Kręcą ich kosmiczne pojazdy i wielościenne kostki. Doskonale znają odzywki elfów i hobbitów. Przebierają się za postaci z japońskich kreskówek. Posługują się swoim żargonem, prowadzą hermetyczne dyskusje w sieci i w realu. Spotykają się na konwentach. Ludzie z zewnątrz na członków fandomu patrzą z nieufnością, a często nawet z pobłażaniem.Tymczasem fandom, a dziś raczej fandomy, to niezwykłe środowisko zrzeszające tysiące ludzi, którzy mają swoje pasje i traktują je naprawdę poważnie.Oto książka o polskim fandomie fantastycznym: wielkim ruchu miłośników literatury, kina, komiksu, gier, którego początki sięgają zamierzchłych czasów PRL-u. Oto powieść nie tyle o kontrkulturze ile o alterkulturze, o trzecim obiegu, o ludziach, którym się chciało i chce nadal, o środowisku dynamicznym i twórczym, niesłusznie niedocenianym. Bo przeciwieństwem fana nie jest antyfan. Przeciwieństwem fana jest osobnik obojętny.
Jak wygląda miasto skrojone na ludzką miarę? To takie, w którym wszyscy mieszkańcy – dzieci, dorośli i seniorzy, bogaci i biedni, niezależnie od ich stanu zdrowia, będą czuli się jak u siebie – przede wszystkim bezpiecznie. Jak sprawić by miasta zbliżyły się przynajmniej do tego ideału? Zdaniem autora „Być jak Kopenhaga”, Mikaela Colville-Andersena, to rower może znów uczynić nasze miasta przyjaznymi do życia: „Fakt, że dziewiętnastowieczny wynalazek może rozwiązać skomplikowane problemy XXI w. to czysta poezja”. I właśnie Kopenhaga, w której mieszka i której zmiany obserwuje i wspiera autor, wydaje się być wzorcem miasta przyjaznego – m.in. dzięki swej rowerowej infrastrukturze, która stała się marką duńskiej stolicy.
„Być jak Kopenhaga” to książka o rowerach, ale też pochwała życia miejskiego. Jak wskazuje autor, opowiada ona o tym, „jak w mieście przemieszczać dużo ludzi z miejsca na miejsce i jak skutecznie przywrócić rowerom status szanowanego, akceptowanego i dostępnego środka transportu, a do tego jeszcze na tej inwestycji zarobić”.
Colville-Andersen nie jest akademickim teoretykiem. Jak sam podkreśla, jeździł rowerem służbowo po 65 miastach, pedałując bez wysiłku i często zmagając się z dramatycznie złym asfaltem. Dziś swoim doświadczeniem dzieli się z włodarzami miast całego świata i z ich mieszkańcami. Przekonuje, że komfortowe dla wszystkich i zielone miasto to żadna utopia.
Przedłożona do recenzji praca jest obszernym, ilościowym portretem ukazującym dynamikę katolickich powołań kapłańskich i zakonnych w Polsce od 1900 do 2018 roku. W analizie tej Autor rekonstruuje liczbowo ujęte procesy związane z losami kandydatów do stanu kapłańskiego w instytucjonalnym Kościele rzymskokatolickim. Dynamikę powołań Autor ujmuje wielowymiarowo, wyodrębniając w niej różne etapy i konteksty, które konstytuują trajektorie zawodowe kapłanów i zakonników – kobiet i mężczyzn w Polsce. Przedstawiona publikacja wpisuje się w studia nad powołaniami polskiego duchowieństwa.
Recenzowana praca posiada cztery niezaprzeczalne walory poznawcze i merytoryczne. Po pierwsze, syntetyzuje dotychczasowe badania zarówno te, prowadzone w ostatnich dekadach przez Autora, jak i innych badaczy, i ma charakter podsumowujący. Po drugie, książka opiera się na imponującym materiale empirycznym, który obejmuje różne źródła i opracowania zarówno świeckie, jak i konfesyjne. Po trzecie, cenne jest diachroniczne ujęcie zjawiska, które ukazuje szeroko ujętą dynamikę, historyczność i kontekstualność powołań kapłańskich w Polsce. Po czwarte, zwraca uwagę wielostronność w ujmowaniu zjawiska powołań – Autor przyjmuje perspektywę socjologiczną w opisie dynamiki powołań, równocześnie jednak udostępnia odbiorcy perspektywę wewnątrzinstytucjonalną, którą można określić mianem perspektywy emic.
