swą wolę, odmawia sobie przedwczesnej swobody; w niczem nie odstępuje od regulaminu swojego bez pozwolenia rodziców czy opiekunów, względnie komendanta swojej kwatery; opowiada się za każdem wyjściem z domu i zawsze ściśle określa z góry godzinę powrotu, której nigdy nie chybia. Skaut jest punktualny wszędzie i zawsze.
7. Skaut ostrożnie dobiera sobie towarzystwo i jest bardzo wybredny w doborze rozrywek i zabaw.
8. Skaut stara się codziennie być komuś pożytecznym, wstyd mu dnia, w którym tylko sobie służył.
9. Skaut, co wieczór sprawdza pamięcią, czy był w zgodzie ze swoim regulaminem i prowadzi starannie swoją książeczkę szeregowca, w której notuje, co i jak robił i w czem uchybił swoim postanowieniom.
Seria wydawnicza „Przywrócić Pamięć” ma przybliżyć współczesnemu społeczeństwu publikacje założycieli ruchu skautowego, twórców rozwoju idei i metodyki harcerskiej z lat 1911–1939.
Reprint wydania z 1917 r.: JAK ZAWIĄZAĆ PRACĘ HARCERSKĄ
Harcerstwo jest to ruch wychowawczy, skierowany ku zwalczaniu egoizmu i niedołęstwa, zaprawianiu młodzieży do służby obywatelskiej, zapomocą rozwoju tężyzny fizycznej, kształcenia charakteru i pogłębiania uczuć narodowych.
Żadna praca społeczna nie będzie miała w sobie trwałości, jeżeli nie oprze się na fundamentach organizacji. Szczególnie w związkach młodzieży kierownicy muszą wiedzieć jak się wziąć do rzeczy i starannie przygotować się przed zawiązaniem pracy, bo inaczej zacznie się psuć i wkrótce ogarnie ją uwiąd starczy.
Brak ludzi, którzyby mogli przyczynić się do rozpowszechnienia ruchu baden-powellowskiego na całej ziemi polskiej, skłania mnie do napisania powyższych wskazówek. Chodzi mi w nich o jasne i zwięzłe zebranie tego, co może ułatwić zawiązanie pracy harcerskiej. I choć mniemam, że każde ujęcie sposobów i form idei harcerstwa może być dobre, jeżeli będzie wytworem i wcieleniem jej zasad, uważam ujednostajnienie działania za wskazane.
Co do treści muszę przedewszystkim zaznaczyć, iż ograniczyłem się do ujęcia jedynie metody pracy „zastępu” harcerskiego, bo dopiero wtedy będzie można mówić o formowaniu drużyn lub jeszcze większych jednostek organizacyjnych, kiedy najdrobniejsze grupki harcerzy potrafią wykazać czynem swą twórczą i pożyteczną działalność.
Zastęp jest podstawową jednostką ćwiczebną w harcach. Stanowi on społeczną grupę 6—12 rówieśników, możliwie zżytych ze sobą i objętych wspólnymi ideałami. W normalnych warunkach zastęp należy do drużyny harcerskiej (kilka zastępów), ale może też istnieć samodzielnie, jeżeli w danym mieście lub wsi znajdzie się dorosły człowiek, któryby zajął się chłopcami, chcącymi zostać harcerzami, a pracy własnej dał metodę i dojrzały kierunek.
Zastępowy bowiem, który jest dowódcą zastępu, jako rówieśnik jego członków nie może sprostać zadaniu wychowawcy i dlatego musi mieć starszego przyjaciela, któryby pomagał mu swoim doświadczeniem.
Ażeby jednak być dobrym harcmistrzem, trzeba być samemu harcerzem. Oficer, nie umiejący gruntownie musztry, nie miałby poważania wśród żołnierzy; a nawet technicy uczą się pracy prostego robotnika, ażeby umieć później poprawiać błędy. Jeżeli więc harcmistrz chce, ażeby chłopcy odnosili się do niego z zaufaniem i poddali się jego rozkazom, musi być im przykładem pod każdym względem.
Widać stąd, że rola harcmistrza jest niezwykle doniosła, a praca, którą podejmuje niełatwa.
