Zamieszczone w publikacji opracowania dotyczą teoretycznych i praktycznych problemów wsparcia społecznego w rehabilitacji osób z niepełnosprawnością i resocjalizacji nieprzystosowanych społecznie. Łączy je wszystkie wielka troska o właściwą organizację i prowadzenie działań wspierających realizację zadań pedagogiki specjalnej, a tym samym przyczyniających się do poprawy jakości życia osób niepełnosprawnych i nieprzystosowanych społecznie. Adresatem książki są przede wszystkim studenci pedagogiki, zwłaszcza pedagogiki specjalnej, i psychologii. Kierowana jest ona również do czynnych pedagogów, psychologów, a także do rodziców i opiekunów osób potrzebujących oddziaływań rehabilitacyjnych lub resocjalizacyjnych.
Tom jest pokłosiem konferencji na temat języka mediów zorganizowanej przez Zakład Leksykologii i Pragmatyki Instytutu Filologii Polskiej UMCS w 2005 roku, której kluczowym pojęciem uczyniono kreatywność językową. Kreatywność językowa jest niewątpliwie jednym z kluczowych pojęć współczesnego językoznawstwa. Pojawia się w rozmaitych koncepcjach i metodologiach lingwitycznych, ale bywa też w nich rozumiana niekiedy zupełnie odmiennie. Czy w ogóle możliwe jest znalezienie wspólnej płaszczyzny, na której różnorodne sposoby rozumienia i ujmowania kreatywności nie tylko się stykają, ale także wzajemnie dopełniają i warunkują?
Agonii Europy Zambrano nie napisała jako zwartej monografii. Składają się na nią cztery eseje, opublikowane w latach czterdziestych ubiegłego wieku: Agonia Europy (1940), Przemoc europejska (1941), Nadzieja europejska (1942) oraz Destrukcja form (1944). Autorka pisała je w czasie trudnym dla Europy, a także dla niej samej, kiedy opuściła ojczyznę – tuż po zakończeniu wojny domowej w Hiszpanii, gdy jeszcze trwała II wojna światowa. (…) Już na początku pierwszego eseju Zambrano stwierdza, że Europa znajduje się w stanie dekadencji, kryzysu historycznego, który nazywa także agonią, walką o przetrwanie. Kryzys odsłania istotne cechy dotkniętej nieszczęściem kultury, sprzyja ich rozpoznaniu, co właśnie autorka czyni (…), wskazując przyczyny tej tragedii. Myśl Zambrano nie jest jednak sową Minerwy, krążącą o zmierzchu Europy nad jej ruinami. Daje także nadzieję, chociaż czytelnik w tej książce pozna tylko jej zarys.
Z wprowadzenia prof. Mieczysława Jagłowskiego
Tom Obcowanie. Manifesty i eseje jest zbiorem wypowiedzi programowych, esejów, notatek i rozmów, które koncentrują się wokół zasadniczych pytań o kondycję i kształt kultury na przełomie wieków XX i XXI. Zadającemu pytania i poszukującemu diagnoz autorowi kultura jawi się jako continuum, jako przestrzeń nieprzerwanej rozmowy teraźniejszości z przeszłością, jako dialog rozmaitych stanowisk i punktów widzenia.W części pierwszej autor zastanawia się nad stanem polskiej kultury po komunizmie, pytając o kształt zbiorowej świadomości Polaków, a także o to, czy i jaka tożsamość jest nam dzisiaj potrzebna. Istotny punkt odniesienia dla tych rozważań stanowi myśl poprzedników, m.in. Maurycego Mochnackiego i Stanisława Brzozowskiego, a także twórców współczesnych (Rymkiewicz, Polkowski).W części drugiej autor podejmuje próbę wskazania i opisania źródeł obecnego kryzysu w sferze duchowości. Interesują go jednostkowe, celne artystycznie próby zaradzenia owemu kryzysowi, wysiłki zmierzające do odbudowania w literaturze/sztuce epistemologii i aksjologii wyrosłej z tradycji chrześcijańskiej. Bohaterami tekstów składających się na tę część rozważań, zatytułowaną Nowoczesność schizofreniczna, są twórcy tej miary, co Vincent van Gogh, Thomas Merton czy Czesław Miłosz. W notatkach, które dały tytuł całemu działowi, zaprezentowany został projekt nowego języka literatury, który posiadałby zdolność mówienia o współczesności bez utraty kontaktu z tradycją.Teksty składające się na tom Obcowanie. Manifesty i eseje wyrosły z postawy, którą autor definiuje jako otwarcie na dialog, gotowość do uczestniczenia w sporze o wartości zasadnicze, tęsknotę za czymś, co usiłuje nazwać paradoksalne słowo widniejące na okładce książki.
