Jak zadbać o prawidłowy rozwój emocjonalny dziecka? Oczywiście nie ma idealnych ojców ani idealnych matek – wszyscy popełniamy błędy. Większość rodziców robi wszystko, by okazać swoim dzieciom miłość, troskę i zrozumienie. Jeśli chcesz: poznać podstawowe potrzeby emocjonalne swojego dziecka; nauczyć się, jak zaspokajać te potrzeby w zrównoważony sposób; zbudować bliską więź z dzieckiem; konstruktywnie radzić sobie z codziennymi trudnościami ten dział jest własnie dla Ciebie. Mnóstwo praktycznych poradników i porad dla rodziców i specjalistów. Znani psycholodzy przekonują, że kluczowe dla prawidłowego, zdrowego rozwoju dziecka jest zaspokojenie podstawowych potrzeb emocjonalnych, do których należą: bezpieczne przywiązanie i akceptacja, zdrowa autonomia i kompetencja oraz wartości duchowe. Prezentujemy rozważania teoretyczne i praktyczne nad współczesnymi problemami rozwoju twórczego dziecka.
There's always that moment as a parent when you feel like no matter how hard you're trying, you just can't quite get it 'right'. But the fact is, parenting is hard and once we know this and why, we can forgive ourselves for finding it a struggle, and start to look for the things that make parenting a joy.
Parenting for Humans is a book first and foremost for parents. It explores what we bring to the parenting journey - our hopes, values, views, circumstances, relationships, upbringing - and how we can gain confidence in ourselves not just as parents, but as whole human beings.
As well as learning to parent ourselves, it will show us how to parent the child we actually have, not a textbook version, but our complicated, messy child with their own powerful needs. And by tuning into their language, learning how to hold them, not mould them, we can really start enjoying them for the funny and unique human beings that they are.
With the right support and guidance, we can all totally do this parenting thing and grow a positive and loving relationship that will last forever.
Maria Montessori (1870-1952) była włoską lekarką i pedagożką, która pod wpływem oświadczeń pracy z dziećmi z problemami psychicznymi i ubogimi stworzyła nową metodę wychowawczą. Jej podstawą jest nieskrępowany rozwój dzieci na różnych płaszczyznach zgodnie z ich indywidualnymi potrzebami i możliwościami.Należy wykorzystać ich naturalną kreatywność, ciekawość świata, chęć uczenia się, rozwoju współpracy i zabawy z innymi dziećmi.Dotyczy to zwłaszcza okresu do 6. roku życia, gdy dzieci rozwijają się najszybciej, a ich umysł jest najbardziej chłonny. Dorośli - rodzice, nauczyciele i opiekunowie - powinni je w tym wspierać, a nie formować za pomocą nakazów i kar. Tę metodę do dziś stosuje się w przedszkolach Montessori."Umysł dziecka" to jedna z najważniejszych prac Marii Montessori, a jej spostrzeżenia i rady są ciągle aktualne.
Książka Lidii Bielinis uzupełnia naszą wiedzę na temat wyjątkowo rzadko badanego zagadnienia, jakim jest technologicznie wspomagane uczenie się młodzieży akademickiej. Stanowi przykład opracowania perfekcyjnie zaprojektowanego metodologicznie i niezwykle uczciwego oraz rzetelnego w zakresie zastosowanych procedur naukowego wnioskowania. Autorka, prowadząc swój erudycyjny wywód, jako badaczka zawsze zachowuje niezbędny dystans, bazuje na danych, a jednocześnie śmiało żongluje licznymi nowymi teoriami, takimi jak choćby konektywizm, generatywizm czy smart education. W konsekwencji publikacja ta ukazuje ugruntowany, wiarygodny i kapitalnie udokumentowany obraz znaczeń i sensów nadawanych przez młodych dorosłych procesowi uczenia się podczas zajęć akademickich z wykorzystaniem różnorakich stref cyfrowych (np. portali społecznościowych).