Szczególny nacisk należy położyć na „pierwsze kroki”, ponieważ od sposobu zapoczątkowania pracy zależy zwykle jej późniejszy stan. Zaniedbanie i błędy, popełnione na początku, utrwalają się i coraz trudniej je wykorzenić.
Chcąc zapobiec tym błędom oddaję niniejszą książeczkę w ręce tych, którzy „wysłuchają próśb łaknących ich pomocy, błagających poprostu o to, by dać oparcie ich dobrym instynktom, by dać im wskazówki, jak się wyrabiać na dzielne i ofiarne jednostki”.
Seria wydawnicza „Przywrócić Pamięć” ma przybliżyć współczesnemu społeczeństwu publikacje założycieli ruchu skautowego, twórców rozwoju idei i metodyki harcerskiej z lat 1911–1939.
Reprint wydania z 1922 r.: MYŚLI o kursach w drużynie harcerskiej
Pragnieniem naszem było poruszyć najważniejsze tematy, tyczące się organizowania kursów w drużynie. Mamy nadzieję, że ta praca, aczkolwiek posiada bardzo liczne braki, odda usługę tym, którzy będą z niej korzystali.
Do wydania „kursów“ zniewoliła nas chęć przyjścia z pomocą kierownikom drużyn. Wiemy bowiem, jak trudnem zadaniem jest poprowadzenie kursu, by odpowiedział zamierzonym celom. Dzielimy się zatem zdobytemi w ciągu kilku lat wiadomościami. Pomijamy tu szereg zagadnień, związanych z kursami, których fachowe opracowanie znajdziemy w obfitej literaturze wychowania fizycznego i wojskowego.
Podjętą pracę poświęcamy pamięci dha Heńka Stępkowskiego, w którego śmierci Harcerstwo straciło niestrudzonego instruktora, a my dwaj przyjaciela.
Przy sposobności składamy serdeczne podziękowanie druhom: Stanisławowi Sedlaczkowi i Czesławowi Hoppé, Chmielewskiemu, Stanisławowi Langemu i Kazimierzowi Kindlerowi za łaskawe udzielenie nam cennych rad i wskazówek, które uchroniły nas od niektórych błędów i usterek.
Warszawa?1922?r.
Co to jest skauting?
Pełną odpowiedź na to pytanie wyrobi sobie czytelnik dopiero po zapoznaniu się z tekstami zestawionymi w całej tej pracy. Wydaje się jednak celowe już we wstępie podanie kilku najbardziej podstawowych o istocie skautingu wiadomości...
Seria wydawnicza „Przywrócić Pamięć” ma przybliżyć współczesnemu społeczeństwu publikacje założycieli ruchu skautowego, twórców rozwoju idei i metodyki harcerskiej z lat 1911–1939.
Reprint wydania z 1928 r.: Podstawy etyczne skautingu
Harcerstwo nasze pod względem metod i organizacji bezsprzecznie znacznie poszło naprzód w porównaniu z tem, co było w jego lwowskich początkach. A jednak jakżesz często słyszy się głosy o niskim poziomie harcerskim — harcerzy, jakżesz często wspomina tego ducha, ten nastrój ideowy pracy, jaki był w Harcerstwie w okresie przedwojennym. Różne podaje się powody i przyczyny — i bezsprzecznie, zjawisko to nie jest proste. Do różnych przyczyn niezadawalniającego nas poziomu moralnego, ideowego, jak się zwykło mówić, mniemam, śmiało można dodać jedną — i to nie najmniej ważną: właśnie to, że w dziedzinie pogłębienia ideologji, znacznie mniej zrobiliśmy, niż w dziedzinie metodyki i organizacji. Można nawet zaryzykować twierdzenie, że w dziedzinie ideologji nie potrafiliśmy niczego dodać do prac Małkowskich, Grodyńskich, Kozielewskich, Strumiłłów i innych z początkowego okresu Harcerstwa. A nawet gorzej: bywały okresy, kiedy ta ideologja starych harcerzy była jakby w defensywie przed atakami większego „przystosowania do życia“.