Ktoś musi to robić. Wydeptywać ścieżkę zdrowego rozsądku w zaroślach absurdów i idiotyzmów. Przedzierać się przez gąszcz bezsensownych regulacji w poszukiwaniu radości życia. Wytyczać drogę przez grzęzawiska politycznej poprawności... Po raz kolejny tej trudnej i ryzykownej misji podejmuje się niezrównany Jeremy Clarkson. W swojej najnowszej książce, uzbrojony w cięte pióro i samoodnawialne pokłady rozbrajającego humoru, wyrusza na krucjatę przeciw wszystkiemu, co irytuje, przeszkadza i razi. I jego, i nas. Wyruszmy więc razem z nim, a dowiemy się między innymi: - dlaczego kobiety w Anglii zaczęły kraść siano - jak zbić interes na kamieniach w swoim ogródku - po co montować alarm antywłamaniowy na żółwiu - w jaki sposób Norwegowie okazują swoją wdzięczność - czy idealny dzień to faktycznie taki, o którym śpiewał Lou Reed. Prowokacyjny, błyskotliwy, bezlitośnie szczery i, jak zwykle, obrazoburczo zabawny. Jeremy Clarkson chce żyć w świecie, w którym rzeczy po prostu działają, a politycy nie komplikują nam życia. Przyznacie, że przecież nie prosi o wiele...
Interdyscyplinarny podręcznik przedstawia patologie, stereotypy i uprzedzenia oraz mawia takie zjawiska społeczne jak:przestępstwa z nienawiści rasizm, terroryzm samobójstwa uzależnienia alkoholizm, narkomania, uzależnienie od komputera, hazard patologie seksualne prostytucja, pedofilia, dziecięca pornografia, kazirodztwo agresja szczególnie wśród dzieci i młodzieży wykluczenie społeczne bezdomność (w tym dzieci), bezrobocie, mobbing patologia instytucji.Autorka odwołuje się do głównych teorii socjologicznych i psychologicznych w wyjaśnianiu mechanizmów zachowań dewiacyjnych (np. teorii stygmatyzacji Beckera, konfliktu kultur Cohena, agresywności młodzieży Clowarda i Ohlina).
Zrozumienie postmodernistycznego świata, podlegającego ciągłej digitalizacji sfery uczuć i emocji młodych, jest ogromnym wyzwaniem również dla doświadczonych pedagogów. Przedmiotowa publikacja niewątpliwie stanowi doskonałą "legendę" interesującej mapy problemów związanych z funkcjonowaniem młodzieży. (…) Śmiem twierdzić, iż przedstawiona praca może być traktowana jako swoista "róża dewiacyjna", pozwalająca uwzględniwszy wpływ czasu, na określenie prawidłowego kursu każdemu pedagogowi, podejmującemu się złożonego zadania zdefiniowania swojej roli i swoich zadań w pracy ze współczesną młodzieżą.
dr hab. Beata Pituła
Młodzież borykająca się z trudnościami wynikającymi z bycia pomiędzy dzieciństwem a dorosłością oraz między sprzecznymi tendencjami tkwiącymi wewnątrz jednostki zagubionej w gąszczu licznych powinności, wnosi istotny wkład w ocenę jakości zachodzących procesów społecznych i kulturowych – młodzi są niejako twórcami, ale też odbiorcami tych zmian. Autorka zawarła w pracy wielokontekstową refleksję na temat sytuacji „współczesnych młodych”, skoncentrowaną na poczuciu tożsamości, orientacjach normatywnych, ocenie pokolenia rówieśników oraz poglądach i opiniach badanej młodzieży na temat społeczeństwa zorientowanego na globalną zmianę. Zadanie określenia autodefinicyjnego portretu rówieśników ujawniło wiele trudności, ale również zasobów będących „wyposażeniem” współczesnej młodzieży w podejmowaniu trudu egzystencji w zmiennej rzeczywistości społeczno-kulturowej. Wyniki podjętych badań pokazują, że młodzież widzi szansę na rozwój w zastanych warunkach społeczno-kulturowych poprzez uznanie siebie za kreatora własnych losów oraz partycypowanej rzeczywistości. Egzystencja w zaistniałych warunkach społecznych-kulturowych wymaga nastawienia na rozwój, aktywność oraz siłę i wiarę w moc sprawczą jednostki, czego uosobieniem są współcześni młodzi ludzie poddani badaniom.