Z recenzji dr hab. Katarzyny Leszczyńskiej
Józef Baniak, prof. zw. dr hab., pracownik naukowo-badawczy i dydaktyczny na Wydziale Nauk Społecznych w Instytucie Socjologii Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. W obszarze jego zainteresowań akademickich znajdują się: socjologia religii i religijności, Kocioła i parafii, powołań kapłańskich i zakonnych, zawodu księdza, celibatu osób duchownych, moralności, małżeństwa i rodziny, problemów młodzieży; filozofia religii, moralności, dialogu, społeczna; etyka biznesu i społeczna; teologia praktyczna i polityczna; katolicka nauka społeczna. Jego dorobek naukowy stanowią liczne publikacje książkowe, prace zbiorowe pod własną redakcją naukową oraz artykuły naukowe i popularnonaukowe w języku polskim i obcojęzyczne z zakresu wymienionych dyscyplin wiedzy. Spośród publikacji książkowych można wskazać: Rezygnacja z kapłaństwa i wybór życia małżeńsko-rodzinnego przez księży rzymskokatolickich w Polsce (2001), Desakralizacja kultu religijnego i świąt religijnych w Polsce (2007), Religia katolicka i Kościół rzymskokatolicki w opiniach polskiej młodzieży. Od akceptacji do kontestacji (2015), Małżeństwo i rodzina w wyobrażeniach i ocenach młodzieży licealnej i akademickiej. Między konformizmem i kontestacją (2016), Bezżenność i czystość seksualna księży rzymskokatolickich w świadomości katolików świeckich i osób duchownych w Polsce. Założenia i rzeczywistość (2017). Należy do wielu organizacji naukowych o profilu socjologicznym, religioznawczym, filozoficznym i teologicznym.
Niniejsza monografia jest ostatnią z cyklu pracą zbiorową, która powstała dzięki współpracy Instytutu Filologii Polskiej Uniwersytetu Szczecińskiego oraz badaczy z rożnych ośrodków naukowych i kulturalnych z całej Polski.
Publikację, podobnie jak trzy poprzednie – Współczesny i dawny obraz dziecka w języku (2017), Współczesny i dawny obraz mężczyzny w języku (2016), Współczesny i dawny obraz kobiety w języku, literaturze i kulturze (2015) – wyróżnia podjęta w tomie zróżnicowana i bogata tematyka, która tym razem odzwierciedla wielość problemów lingwistycznych dotyczących obrazu rodziny w ujęciu diachronicznym i synchronicznym.
Autorzy 34 zróżnicowanych metodologicznie i merytorycznie artykułów prezentują w swoich badaniach wiele aspektów językowego obrazu rodziny na przestrzeni
dziejów. Zaprezentowana w monografii szeroka ? synchroniczno-diachroniczna
? perspektywa badawcza ma służyć uzupełnieniu i wzbogaceniu badań nad modelem i funkcją rodziny z perspektywy lingwistycznej i socjolingwistycznej.
Podstawą materiałową analizy są rozmaite teksty z dziedziny kultury: literatura piękna, publicystyka, Internet, teksty użytkowe, słowniki, a także żywa mowa.
Monografia wpisuje się w żywy współcześnie dyskurs o roli rodziny i zmianach
jej modelu w ciągu wieków oraz wpływie tych zmian na rozmaite przestrzenie i formy języka.
