Pod koniec XIX wieku w samej tylko Warszawie pracowało prawie 40 tysięcy pokojówek, garderobianych i panien do wszystkiego. Młodych imigrantek ze wsi, samotnych w dużym mieście, bezbronnych. Ta książka jest opowieścią o nadużyciach, których na służących dopuszczali się właściwie wszyscy, którzy się z nimi stykali. Od Kościoła, zainteresowanego zbawieniem ich duszy, ale już nie sprawiedliwą karą dla molestujących panów domu, przez panie, które służbę ignorowały, poniżały i zwalniały z byle powodu, aż po emancypantki i socjalistów, którzy chcieli pomóc, ale nie wiedzieli jak.Służące, których życiem w XIX wieku pracodawcy mogli nieomal swobodnie rozporządzać, musiały na abolicję czekać ponad sto lat. Dziś odzyskują nie tylko podmiotowość. Autorka przywraca im prawdziwe imiona, twarze, głos - i godność i pokazuje, jak niewolnictwo kobiet sięgało samego rdzenia ładu społecznego. Magdalena Kicińska pisarka, redaktorka naczelna PismaJest to książka o niewyobrażalnym wyzysku i przemocy, nie jest jednak straszliwym, niestrawnym akademickim sucharem, których tony co roku produkuje polska nauka historyczna. Wprost przeciwnie: autorka pisze świetnie, umiejętnie przechodząc pomiędzy twardymi faktami i liczbami oraz anegdotą.Dr hab. Adam Leszczyński, profesor Uniwersytetu SWPS
Pierwsza w Polsce monografia prezentująca filozofię średniego platonizmu w II wieku po Chr. Powstała na podstawie pism filozoficznych najważniejszych reprezentantów tego nurtu. Uwzględnia, zarówno dawne, jak i najnowsze badania historyków filozofii i filologów zajmujących się tą problematyką,. Od publikacji dostępnych na Zachodzie różni się przede wszystkim tym, że traktuje filozofię średniego platonizmu nie jako płytką, eklektyczną i pozbawioną własnego charakteru interpretację filozofii Platona, ale jako spójną i oryginalną. Książka jest adresowana do miłośników filozofii starożytnej, zwłaszcza platonizmu w wersji uduchowionej.
Miasto odgrywa ważną rolę w badaniach genezy i rozwoju każdego społeczeństwa. Jest bowiem jednym z filarów cywilizacji, tworząc środowisko ludzkiej egzystencji oraz przestrzeń do realizacji potrzeb i pragnień człowieka. Książka Dobiesława Jędrzejczyka ukazuje zagadnienia miejskie w kontekście powstawania i rozwoju cywilizacji europejskiej. Kładzie nacisk na humanistyczne rozumienie przestrzeni, która od czasów Immanuela Kanta jest wyznacznikiem geografii jako nauki, tak jak historii - czas. Prezentuje rózne koncepcje personalistycznego wymiaru przestrzeni miejskiej z punktu widzenia nie tylko geografa lecz także filozofa, socjologa, etnologa i teologa. Książka pomoże lepiej i wszechstronniej zrozumieć istotę przestrzeni i zamieszkującego ją człowieka. Dzieki takiemu ujęciu jest wartościową pomocą dydaktyczną i badawczą dla wielu dyscyplin naukowych.
Monografia pt. Przedsiębiorczość społeczna - innowacje - środowisko"" porusza temat złożonej problematyki związanej z kształtowaniem się procesu uspołeczniania przedsiębiorstw, rynków i gospodarek wynikających ze wzrastającej partycypacji wszystkich podmiotów gospodarczych w tworzeniu dobrobytu ekonomicznego oraz współtworzenia rozwiązań dla ważnych społecznie problemów.Fundamentalne znaczenie dla kształtowania się tak wyznaczanego ładu mają przedsiębiorczość, innowacje oraz głębokie zmiany systemu regulacji nakierowane przede wszystkim na człowieka (homo socialis). Problemy te podejmowane są w ramach rozwijanego nurtu przedsiębiorczości społecznej, postrzeganej jako postawa charakteryzująca się innowacyjnością i twórczym podejściem do zaspokojenia potrzeb społecznych, wytyczająca ścieżki do decyzji społecznych, wrażliwości społecznej, jak również racjonalności nastawionej na dobro środowiska naturalnego"".Rozważania naukowe zawarte w książce Przedsiębiorczość społeczna - innowacje - środowisko"", wnoszone przez Autorów w ramach osiemnastu rozdziałów monografii, oparte są na teorii współczesnej ekonomii obejmującej analizy społecznoetyczne, instytucjonalne, mezo- i mikroekonomiczne, akcentujące innowacyjny wymiar przedsiębiorczości społecznej. Niniejsza książka jest adresowana do ekonomistów, ekologów, przedsiębiorców oraz osób i organizacji związanych z funkcjonowaniem trzeciego sektora.