Zaatakować to moje twierdzenie o zastoju w dziedzinie ideologji można od jednej strony — i to bardzo poważnie (proszę o to żyjących dziś „starych“).
Mianowicie: walczono w początkach harcerstwa o to, czy ono ma mieć Prawo i Przyrzeczenie „z Bogiem“ czy „bez Boga“, zdawałoby się, że nawet już po wprowadzeniu do przyrzeczenia obowiązku „służby Bogu“ (do Prawa jednak go nie włączono) kwestja religijności harcerzy i praktyk religijnych pozostawała jakoś skromnie w ukryciu — podczas gdy dziś mamy za sobą szereg uchwał i deklaracyj o chrześcijańskim charakterze Z. H. P., mamy oficjalną opiekę duchowną, cieszymy się poparciem sfer kościelnych, które powołują kapelanów harcerskich, a nawet tworzą osobną komisję dla spraw opieki duchownej nad Z. H. P. Więc może w tej dziedzinie, bardziej szczerego i wyraźnego stosunku do religji poszliśmy naprzód w porównaniu ze „starem Harcerstwem“? Może — dałby Bóg, wydaje mi się jednak, że i pod tym względem prawdziwi harcerze starzy byli głębsi od nas.
Z nami jest gorzej: bardzo często ideologji harcerskiej nie znamy, jakżesz możemy ją rozumieć, pokochać i przejąć się nią na całe życie? Opowiadają, że to, co na ten temat referowałem na kursach związkowych, dla ogółu kandydatów na podharcmistrzów było rewelacją, odkrywało przed nimi niespodziewanie głębokie myśli, zmieniało ich pogląd na Harcerstwo, którego dotychczas, podobno nawet na najlepszych kursach uczono ich uczyć, a nie uczono poznawać, przemyśleć, gruntować, przejmować za najgłębszą treść swego życia, za jego normę i busolę. Znów powiecie: przesadzasz. Znów odpowiem: Daj Boże, że się mylę.
Pracę tę traktuję jako wstępną; przedstawia ona poglądy twórcy skautingu, generała Roberta Baden-Powella, naogół bez uwag krytycznych. Ma to być wstęp i podstawa do rozważania ideologji naszego, polskiego, Harcerstwa i do prac nad jej rozwinięciem i pogłębieniem. Zasady Harcerstwa naszego ujmują: Przyrzeczenie i Prawo Harcerskie (patrz „Rocznik Harcerski“ na r. 1928, str. 14 i n.) oraz uchwały i rezolucje zjazdów harcerskich i konferencyj, zebrane w zeszycie Nr. 2 — 3 „Organizacji Harcerstwa“ (St. i I. Sedlaczkowie, Warszawa 1927). Źródłami do badań nad nią jest literatura harcerska (patrz „Bibljografja Harcerska“, St. Sedlaczek, Warszawa 1927), zwłaszcza zaś roczniki czasopism, szczególnie „Skauta“ lwowskiego i „Harcmistrza“.
Co to jest skauting?
Pełną odpowiedź na to pytanie wyrobi sobie czytelnik dopiero po zapoznaniu się z tekstami zestawionymi w całej tej pracy. Wydaje się jednak celowe już we wstępie podanie kilku najbardziej podstawowych o istocie skautingu wiadomości...
Seria wydawnicza „Przywrócić Pamięć” ma przybliżyć współczesnemu społeczeństwu publikacje założycieli ruchu skautowego, twórców rozwoju idei i metodyki harcerskiej z lat 1911–1939.
Reprint wydania z 1946 r.: SKAUTING I HARCERSTWO
Książka Skauting i harcerstwo. Wybór pism charakteryzujących ruch młodzieży i system wychowawczy ma swoją prawie siedemdziesięcioletnią historię. Powstała w momencie, kiedy Związek Harcerstwa Polskiego liczył prawie 200 tysięcy członków, ale na jednego instruktora przypadało 450 harcerzy, co ograniczało skuteczność harcerskiego wychowania. Straty w przedwojennym korpusie instruktorskim były olbrzymie. W czasie wojny naczelnicy Szarych Szeregów mianowali 68 harcmistrzów, a aż 25 z nich zginęło. Do tego dodać należy fakt, że wielu wybitnych instruktorów pozostało na emigracji. Sprawą kluczową było wyszkolenie nowych kadr instruktorskich. Kamiński postanowił pokazać podstawy metody harcerskiej poprzez teksty Roberta Baden-Powella, wybitnych skautmistrzów francuskich i angielskich oraz Andrzeja Małkowskiego, Eugeniusza Piaseckiego, Adama Ciołkosza i Stanisława Sedlaczka. Jak pisał we „Wstępie”: „Zbiorek niniejszy pragnie być zachętą i pomocą w refleksji na temat skautingu i harcerstwa”. Praca skierowana była do pedagogów i teoretyków wychowania, ale była też doskonałą lekturą dla starszyzny harcerskiej.
