Są tuż obok. Bezmózgie osiłki bez karków i przystojniaki w świetnie skrojonych garniturach. Nie myślą o nich ci, którzy kupują narkotyki lub płacą prostytutce. Tym bardziej nie zaprzątają sobie głowy ich istnieniem ci, którym nadarzyła się okazja kupna kartonu papierosów po wyjątkowo okazyjnej cenie. Nawet ci, którzy byli świadkami zastrzelenia gangstera, traktują to jak emocjonującą przygodę, okupioną kilkoma chwilami grozy. Misha Glenny napisał o nich książkę. McMafia nie jest jednak paradokumentalną opowieścią o złych ludziach i dobrych policjantach z elementami thrillera. Jest do bólu prawdziwym obrazem gigantycznego, zglobalizowanego biznesu przestępczego na Bałkanach, Ukrainie, Bliskim Wschodzie, w Rosji, Indiach, a także w Afryce, Izraelu, Kanadzie i wielu innych krajach. Co łączy bandytów Wschodu i Zachodu? Przede wszystkim niepohamowana żądza pieniądza, połączona z przekonaniem, że tylko idiota wzdraga się przed zaspokajaniem potrzeb konsumentów jedynie dlatego, że jest to nielegalne lub giną przy tym ludzie. Ta wspólna cecha niweluje wszelkie różnice między nimi i niepokojąco zbliża ich do polityków. Misha Glenny spędził trzy lata, badając przestępczość zorganizowaną na całym świecie. Szukał zależności między polityką, gospodarką i historią danego kraju, a sposobem, w jaki funkcjonuje w nim mafia. Szkicował kanały przerzutowe nielegalnych towarów (od narkotyków po podróbki markowych ubrań) i przyglądał się wielu firmom o wątpliwej legalności. Przede wszystkim jednak śledził sieci osobistych kontaktów, zapewniających bossom przestępczego podziemia sukces i bezkarność. McMafia nie jest lekturą łatwą i przyjemną, choć czyta się ją z zapartym tchem. Pozwala nam jednak lepiej zdać sobie sprawę, w jakim świecie żyjemy.
Chorwaccy, bośniaccy, albańscy, macedońscy i serbscy potentaci i mafiosi byli w istocie jak ręka w rękawiczce. Kupowali, sprzedawali i wymieniali różne rodzaje towarów, wiedząc, że poziom wzajemnego zaufania między nimi jest o wiele większy niż przejściowe więzy histerycznych zrywów narodowych.
fragment
Tę książkę trzeba koniecznie przeczytać.
The Times
Coraz więcej gangsterów, spekulantów, trucicieli i sutenerów pojawia się w globalnym społeczeństwie. „Pokój przyniósł narodom zbrodnię” – głosi ta niewesoła książka.
The Independent
Czy powinno nas zastanawiać, że kampania na rzecz wpisania do Konstytucji RP „życia poczętego” zaczęła się od ślubowania w Częstochowie? Czy to przypadek, że w miesiącu przystąpienia Polski do Unii Europejskiej tygodniki opinii poświęciły kilka razy więcej uwagi niż zwykle problemowi „różnicy płci”, a jeden z nich ogłosił „powrót prawdziwego mężczyzny”? Co właściwie znaczy zdanie: „Polska jest kobietą” - i czy znaczy cokolwiek sensownego jako nazwa kobiecej partii politycznej? Dlaczego Młodzież Wszechpolska tak dużo mówi o homoseksualistach? Dlaczego gej kojarzy się w Polsce z Żydem czy pedofilem i dlaczego raz po raz komuś się jeden z drugim „myli”? Co sprawia, że artykuły prasowe o polskich gejach najczęściej ilustruje się zdjęciami niemieckich gejów? I co na to wszystko polskie ruchy społeczne - kobiecy i gejowsko-lesbijski?