Ostateczna zagadka życia, Wszechświata i wszystkiego wokół. Hawking daje odpowiedzi, których nie zdołał znaleźć Einstein. Dzieło jednego z najwybitniejszych współczesnych naukowców i myślicieli, które stało się źródłem ogólnoświatowych kontrowersji, zarówno wśród wierzących, jak i ateistów. Stephen Hawking stwierdza bez cienia wątpliwości: ,,Wszechświata nie stworzył ani Bóg, ani istoty nadprzyrodzone. Wszechświat powstał w sposób spontaniczny w wyniku działania fundamentalnych praw grawitacji. Nie trzeba przywoływać Boga, aby opisać proces stworzenia"".Wielki Projekt to zwięzły, napisany przystępnym językiem przewodnik po odkryciach, które na nowo kształtują poglądy na istotę życia i mogą podważyć podstawowe założenia wiary. To książka, która nie pozostawi nikogo obojętnym. ,,Nikt w sposób równie przystępny jak Hawking nie potrafi odpowiedzieć na trzy podstawowe pytania filozofii i nauki"".,,Publishers Weekly"",,Książka fascynuje bogactwem prezentowanych idei. Dzięki niej możemy lepiej zrozumieć współczesną fizykę w całej jej złożoności"".,,Los Angeles Times"",,Jeden z najwybitniejszych współczesnych astrofizyków otwiera nowy rozdział w sporze między nauką a religią"".,,Newsweek""
Publikacja jest pierwszą tak obszerną monografią, prezentującą dzieje infrastruktury Uniwersytetu w Poznaniu od momentu jego powstania w 1919 roku do czasów współczesnych. Omówiono w niej funkcjonowanie gmachów uniwersyteckich w przestrzeni miejskiej Poznania i przedstawiono szereg kwestii urbanistycznych oraz architektonicznych, które wpływały na konkretne rozwiązania inwestycyjne. Książka składa się z czterech części. Pierwsza dotyczy okresu międzywojennego, w którym Uniwersytet kształtował się jako trwała struktura funkcjonująca w przestrzeni miejskiej. W części drugiej, dotyczącej II wojny światowej, znajdują się relacje o funkcjonowaniu gmachów uniwersyteckich w ramach niemieckiego Uniwersytetu Rzeszy. Kolejna część, obejmująca lata 1945-1951, tematycznie związana jest z okresem odbudowy gmachów uniwersyteckich po wojennych zniszczeniach. Zamyka go moment podziału infrastruktury uniwersyteckiej między trzy uczelnie: Uniwersytet Poznański, Akademię Lekarską (obecnie Uniwersytet Medyczny w Poznaniu i Akademia Wychowania Fizycznego w Poznaniu) oraz Wyższą Szkołę Rolniczą (obecnie Uniwersytet Przyrodniczy). Ostatnia część opisuje okres poszukiwań nowych rozwiązań infrastrukturalnych, zwieńczony budową kampusu na Morasku. Książka jest bogato ilustrowana, zamieszczono w niej także liczne tabele i mapy.
Publikacja przedstawia analizę zmian tożsamościowych przeprowadzaną w kontekście zmian społeczno-kulturowych związanych z przechodzeniem społeczeństw od fazy tradycyjnej, poprzez nowoczesną, po ponowoczesną. W charakterystyce każdej z tych form tożsamości, uwzględnione zostało odziaływanie zmian, w wymiarze indywidualnym, związanym ze sposobem rozmienia podmiotu i podmiotowości oraz w wymiarze społeczno-kulturowym. Choć destabilizacyjny charakter tych zmian skłania do traktowania tożsamości jako zjawiska w permanentnym kryzysie autorka zwraca uwagę, że zarówno nowoczesna tożsamość wyboru, jak i ponowoczesna tożsamość kreacji są z tej perspektywy nie tyle przejawami kryzysu tożsamościowego, co zdolności adaptacyjnych jednostek do zmiany. W tym sensie nie istnieje kryzys tożsamości jednostki, ale kryzys pojęcia tożsamość, tracącego użyteczność analityczną i zdolność do opisu zróżnicowanych nieustanie różnicujących się sposobów identyfikowania się. Na tej kanwie Autorka przedstawia propozycję zastosowania na poziomie analitycznym pojęcia identyfikacji pozostającego w relacji do tożsamości.