Publikacja miała się ukazać w ramach „Biblioteki Tekstów Pedagogicznych” wydawanej przez Państwowe Zakłady Wydawnictw Szkolnych, jednak do tego nie doszło. Możemy się tylko domyślać, że skauting, osoby Baden-Powella i Ciołkosza — wówczas bardzo aktywnego polityka emigracyjnego — były dla ówcześnie rządzących nie do przyjęcia. 15 listopada 1973 roku Kamiński przekazał jedyny chyba zachowany egzemplarz z dedykacją: „Druhowi W. Błażejewskiemu — do jego archiwów”. Kiedy współpracowałem z druhem Wacławem nad wydaniem jego Z dziejów harcerstwa polskiego, w 1983 roku otrzymałem od niego ten maszynopis z nieśmiało wyrażoną nadzieją, że kiedyś uda się go udostępnić czytelnikom.
Po raz drugi książkę przygotowano do druku w 1986 roku. Chciałem ją umieścić w redagowanej przeze mnie serii „Prace Zespołu Historycznego”. Niestety władze harcerskie pod silną presją aparatczyków z Komitetu Centralnego PZPR chciały wyciszyć zainteresowanie historią harcerstwa i uniemożliwiono mi kontynuowanie prac wydawniczych. Maszynopis oddałem do konserwacji i oprawy. Minęło prawie 30 lat.
Wydaje się, że warto dzisiaj wydać tę książkę, dlatego że przybliża ona podstawy skautingu, ale też pokazuje poglądy Kamińskiego na wartości pedagogiczne i wychowawcze skautingu i harcerstwa.
Co to jest skauting?
Pełną odpowiedź na to pytanie wyrobi sobie czytelnik dopiero po zapoznaniu się z tekstami zestawionymi w całej tej pracy. Wydaje się jednak celowe już we wstępie podanie kilku najbardziej podstawowych o istocie skautingu wiadomości... więcej przeczytacie w zakładce Fragment
Seria wydawnicza „Przywrócić Pamięć” ma przybliżyć współczesnemu społeczeństwu publikacje założycieli ruchu skautowego, twórców rozwoju idei i metodyki harcerskiej z lat 1911–1939.
Reprint wydania z 1916 r.: SKAUTING i wytyczne kierunki pracy narodowo-wychowawczej
Anglia ojczyzną tego młodego ruchu wychowawczego.
Nazwa »skaut« oznacza w pierwszej linii wywiadowcę wojskowego, a potem równie dobrze oddaje pojęcie: pioniera i zdobywcy nowych widnokręgów na polu: wiedzy, wynalazków, przemysłu i odkryć.
Atrakcya skautingu polega na silnej organizacyi, która ujęła młodzież w posłuszne, karne zastępy i gromadzi ją pod sztandarem szczytnej myśli Chrystusowej, która wypowiedziała wojnę chuciom, zmysłowości, ciemnocie i sobkostwu.
Celem skautingu: wykształcenie młodzieży na dzielnych synów ojczyzny, na obywateli przekładających dobro publiczne nad prywatę, obowiązek nad wygodny sybarytyzm, poświęcenie mienia i życia nad egoizm, zasklepiony w ciasnocie swego rodu lub własnego: ja.
Celem skautingu: otrząśnięcie ludzkości z prochu i pyłu, którym potoki wieków zamuliły i wypaczyły nauki i szkołę humanistyczną, zrzucenie z piersi młodzieży dusznej atmosfery nocnych cieni i zgubnych wyziewów zepsucia, rozlegających się bezkarnie w ciasnych ulicach miast i gniotących jak zmora, piersi młode, spragnione ideału, prawdy i słuszności.