Rykoszetem jest próbą odpowiedzi na te i inne „naiwne” pytania z perspektywy nieco szerszej niż polska, swojska, lokalna. Ludzie uważający się w Polsce za liberałów lubią mówić o „polskim zoo”, dziwić się egzotycznym debatom, w których Matka Boska i Matka Polka zlewają się w jeden obraz. Na styku płci i narodu dzieje się w polskim dyskursie publicznym coś, co wydaje się dziwaczne, a zarazem bardzo polskie. Jednak pora przestać się dziwić. Pora przestać przykładać liberalną miarkę do czegoś, co w zawrotnym tempie przestaje być liberalnym kontekstem. I wskazywać na polską egzotykę tam, gdzie dzieje się coś w gruncie rzeczy typowego.
To nie jest spisek. To raczej rozpoznany przez socjologów i historyków mechanizm, w którym napięcie społeczne, kulturowy niepokój związany ze zmianą w zbiorowej tożsamości niejako rykoszetem odbija się na kobietach i seksualnych odszczepieńcach. W obecnej debacie na temat aborcji i praw gejów nie chodzi o aborcję i gejów. Chodzi o „naród” - ten sam, który zastąpił nam w mowie publicznej „społeczeństwo” i sprawił, że słowo „obywatelstwo” powoli wychodzi z użycia. Tu chodzi o honor narodu, o przyszłość narodu. I tak jakoś dziwnie się składa, że wobec braku innych wrogów wrogiem narodu stają się właśnie zwolennicy praw kobiet i mniejszości seksualnych.
(ze wstępu)
Agnieszka Graff (ur. 1970) jest absolwentką Amherst College, uniwersytetu oksfordzkiego i Szkoły Nauk Społecznych przy Polskiej Akademii Nauk. W 1999 roku doktoryzowała się z literatury angielskiej. Wykłada na Uniwersytecie Warszawskim: w Ośrodku Studiów Amerykańskich i na Gender Studies, oraz w Collegium Civitas. Związana z „Krytyką Polityczną” i z Helsińską Fundacją Praw Człowieka. Współzałożycielka Porozumienia Kobiet 8 Marca, które organizuje co roku Manify. Autorka książki Świat bez kobiet. Płeć w polskim życiu publicznym (W.A.B. 2001), nominowanej do Nagrody Literackiej NIKE. Przełożyła książkę Virginii Woolf Własny pokój. W latach 2004-2005 stypendystka Fundacji Fulbrighta. Autorka licznych artykułów naukowych o historii amerykańskiego feminizmu, a także tekstów publicystycznych - publikowała w „Gazecie Wyborczej” „Rzeczpospolitej”, „Res Publice” „Nowej”, „Zadrze”.
Autor przedstawia idee prezentujące najnowsze odkrycia w dziedzinie badania wszechświata; wykracza poza teorię względności, mechanikę kwantową i wielki wybuch, aby sięgnąć do tańca geometrii, który doprowadził do powstania wszechświata, krainy zjawiskowych zdarzeń fizyki cząstek elementarnych, w której materia zderza się z antymaterią.
Optymizm nie zastąpi nam Polski, Książka wydanej po raz pierwszy w Krakowie w październiku 1944 r., a obecnie wznowiona w tomie pod tym samym tytułem w ramach Dzieł wydawanych przez "Kontrę" (tom 18, Londyn 2005).
Książka Czym jest Sangha? ukazuje się jako trzecia część trylogii Sangharakszity poświęconej fundamentom buddyzmu (wcześniej nakładem Wydawnictwa A opublikowane zostały książki Kim jest Budda? i Czym jest Dharma?). Sangharakszita opisuje w niej nie tylko zasady funkcjonowania tradycyjnej społeczności buddyjskiej, ale przedstawia również sposoby i możliwości przeniesienia zasad buddyzmu do współczesnego życia. Dlatego książka Sangharakszity może być też traktowana jako praktyczny poradnik, nawet dla tych, którzy nie interesują się buddyzmem, ale chcą uczynić swoje życie bardziej szczęśliwym i harmonijnym.