Maria Montessori stworzyła metodę wychowawczą stojącą w sprzeczności z tradycyjnym modelem edukacyjnym opartym na dyscyplinie, unieruchamianiu dzieci w ławkach i tłumieniu ich naturalnej ciekawości.Choć powstała ponad 100 lat temu, metoda ta w niezmienionej formie wykorzystywana jest po dziś dzień, a jedna z najważniejszych jej zasad brzmi: Pomóż mi robić to samodzielnie.W tej książce znajdziesz jasny wykład założeń pedagogiki Montessori, wskazówki, jak stosować ją w praktyce w szkole i w domu, oraz 20 rozwijających zabaw edukacyjnych dla dzieci w różnym wieku. Pedagogika Montessori pozwala dziecku osiągnąć pewność siebie i samodzielność, a także daje mu możliwość wyboru aktywności oraz rozwijania się we własnym tempie. Kładzie nacisk na to, by nie traktować dziecka jako przyszłego dorosłego, którego się modeluje, ale jako pełnoprawną osobę, którą darzy się głębokim szacunkiem. Dorosłym rodzicom i nauczycielom pomaga życzliwie, dyskretnie, ale z pełnym zaangażowaniem towarzyszyć dziecku na drodze rozwoju.Charlotte Poussin nauczycielka z dyplomem Międzynarodowego Stowarzyszenia Montessori i mama pięciorga dzieci, które wychowuje metodą Montessori. Pracowała w Argentynie, Brazylii, Francji i Kanadzie. Kierowała szkołą Montessori. Jest autorką różnych publikacji o metodzie Montessori.
"Monografia ma charakter erudycyjnego, przeglądowego i syntezującego traktatu dotyczącego kulturowych i religijnych uwarunkowań rozumienia macierzyństwa, a jej celem jest ukazanie hermeneutycznych dominant w tym zakresie. Aksjologicznym tłem badań autora jest tradycja katolicka. Prezentowane wywody stanowią intelektualne wyzwanie dla Czytelnika. Konfrontują go z interpretacjami, które - z jednej strony - mają religijną i kulturową genezę, natomiast z drugiej - podlegają kulturowej reinterpretacji." z recenzji dr. hab. Bogusława Milerskiego, prof. ChAT
Nie ulega wątpliwości, że to podręcznik dla studentów nauk o wychowaniu, ale jestem przekonana, że jego czytelnikami może być znacznie większa grupa osób: studenci innych kierunków studiów w akademiach wychowania fizycznego, w uniwersytetach medycznych (na przykład kierunku zdrowie publiczne) oraz w innych szkołach wyższych. Publikacja może zostać wykorzystana również w szkoleniu podyplomowym zorganizowanym, a także podejmowanym indywidualnie przez osoby z różnymi tytułami zawodowymi. prof. dr hab. Anna Jegier Uniwersytet Medyczny w Łodzi Rozbudowana wersja publikacji prezentuje wszystkie obszary treści związanych z pedagogiką sportu, której podstawy powinni poznać studenci kierunków wychowania fizycznego, rekreacji i turystyki czy pedagogiki. To dobrze przygotowany podręcznik, który może być pomocą dydaktyczną zarówno dla studentów, jak i wykładowców. dr hab. Danuta Umiastowska prof. Uniwersytetu Szczecińskiego
W książce znajdziesz: 600 zabaw, dzięki którym stworzysz dni tematyczne z kalendarza świąt (nie)typowych; 10 zabaw integracyjnych; 10 zabaw wyciszających; ręcznie rysowane ilustracje, autorstwa Pauliny Steligi; Książka daje możliwość budowania różnorodnych scenariuszy tematycznych i tworzenia własnych zestawów zabaw, dostosowanych do Twoich potrzeb.Dla kogo jest książka (Nie)typowe Święta: Nauczyciele Przedszkola Nauczyciele klas 1-3 Nauczyciele Świetlicy Animatorzy Pracownicy Domów Kultury Osoby pracujące w Salach Zabaw Kolonie, Półkolonie, Warsztaty, Zimowiska Bibliotekarze Jakie projekty zorganizujesz z