Społeczeństwa nieustannie podlegają zmianom, socjologia nie może sobie zatem pozwolić na trwanie w miejscu. Współczesna nauka o społeczeństwie jest niezwykle zróżnicowana: zajmuje się często odległymi od siebie problemami, stosując szeroką paletę metodologicznych podejść. Specyfikę współczesnej socjologii wyznaczają jej kluczowe pojęcia, za pomocą których jest w stanie wyjaśniać życie społeczne. Pojęcia te również ciągle ewoluują i zmieniają swoją treść. Socjologia. Kluczowe pojęcia to przystępnie napisany i pozbawiony specjalistycznego żargonu przewodnik po najważniejszych terminach współczesnej socjologii. Zawarte w nim prezentacje 67 pojęć - od medykalizacji i roli chorego, przez władzę i ruchy społeczne, po tożsamość i seksualność - są czymś więcej niż tylko encyklopedycznymi omówieniami. Giddens i Sutton sytuują każdy termin w jego historycznym kontekście oraz przybliżają sposoby, w jaki jest on używany obecnie przez badaczy społecznych. Dzięki temu ich praca może służyć jako podręcznik dla studentów, a także jako pomoc dla wszystkich pracujących z socjologicznymi teoriami. Oraz dla tych, którzy lepiej chcą zrozumieć otaczającą ich rzeczywistość.
Książka Piotra Dehnela stanowi pierwsze w Polsce opracowanie mało znanego okresu rozwoju myśli niemieckiego filozofa Ludwiga Wittgensteina. O ile większość prac poświęconych Wittgensteinowi koncentruje się albo na ideach „Traktatu logiczno-filozoficznego” (polskie wydanie: seria BKF, PWN 1970), albo też na problematyce „późnego Wittgensteina”, czyli autora „Dociekań filozoficznych” (polskie wydanie: seria BKF, PWN 1972), to książka Dehnela stara się przybliżyć polskiemu czytelnikowi zagadnienia, którymi niemiecki filozof zajmował się w okresie między swoim pierwszym, a ostatnim dziełem. Jako taka, praca Piotra Dehnela zapełnia istotną lukę w polskich badaniach nad jednym z najważniejszych myślicieli XX wieku.
Rozwijamy się i jesteśmy kształtowani w rodzinie. Doświadczenia z niej wyniesione – dobre lub złe – wywierają niezatarty wpływ na nasze życie. By zrozumieć drugiego człowieka, odwołujemy się do jego historii rodzinnej. Żadnej sferze naszej egzystencji nie przypisujemy tak wielkiego znaczenia, jak życiu rodzinnemu. A jednak odpowiedź na pozornie proste pytanie: czym właściwie jest rodzina?, nie jest łatwa, zwłaszcza współcześnie. Obserwujemy różnorodność form życia rodzinnego, wielość problemów, z jakimi zmagają się systemy rodzinne. Zespół znakomitych polskich familiologów przygotował podręcznik, którego celem jest usystematyzowanie współczesnej wiedzy na temat rodziny. Znajdą w nim Państwo informacje na temat: · funkcjonowania systemu rodzinnego – funkcji i ról rodzinnych, komunikacji i narracji rodzinnych, więzi, transmisji międzypokoleniowej · nietradycyjnych form życia rodzinnego – rodzin zrekonstruowanych, adopcyjnych, wielokulturowych i innych · problemów życia rodzinnego – choroby w systemie rodzinnym, problemów prokreacyjnych, przemocy · współczesnych nurtów w terapii rodziny, rytuałów rodzinnych, pozytywnej psychologii rodziny. Walorem tej monografii jest to, że stanowi ona nowe spojrzenie na różne problemy życia rodzinnego z perspektywy współcześnie zachodzących przemian społecznych oraz to, że w polskiej literaturze psychologicznej niewiele jest opracowań tak wieloaspektowo traktujących współczesne problemy życia rodzinnego. Z recenzji prof. Teresy Rostowskiej
Fałda. Leibniz i barok, jedna z ostatnich książek Gilles’a Deleuze’a, to fascynujące opracowanie filozofii Leibniza, napisane z oryginalnej perspektywy i wciąż zaskakujące bogactwem poruszanych wątków i wyprodukowanych pojęć. Jednego z nich, tytułowego pojęcia „fałdy”, Deleuze użył w swoim odczytaniu barokowego myśliciela, by podsumować własną filozofię bytu. Dusze, dzieła sztuki, ciała i psychiki nie są niezależnymi istotami, lecz wszystkie egzystują na tej samej płaszczyźnie immanencji, wpływając na siebie, będąc efektami relacji sił. Fałda to zakrzywienie tej płaszczyzny oddziaływań i intensywności, pofałdowanie samej materii, w wyniku którego powstają byty i podmioty – a także dzieła sztuki, piękno obrazów i harmonia muzyki. Nawiązując do barokowych koncepcji poezji, matematyki, psychologii i estetyki, a także do filozofii współczesnej, Deleuze zagłębia się w Leibnizjańską filozofię monad, wydobywając z niej idee, które i dziś są w stanie poruszyć nasze myślenie.