Sangharakszita (właściwie Dennis Lingwood) urodził się w Londynie. Już w młodości interesował się kulturą Wschodu, szczególnie buddyzmem. W czasie drugiej wojny światowej służył w armii angielskiej. Po zakończeniu działań wojennych został w Indiach. Przez wiele lat praktykował buddyzm i pobierał nauki od czołowych przedstawicieli najważniejszych tradycji buddyjskich, w ten sposób zdobył ogromną wiedzę i doświadczenie.
Po dwudziestu latach spędzonych w Indiach powrócił do Anglii, gdzie w 1967 roku założył ruch buddyjski pod nazwą Przyjaciele Zachodniej Wspólnoty Buddyjskiej (Friends of the Western Buddhist Order). Sangharakszita zdobył uznanie na całym świecie jako tłumacz i pośrednik między tradycyjnym światem Wschodu a nowoczesnym światem Zachodu. Jest autorem kilkudziesięciu wysoce cenionych książek na temat buddyzmu.
Tom esejów polskiego filozofa, wykładowcy Collegium Civitas w Warszawie, ucznia ks. Józefa Tischnera. Treścią poszczególnych rozdziałów jest opis najważniejszych doświadczeń, wobec których staje człowiek, chcący przeżywać swoje życie "umiejętnie": losu, wolności, miłości i wdzięczności, samotności i spotkania, nadziei i nudy, a wreszcie - cierpienia i śmierci.
Książka stanowi oryginalną próbę stworzenia podstaw katolickiej teologii narodowości jako niezbywalnego aspektu egzystencji każdego człowieka. Autor wychodząc od współczesnych prac etnologicznych i kulturoznawczych poświęconych pojęciu narodu i narodowości oraz wykorzystując filozofię Dunsa Szkota, przedstawia możliwe fundamenty dla analizy i opisu kategorii narodu i narodowości z perspektywy teologicznej. Praca pokazuje także zespolenie treści religijnych i narodowych w osobie Maryi w takich krajach jak Polska i Meksyk
Seria Myśl teologiczna
Blisko dwadzieścia pięć lat po ustanowieniu demokracji w Polsce, po politycznym przełomie w 1989 roku, jej jakość i dojrzałość są na stosunkowo niskim poziomie. Wielość powodów takiego stanu rzeczy sprowadza się do postaw obywatelskich Polaków i Polek. Podejmując problematykę władzy i wskazując, jaki wywiera wpływ na różne obszary życia codziennego, autorzy książeczki w sposób szczególny zajmują się problemem władzy politycznej. Mają nadzieję, że przyczynią się do większego zaangażowania w sferę publiczną w Polsce, w tym korzystania z praw wyborczych, a tym samym do podnoszenia standardów polskiej demokracji.
Autorzy przygotowali tę oto książeczkę, ponieważ chcieliby zwiększyć wiedzę z zakresu obywatelstwa i obywatelskości jako wartości fundamentalnych dla funkcjonowania demokracji. Podstawowe pojęcia dotyczące obywatela połączone z wybranymi zagadnieniami myśli politycznej mogą okazać się pomocne w lepszym rozumieniu rzeczywistości społecznej i politycznej – zarówno tej na co dzień nas otaczającej w gminie, powiecie i województwie, jak i tej w szerszym wymiarze: krajowym, europejskim, globalnym. Autorzy liczą na to, że poza twórczą refleksją Czytelnicy znajdą również dobrą zabawę.
W kolejnym, dziesiątym tomie serii „Socjologia i Socjologowie” już po raz trzeci prezentujemy niemiecką socjologię wsi i rolnictwa, próbując tym razem pokazać jej obszary problemowe w drugiej połowie pierwszej dekady XXI wieku (a więc w latach 2005–2010). Tak samo jak w obu poprzednich tomach zamieszczone teksty nie zostały dobrane przypadkowo – odzwierciedlają zarówno stan wewnętrznego rozwoju dyscypliny, jak i zjawiska charakterystyczne dla funkcjonowania obszarów wiejskich naszego zachodniego sąsiada, jednego z najbardziej rozwiniętych krajów świata.