książką? Zaplanujesz i zrealizujesz nietypowe święta przez cały rok, np. Dzień Kredki, Dzień Konia. W książce znajdziesz też ważne święta, typu: Wielkanoc, Święto Niepodległości czy Dni Rodziny. Część zabaw ma w sobie walory edukacyjne, dzięki czemu nauczyciele klas 1-3 sięgają po nią równie chętnie, co nauczyciele przedszkola. Stworzysz niezapomniane spotkania rodzinne z okazji Święta Babci, Dziadka, Mamy oraz Taty; Zorganizujesz animacje tematyczne, np. Dzień Postaci z Bajek, Dzień Królewny czy też animacje weselne lub zabawę sylwestrową dla dzieci; Z łatwością stworzysz harmonogram wydarzeń na koloniach, zimowiskach czy warsztatach Kluby dla Dzieci zdobędziesz stałych klientów, jeśli regularnie w Twojej ofercie pojawią się wydarzenia, typu: Nietypowe Święta, np. Dzień Australii, Andrzejki, Święto Dyni, Mikołajki, Dzień Olimpijski Jeśli zacisze biblioteki, jest Twoim miejscem pracy, to co powiesz na rozdziały: Dzień Książki dla Dzieci, Dzień Czerwonego Kapturka czy też Dzień Marzyciela
Książka ks. Stanisława Dyndała jest dziełem imponujących rozmiarów, będąc swego rodzaju traktatem naukowym poświęconym pedagogice w jej praktycznej aplikacji. […] Jest ona – jak sam autor zaznacza – „próbą określenia znaczenia wychowania religijnego, patriotycznego, sportowego i kulturalnego na proces wychowania dzieci i młodzieży na przykładzie działalności duszpasterskiej parafii Chrystusa Króla w Jarosławiu, świetlicy socjoterapeutycznej „U Kolpinga” przy tejże parafii oraz Parafialnego Klubu Sportowego (PKS) Kolping Jarosław”.
Autor bazuje na tomistycznej i personalistycznej koncepcji człowieka, uwzględniając dorobek wielu tuzów filozofii, humanistyki, pedagogiki i humanistycznej części nauk o kulturze fizycznej. Jest to podejście słuszne, zgodne z podstawowym zadaniem nauki, jakim jest odkrywanie prawdy, a jednocześnie budowa etycznego fundamentu dla działań pedagogicznych. Personalistyczna ontologia i katolicka aksjologia dają taki właśnie spójny wewnętrznie fundament, którego skuteczność zyskuje tu kolejne potwierdzenie.
Książkę postrzegam jako interesującą monografię naukową o walorach poznawczych i aplikacyjnych. Jej wartość oceniam wysoko. […] Niewiele jest podobnych publikacji, które pokazywałyby, jak praktycznie realizować szlachetne ideały pedagogiczne. Dzieło to warto polecić nauczycielom i wychowawcom, instruktorom i trenerom, a także księżom i innym osobom stanu duchownego.
Prof. dr hab. Wojciech J. Cynarski
W publikacji zastosowano wyraźnie dwie metody – problemową i opisową. Ta druga, ukazująca działalność wychowawczą, jest dobrą, niejako kronikarską syntezą dokumentującą działalność duszpasterską, społeczną wychowawczą w parafii Chrystusa Króla w Jarosławiu. Do tego trzeba dodać, że opisana kompetentnie i z wielkim zaangażowaniem Autora wielowymiarowa działalność tej placówki jest oparta o ideę „Kolpinga”. Przybliżenie tej mało jeszcze znanej idei czytelnikowi w Polsce i ukazanie efektów praktycznego jej zastosowania niewątpliwie jest wielkim wkładem naukowym Autora, szczególnie w dziedzinie pedagogiki, zwłaszcza religijnej.
Z pewnością po książkę sięgną nie tylko uczestnicy opisywanych wydarzeń i mieszkańcy Jarosławia. Inicjatywy realizowane w parafii Chrystusa Króla w Jarosławiu powinny być zachętą i inspiracją dla innych w poszukiwaniu nowatorskich metod, sposobów i ich realizacji w szeroko pojętej pracy duszpasterskiej oraz społecznokulturowej.