Monografia wpisuje się w nurt badań nad przemianami środowisk wychowawczych współczesnej Polski. Przedmiotem zainteresowania autorki stały się dwa środowiska wychowawcze: wieś podmiejska oraz śródmieście wielkiego miasta. Te odmienne byty łączy dokonujący się w nich proces gentryfikacji. Zgromadzony materiał pozwolił odpowiedzieć na pytanie, jakie zmiany zachodzą w systemach wychowawczych gentryfikujących społeczności lokalnych i jakie są ich konsekwencje w wymiarze indywidualnym, lokalnym oraz społecznym. Warto zaznaczyć, że jest to pierwsza praca pedagogiczna, w której podjęto wątek gentryfikacji, dostrzegając w niej istotną zmienną procesów socjalizacji i wychowania.
Książka Bartłomieja Biskupa wpisuje się w katalog publikacji niezbędnych do analiz komunikowania politycznego. Pogłębione badania odnoszą się do pozycji i roli rzeczników prasowych rządów w Polsce po 1989 roku. Zastosowane metody i podejścia badawcze dają możliwość przyjrzenia się aktywności komunikacyjnej rzeczników a pogłębione wywiady, których udzielili Autorowi są gwarantem autentyczności i realizmu praktykowania komunikacji politycznej. Zaproponowane przez dr Biskupa usystematyzowanie owej kwestii zaowocowało skonstruowaniem interesującej, autorskiej i oryginalnej typologii rzeczników prasowych. Tym samym, ten nieeksplorowany dotychczas w Polsce obszar badań doczekał się naukowej refleksji, którą warto upowszechniać nie tylko w kontekście dyskusji naukowych, czy dydaktyki. Oczywista zdaje się rekomendacja tej pozycji adresowana nie tylko do świata badaczy komunikacji politycznej ale również do praktyków odpowiedzialnych za organizację i profesjonalizację przestrzeni komunikacji politycznej w Polsce.
Praca składa się z dwu części. Część pierwsza, teoretyczna, odnosi się do komunikowania politycznego jako centralnej kategorii przyjętej w pracy. Zdefiniowany zostaje zakres tego pojęcia, a także – co ważniejsze – najnowsze tendencje występujące w komunikowaniu politycznym, w tym również zjawisko profesjonalizacji. Ta część odnosi się również do elementów komunikowania politycznego, czyli podmiotów (aktorów) je konstytuujących. W ramach klasycznego modelu trójkąta komunikowania politycznego: politycy – media – obywatele, szczególny nacisk położony jest na rzeczników prasowych i ich umiejscowienie w ramach tego modelu. Ten fragment monografii zamykają rozważania o roli mediów społecznościowych w komunikowaniu politycznym, jako zjawiska w miarę nowego, lecz wywierającego przemożny wpływ na komunikowanie społeczne, a nie tylko polityczne.
Część druga, empiryczna, przedstawia wyniki badań własnych oraz dokonanych na ich podstawie analiz i syntez
Jest to pierwsza na rynku wydawniczym praca, w której dokonano tak wnikliwej analizy dyskursu kryzysu imigracyjnego obecnego w debatach parlamentarnych i wypowiedziach polskich polityków. Autor jako jeden z nielicznych zaproponował połączenie nurtów teoretycznych oraz metod empirycznych badania dyskursu publicznego w zakresie imigracji z perspektywy politologicznej.
Książka podzielona została na trzy części. Część pierwsza poświęcona jest omówieniu kategorii dyskursu publicznego oraz debaty publicznej (a także pojęć pokrewnych), głównych teorii związanych z kategorią dyskursu i kategoriami pokrewnymi, a także przeglądowi założeń metodologicznych analizy dyskursu. Część ta została oparta na pogłębionej analizie polskiej i zagranicznej literatury przedmiotu, przy czym przyjęto podejście krytyczno-polemiczne do analizowanych źródeł i przywoływanych perspektyw teoretycznych i badawczych.