Pomiędzy filozofią a resztą kultury rośnie przepaść. Podczas gdy filozofowie są całkowicie przekonani o ważności swojej dziedziny i doniosłości tego, co się w niej robi – jej pytań, jej argumentacji, jej odpowiedzi, jej wynalazków pojęciowych, jej błyskotliwych idei, to niefilozofowie coraz powszechniej ważność tę kwestionują, w doniosłość powątpiewają, argumentacji nie cenią, błyskotliwości nie dostrzegają i w ogóle nie pojmują o co cały ambaras. Wszak filozofia drwa nie narąbie, wirusów z komputera nie usunie, cen w sklepach nie obniży, w rubryce „patenty i wdrożenia” napisze „brak”. Zapytajmy więc: po co naszej kulturze filozofowanie? Nie filozofowie i nie instytuty filozoficznych badań i kształcenia filozoficznego, ale właśnie – filozofowanie. Żeby odpowiedzieć na takie pytanie, potrzeba nie tylko filozofii, ale także dobrych narzędzi z innych dziedzin nauki. Trzeba zapytać, jakiego rodzaju grą kulturową jest filozofowanie? Ilu z nas w nią gra? I co się wtedy dzieje? Czy filozofujemy na co dzień, czy tylko od święta?
Niniejsza książka ani nie popularyzuje, ani nie przybliża tego, co robią filozofowie. Zamiast tego prowadzi Czytelników od rozmów w pociągach do teorii czerpanych z filozofii i socjologii wiedzy, od lektury nagłówków prasowych do teorii kultury, od obrazów epidemii i biografii Spinozy do studiów nad nauką. Stara się przy tym na pytania wyżej postawione jak najogólniej odpowiedzieć, a przepaść zasypać, pokazać przy tym, że filozofia od swego kulturowego otoczenia nie jest i nigdy nie była odizolowana. Przeciwnie, filozofowanie tak bardzo i w tak licznych miejscach w tkankę kultury wrosło, że bez niego tkanka ta porozrywałaby się na strzępy, że dla kultury współczesnej filozofowanie w najrozmaitszych przejawach jest czymś koniecznym, jest warunkiem trwania, życia i rozwoju.
Do dziś kontrowersyjny ze względu na epizod nazistowski Carl Schmitt (1888–1985), niemiecki filozof prawa i konstytucjonalista, miał wyraziste poglądy prawicowego krytyka republiki weimarskiej, demokracji i II soboru watykańskiego. Zaznaczył też swoją obecność na polu teologii, którą jednak, choć był gorliwym katolikiem, zawodowo się nie zajmował. Pojęcie politycznej teologii, które spopularyzował w latach 20. XX wieku, zrobiło światową karierę, choć niekoniecznie w takim sensie, w jakim rozumiał je sam Schmitt. W niniejszej książce z 1969 roku autor polemizuje ze znaną rozprawą teologiczną z lat 30. XX wieku odrzucającą samą możliwość teologii politycznej, przez którą rozumie się tu uwikłanie Kościoła chrześcijańskiego w związki z władzą świecką, czego wyrazem był np. w średniowieczu „cezaropapizm”. Ta konkretna tematyka jest okazją do podjęcia uniwersalnej dyskusji o Augustyńskiej idei dwóch państw, państwa Bożego i państwa doczesnego, sacerdotium i regnum, o zadaniach chrześcijanina w świecie. Taki sens ma politische Theologie: nie tyle jakiś dział teologii, „teologia” polityczna, ile raczej „polityczna” teologia – religia w polis, civitas, doczesnym „mieście” człowieka.