Ks. dr hab. Andrzej Garbarz, prof. UR
Publikacja pozwala nie tylko lepiej zrozumieć sposób postrzegania świata przez dzieci, lecz także stanowi bardzo dobrą ilustrację tezy o wszechobecności metafor w myśleniu codziennym. Jej podstawowym celem było jednak stworzenie przestrzeni teoretycznej dla działań w zakresie krytycznej rewizji założeń obecnie dominującego systemu edukacji. Ideałem autorów jest bowiem edukacja holistyczna, łącząca zdolność myślenia logiczno-abstrakcyjnego z inteligencją emocjonalną, kreatywnością, wrażliwością społeczną i estetyczną. Ich praca ma być impulsem do refleksji nad potrzebą poszerzenia przestrzeni semantycznej w dyskursie edukacyjnym. Książka rzeczywiście inspiruje do namysłu nad celami i metodami edukacji. Dodatkowo, w wymiarze czysto praktycznym, może stanowić zbiór wskazówek pozwalających wzbogacić i uatrakcyjnić zajęcia prowadzone przez nauczycieli czy edukatorów. Dr hab. Leszek Kleszcz, prof. UWr Gdyby można było zamknąć przesłanie tej książki w jednej myśli, zapewne brzmiałaby ona tak, że od dzieci możemy się niezwykle wiele nauczyć. Formy dziecięcego sposobu myślenia są bowiem niejako laboratoryjnym środowiskiem dla metod konceptualizacji naszego doświadczenia, które w dużym stopniu jest odizolowane od całego bagażu skonwencjonalizowanych, kulturowo-symbolicznych form myślenia, nieświadomie wpływających na nasz proces mentalny. Wierzymy, że możliwość przyjrzenia się procesowi myślenia w warunkach in vitro w znacznym ograniczeniu oddziaływania językowego konwenansu może przyczynić się do [] uchwycenia umysłu ludzkiego w czystszej postaci, dając nam tym samym pełniejszy wgląd w to, kim właściwie jesteśmy jako ludzie. Ze Wstępu
Puszczałam na lekcji film. Miałam kłopot ze sprzętem. Był obraz, były napisy, ale dźwięk był bardzo cichy. Próbowałam go podgłośnić, majstrowałam przy komputerze, nie widząc ekranu. Zajęło mi to dużo czasu (jakieś dziesięć minut). Kiedy wreszcie się udało, wstałam i wtedy zobaczyłam, że niechcący wyłączyłam obraz. Przez dziesięć minut klasa siedziała w ciszy, przed pustym ekranem, udając przede mną, że ogląda film. Woleli nic nie robić, niż powiedzieć mi, że wyłączyłam obraz. Dlaczego? Bo byłam dla nich nikim. Nieważną osobą od nieważnego dla nich przedmiotu.
[fragment książki]
Jak zostaje się nauczycielem w Polsce? Ile tak naprawdę zarabia nauczyciel i jak długo trwają wakacje? Czy wszyscy rodzice są roszczeniowi, a dzieci rozwydrzone? Kto nie szanuje „belfrów” i kim są dla systemu szkolnictwa? Czym różni się praca w szkole państwowej i prywatnej? I o co chodzi z tą Finlandią?
Na te i wiele innych niełatwych pytań odpowiadają sami nauczyciele. Autorka przeprowadziła kilkadziesiąt rozmów z przedstawicielami tej profesji, którzy bez ogródek opowiadają o swojej drodze zawodowej i doświadczeniach. Mówią, co trzyma ich w pracy i wzbudza nadzieję, a co pozbawia ich złudzeń i skłania do odejścia. To szczera i bezkompromisowa opowieść o polskim systemie nauczania, z którą każdy może skonfrontować własne wyobrażenia.