Celem skautingu: utrzymywanie i ciągłe odświeżanie poczucia sprawiedliwości, staranie się o mądre ustawy i słuszne wykonywanie lub tłumaczenie paragrafów.
Niniejsza publikacja to siódmy tom serii wydawniczej Edukacja małego dziecka zainicjowanej przez środowisko pedagogów cieszyńskich. Tom jest poświęcony zagadnieniom rodziny w bardzo szerokim ujęciu teoretycznym i badawczym. Szczególny nacisk poszczególni autorzy położyli na rodzinę współczesną.
Humanistycznie ukierunkowane idee pedagogiczne Janusza Korczaka znajdują i dziś kolejnych interpretatorów. Zapoznanie się polskich i ukraińskich badaczy ze spuścizną pedagogiczną współcześnie stworzy szanse ponownej oceny jego dokonań w kontekście aktualnych potrzeb. To dlatego przygotowano zbiór najnowszych artykułów tworzących księgę zbiorową pod tytułem "Janusz Korczak - przyjaciel dzieci. W nurcie rozważań pedagogicznych". Służy on przybliżeniu dzisiejszemu czytelnikowi myśli pedagogicznej tego wybitnego pedagoga i jego działalności praktycznej na polu pedagogiki opiekuńczej. Ma na celu przede wszystkim naukową analizę problemów badawczych związanych z czasem wolnym dzieci i młodzieży, pielęgnowaniem pedagogicznych wartości wśród najmłodszych i dorosłych.
Żakiet żaby to zbiór opowiadań przeznaczonych dla dzieci w wieku przedszkolnym oraz wczesnoszkolnym. Zawierają one mnóstwo wyrazów z daną głoską. Dzięki temu można ćwiczyć wymowę każdej z nich - c, b, p, ch, h, s, w, ci, ć, si, ś, cz, sz, z, dzi, dź, r, rz, ż. Oprócz doskonalenia prawidłowej wymowy dzieci mogą rozwijać wyobraźnię, wzbogacać słownictwo, a kolorowe ilustracje z pewnością zachęcą maluchów do sięgnięcia po książkę i umilą im czytanie. Publikacja jest przeznaczona jest dla logopedów, terapeutów, nauczycieli przedszkoli i szkół, rodziców oraz wszystkich, których interesuje prawidłowy rozwój mowy dziecka.
Nasz poradnik zawiera innowacyjne a zarazem proste pomysły na zorganizowanie dziecku przyjęcia urodzinowego z tematem przewodnim. Zamieszczono w nim porady, w jaki sposób przygotować i przeprowadzić zabawę urodzinową od początku do końca, czyli od zaproszenia gości do ich pożegnania. Wszystkie zajęcia zręcznościowe, plastyczne czy ruchowe zostały starannie opracowane, a przepisy na wypieki są znane i łatwe do zrealizowania. Książka ta gwarantuje zorganizowanie udanego przyjęcia urodzinowego, a także dużo wspaniałej zabawy. Dzięki krótkim informacjom pedagogicznym uświadamia rodzicom, jak czas spędzony wspólnie z dzieckiem może pozytywnie wpłynąć na jego indywidualny rozwój.
Katarzyna Górczak-Rogalska – urodzona w 1977 roku w Polsce, obecnie zamieszkała z mężem i dwojgiem dzieci w Niemczech. Ukończyła studia pedagogiczne na University of Applied Sciences w Kolonii. Posiada wieloletnie doświadczenie zawodowe w edukacji medialnej młodzieży i dzieci. Aktualnie pracuje jako pedagog przedszkolny. Prowadzi zajęcia muzyczno-ruchowe, twórcze zajęcia plastyczne, terapię kształcenia kompetencji językowych oraz indywidualną opiekę terapeutyczną. Szkoli nauczycieli w zakresie wychowania przedszkolnego.