Druga część książki oparta jest na analizie literatury oraz analizie danych zastanych związanych z kryzysem imigracyjnym. W wyniku analizy literatury dotyczącej migracji międzynarodowych, polityki imigracyjnej oraz kryzysu imigracyjnego w Europie zdefiniowano tu najważniejsze kategorie pojęciowe związane z imigracją i kryzysem imigracyjnym oraz zgromadzono główne dotychczasowe ustalenia badawcze dotyczące kryzysu imigracyjnego w Europie i prowadzonej wobec niego polityki.
W części trzeciej książki omówione zostały wyniki własnych badań empirycznych nad polskim dyskursem publicznym na omawiany temat, przede wszystkim w kontekście sporu o udział państwa polskiego w realizacji mechanizmu relokacji i przesiedleń. Zostały tutaj zilustrowane mechanizmy konstruowania znaczeń w polskiej debacie o kryzysie imigracyjnym. Ponadto podjęta została próba ukazania metod i środków retorycznych i perswazyjnych, w tym sposobów nazywania, określania, argumentowania czy przedstawiania („ramowania”) omawianej kwestii.
W monografii Modele wielopoziomowe. Wykorzystanie danych regionalnych w badaniach mikroekonomicznych i socjologicznych zostały zaprezentowane metody umożliwiające analizę zależności na poziomie indywidualnym w warunkach dostępności kategorii mezoekonomicznych. Omówiono zarówno liniowe, jak i uogólnione liniowe modele wielopoziomowe, a także zaproponowano metody estymacji parametrów wielopoziomowych, wielorównaniowych modeli probitowych oraz modeli wielopoziomowych uwzględniających problem selekcji próby. Zastosowania empiryczne zawarte w publikacji dotyczą takich zagadnień, jak: wynagrodzenia, innowacyjność przedsiębiorstw, sposób reakcji wobec wystąpienia problemu prawnego.
Akademickie spin offy to przedsiębiorstwa tworzone przez byłych lub obecnych pracowników instytucji naukowych iwykorzystujące elementy wiedzy naukowej do budowy swojej oferty rynkowej. Stanowią ważny składnik nowoczesnej gospodarki, tworząc jeden z kanałów transferu wiedzy naukowej do praktyki.
W publikacji zaprezentowano akademickie spin offy przez pryzmat intensywności wykorzystywania wiedzy naukowej i biznesowej, analizując konfigurację ich zasobów oraz strukturę oferty rynkowej. Dzięki wywiadom przeprowadzonym przez autora z właścicielami akademickich spin offów możliwe było przedstawienie tej zbiorowości w sposób realistyczny i odzwierciedlający różnorodność jej zachowań. W monografii zaproponowano kategoryzację akademickich spin offów, dokonano szczegółowego opisu i analizy każdej z kategorii oraz przedstawiono typowe ścieżki rozwojowe.
Uzyskany obraz akademickich spin offów jest daleki od wizerunku szybko rozwijających się na skalę globalną firm wywodzących się z wiodących uczelni światowych. Ukazuje on jednak złożoność postaw przedsiębiorców i ich działań. Wskazuje na zachodzące procesy uczenia się oraz pozyskiwania wiedzy z zewnątrz, a także na powiązanie wykorzystania wiedzy z procesem przedsiębiorczym.
Józef Maria Ruszar wybrał dla swojej książki tytuł naznaczony wielopiętrową symbolika. Któż to liczy, waży i dzieli (rozdziela) Bóg czy poeta? W swoim czasie czy w czasie kultury?
Ale ważniejszy jest w tej monografii podtytuł. "Obrazy Boga w twórczości Tadeusza Różewicza" - to bardzo odważne wyzwanie. Jak tego Boga szukać, jak o niego pytać?
prof. zw. dr hab. Marian Kisiel
Przygotowanie do druku książki naukowej , poświęconej "obrazom Boga" w literaturze przełomu XX i XXI wieku w epoce postnietzscheańskiej "śmierci Boga" i w samym środku taylorowskiego "wieku seksualnego" okazało się przedsięwzięciem trafionym, potrzebnym i nader płodnym pod względem poznawczym. Przedstawione w tomie analizy oraz interpretacje tekstów współczesnych pisarzy polskich, których można jednoznacznie przypisać do nurtu literatury religijnej, występują obok interpretacji utworów o proweniencji metafizycznej, wyraźnie obecnej w twórczości klasyków dwudziestowiecznej poezji. Ponadto czytelnik, który sięgnie po niniejszy zbiór, dowie się, jak o fenomenie Boga (boskości) myśleli i pisali autorzy, po których nie spodziewalibyśmy się tego typu refleksji. Na szczególne wyróżnienie zasługują także znakomite rozdziały poświ9econe daoizmowi w twórczości Edwarda Stachury oraz wątkom buddyjsko-daoistycznym w poezji Ryszarda Krynickiego. Ciekawy, wielowątkowy i ważny tom skłaniający do pogłębionej refleksji o tym
co najważniejsze.