Joanna Sokolińska – socjolożka i reporterka, współautorka książek Rodziny himalaistów i Mów o mnie ono. Była złą uczennicą. Utrzymuje kontakty z kilkorgiem wspaniałych eksnauczycieli jej dzieci. Dwoje z nich wypowiada się w tej książce.
Publikacja poświęcona została debacie nad kondycją zawodu nauczyciela w wymiarze przeszłości, teraźniejszości oraz przyszłości, nad wyzwaniami stawianymi przed przedstawicielami zawodu nauczyciela, problemami i trudnościami, z jakimi muszą się zmagać pedagodzy we współczesnym świecie oraz nad perspektywami rozwoju profesji nauczycielskiej. Wymiana myśli i doświadczeń nad nauczycielem służy jednocześnie pogłębionej refleksji nad współczesnym uczniem, nad determinantami procesu jego wychowania i edukacji oraz nad jego przyszłością.
Książka, którą trzymają Państwo w ręku, to zbiór tekstów metodologicznych autorstwa polskich naukowców reprezentujących dziedziny zarządzania w kulturze i zarządzania mediami. To pierwsza w Polsce próba zgromadzenia w jednym tomie doświadczeń autorów zajmujących się tą tematyką. Monografia jest poświęcona metodyce badań dotyczących funkcjonowania rynków kultury i medialnych, podmiotów je tworzących, w tym organizacji i publiczności, relacji pomiędzy nimi oraz wielu innych zagadnień z tego zakresu. Przedstawiono w niej różnego rodzaju podejścia badawcze – zarówno ilościowe, jak i jakościowe. Omówiono rozmaite metody i techniki badań, a także zaprezentowano sposoby ich aplikacji w praktyce. Metodologia badań w sektorze kultury i mediów to publikacja dla badaczy oraz praktyków zarządzania – z pewnością będzie dla nich źródłem użytecznej wiedzy. Metodologia badań w sektorze kultury i mediów stanowi ciekawą próbę przybliżenia Czytelnikom różnych metod wykorzystywanych w badaniach branż kultury i mediów. W książce słusznie zastosowano podejście multidyscyplinarne – zamieszczono w niej rozdziały zarówno osadzone w humanistyce, jak i wykorzystujące dorobek nauk ekonomicznych, w tym narzędzia matematyczne. Słuszność owego podejścia wynika z tego, że tak złożone i specyficzne sektory, jakimi są media i kultura, można i należy badać przy wykorzystaniu różnych metod i podejść. Nic dziwnego więc, że w książce znajdziemy opisy metod jakościowych i ilościowych. Nie traktowałbym jednak tej pozycji jako podręcznika lub przeglądu różnych metod, lecz raczej jak wieloautorską monografię naukową. Wynika to z podejścia autorów poszczególnych rozdziałów, ponieważ niemal każdy z nich skupił się na zilustrowaniu opisywanych metod przykładami ze swoich własnych badań. Stanowi to o sile niniejszej publikacji. Z recenzji dra hab. Patryka Gałuszki, prof. UŁ Ewa Kocój – dr hab., prof. UJ, etnografka, antropolożka kulturowa, profesor nadzwyczajna w Instytucie Kultury Uniwersytetu Jagiellońskiego. Interesuje się zagadnieniami trudnego dziedzictwa i pamięci kulturowej oraz problematyką mniejszości narodowych, etnicznych i religijnych w różnych regionów karpackich i bałkańskich. Stypendystka Fundacji im. Lanckorońskich, Fundacji na rzecz Nauki Polskiej, Ministerstwa Edukacji Narodowej w Rumunii i CEEPUS. Laureatka Nagrody im. A. Rojszczaka Fundacji na rzecz Nauki Polskiej, nagrody Narodowego Centrum Kultury za najlepszą pracę doktorską z dziedziny nauk o kulturze w latach 2004–2005 w Polsce. Autorka kilku książek oraz licznych artykułów naukowych wydanych w Polsce i za granicą. Członkini Komisji Bałkanistyki PAN o/Poznań, Komisji Etnograficznej PAU o/Kraków, Komisji Zarządzania Kulturą i Mediami PAU oraz Polskiego Towarzystwa Ludoznawczego. Współpracuje ze społecznościami lokalnymi w Polsce, realizując projekty badawcze dotyczące dziedzictwa i pamięci miejsca. Marcin Laberschek– doktor nauk humanistycznych w dyscyplinie nauk o zarządzaniu. Pracownik Zakładu Badań Filozoficznych nad Kulturą w Instytucie Kultury Uniwersytetu Jagiellońskiego. Autor monografii Symboliczne stanowienie władzy w organizacjach (2018).