Leonarda Mariak
[I]dea „pedagogiki rzeczy”, „pedagogiki materialności”, „pedagogiki post-antropocentrycznej” posiada – w moim przekonaniu – potencjał zbudowania konstruktywnej odpowiedzi epistemologicznej na wyzwania dynamicznie zmieniającej się rzeczywistości społeczno-kulturowej XXI wieku (…). Idea ta może odegrać podobną rolę w „wyrwaniu” myślenia i działania pedagogicznego z ogarniającego je „marazmu humanistycznego” jak to miało miejsce przed przeszło pięćdziesięciu laty z pedagogiką krytyczną, nawiązującą także do filozoficznej teorii (neo)marksow¬skiej, choć nie jest to i nie powinno być jedyne źródło założeń teoriopoznawczych tego nurtu. (…)
Książka ta z pewnością przyczyni się do wzbogacenia dotychczasowej wiedzy pedagogicznej i interdyscyplinarnej oraz stanowić będzie bogate źródło inspiracji do dalszych prac badawczych i działań aplikacyjnych osadzonych w nurcie „pedagogiki rzeczy”/„pedagogiki post-antropocentrycznej”. Szykuje się nam wszystkim istotne wydarzenie naukowe „narodzin” i „dojrzewania” nowego nurtu poznawczego w pedagogice, które – mam nadzieję – będzie szeroko dyskutowane i stanie się kolejnym „wyzwalaczem” innowacji metodologicznych
i metodycznych, nie tylko w obrębie tej dyscypliny naukowej.
Z recenzji prof. zw. dr. hab. Dariusza Kulinowskiego
Migranci często deklarują, że dzięki doświadczaniu życia i pracy za granicą lepiej rozumieją świat i samych siebie, zwiększają pewność siebie, zyskują niezależność i nabywają kompetencji społecznych, w tym kompetencji komunikacyjnych. Jednak badacze zajmujący się kapitałem ludzkim zwykle nie patrzą dalej, niż na kwalifikacje formalne. Do tej pory nie mieliśmy adekwatnych ram koncepcyjnych do zrozumienia nabywania przez migrantów kompetencji społecznych właśnie dzięki migracjom. Książka prof. Grabowskiej wypełnia tę lukę, pokazuje bowiem jak sami migranci oceniają swoje doświadczenia i jakie są uwarunkowania nabywania (a czasami blokowania) kompetencji społecznych. Monografia znacznie wzbogaca naszą wiedzę o migracyjnych przekazach społecznych (social remittances) migrantów międzynarodowych.
prof. Anne White, University College London
Tematem książki są skutki masowych migracji Polaków po akcesji do UE w 2004 r. (w mniejszym stopniu również wcześniejszych) na poziomie jednostki ludzkiej. Autorka zadaje sobie pytanie, w jaki sposób doświadczenia migracji, zwłaszcza na zagranicznym rynku pracy, wpływają na migranta i jego najbliższe otoczenie, zarówno za granicą, jak i po powrocie. Interesuje ją wpływ tych doświadczeń na kompetencje społeczne definiowane jako „formy zdolności człowieka do bycia i działania w świecie społecznym”. Migrant jest tu przede wszystkim zarówno podmiotem (sprawcą) migracji, w której uczestniczy, jak i przedmiotem, czyli jakby biorcą konsekwencji owego sprawstwa. Nie jest trybikiem w wielkiej masie migrujących ani anonimowym, pozbawionym tożsamości elementem różnych układów strukturalnych cechujących migracje.
prof. dr hab. Marek Okólski – fragment recenzji
Głównymi bohaterami monografii są migranci poakcesyjni, przedstawiciele określonych roczników, usytuowanych w konkretnych ramach społeczno-historycznych, w których funkcjonowali i podejmowali decyzje migracyjne. Książka Izabeli Grabowskiej to dzieło unikalne z uwagi zarówno na podjętą tematykę ukrytych wymiarów migracji międzynarodowych Polaków, jak i instrumentarium analityczne. Na pewno stanie się inspiracją dla kolejnych pokoleń badaczy. Zainteresuje nie tylko specjalistów, badaczy migracji i naukowców, lecz także czytelników, dla których doświadczenie migracyjne było elementem własnej biografii lub biografii ich bliskich bądź znajomych.
dr hab. prof. UZ Maria Zielińska – fragment recenzji
Izabela Grabowska – socjolożka i ekonomistka, profesor nadzwyczajna w SWPS Uniwersytecie Humanistycznospołecznym; dyrektor Interdyscyplinarnej Szkoły Doktorskiej; kieruje ośrodkiem badawczym Młodzi w Centrum Lab; w latach 2002–2019 związana z Ośrodkiem Badań nad Migracjami; autorka m.in. monografii Migrantów ścieżki zawodowe bez granic (2012); szczegóły znajdują się na www.izabelagrabowska.com.