dr hab.prof.ATH Marek Bernacki
Pełne zbadanie różnorodnej wyobraźni odpowiedzialnej za obrazy Boga w polskiej literaturze ostatnich stu lat jest - co oczywiste - niemożliwe. Nie tylko dlatego, że indywidualne przeżycie egzystencjalne, nawet we wspólnocie języka i kultury od stuleci judeochrześcijańskiej, musi być z natury zindywidualizowane, a kształt wypowiedzi różny, choćby z powodu wyznawanej poetyki. Jeszcze większy wpływ na rozmaitość postaw mają burzliwe dzieje polityczne Europy, zarówno dwie wojny światowe i groza totalitarnych systemów, jak i przygody intelektu powodujące gwałtowne zmiany mentalne, w tym stosunek do Transcendencji. Przy tak rozległym materiale możliwe są wyłącznie badania punktowe, prowadzone z troskę o różnorodność przypadków, aby rozpostarty wachlarz prezentował w miarę kompletną panoramę.
dr Józef Maria Ruszar
W kolejnym, trzecim już tomie z cyklu "Obrazy Boga w literaturze polskiej XX i XXI wieku", zatytułowanym Przełom XX i XXI wieku, badacze podejmują namysł nad literackimi sposobami mówienia zarówno o Bogu, jak i o kwestiach - w szerokim sensie - metafizycznych, teologicznych czy związanych z problematyką niewyrażalnego, zwłaszcza w poezji najnowszej. Poruszając tematykę centralną dla humanistyki, autorzy nie tylko dowodzą swojej znajomości literatury i jej różnorodnych kontekstów, ale i udanie zmagają się z problemami natury metodologicznej i ogólnohumanistycznej. Jestem przekonany, że książka ta zainteresuje znawców i studentów, a także innych pasjonatów literatury oraz zagadnień dla humanistyki pogranicznych.
dr hab., prof. UAM Michał Januszkiewicz
Co się dzieje, kiedy zbiorowość próbuje zrozumieć, czym jest nowa technologia i jak może nas zmienić? Rozważmy to pytanie w odniesieniu do poszukiwań gazu łupkowego w Polsce. Jakiego rodzaju wiedza jest nam potrzebna, żeby podjąć decyzję: co zrobić z gazem łupkowym? Co dzieje się ze wspólnotą polityczną, która próbuje odpowiedzieć na te pytania? Badając te zagadnienia, autorka śledzi działania podejmowane w latach 2010–2014 w związku z poszukiwaniem gazu łupkowego w Polsce: wysiłek na rzecz budowania wiedzy o zasobie i możliwościach jego wydobycia oraz o potencjalnym oddziaływaniu prac na ludzi i przyrodę.
W tym celu książka ta wykorzystuje dorobek badań nad nauką i technologią – w tym teorii aktora-sieci – które koncentrują uwagę na momencie niepewności, czyli ekscytującym czasie powstania nowych połączeń między aktorami. Dzięki refleksji nad społecznym zarządzaniem ryzykiem, rozważą możliwości włączania szerszych grup w proces zarządzania technologią. Zestawiając ze sobą dynamikę tworzenia faktów przez instytucje państwowe, samorządy oraz społeczności lokalne, pokazuje, w jaki sposób to, co uznajemy za niezbędną wiedzę, zmienia się w zależności od warunków działania, tożsamości i interesów poszczególnych aktorów. Dlatego autorka równocześnie bada lokalne procesy budowania faktów o gazie łupkowym oraz ewolucję tożsamości i interesów zaangażowanych aktorów. Celem rozważań jest zatem pomoc w zrozumieniu dylematów współwytwarzania wiedzy o oddziaływaniu technologii, które wymagają zmiany myślenia o roli obywateli, urzędników i ekspertów.
Rozważając przypadek gazu łupkowego, autorka kieruje się ku szerszym pytaniom. Kto, w jakim momencie i w jaki sposób powinien móc zabrać głos w dyskusji o rozwijaniu możliwych opcji technologicznych o tym, co jest możliwe i właściwe? W jaki sposób instytucje państwowe mogą korzystać z zaangażowania obywateli w dyskusjach o kształcie technologii? Wreszcie, jak kształtować relacje między ekspertami z akademii, przemysłu i instytucji publicznych a obywatelami, którzy chcą mieć wpływ na wspólną przyszłość?