Gilles Deleuze (1925-1995) – francuski filozof, jeden z najważniejszych myślicieli XX wieku, którego idee wywarły olbrzymi wpływ na filozofię, nauki społeczne i humanistyczne. Kojarzony przede wszystkim w poststrukturalizmem, Deleuze opracował oryginalną koncepcję ontologii, w której naczelnym pojęciem nie był byt czy bycie, lecz różnica, powtórzenie i ekspresja. Opublikował liczne książki poświęcone historii idei, literaturze i sztuce, a także traktaty metafizyczne Różnica i powtórzenie oraz Logika sensu. Wraz z Felixem Guattarim napisałdwa tomy Kapitalizmu i schizofrenii, stanowiące fundamentalną krytykę klasycznej psychoanalizy. Ważną część jego spuścizny stanowi krótkie książki poświęcone najważniejszym postaciom z historii filozofii, m.in. Nietzschemu, Spinozie
Książka ta to odpowiedź na pewne uwiedzenie nauk społecznych. A dokładniej na uwiedzenie pojęciem „kapitału społecznego”, jednym z najczęściej używanych narzędzi teoretycznych we współczesnej socjologii. Książka Piotra Mikiewicza to systematyczne przedstawienei różnych sposobów rozumienia kapitału społecznego i wykorzystywania tej kategorii w analizach edukacji i systemu szkolnictwa. Cel, który stawia sobie autor, to odpowiedź na pytanie, czy pojęcie to może być przydatne w badaniu wpływu edukacji na zajmowaną pozycję społeczną. Wielką zaletą książki jest przyjrzenie się różnym ujęciom kapitału społecznego. Okazuje się, że w zależności od przyjętej perspektywy teoretycznej, termin „kapitał społeczny” zmienia swoje znaczenie i swoją funkcję w badaniu związku między systemem szkolnictwa a społeczeństwem. Jeśłi pojęcie to ma być przydatne w analizach edukacyjnych, niezbędne jest zrozumienie jego całego zaplecza teoretycznego, a także konsekwencji analitycznych wynikających z różnorodnośći koncepcji posługujących się tą kategorią.
Rządzenie żywymi to IX tom wykładów Michela Foucaulta w College de France i zarazem tom szczególny. Wykłady w roku akademickim 1979–1980 Foucault poświęcił bowiem teoretycznemu i historycznemu opracowaniu pojęcia „reżimu prawdy" – pojęcia, które wyznaczało główną oś jego zainteresowań podczas całego okresu pracy w College de France. Angażując problematykę reżimów prawdy do analizowania technik i procedur prowadzenia ludzi, czyli rządzenia żywymi, Foucault śledzi kształtowanie się metod badania sumienia w epoce chrześcijańskiej. Od wczesnochrześcijańskich koncepcji wyznań i ich różnicy względem praktyk starożytnych po średniowieczne reguły zakonne, Foucault przygląda się, w jaki sposób praktyki wyznania grzechów i rachunku sumienia wymuszały mówienie prawdy o sobie, przyznawania się do swoich błędów oraz uznawania samego siebie – wobec Boga i ludzi – za grzesznika. Interesuje go związek między mówieniem prawdy o sobie i angażowaniem ludzi w stosunki o charakterze etycznym i politycznym – zobowiązywania się do podtrzymywania swojego stanowiska czy też podporządkowywania się autorytetom. Badania Foucaulta doprowadziły go do postawienia pytania, które nie straciło nic ze swojej palącej aktualności: dlaczego na gruncie naszej kultury od rządzonych wymaga się aktów posłuszeństwa i uległości polegających na mówieniu prawdy o sobie.
Tematem książki są standardy i przekonania moralne polskich menedżerów i przedsiębiorców, dwóch grup społeczno-zawodowych, których podstawową rolą w społecznym podziale pracy jest organizacyjne przywództwo.