Agnieszka Koroll – urodzona w 1972 roku w Polsce, od 1998 zamieszkała w Niemczech. Po ukończeniu studiów pedagogicznych na Catholic University of Applied Sciences w Kolonii zdobywała zawodowe doświadczenie z dziećmi wymagającymi szczególnej opieki. Obecnie mieszka w Bergisch Gladbach razem z mężem i dwójką dzieci.
Trzeci tom Pedagogii katolickich zgromadzeń zakonnych. Historia i współczesność jest kontynuacją tomów pierwszego i drugiego, ale jest też wyjątkowy z paru względów. Po pierwsze tworzą go głównie pedagogie zgromadzeń żeńskich, po drugie wszystkie opisane zgromadzenia mają swoje domy między innymi w Małopolsce. Po trzecie tom niniejszy powstawał już przy wyraźnej i głębokiej aprobacie dla tego projektu, udzielonej przez wiele środowisk zarówno świeckich, jak i zakonnych, co znacznie ułatwiło pracę.
Niniejszy tom niesie pewne nadzieje na dokonanie w miarę całościowej, chociaż wstępnej rekonstrukcji pedagogicznej spuścizny i roli wychowawczej katolickich zgromadzeń, przynajmniej z terenu Polski. Zamyka on serię i projekt naukowo-wydawniczy. Czy wyczerpany został temat tego dziedzictwa? Z pewnością nie, lecz powstałe tomy pokazują ogromne, niemożliwe do zmierzenia w swych oddziaływaniach społecznych i kulturowych dzieło sprawstwa wychowawczego zgromadzeń zakonnych. Należy dodać, że każde ze zgromadzeń uzyskało jedną szansę zaistnienia w naszej serii, w takim sensie, iż danemu zgromadzeniu poświęcono tylko jeden rozdział.
Problemy alkoholowe w wieku dorastania oraz ich przyczyny. Założenia teoretyczne integralnego programu profilaktyki uzależnienia alkoholowego. Znaczenie komunikacji w profilaktyce uzależnień. Współpraca szkoły i rodziny w realizacji integralnego programu profilaktycznego
Autor w swoich badaniach podjął niezwykle ważną dla współczesnego świata problematykę zagrożeń, poruszając zagadnienia dotyczące bezpieczeństwa tak jednostkowego, jak i społecznego. Aktualność tej problematyki badawczej wiąże się z coraz większym zapotrzebowaniem na obejmowanie kuratelą sądową dzieci i młodzieży w związku z pojawieniem się różnych zagrożeń przestępczością zorganizowaną, patologiami społecznymi w życiu współczesnej rodziny czy też kryzysem współczesnej szkoły.Książka prezentuje, w jaki sposób w przeszłości i współcześnie konstytuował się status prawny kuratorów sądowych i jaki był ich udział w stwarzaniu warunków do bezpiecznego życia dzieci i młodzieży; przedstawia ewolucję kurateli sądowej od XVII wieku aż do chwili obecnej i ukazuje wpływ pracy kuratorów sądowych na kształtowanie bezpieczeństwa dzieci i młodzieży. (Prof. dr hab. Bożena Muchacka)Lektura niniejszej pracy pozwala na stwierdzenie, że badania nad udziałem kurateli sądowej w kształtowaniu warunków bezpieczeństwa dzieci i młodzieży nie były dotychczas podejmowane i realizowane - to po pierwsze. Po drugie, problematyka ta wpisuje się w społeczne i niezwykle ważne zagadnienie bezpieczeństwa personalnego i strukturalnego, albowiem jest to dziś wymóg czasu, ponieważ faktem jest też zwiększanie się liczby dzieci oraz młodzieży objętych kuratelą sądową. Po trzecie, jeśli mamy brać pod uwagę współczesne warunki poczucia bezpieczeństwa każdego obywatela RP, to nie bez znaczenia jest kształtowanie ich u źródła zagrożeń. (Prof. dr hab. Jerzy Kunikowski)
SOS! W domu pojawia się małe stworzenie, które ryczy nie na żarty, za krótko śpi, ssie palec, robi kupy i dziwnie na ciebie patrzy.
Podobno człowiek może się przyzwyczaić do wszystkiego. Kiedy więc w domu pojawił się Pitu (wtedy jeszcze nie mieliśmy pojęcia, jak się będzie nazywał), przyzwyczailiśmy się.
