W książce przedstawiono główne założenia tradycjonalizmu rozumianego jako wielonurtowy prąd ideowy. Jego czołowi reprezentanci, René Guénon i Julius Evola, dokonali wszechstronnej krytyki kultury zachodniej doby modernizmu, postulując radykalny powrót do przeszłości – świata tradycji. Jako archaiczni rewolucjoniści burzyli ideał linearnego, zorientowanego „ku górze" postępu, ukazującego się jako aberracja rozumu na inwolucyjnej mapie przeobrażeń mierzonych w długiej perspektywie temporalnej. Myśli zawarte w książkach Guénona i Evoli znalazły zaskakującą analogię w chronologicznie wcześniejszych dziełach Oswalda Spenglera i Mikołaja Bierdiajewa oraz w późniejszych rozpoznaniach Pitirima Sorokina. Antecedencje i współwystępowanie pokrewnych motywów pozwoliło wyodrębnić podstawowe założenia tradycjonalizmu (radykalnej postaci konserwatyzmu): kontestacja czasów współczesnych, apologia tradycji, metafizyki i religii, postulat walki z nauką (ukształtowaną przez modernizm), „cywilizacją pieniądza", techniką, kapitalizmem czy mieszczańskim nihilizmem. Omawiani myśliciele zainspirowali kolejne pokolenia radykałów, stając się wzorem dla współczesnych tradycjonalistów takich jak Aleksander Dugin.
Odwiecznym problemem transplantologii jest deficyt organów do przeszczepów. Jednym ze sposobów na zaspokojenie wzrastającego zapotrzebowania na "części zamienne" człowieka jest pobieranie organów od zwierząt specjalnie na ten cel hodowanych. Badania w tym kierunku prowadzone są od lat na całym świecie, w tym również w Polsce. Dziś jesteśmy bliżej niż kiedykolwiek momentu, kiedy ksenoprzeszczepy staną się medycznym faktem. Zadaniem prezentowanej publikacji jest przybliżenie czytelnikowi skomplikowanych aspektów prawnych i etycznych związanych z wykonywaniem tego zabiegu.
Jest to pierwsza w Polsce książka poświęcona Nadii Léger (1904–1982; w rodzimej historiografii znanej głównie jako Wanda Chodasiewicz-Grabowska). Można w niej znaleźć nie tylko analizę dorobku malarskiego artystki, lecz również kolejnych etapów edukacji artystycznej (z uwzględnieniem sytuacji kobiet w poszczególnych ośrodkach) – u Władysława Strzemińskiego w Smoleńsku, w warszawskiej Szkole Sztuk Pięknych, w paryskiej Académie Moderne u Amédée Ozenfanta i późniejszego męża Fernanda Légera. Poruszona została również problematyka działalności animatorskiej i kuratorskiej po obu stronach żelaznej kurtyny, a także strategii tożsamościowych artystki (wielokrotnie zmieniane imię i nazwisko, kwestia przynależności narodowej). Szczególny nacisk położono na związki Léger z Polską – przede wszystkim pomoc w zbiórce obrazów do Międzynarodowej Kolekcji Sztuki Nowoczesnej grupy a.r. oraz redagowanie czasopisma „L’Art Contemporain – Sztuka Współczesna”.
Karolina Zychowicz – w 2013 roku obroniła rozprawę doktorską Léger w Polsce. Recepcja twórczości artysty w XX wieku (Instytut Historii Sztuki KUL). Autorka książki Paryska lewica w stalinowskiej Warszawie: Wystawa współczesnej plastyki francuskiej w CBWA w 1952 roku (Warszawa 2014). Stypendystka Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego (Młoda Polska 2017). Kuratorka wystawy Czerwona materia. Nadia Léger (25.05–9.09.2018, Muzeum Sztuki w Łodzi).