Przedmiot analizy stanowią elementy kształtującego się etosu obu grup, rozumianego jako charakterystyczne ideały, standardy postępowania i kolektywne reprezentacje moralne, określające sposób postrzegania, wartościowania i reakcji w sytuacjach zawodowych. Za podjęciem tej problematyki kryje się przekonanie, że wzorce i wyobrażenia moralne osób wykonujących funkcje przywódcze w organizacjach gospodarczych mają wpływ nie tylko na praktykę zarządzania tymi organizacjami, lecz także na ogólny kształt stosunków władzy w społeczeństwach współczesnych, w których sformalizowane standardy etyczne stają się coraz ważniejszym elementem regulacyjnym. Badając moralne przekonania decydentów organizacyjnych badamy jeden z istotnych składników kulturowego kontekstu stosunków władzy.
Fragment Wstępu
Celem pracy była analiza osobowości młodzieży jako konstruktu złożonego z wielu elementów poznawczych, motywacyjnych, kontekstualnych i cech oraz wskazanie zakresu zgodności między modelem teoretycznym a realnie istniejącym w umysłowości badanych konstruktem osobowościowym.
Wskazanie na obszary występowania i przewagi właściwości psychicznych sprzyjających lub utrudniających funkcjonowanie jednostki w systemie demokratycznym może stanowić istotną wartość dla ukierunkowania polskiej demokracji.
Fragment Wprowadzenia
Czy historia odkrywania morskiej drogi do Indii z dala od niebezpiecznych dla żeglarzy wybrzeży Afryki albo problemy z kurczącą się populacją małży w zatoce St. Brieuc mogą nam coś powiedzieć o kształcie współczesnego społeczeństwa? Co mówią o nim poliandryczne praktyki tybetańskiej ludności żyjącej w regionach Zanskar i Ladakh, gdzie jedna kobieta ma kilku mężów, zazwyczaj braci? Na te i inne pytania można odpowiedzieć przy pomocy różnorodnych teorii socjologicznych opisanych w tomie Oprogramowanie rzeczywistości społecznej. Autorzy i autorki przybliżają teorie, które mają duże znaczenie dla socjologii, proponują nowe sposoby klasyfikacji teorii i szkół, krytykują i podejmują wysiłek wskazania nowych obszarów refleksji teoretycznej. I choć teorii socjologicznej wielokrotnie grano już marsza żałobnego, dzięki ich pracy widać, że pogłoski o jej śmierci były mocno przesadzone. Wśród autorów znaleźli się: Maciej Gdula, Lech M. Nijakowski, Małgorzata Jacyno, Michał Kozłowski, Andrzej W. Nowak, Marek Kurowski, Marcin Miłkowski, Marta Bucholc, Karol Templewicz.
Czy Arystoteles był niemoralny? Jak prefekt Leontius tłumił rozruchy w Rzymie? Kto zrobił z chłopów Francuzów, a kto Polaków? Czym jest populizm? Czy pańszczyzna przetrwała w PRL? Czy Polski są dwie? Tomasz Kizwalter stara się prześledzić, jak w świecie nierówności torowało sobie drogę przekonanie, że ludzie są równi. To długa historia: od antycznego niewolnictwa do dzisiejszej walki z wykluczeniem. Opowiadając o tych przemianach, autor skupia uwagę na Polsce: jaka była polska wędrówka w stronę równości?
(…) Dr Pietrzak nawiązuje bezpośrednio do prac Hansa Georga Gadamera. Jego koncepcja hermeneutyki jest z pewnością mocnym oparciem i cennym źródłem inspiracji, ułatwiającym skonceptualizowanie ambitnego programu badań w dziedzinie myśli politycznej. Bardzo interesujące jest założenie oznaczające ujmowanie „poznania jako doświadczenia”. Przedstawiony w taki właśnie sposób program badań uznać wypada za bardzo rzetelny i dojrzały. Autorka nie absolutyzuje własnego sposobu myślenia. Ucieka też od schematów. Rzeczą najważniejszą staje się przemyślenie całej tradycji rozumienia, ukazującej w pełnym (choć niejednolitym) świetle przedmiot dociekań, jakim jest zagadnienie społeczeństwa obywatelskiego i kultury obywatelskiej. Krokiem następnym jest skonfrontowanie horyzontu rozumienia, który określają dociekania historyczne z nowymi doświadczeniami, wyrastającymi w kręgu interpretacji ukazujących realia naszych czasów. Dzięki temu dochodzi do „stapiania się horyzontów” (jak to określał Gadamer) ukazującego pełny wymiar naszego doświadczenia historycznego, pełny sens naszego rozumienia, nabierającego kształtu w przestrzeni pomiędzy tym, co było i tym, co dopiero nabiera kształtu. (…)
fragment recenzji prof. dr. hab. Stanisława Filipowicza
- rzeczywistość społeczna i jej atomy - metamorfozy i konstelacje - ludzki polimorfizm a ideologia społeczna - ustrój społeczno-gospodarczy a kształty osobowości.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