Wyciszone dziecko - tak, to naprawdę możliwe! "Kochanie, proszę, skup się chociaż na chwilę" - od teraz wszyscy rodzice, którym zdarzyło się wypowiedzieć te słowa (czyli prawdopodobnie większość), mają do dyspozycji bezcenną pomoc w postaci tej książki. Paulina Mechło, autorka bestsellerów z zakresu treningu umysłu, tym razem zaprasza do zabawy w atrakcyjny sposób uczącej wyciszenia, koncentracji i uważności. Czyli umiejętności, z których nabyciem obarczone nadmiarem bodźców, przykute do ekranów smartfonów i komputerów dzieci XXI wieku mają spore problemy. Zebrane w książce zadania i zabawy są świetną alternatywą dla elektronicznej rozrywki - pokazują, że "analogowy" świat, ten wokół nas, też może być ciekawy, tajemniczy i fascynujący. Wraz ze znanym już fanom Pauliny Mechło Móżdżkiem dzieci wspaniale spędzą czas, ucząc się przy tym lepiej zapamiętywać, koncentrować, wyciszać.
Książka powstała w efekcie teoretyzacji procesu trójstronnego (akademia /studenci + młodzi mieszkańcy miejskich defaworyzowanych sąsiedztw + pracownicy instytucji zaangażowanych w system wsparcia mieszkańców takich miejsc) współtworzenia przestrzeni miejsca życia w przebiegu partycypacyjnego badania-działania (PAR) prowadzonego w latach 2018–2021. W jego genezie uwidacznia się związek prac teoretycznych z klinicznym praktykowaniem i edukacją akademicką, charakterystyczny dla działań teoriotwórczych w łódzkim modelu rozwoju pracy społecznej.
Książka prezentuje złożone uzasadnienia i bogate w empiryczne ilustracje, rezultaty tego badania.
Trzy pierwsze rozdziały obejmują teoretyczne uzasadnienia społeczno-pedagogicznie zorientowanego PAR z dziećmi i młodzieżą z defaworyzowanych miejskich sąsiedztw. Czwarty wyjaśnia metodologiczne założenia pracy ze szczególną dbałością uzasadnia wybór metody, problematykę badawczą, techniki zbierania danych w badaniu jakościowym regulowanym prawidłowościami partycypacyjnej strategii badawczej. Wprowadza w teren badań oraz w ich przebieg.
Kolejne obejmują rezultaty badania:
– typologiczny opis sąsiedztw;
- siły ludzkie, społeczne, historyczne i ekonomiczne zdiagnozowane w tych miejscach;
– rekonstrukcję procesu współtworzenia społeczno-pedagogicznej rewitalizacji środowiska życia śródmiejskich sąsiedztw (nazwaną przez Autorów „małą rewitalizacją podwórek”).
W końcowej części pracy Czytelnik/czka znajdzie elementy refleksji na temat zmian opracowanych odrębnie dla wybranych grup podmiotów uczestniczących w tym kolektywnym akcie poznania i działania organizowanego w formacie partycypacyjnie konstruowanej zmiany rewitalizacyjnej czerpiącej inspiracje z źródłowej tożsamości pedagogiki społecznej oraz refleksję krytyczną.