Jakimś cudem zmieniałem pieluchę. Nie wiem, jakim cudem wkładałem mu nowe ubranko. Kolejne tego dnia. (Czy mi się wydaje, czy w książkach nic nie pisali, że przeciętny Pitulek potrafi się obrzygać dziesięć razy dziennie? Bo o tym, że w tym samym czasie dwadzieścia razy obrzyga rodziców, nie pisali na pewno).
Jakim cudem ludzkość nie wymarła, skoro tyle wysiłku trzeba włożyć w wychowanie jednego dziecka? A przecież są tacy, co mają dwójkę czy, uchowaj Boże, piątkę! Więc co? Nie śpią dziesięć lat z rzędu?
Niemożliwe? Przekonaj się sam!
Nowe wydanie bestsellerowego antyporadnika o sztuce survivalu dla rodziców.
Leo Messi, Radamel Falcao i Cristiano Ronaldo to bezsprzecznie najlepsi piłkarze dnia dzisiejszego. Ich kariery, choć różnią się od siebie, mają pewien wspólny punkt zaczepienia: sukces, jaki udało im się osiągnąć, nie jest dziełem przypadku. Należą do elitarnego klubu najlepszych graczy świata, ponieważ potrafili odnaleźć swoje prawdziwe powołanie, a także odkryli w sobie siłę i mądrość, by przewidywać i pokonywać trudności w życiu oraz na boisku. Jednocześnie doskonale umieli dostosowywać się do zmian, a przede wszystkim – robili to, co naprawdę ich pasjonuje. Opowieść o najsłynniejszych strzelcach świata i ich talentach inspiruje czytelnika do rozwoju osobistego, sportowego i zawodowego, pokazując techniki stosowane przez piłkarzy, by jak najpełniej wykorzystać swój potencjał i powołanie. Ich sekret tkwi również w budowaniu odrębnej tożsamości i silnej marki. Czy odważysz się być taki, jak oni? Czy namówisz do tego swoje dziecko?
Ćwiczenia zawarte w tej książce przeznaczone są dla osób starszych, u których można zaobserwować niewielkie obniżenie sprawności umysłowej będące wynikiem starzenia się lub różnych chorób. Rozwiązywanie proponowanych łamigłówek i zadań spowolni rozwój problemów z pamięcią, myśleniem, rozumieniem, orientacją w czasie i przestrzeni, liczeniem, pisaniem, czytaniem i planowaniem. Niektóre pytania dotyczą życia osobistego, zmuszając do wspominania dawnych czasów (np. dzieciństwa, lat szkolnych) lub wydarzeń mających miejsce niedawno (np. uroczystości rodzinnych), a także utrwalania w pamięci ważnych informacji takich jak adres czy numer telefonu.
Wychowanie zawsze było tematem trudnym, a dziś jest nim chyba bardziej niż kiedykolwiek wcześniej. Wobec wszechobecnego relatywizmu moralnego rodzice i nauczyciele skarżą się na małą skuteczność swoich dydaktycznych wysiłków. Równie zagubione i zmęczone powszechnym obecnie brakiem jakichkolwiek reguł są same dzieci i młodzież. José Ramón Ayllón proponuje nam 10 zasad, które próbują nieco ułatwić trudne zadanie wychowania, opierając je na solidnych podstawach a nie chaotycznych modach. Nie są to porady teoretyka, który pamięta szkołę jedynie z własnego dzieciństwa. Autor przez 15 lat pracował jako nauczyciel w szkole średniej, co pozwoliło mu zebrać bogaty materiał do przemyśleń.
Sam autor tak mówi o książce:
Strony te odpowiadają na pytanie o kluczowym znaczeniu: Co to znaczy wychowywać? U ich źródeł leżą wykłady, z którymi jeżdżę po Hiszpanii i Ameryce. Być może jakaś zaniepokojona matka lub bezsilny nauczyciel podsunie ją swojemu dziecku lub uczniowi, opatrując ją tym prostym komentarzem: „Uważam, że na tym polega wychowanie i właśnie to bym chciał zrobić dla ciebie.”