Czym jest socjoterapia oraz czemu służy? Czy coś ją różni od psychoterapii? A czym jest diagnoza? Socjoterapię opisuje się jako formę pomocy psychologicznej dla dzieci i młodzieży z zaburzeniami psychicznymi, opierającą się na oddziaływaniach społecznych. Jednak pojęcie to wciąż nie zostało wystarczająco zbadane, a w konsekwencji jednoznacznie zdefiniowane. Niniejsza książka powstała w celu wzbogacenia dość skromnej literatury przedmiotu. Autor analizuje i opisuje znaczenie, cele, funkcje i specyficzne aspekty socjoterapii oraz procesu diagnozy i kwalifikacji do terapii. Dokładnie wyjaśnia, czym jest socjoterapia w kontekście psychodynamicznej koncepcji funkcjonowania człowieka, czym różni się od standardowej psychoterapii i jak powinna wyglądać poprawna diagnoza. Nie tworzy przy tym kolejnych formułek, lecz wytycza nowy kierunek myślenia o uczestnikach zajęć socjoterapeutycznych i o prowadzących, a nade wszystko o relacjach łączących obie grupy. Proponowany socjoterapeutom sposób myślenia i działania z pewnością udoskonali ich codzienną pracę z dziećmi i młodzieżą.
Tom 3. serii "Kultura i Polityka" wydawanej wspólnie z Instytutem Nauk Politycznych Uniwersytetu Warszawskiego. W projekcie uczestniczyli badacze z Polski, Kazachstanu i Rosji, a zamieszczone w opracowaniu artykuły obejmują praktycznie każdy z regionów obszaru postradzieckiego - Azję Centralną, ze szczególnym uwzględnieniem Kazachstanu i Kirgistanu, Rosję (Powołże), Kaukaz Południowy (Gruzja), Europę Wschodnią (Mołdowa) i państwa nadbałtyckie (Estonia).
Kim są single i jak wygląda ich życie, czy ma coś wspólnego z obrazem przedstawianym w mediach? To pytanie towarzyszy wielu dyskusjom na portalach internetowych, debatom w telewizji, radiu i prasie. Książka pogłębia dotychczasową wiedzę o wielkomiejskich singlach, ich stylu życia oraz przyczynach bycia „solo”. Single mówią o swoich wymaganiach wobec potencjalnego partnera i wyobrażeniu idealnej miłości, dzielą się refleksjami dotyczącymi ich związków. Mówią też o znaczeniu kariery zawodowej, pasjach, i w końcu o zaletach
i wadach życia w pojedynkę. Książka ujawnia podobieństwa i różnice między polskimi singlami oraz wyjaśnia, czemu jednych nazywa się „bezkompromisowymi”, a innych „oswojonymi” lub „romantykami”.
Niemal każdego z nas intryguje, dlaczego część osób jest/pozostaje singlami? Autorka podjęła próbę znalezienia przyczyn życia w pojedynkę. Z uzyskanych danych wyłaniają się trzy przyczyny: praca zawodowa, środowisko rodzinne zarówno z dobrymi, jak i złymi wzorami, osobiste doświadczenia. Ten materiał badawczy jest bardzo rozbudowany, został poddany wnikliwej analizie według przyjętych grup powodów. Część publikacji dotyczy stylu życia singli (…). Praca jest „dominującym elementem ich stylu życia”, jest ich pasją, sensem życia, zabiera im wiele czasu – po godzinach jest kontynuowana w domu, trwa w weekendy, zaburza granice między pracą a czasem wolnym. (…) To opracowanie ma swoją niezaprzeczalną wartość, jest ważnym wkładem w socjologiczne rozważania dotyczące przemian życia społecznego. Ta analiza rozwijającego się zjawiska życia w pojedynkę (…) nie zamyka tematu, a raczej pobudza do refleksji.