Ponowne wydanie klasycznego dzieła Tadeusza Kotarbińskiego – filozofa, pedagoga, twórcy etyki niezależnej, myśliciela zaangażowanego w sprawy społeczne, jednego z założycieli i pierwszego rektora Uniwersytetu Łódzkiego, a także patrona nagrody za najwybitniejszą pracę naukową z dziedziny humanistyki.
„Ponieważ w rzeczywistości wszystko się wiąże ze wszystkim, przeto i w opracowywaniu jakiegokolwiek tworzywa do jakichkolwiek celów, chcąc robić dobrze, trzeba uwzględniać najrozmaitsze zależności. Więc przy obmyślaniu działań, przy racjonalizacji planowania za pomocą dociekań badawczych, im lepiej się to robi, tym rozmaitsze i bogatsze zależności jest się zmuszonym włączać do kręgu własnego znawstwa.”
Z Traktatu o dobrej robocie
Ta książka daje możliwość poznania autentycznie nowej koncepcji
ujmowania istnienia świata. Odkrywa jego niedostrzeżoną dotąd zasadę strukturalną. Pokazuje uniwersalny model budowy każdego rodzaju bytu jaki się pojawia. Takie słowa jak: ruch, kolizje, ślady, otwartość, nieskończoność, innienie, sztuka i dzieło sztuki – były tymi najważniejszymi, wokół których krążąca myśl stworzyła narrację. Ja, autor – niemal całe życie zajmowałem się twórczością artystyczną w różnych jej dziedzinach (rysunek, performance, instalacja, malarstwo, fotografia). Łączyło się to z jej prezentacją w galeriach i w wolnej przestrzeni, a nawet w szczerym polu. Nie bez związku z tym uprawiam też teorię, która dotyczy nie tylko sztuki.
Oddajemy do rąk Czytelników zbiór ćwiczeń poświęconych poprawności językowej - książkę pomyślaną z jednej strony jako dydaktyczna pomoc dla nauczycieli podejmujących na lekcjach wskazaną problematykę, z drugiej zaś - jako niewielkich rozmiarów poradnik adresowany do osób, które chciałyby podjąć wysiłek indywidualnej pracy nad zwiększeniem kompetencji językowych. W szczególności mamy na myśli uczniów, studentów, dziennikarzy, redaktorów, korektorów, pracowników agencji reklamowych i copywriterskich, jakkolwiek publikację tę kierujemy do wszystkich miłośników polszczyzny.
Ze Wstępu
„Niezaprzeczalnym walorem książki jest uwzględnienie najnowszych zmian zachodzących we współczesnej polszczyźnie. Należy docenić pracę młodych naukowców, którzy podjęli trud przygotowania nowego i oryginalnego zestawu ćwiczeń odsłaniających złożoność polskiego systemu językowego oraz jego czytelny dynamizm, a jednocześni e pokazali krótkotrwałość obowiązujących kodyfikacji.”
Z recenzji prof. dr. hab. Leszka Tymiakina
'People begin to see that something more goes to the composition of a fine murder than two blockheads to kill and be killed - a knife - a purse - and a dark lane...'
In this provocative and blackly funny essay, Thomas de Quincey considers murder in a purely aesthetic light and explains how practically every philosopher over the past two hundred years has been murdered - 'insomuch, that if a man calls himself a philosopher, and never had his life attempted, rest assured there is nothing in him'.