We współczesnym świecie niewolnictwo jest procederem nielegalnym. Mimo to kilkadziesiąt milionów ludzi nadal wegetuje pod jarzmem tej prastarej formy opresji, a ich liczba nieustannie rośnie. Kevin Bales opisuje różne postacie nowego niewolnictwa; wyjaśnia, z czego się ono bierze, jak funkcjonuje i dlaczego tak dobrze radzi sobie w realiach zglobalizowanej gospodarki. W tej poruszającej i gruntownie udokumentowanej historii Bales prowadzi nas od pakistańskich cegielni i tajskich domów publicznych do nowoczesnych biur międzynarodowych korporacji i jeszcze dalej. Proponuje, abyśmy poszukali wokół siebie śladów, jakie niewolnictwo odciska bezpośrednio na życiu każdego z nas.
Autorka w pracy przedstawia proces społecznego wytwarzania kategorii zdrowia, choroby i zaburzeń psychicznych we współczesnym społeczeństwie określany mianem późnej bądź refleksyjnej nowoczesności oraz niespójności stanowiące nieodzowną część owego procesu. Ważnym wątkiem jest tu też próba zrozumienia współczesności przez pryzmat problematyki zdrowia psychicznego. Autorka rekonstruuje proces nadawania znaczeń kategoriom zdrowia, choroby i zaburzenia psychicznego z możliwie wielu punktów widzenia. Badania empiryczne będące podstawą pracy uwzględniają perspektywy aktorów społecznych biorących udział w wyżej wymienionym procesie: są to przedstawiciele społeczeństwa polskiego, osoby mające doświadczenie choroby psychicznej, członkowie ich rodzin oraz osoby pełniące role ekspertów w dziedzinie zdrowia psychicznego (psycholodzy, psychiatrzy, psychoterapeuci). Materiał zaprezentowany w pracy może mieć różnorodne zastosowania, od stricte poznawczych, po pragmatyczne, związane z takimi obszarami, jak: promocja zdrowia i psychoprofilaktyka, edukacja, praca socjalna oraz psychoterapia.
Przemoc ze względu na płeć (gender-based violence, GBV) jest rozumiana jako przemoc motywowana stereotypami i uprzedzeniami związanymi z płcią, a zatem wynikająca z normatywnych oczekiwań związanych z kobiecością i męskością dominujących w danym społeczeństwie i kulturze oraz z nierównych relacji władzy między płciami. Rówieśnicza przemoc ze względu na płeć, w tym o charakterze seksualnym staje się problemem już na początku okresu dojrzewania i ma poważne konsekwencje na poziomie indywidulanym, relacyjnym oraz atmosfery i kultury całej szkoły. Celem zaprezentowanych badań było określenie form, skali i specyfiki tego „ukrytego” zjawiska oraz próba odpowiedzi na pytanie, w jaki sposób kulturowe definicje kobiecości i męskości, różne oczekiwania, podwójne standardy oceniania wpływają na szkolne życie i relacje nastolatków.
Zgodnie z deklaracjami uczniów i uczennic przemocy ze względu na płeć często doświadcza w szkole ponad połowa z nich. Najczęściej jest to przemoc werbalna, obraźliwe komentarze i gesty, naruszanie przestrzeni intymnej, fizyczny atak oraz propagowanie materiałów wizualnych o seksualnym charakterze. Mimo publicznego charakteru krzywdzących sytuacji, uczniowie i uczennice maja trudnosć z uzyskaniem adekwatnej pomocy ze strony rówieśników i dorosłych. Przemoc ze względu na płeć jest często ignorowana lub akceptowana jako norma zachowań w relacjach chłopców i dziewcząt.
Problem ten nie był dotąd w Polsce przedmiotem szerszych badań. Zaprezentowane tu dane, narracje młodzieży oraz merytoryczny głos w dyskusji na temat dysfunkcji i stabuizownych problemów w szkołach, dotyczących seksizmu, homofobii, innych form dyskryminacji oraz równości i różnorodności społecznej z pewnością zainteresują wszystkie osoby pracujące z młodymi ludźmi. Być może staną się inspiracją do zrewidowania własnych przekonań, krytycznej refleksji oraz zmian w praktyce edukacyjnej.