Opracowanie podejmuje problematykę społecznego wytwarzania przestrzeni stref podmiejskich w Polsce w kontekście procesów urbanizacji i modernizacji systemu osadniczego. Strefy podmiejskie podlegające najbardziej dynamicznym przemianom na tle miast i tradycyjnych wsi są tu rozpatrywane jako niezależna struktura społeczno-przestrzenna. Natomiast przestrzeń ujęto głównie jako konstrukt społeczny, będący odzwierciedleniem procesu rozwoju społeczno-gospodarczego i jednocześnie sposobu myślenia o świecie. Przyjęcie takiej perspektywy badawczej umożliwia znalezienie odpowiedzi na pytanie, na ile uniwersalny jest kierunek społecznych przeobrażeń stref podmiejskich w Polsce. Stanowi także cenny punkt odniesienia dla interpretowania obecnej struktury przestrzennej samej strefy i wnioskowania o dalszych kierunkach jej przekształceń.
Skala trudności, przed którymi stanęła była wyjątkowa, co wynikało z dwóch podstawowych przyczyn. Po pierwsze, podjęła się zadania pionierskiego: nikt wcześniej nie zajmował się szerzej tym tematem. Po drugie, analiza funkcjonowania tego Urzędu wymagała wybitnych kompetencji w trzech dziedzinach: wydawnictw, poligrafii i księgarstwa. Każda z nich posiada własną specyfikę, wypracowała własny, hermetyczny żargon, zestaw pojęć, których zrozumienie nie jest zadaniem łatwym. Dodatkowo taka analiza nie jest możliwa bez zapoznania ze skomplikowanym kontekstem politycznym polskiego stalinizmu oraz elementami nauki o organizacji i zarządzaniu. Dr Chamera-Nowak wywiązała się z tego zadania bardzo dobrze.
Moja ostatnia książka, za pośrednictwem której chcę się podzielić z podobnymi do mnie stworzeniami naszego wspólnego ojca prawie wszystkimi ukrytymi do tej pory i nieoczekiwanie poznanymi przeze mnie tajemnicami wewnętrznego świata człowieka.Gurdżijew napisał te słowa 6 listopada 1934 roku. Przez kilka następnych miesięcy całkowicie poświęcił się przygotowywaniu materiału do trzeciego cyklu swoich pism pod tytułem Życie jest realne tylko wtedy, gdy Ja jestem.Potem nagle, 2 kwietnia 1935, bezpowrotnie przestał pisać.Tekst zawarty w niniejszej książce to fragmentaryczny i wstępny szkic tego, co Gurdżijew zamierzał w niej przedstawić, a co miało sprzyjać pojawieniu się w myśleniu i uczuciach czytelnika prawdziwego niefantazyjnego wyobrażenia o świecie realnym.Gurdżijew zwraca się do człowieka epoki współczesnej, do człowieka w głębi niespełnionego, odczuwającego brak sensu w swoim życiu. Wskazuje mu drogę, która nie izoluje od życia, lecz przez nie biegnie; drogę, która uwzględnia wszystkie sprzeczności, wszystkie przeciwstawne siły.Georgij Iwanowicz Gurdżijew, uważany za jednego z największych mistyków XX wieku, urodził się w Armenii około 1870 roku i zmarł w Paryżu w 1949. W latach 18941912 podróżował po Azji i Bliskim Wschodzie, zgłębiając tajniki prastarych tradycji i poszukując prawdy o człowieku. W 1913 roku przeniósł się do Moskwy, a po wybuchu rewolucji bolszewickiej wyjechał na Kaukaz, potem do Konstantynopola i w końcu osiadł we Francji, gdzie w 1922 roku założył organizowany od lat Instytut Harmonijnego Rozwoju Człowieka.W 1924 roku, po ciężkim wypadku samochodowym, Gurdżijew skupił się na pracy pisarskiej, która miała objąć trzy cykle pism. Pierwszy cykl pod tytułem Opowieści Belzebuba dla wnuka ukazał się zaraz po jego śmierci. Drugi, zatytułowany Spotkania z wybitnymi ludźmi, został opublikowany dopiero kilka lat później, a trzeciego nigdy nie skończył.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