Starałem się napisać książkę prostą i bezpośrednią, która będzie praktyczną pomocą dla rodziców i nauczycieli. Poradnik dla osób, które nie mają wiele czasu.
W Hiszpani książka ma już 8 wydań.
José Ramón Ayllón (ur. 1955 w Cantabrii) – pisarz hiszpański. Mieszka w Burgos. Ukończył studia humanistyczne na uniwersytetach w Valladolid i Oviedo. Do 1996 roku pracował jako nauczyciel w szkole średniej. Potem poświęcił się działalności pisarskiej i publicystycznej. Obecnie prowadzi wykłady z antropologii na Uniwersytecie w Navarra. Popularność zapewniły mu cztery skierowane do szerokiej publiczności powieści: Palabras en la arena, Vigo es Vivaldi, Diario de Paula, Otono azul. Jest również autorem licznych artykułów i esejów o tematyce etycznej i filozoficznej. Jego praca pt. Desfile de modelos (Przegląd wzorców) została wyróżniona nagrodą Anagrama w kategorii eseju, a La buena vida (Dobre życie) nagrodą Martínez Roca.
Celem prezentowanych badań było poszukiwanie mechanizmu umożliwiającego psychopatom skuteczne manipulowanie i wykorzystywanie otoczenia społecznego pomimo przejawianych nieprawidłowości procesów emocjonalnych...
Uzyskane przez Autora wyniki mają znaczące poznawcze implikacje: przemawiają przeciwko założeniu o występowaniu zgeneralizowanego deficytu emocjonalnego w psychopatii oraz wspierają sugestie dotyczące uwzględniania różnych jej podtypów. Wyniki uzyskane w rozprawie mają również implikacje praktyczne (...) Są to implikacje dla diagnozy psychopatii, profilowania nieznanego sprawcy, gdy nosi on rysy psychopatyczne oraz tworzenia programów korekcyjno-resocjalizacyjnych dla psychopatów.
Z recenzji dr. hab. prof. UJ Agnieszki Niedźwieńskiej
Podsumowując część teoretyczną recenzowanej pracy należy wyraźnie podkreślić, że jej zawartość w sposób wyczerpujący uzasadnia realizację projektu badawczego, który polega na poszukiwaniu związków między nasileniem inteligencji emocjonalnej a poziomem kompetencji społecznych u osób o psychopatycznej strukturze osobowości. Uważam, że Autor w sposób kompetentny i trafny wykorzystał istniejący dorobek z obszarów psychologii klinicznej, psychologii sądowej i psychiatrii po to, aby uzasadnić koncepcję badań własnych nad podjętym problemem badawczym.
Z recenzji dr hab. prof. KUL Iwony Niewiadomskiej
Krzysztof Nowakowski - doktor nauk społecznych w dziedzinie psychologii, absolwent psychologii i socjologii UJ, adiunkt w Instytucie Nauk o Wychowaniu Akademii Ignatianum w Krakowie. Zajmuje się psychologią kliniczną i psychologią sądową. Autor opracowań dotyczących problematyki osobowości psychopatycznej oraz socjoterapii.
Jak zrozumieć i pokochać siebie, by móc zrozumieć i pokochać dziecko.
Wychowanie dziecka to trudne wyzwanie – kto wie, czy nie najtrudniejsze w życiu człowieka. Wszystko, co może nam pomóc w realizacji tego zadania, jest ważne i potrzebne. Taka też jest ta książka, w której Iwona Majewska-Opiełka – psycholog, konsultantka i trenerka, a przede wszystkim matka – zawarła nieocenione rady na temat wychowania dziecka, aby było szczęśliwe i wyrosło na spełnionego i pewnego siebie, wartościowego człowieka. Ale jest to zarazem książka niezwykła, gdyż autorka nie pisze po prostu jak się zachowywać, aby osiągnąć lepsze rezultaty wychowawcze, lecz jak pomóc sobie w kontekście dobra dziecka. Inaczej mówiąc: tylko szczęśliwi ludzie mogą wychowywać szczęśliwe dzieci i tylko spełnieni nauczyciele mogą pomóc młodszym w rozwoju.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