W publikacji przedstawiono zmiany zachodzące w przestrzeni życia rodzinnego w relacjach młodzieży z rodzicami poprzez komunikację. Autorka dokonuje próby określenia pokolenia współczesnej młodzieży w kontekście dialogów prowadzonych przez nich z rodzicami. Dialog rozumiany jest tutaj jako forma komunikacji służąca nie tylko przedstawianiu rzeczywistości dotyczącej przedmiotów, cech, czynności czy bardziej abstrakcyjnych pojęć przekazujących informacje o potrzebach, spostrzeżeniach i wartościach, ale jest również sposobem na okazanie, nawiązanie oraz wartościowanie relacji. Sposób komunikowania się kształtowany jest w rodzinie i często dziedziczony na zasadzie modelowania. W okresie adolescencji, doświadczania siebie w sposób znaczący, nadając własnej narracji wymiar tożsamościowy – aspekt komunikacji jest efektem coraz szerszych eksploracji jednostki w otoczeniu społecznym. Do systemu rodzinnego młodzież wprowadza zmiany za pomocą komunikacji, na płaszczyźnie wyrażania swoich potrzeb i nawiązywania relacji z rodzicami, co tworzy nowego rodzaju jakość relacji międzygeneracyjnych w rodzinie.
Spośród wyników badań uwagę zwraca zwłaszcza stwierdzona duża potrzeba bliskiego, rozumnego kontaktu młodzieży z rodzicami; chcą oni być zrozumiani i potraktowani poważnie. Bunt wyrażony w formie i treści kierowanych do rodziców komunikatów oznacza tak naprawdę pragnienie wyznaczania granic dających poczucie bezpieczeństwa, zrozumienia i wsparcia – ale nie rozwiązywania za nich problemów. Młodzi ludzie mówią o potrzebie wartościowego dialogu, do którego są gotowi przystąpić, ale od rodziców zależy jego kierunek i jakość. Młody człowiek woła: Rodzicu bądź odpowiedzialny nie tylko za mój rozwój poznawczy i ekonomiczny, ale bądź dojrzałym dorosłym, który potrafi wychować dojrzałe emocjonalnie dziecko.
Publikacja może stać się ważnym źródłem informacji dla studentów kierunków pedagogicznych i wychowania fizycznego. W sposób kompletny opisano w niej zagadnienia przybliżające czytelnikowi wiedzę z zakresu historii sportu, terminologii specjalistycznej związanej z tym obszarem nauki, problematyki edukacji olimpijskiej, interakcji zachodzących w relacjach trener–zawodnik, wychowawczego znaczenia ról odgrywanych przez trenerów i instruktorów oraz ich znaczenia dla prawidłowego wychowania. Autor pisze we wstępie: „W europejskim szkolnictwie wyższym pedagogika sportu została uznana za ważną dyscyplinę akademicką, funkcjonującą w dziedzinie nauk o sporcie, której celem jest wspomaganie działań edukacyjnych (wychowawczych) osób uczestniczących w treningu sportowym i innych formach aktywności fizycznej, niezależnie od miejsca i czasu ich realizacji w ciągu całego życia”. Opinia ta jest najwłaściwszym wyjaśnieniem potrzeby opracowania tej problematyki w formie prezentowanego podręcznika.
Z recenzji dr hab. Danuty Umiastowskiej
prof. Uniwersytetu Szczecińskiego
Celem publikacji jest zasygnalizowanie zasadności i wagi podjęcia filozoficznych badań, zmierzających do uchwycenia iunctim między dwiema nominalnie kontradykcyjnymi względem siebie eksplikacjami bytu ludzkiego. Jedno z nich eksponuje niejednoznaczność, niejednolitość i historyczny wariabilizm, nieodrodnie towarzyszące bytowi ludzkiemu. Drugie, przeciwnie, domaga się ujawnienia i opisania tego, co składa się na swoistość bytu ludzkiego i przesądza o jego tożsamości, niezależnie od historyczno-kulturowego kontekstu, który niewątpliwie stanowi trwały horyzont ludzkiego istnienia – wciąż poszerzający się, obejmujący dziedzinę zjawisk podlegających nieustannej fluktuacji.
Pytanie o człowieka – stawiane w obrębie dyskursu filozoficznego – należy do pytań równie kłopotliwych, co fundamentalnych. Jego wartość tkwi w nim samym, a jego potencjał jest zarazem potencjałem filozofii – skłania do podejmowania poszukiwań, uzasadnia ich aktualność, dowodzi tego, że filozofia nie jest intelektualną rozrywką, wyobcowaną z cywilizacyjnego kontekstu współczesności.