Introducing Little Black Classics: 80 books for Penguin's 80th birthday. Little Black Classics celebrate the huge range and diversity of Penguin Classics, with books from around the world and across many centuries. They take us from a balloon ride over Victorian London to a garden of blossom in Japan, from Tierra del Fuego to 16th-century California and the Russian steppe. Here are stories lyrical and savage; poems epic and intimate; essays satirical and inspirational; and ideas that have shaped the lives of millions.
Thomas de Quincey (1785-1859). Thomas de Quincey's Confessions and an English Opium-Eater and Other Writings is available in Penguin Classics.
W latach 60. XX wieku muzyka pop gwałtownie przyspieszyła i wkrótce przekroczyła barierę dźwięku. Stało się to w roku 1966.Mieszanina popu, pop artu, odważnej mody i radykalnych idei politycznych, podlana przełomową literaturą i LSD, doprowadziła wtedy do uwolnienia twórczych sił, które na zawsze zmieniły kulturowe obliczenie Europy i Ameryki. A pop trwale zagościł na ulicy i na salonach.Fascynująca opowieść Jona Savage'a przypomina nam najważniejsze dokonania The Beatles, The Byrds, Velvet Underground, The Who i The Kinks. A przede wszystkim pokazuje społeczne i kulturalne wrzenie, które doprowadziło do eksplozji 1966 roku.
Główny problem monografii mieści się w pytaniu o charakter i miejsce koncepcji creatio ex nihilo w filozofii św. Tomasza z Akwinu oraz w poznaniu metafizykalnym. Podstawę przeprowadzonych badań stanowią zasadniczo pisma św. Tomasza z Akwinu, w szczególności Summa contra gentiles, przy szerokim uwzględnieniu stanu badań (literatury przedmiotu). Autor stawia tezę, którą w pracy uzasadnia, że w metafizyce św. Tomasza z Akwinu występuje koncepcja creatio ex nihilo oraz pełni zasadniczą rolę w metafizycznym wyjaśnieniu rzeczywistości. […]
Monografia stanowi oryginalną próbę przedstawienia koncepcji creatio ex nihilo w realistycznym nurcie filozofii i nie ma odpowiednika w literaturze polskiej. Oparta jest na analizie źródeł (tekstów Tomasza z Akwinu) oraz dobrej znajomości literatury przedmiotu. Ukazuje teorię „stworzenia z niczego” jako sposób ostatecznego wyjaśnienia rzeczywistości. Przeprowadzone w pracy analizy mają wartość nie tylko historyczną, ale także merytoryczną w dziedzinie metafizyki. Zwracają bowiem uwagę na wypracowanie przez św. Tomasza filozoficznej (metafizycznej) teorii „stworzenia z niczego” oraz jej niezbywalne miejsce i rolę w filozoficznym tłumaczeniu świata (bytu).
W połowie XVIII wieku w Europie , wraz z pojawieniem się pierwszych rozpraw - estetycznych manifestów Johanna Joachima Winckelmanna, zaczęła się kształtować nowa postawa wobec sztuki, która znalazła swój wyraz w niezwykłym, dotąd niespotykanym uwielbieniu piękna artystycznego oraz absolutyzacji sfery artystycznej. Zjawisko to, bardzo różnorodne, określono mianem „religii sztuki”: przenikało ono kulturę artystyczną i estetyczne teorie całego XIX stulecia, jego najzupełniej zaskakujące przejawy można odnaleźć w literaturze oraz tekstach poświęconych sztuce jeszcze w XX wieku, jak choćby w dziełach Jamesa Joyce'a czy w teoriach Klee, Schonberga. „Religia sztuki”, była nie tylko bezwarunkową adoracją sztuki dla niej samej, nieograniczonym podziwem dla piękna czystej formy, realizacją mitu doskonałego, w pełni autonomicznego języka artystycznego. Dla wielu autorów, piszących o sztuce w XIX wieku, koncepcja „religii sztuki” była także ostatnią rękojmią i nadzieją ocalenia takiej wizji świata, w której religia odbudowuje swoje znaczenie, a nowoczesna nauka, marginalizująca zarówno doświadczenie religijne, jak i poznawanie świata poprzez sztukę wejdzie w wielkie przymierze z twórczością artystyczną, przynosząc syntezę i doskonałe pojednanie wszelkich aspektów poznania świata i przeczucia Nieskończoności. O tych wszystkich fascynujących odsłonach fenomenu „religii sztuki” w kulturze artystycznej Anglii i krajów niemieckich XIX wieku opowiada niniejsza publikacja.