z recenzji prof. zw. dr hab. Anny Kwak,
Instytut Stosowanych Nauk Społecznych, Uniwersytet Warszawski
Książka stanowi zbiór żywych, humorystycznych dialogów i anegdot, które składają się na niezwykły, wielowymiarowy obraz mężczyzny we współczesnym społeczeństwie. Osho we właściwy sobie sposób, stylem żartobliwym, lecz pełnym emocji, analizuje różne strony osobowości mężczyzny i wiele pełnionych przez niego ról. Ukazuje wpływ, jaki na społeczeństwo wywierają postawy mężczyzn. Wyjaśnia, w jaki sposób energie, zwykle wyrażane poprzez destrukcję i negatywne zachowania, można twórczo transformować. Przedstawia też techniki medytacyjne, które stanowią praktyczną pomoc w procesie przemiany. Adam ma w sobie Ewę, Ewa zaś Adama. W rzeczywistości nikt nie jest tylko Adamem ani jedynie Ewą. Jest to jedno z najważniejszych odkryć. Osho OSHO – charyzmatyczny mistrz duchowy pochodzący z Indii. Znakomity mówca swobodnie posługujący się zarówno wschodnimi tradycjami mistycznymi, jak i zachodnią psychoterapią. Jego nauki dotyczą nie tylko indywidualnego poszukiwania sensu, lecz także najbardziej palących spraw społecznych i politycznych.
„Jedyna płeć” Katerine Kielos to kolejna książka w serii Biblioteka Kongresu Kobiet.
Autorka w zabawny sposób tłumaczy, że ekonomia to nie wszystko, że nasze życie to coś więcej niż bilanse i rachunki. Kielos w przystępny i zabawny sposób tłumaczy nie tylko ostatnie przemiany gospodarcze i społeczne, ale też zwraca uwagę na brak kobiecej perspektywy w ekonomii. „Jedyna płeć” to dowód na to, że ekonomia nie musi być ani nudna, ani trudna!
Druga płeć to traktat o sytuacji kobiety. Beauvoir swoje opus magnum - poświęca interpretacjom faktów i mitów narosłych wokół "kobiecości". Bada kształtowanie się kobiety w kobiecie, żeńskość i dialogi płci. Dowodzi, iż świat został fałszywie zbudowany na prawach mężczyzn, a męski punkt widzenia funkcjonuje wciąż jako dominujący. Posługując się bogatym materiałem erudycyjnym, demaskuje uprzedzenia, usprawiedliwienia i ostatecznie wiedzie ku wyzwoleniu. Książka jest gruntowną analizą kobiecości, jednym z fundamentów dyskursu feministycznego.
„Krajobrazy” to cykl 6 tomów, w których autor zadaje i stara się dać odpowiedź na fundamentalne psychologiczno-filozoficzne zagadnienia metafizyczne, epistemologiczne i ontologiczne dotyczące człowieka. To sokratejski przewodnik po tym, co ludziom znane i nieznane, czego chcieliby się dowiedzieć o sobie samych, a co często leży na pograniczach i peryferiach ludzkiej świadomości. Co leży w zakresie naszego poznania, a co być może na zawsze pozostanie tajemnicą.
Czego mogę się spodziewać po przekroczeniu trójwymiarowego ekranu śnienia?
Dlaczego są podróże z których niczego nie mogę zapamiętać?
Czym jest Dom Niepamięci?
Kim był Jezus, Budda i im podobni?
Czy istnieje zło osobowe i czym właściwie jest zło dla Świadomości?
"Zdrada" jest niewątpliwie pojęciem grząskim, "zdrajca" to kategoria, której nikt nie chciałby podlegać. Wolimy wierzyć, że przechodzimy kryzysy, że dokonują się w nas światopoglądowe ewolucje, że dojrzewamy, a co za tym idzie - że uwzględniamy niedostrzegalne wcześniej okoliczności. Wolimy nawet, by mówiono, że ulegliśmy presji środowiska niż zdradzili kogoś lub coś, w co dotychczas wierzyliśmy. Współczesna psychologia, i nie tylko ona, bo ewoluująca obyczajowość, która wskazuje nam coraz szersze marginesy tolerancji, pozwala radzić sobie ze zdradą, "przerabiać" jej następstwa i wychodzić, jak głoszą porady rozmaitych specjalistów, na prostą. Ale czy przejście nad zdradą do porządku dziennego jest w ogóle możliwe?
Od redakcji.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