Prezentowana monografia – dotycząca węzłowych kwestii związanych ze specyfiką filozoficznego pytania o człowieka, jego dotychczasową drogą i perspektywami – jest pierwszym tomem planowanego cyklu: Filozofia na tropie człowieka; kolejne będą poświęcone dialogicznej recepcji problematyki antropologicznej (Człowiek dialogu) oraz antropologii fundamentalnej Michaela Landmanna (Przeszłość i przyszłość antropologii fundamentalnej).
W książce zaprezentowano tradycję badań nad kierowaniem i jego uwarunkowaniami. Przedstawiona perspektywa stanowiła punkt wyjścia refleksji nad behawioryzmem organizacyjnym i przywództwem edukacyjnym. W efekcie prac badawczych wskazano, jakie zasoby kadrowe w zakresie potencjału psychologicznego i kierowniczego posiada współczesna szkoła, krytycznie rozważono także kwestie rozwiązań systemowych konkursu dyrektorskiego. Przedstawione refleksje stanowią przyczynek do dalszych analiz i dyskusji nad pożądaną sylwetką szkolnych protagonistów. Mogą też być źródłem praktycznych inspiracji, służących wypracowaniu programów szkoleniowych, a także procedur i metod weryfikacji potencjału obecnych i przyszłych dyrektorów szkół.
Książka stanowi empiryczne studium menedżerów z wykorzystaniem strategii badań jakościowych. Teoretyczną osią pracy jest socjologia edukacji i socjologia zróżnicowania społecznego. Autor przystosował do badania nowoczesnych zjawisk i procesów społecznych ekonomiczno-socjologiczną teorię własności. Jej zasadniczym składnikiem i zarazem obiektem własności jest wykształcenie oraz wychowanie. Wydobycie oraz uczynienie tych elementów empirycznym narzędziem badania najwyższych rangą menedżerów stanowi wkład autora w rozwój teorii własności, jak również postępowania badawczego. Dodatkowo, przyjęta w analizach teoretycznych oraz planie badawczym perspektywa makro- oraz mikrospołeczna pozwala na uchwycenie zjawisk i procesów edukacyjnych przebiegających zarówno w obrębie systemów, jak i poszczególnych organizacji. Połączenie tych perspektyw jest również pewną nowością w badaniach edukacyjnych i – szerzej – społecznych.
Książka składa się z „małych opowieści o wielkim kosmosie”, a także z tekstów o końcu świata, o naszych wyobrażeniach na temat kosmitów oraz o udanych i chybionych próbach przewidywania przyszłości. Przy okazji 50-lecia lądowania na Księżycu autor zastanawia się, jak wyglądałaby ziemska astronautyka bez tego ciała niebieskiego, jak przedstawiano Księżyc w literaturze SF i czy dojdzie wkrótce do nowego wyścigu na Srebrny Glob. Nie obawia się dywagować o sensie Wszechświata oraz o pomyśle, że jest to gigantyczny komputer, który coś oblicza. Tytułowy tekst stawia tezę, że potrzeba było tak ogromnego nadmiaru masy, energii i przestrzeni, by w jednym miejscu kosmosu powstała cywilizacja istot rozumnych.
Nawet gdy autor bierze się za tematy podejmowane wcześniej w literaturze popularnonaukowej, czyni to w sposób odmienny od tradycyjnych ujęć. Wielokrotnie jego sądy idą pod prąd ustalonych poglądów. Dodatkową atrakcją jest odwoływanie się do literatury SF, która w ten sposób staje się tłem i kontrapunktem tych wywodów. Erudycja, kompetencja i szerokie spojrzenie na spektrum tematów związanych z miejscem ludzkości w kosmosie – oto zalety wyróżniające „Wszechświat jako nadmiar” z grona podobnych opracowań.