Egzystencjalne problemy, z którymi spotyka się człowiek w swoim życiu oscylują wokół odwiecznych tematów związanych z ludzkim istnieniem, a więc zagadnień dotyczących sensu życia, jego przygodności, wynikającej ze stałej obecności w naszym życiu śmierci, wolności i łączącej się z nią odpowiedzialności, samotności człowieka w świecie oraz roli czasu (zwłaszcza wagi czasu przyszłego) w życiu jednostki. Wymagają one od nas osobistego ustosunkowania się do tych kwestii z perspektywy konkretnego, własnego życiowego doświadczenia. Rodzące się niejednokrotnie w tych obszarach psychologiczne napięcia mogą przybierać u ludzi różną postać, ale współczesny ciężar ludzkiego życia wiąże je jednak coraz częściej z egzystencjalnym wymiarem depresji, którego główne aspekty wyrażają się przede wszystkim w formie poczucia egzystencjalnej pustki, bezradności, winy, izolacji oraz egzystencjalnej rozpaczy.
Książka przeznaczona jest dla studentów psychologii, psychologów, pedagogów, prawników i lekarzy oraz tych wszystkich, którzy w toku codziennej pracy nieustannie spotykają się z dramatem ludzkiego istnienia.
Począwszy od lat sześćdziesiątych XX wieku, w kulturze euroatlantyckiej rozpowszechnia się idea rezygnacji z wychowania i zastąpienia go relacją „przyjaźń z dziećmi”, pogląd kluczowy dla nurtów określanych jako „antypedagogika”. Postulat „przyjaźni z dziećmi” bywa postrzegany jako zaprzeczenie ponad dwutysięcznego dorobku edukacyjnego kultury europejskiej oraz ponad dwustuletniego dorobku pedagogiki. Jednak odpowiedź na pytanie: dlaczego (nie) trzeba wychowywać, zmusza do refleksji nie tylko nad negacją, ale i nad zasadnością afirmacji wychowania.
Prezentowana publikacja stanowi próbę (l’essai) określenia istoty antypedagogiki i możliwości percepcji jej tez. Jej celem jest udzielenie odpowiedzi na pytanie: Czym jest antypedagogika (postpedagogika)? Jaka jest jej geneza i typy? Jak w ramach koncepcji postpedagogiki uzasadnia się brak potrzeby i możliwość wychowania? Co proponuje się zamiast wychowania? Jak z perspektywy antypedagogicznej interpretuje się funkcje rodziny, szkoły, grupy rówieśniczej, a także wspólnot wyznaniowych w procesie rozwoju człowieka?
Czy mogłoby być tak, że nic nie istnieje? A może kiedyś faktycznie niczego nie było lub kiedyś niczego nie będzie? Jeśli tak, to jak wyjaśnić stan przeciwny— to, że istnieją rzeczy stanowiące nasz świat? Autor książki stara się odpowiedzieć na te pytania, korzystając ze zdobyczy logiczno-epistemologicznych teorii pytań, wyjaśniania, zdań egzystencjalnych i wiedzy kontrastywnej. W tym celu analizuje kluczowe stanowiska współczesnej metafizyki: atomizm, materializm, kosmizm, multikosmizm, nomologizm, teorię „surowego faktu", infinityzm, autokauzalizm, emanacjonizm, teizm. W końcowych partiach książki konkluduje, że stara doktryna Boskiej creatio ex nihilo dostarcza najlepszej odpowiedzi na pytanie „dlaczego istnieje raczej coś niż nic?" Jacek Wojtysiak zwraca się do Czytelnika z przesłaniem: istnieje problem filozoficzny o fundamentalnym znaczeniu, na który dysponuję przekonującą odpowiedzią; dysponuję również narzędziami, dzięki którym problem ten i jego rozwiązanie mogą być przedstawione w sposób maksymalnie klarowny i odpowiedzialny; posiadam zarazem odpowiedni poziom odwagi, by projekt swój zrealizować z żelazną konsekwencją. [...] Autorowi udało się w rozprawie osiągnąć rzecz dość rzadką. Otóż każdy z jej rozdziałów, będąc bez wątpienia częścią zaprojektowanej całości, stanowi zarazem spójną i wystarczającą jednostkę, należącą do innej dziedziny filozofii. Pierwszy rozdział to kompendium wiedzy z logiki pytań. Rozdział drugi jest metafizyczno-analitycznym traktatem na temat istnienia, niebytu oraz „napięcia" pomiędzy nimi. Analizy trzeciego rozdziału można zidentyfikować jako badania z zakresu teologii naturalnej. Całość ma charakter wybitnie racjonalny, analityczny i argumentacyjny.