Oddajemy w Państwa ręce kompendium wiedzy o nadzorze pedagogicznym. Wydaje się, że o nadzorze pedagogicznym napisano już wszystko, ale wierzymy, że znajdziecie tu Państwo informacje, które na pewno zainteresują i pozwolą inaczej spojrzeć na to zagadnienie. Bo przecież nadzór pedagogiczny to nie tylko obserwacje zajęć, kontrola, ale i wspomaganie. To po prostu systemowe rozwiązania funkcjonowania szkoły. Szkoła dobrze zarządzana, właściwie funkcjonująca to samokontrolująca się organizacja z systemem sprzężeń zwrotnych stanowiących podstawę doskonalenia jakości jej pracy. To właśnie dyrektor szkoły jest odpowiedzialny za wdrożenie tych systemowych rozwiązań.
Umiesz liczyć, prawda? W tej książce jest DUŻO zabawnych rzeczy do przeliczenia. Wieloryby, pawiany, tęcze, piramidy...Jest tylko jedna zasada. Musisz zawsze liczyć tylko do JEDNEGO. A może znajdziesz sposób, by przechytrzyć tę książkę i policzyć aż do....100!Zabawna i mądra książka idealna do wspólnego czytania iliczenia.
Na swej drodze ku dojrzałości młodzi ludzie potrzebują obecności dorosłych, którzy potrafią kochać i wymagać.Wychowywać to pomagać dzieciom i młodzieży w tym, aby nauczyli się myśleć, kochać i pracować. Na swej drodze ku dojrzałości młodzi ludzie potrzebują obecności dorosłych, którzy potrafią kochać i wymagać. Miłość bez wymagań jest przejawem naiwności, a stawianie wymagań bez okazywania miłości prowadzi do buntu wychowanka. Dobry wychowawca fascynuje młodych ludzi miłością i proponuje im wyłącznie optymalną drogę życia. Taka jest pedagogia Ewangelii, która stanowi podstawę przedstawionych tu propozycji wychowawczych.Książka jest adresowana do wszystkich wychowawców, a zatem do rodziców, pedagogów, psychologów, kapłanów, katechetów, moderatorów grup formacyjnych, profilaktyków uzależnień oraz do innych dorosłych, którzy pomagają dzieciom i młodzieży w osiąganiu dojrzałości.
Książkę Doroty Pauluk wyróżnia sposób ujęcia problematyki oraz jej charakter. Monografia wymyka się ustalonym formom opracowań naukowych. Kluczem, który został tutaj wykorzystany, był przyjęty cel - krytyka tradycyjnego oceniania oraz prezentacja oceniania wspierającego uczenie się i rozwój. To pozycja bardzo ważna i potrzebna z racji podjętej tematyki oraz formy nadanej jej przez Autorkę. Wypełnia ona istotną lukę w literaturze przedmiotu - łączy wyrafinowaną, hermetyczną rozprawę przeznaczoną dla wąskiego grona specjalistów z opracowaniem metodycznym. Pomysł, by sięgnąć po rozwiązanie z makropraktyki, okazuje się znakomity. Nauczyciele raczej stronią od teorii, a jednocześnie bardzo wielu z nich ma duży dystans do propozycji oferowanych przez metodykę. Ci przekonani do refleksyjnej praktyki z całą pewnością znajdą w tej książce źródła inspiracji oraz uzasadnienia rozwiązań, które dyktuje im intuicja. Grono adresatów tej publikacji wydaje się bardzo szerokie. Tworzą go nauczyciele szkół wszystkich poziomów i typów. Będzie to także cenna lektura dla studentów pedagogiki oraz kandydatów na nauczycieli. Sądzę, że opracowanie zainteresuje wielu badaczy poszukujących inspiracji dla własnych projektów. Tym bardziej że uważna lektura książki Doroty Pauluk skłania do refleksji oraz otwiera pola nowych poszukiwań z dziedziny sztuki oceniania.Z recenzji prof. dra hab. Henryka MizerkaDorota Pauluk - dr hab. nauk społecznych, adiunkt Instytutu Pedagogiki Wydziału Filozoficznego Uniwersytetu Jagiellońskiego i profesor nadzwyczajny Zakładu Pedagogiki Szkoły Wyższej i Polskiej Myśli Pedagogicznej.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