Czas Księżyca * Ogród planet * Wszechświat jako nadmiar * Piękne umysły * Koniec świata o dziewiątej * Obcy naszych marzeń * Nędza futurologii
Spis treści
Od redaktorów
Witold Nowak
Odmiany pamięci. Wprowadzenie do problematyki
Stanisław Gałkowski
Wychowanie jako pamięć kultury
Przemysław Paczkowski
Między psychologią a metafizyką. Arystoteles i Platon o pamięci i anamnezie
Witold Nowak
Kolekcja jako znak pamięci
Marek Ruba
O domniemanych pożytkach z niepamięci
Paweł Przywara
Redukcja fenomenologiczna jako metodyczna amnezja
Witold Nowak
Vanitas i niepamięć – szkic o obrazie A. da Peredy y Salgado Vanitas vanitatum
A few years ago, Chimamanda Ngozi Adichie received a letter from a childhood friend, a new mother who wanted to know how to raise her baby girl to be a feminist. Dear Ijeawele is Adichie’s letter of response: fifteen invaluable suggestions—direct, wryly funny, and perceptive—for how to empower a daughter to become a strong, independent woman. Filled with compassionate guidance and advice, it gets right to the heart of sexual politics in the twenty-first century, and starts a new and urgently needed conversation about what it really means to be a woman today.
Ginekolog zapyta Cię o ostatnią miesiączkę, a seksuolog – czy czerpiesz radość z seksu.
Seks jest papierkiem lakmusowym relacji. Czy można tworzyć dobry związek bez udanego życia seksualnego? Czy problemy małżeńskie można rozwiązać w łóżku? O seksie chcielibyśmy wiedzieć wszystko. Wstydzimy się, więc o nic nie pytamy.
Czy Polki odczuwają przyjemność z seksu?
Jaki wpływ na seks ma nauczanie Kościoła?
Czy kobiety mogą mieć większe potrzeby seksualne od swoich partnerów?
Czy kobieta, która nie ma ochoty na seks, jest „popsuta”?
Czy masturbacja jest powodem do wstydu?
Jak wygląda seks w ciąży i po porodzie?
Jak zaspokoić naturalne potrzeby seksualne osoby z upośledzeniem fizycznym lub umysłowym?
Czy po pięćdziesiątce wypada jeszcze być aktywnym seksualnie?
Czy w małżeństwie może dojść do gwałtu?
Z kobietami seksuolożkami o kobiecej seksualności szczerze rozmawia Marta Szarejko, dziennikarka i publicystka. Razem ze swoimi rozmówczyniami odkrywa sekrety polskich gabinetów seksuologicznych. Zadaje pytania, na które chciałybyśmy poznać odpowiedzi, ale dotychczas nie miałyśmy kogo zapytać.
Powyższy opis pochodzi od wydawcy.
'Thank god for Richard Sennett ... essential reading for all students of the city' Anna Minton, Prospect
'Constantly stimulating ideas from a veteran of urban thinking' Jonathan Meades, Guardian
In Building and Dwelling, Richard Sennett distils a lifetime's thinking and practical experience to explore the relationship between the good built environment and the good life. He argues for, and describes in rich detail, the idea of an open city, one in which people learn to manage complexity. He shows how the design of cities can enrich or diminish the everyday experience of those who dwell in them.
The book ranges widely - from London, Paris and Barcelona to Shanghai, Mumbai and Medellin in Colombia - and draws on classic thinkers such as Tocqueville, Heidegger, Max Weber, and Walter Benjamin. It also draws on Sennett's many decades as a practical planner himself, testing what works, what doesn't, and why. He shows what works ethically is often the most practical solution for cities' problems. This is a humane and thrilling book, which allows us to think freshly about how we live in cities.
'Sennett is my kind of urbanist. He sees the modern city. He reads its secrets as he walks down the street, kicking over the detritus of the past ... There is no alternative to the planner, but please a planner who has read Sennett's book' Simon Jenkins, Sunday Times
Marek Kruszona (ur. 1958)
Jestem analitykiem, filozofem, informatykiem, ekonomistą i przedsiębiorcą. Zmierzyłem się z najważniejszymi odwiecznymi problemami filozoficznymi, moralnymi i egzystencjalnymi człowieka, co uwieczniłem w tej książce. Moją pasją jest jednak przede wszystkim analiza współczesnych, polskich i europejskich, problemów społecznych i ekonomicznych. "Gdzie jest diabeł" zawiera:
To co najważniejsze: gdzie jest bóg, gdzie jest diabeł.
Rozważania na tematy: gdybym był diabłem, gdybym był nieśmiertelny, gdybym był niematerialny, gdybym był jasnowidzem, gdybym był władcą, gdybym był bogaty.
Dylematy dekalogu: piąte: nie zabijaj, siódme: nie kradnij.
Co to jest: rozum, świadomość, inteligencja, inteligencja niewerbalna, sztuczna inteligencja, ewolucja inteligencji.
Poszukuję tego, co ukryte pod dykcją oficjalną, schowane pod czytelnymi znaczeniami, naruszające sensy nazbyt łatwo uznane za oczywiste i ostateczne. Taki sposób czytania, podważający utrwalone interpretacje i nakazujący podejrzliwie przyglądać się tekstowi, pozwala ujawniać się temu, co sytuuje się na granicy możności wypowiedzenia, co rozszczelnia wierzchnie znaczenia i odtajnia sensy przesłonięte i zagmatwane, nie proponuje jednak w zamian następnego jednoznacznego rozumienia, lecz otwiera proces lekturowych hipotez i niepewności.
Tajemnica wiersza, do której staram się dotrzeć (...) sytuuje się na ruchomej i nieostrej granicy pomiędzy tym, co jeszcze daje się wyrazić słowem i tym, co umyka próbom werbalizacji. Dlatego starałam się pochwycić poetyckie sposoby służące do kreowania owego stanu pomiędzy wyrażaniem i niemożnością wyrażenia.
Ze Wstępu
Two weeks before his death, Oliver Sacks outlined the contents of The River of Consciousness, the last book he would oversee. The best-selling author of On the Move, Musicophilia, and The Man Who Mistook His Wife for a Hat, Sacks is known for his illuminating case histories about people living with neurological conditions at the far borderlands of human experience. But his grasp of science was not restricted to neuroscience or medicine; he was fascinated by the issues, ideas, and questions of all the sciences. That wide-ranging expertise and passion informs the perspective of this book, in which he interrogates the nature not only of human experience but of all life.
In The River of Consciousness, Dr. Sacks takes on evolution, botany, chemistry, medicine, neuroscience, and the arts, and calls upon his great scientific and creative heroes—above all, Darwin, Freud, and William James. For Sacks, these thinkers were constant companions from an early age; the questions they explored—the meaning of evolution, the roots of creativity, and the nature of consciousness—lie at the heart of science and of this book.
The River of Consciousness demonstrates Sacks’s unparalleled ability to make unexpected connections, his sheer joy in knowledge, and his unceasing, timeless endeavor to understand what makes us human.
ebrane w niniejszym tomie, nigdy wcześniej niepublikowane w języku polskim teksty pochodzą z okresu formowania się i umacniania fenomenologii jako swoistego podejścia filozoficznego, które wywarło ogromny wpływ na kształt kultury intelektualnej ostatniego stulecia. Jest to mianowicie czas pomiędzy wytężonymi pracami przygotowującymi wydanie „Badań logicznych” Edmunda Husserla (ostatnia dekada XIX w.) i publikacją artykułów do księgi pamiątkowej z okazji jego 70. urodzin (1929). Ów pierwszy okres ruchu fenomenologicznego, w którym fenomenologia nabrała świadomości jako odrębny nurt i wspólnota badawcza, można określić – choć tego rodzaju nomenklatura jest w dziedzinie filozofii problematyczna – mianem „klasycznego”. Jak wszystko co młodzieńcze, jest to fenomenologia „czysta”, ambitna, pełna wiary w swoje możliwości badawcze, otwierająca z werwą i optymizmem poznawczym nowe obszary tematyczne, ale też surowa i krytyczna wobec tradycyjnych rozwiązań. Fenomenologia, która, podsycając „ogień pytania”, chce własnego poświęcenia w imię „rzeczy samych” i tylko tego. Wybrane teksty, które ukazują bogactwo zainteresowań wczesnych fenomenologów i podejmują zagadnienia z dziedziny filozofii prawa, teorii mnogości, filozofii Boga, semiotyki, logiki, estetyki i teorii barw, są tego znakomitym świadectwem.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