W numerze m.in. teksty: Moniki Zaśko-Zielińskiej Ocena stabilności ekspresywnej jednostek leksykalnych – propozycja opisu, Marii Rudnickiej Od stosunków feudalnych do dziadka. Co znaczy słowo senior i jaka jest jego stabilność ekspresywna, Wojciecha Paszyńskiego Polska jak Wandalia. Kocepcja wandlska w dziejopisarstwie polskim wieków średnich oraz Edwarda Białka i Marty Kuc Zur Rilke-Forschung in der frühen Nachkriegszeit anhand der Briefe von Dieter Bassermann an Helmut Wocke.
W numerze m.in. teksty: Kai Gostkowskiej Złożony świat kolorów w terminologii, czyli o nazwach pigmentów używanych w malarstwie z punktu widzenia semantycznego i pojęciowego, Reginy Solovej O nazywaniu języka władzy. Polsko-francuski rekonesans, Tomasza Małyszka Metafizyczna funkcja literatury w tomie Hartmuta Langego „Über das Poetische” (2017).
Czy komunizm narodził się w Brukseli? Jak byli komuniści robią kariery w Unii Europejskiej? Aborcja i eutanazja przeciw rodzinom. Walka płci zamiast walki klas! Tyrania gender, czyli jak niszczy się prawa człowieka. Wszechwładza sądów! Dlaczego sądy zastępują parlamenty? Jak przebiega prześladowanie chrześcijan w Europie i w USA? Kto reprezentuje katolików w Europie?
Na te pytania odpowiada Vladimír Palko, były minister spraw wewnętrznych Słowacji, jeden z liderów chrześcijańskiej opinii publicznej w Europie. Palko obnaża mroczne kulisy instytucji unijnych, przedstawia nieznane fakty z wojny kulturowej i ujawnia przebiegłe mechanizmy niszczenia chrześcijańskiej kultury. Przeczytaj, aby zatrzymać cywilizacyjną katastrofę!
Vladimír Palko (ur. 1957 r.) – słowacki naukowiec, były polityk. Studiował matematykę na Uniwersytecie Komeńskiego w Bratysławie. Przez wiele lat brał udział w życiu publicznym. Był wicedyrektorem czechosłowackiej agencji wywiadowczej FBIS (1991–1992), ministrem spraw wewnętrznych Słowacji (2001–2006) i posłem do słowackiego parlamentu (1998–2010). Były wiceprzewodniczący Ruchu Chrześcijańsko-Demokratycznego (KDH) i przewodniczący partii Konserwatywni Demokraci Słowacji (KDS). Obecnie jest wykładowcą matematyki na Uniwersytecie Paneuropejskim w Bratysławie. Katolik. Szczęśliwy mąż i ojciec trójki dzieci.
Jego książka „Lwy nadchodzą“ została dotychczas wydana w językach słowackim, niemieckim i włoskim. Po jej lekturze papież Benedykt XVI napisał osobisty list do autora.
Publikacja ma walor syntezujący znaczący dorobek Marii Szymańskiej w dziedzinie pedeutologii i dydaktyki szkoły wyższej. Ponadto przedstawia unikatowy proces interpretacji wartości w kształtowaniu tożsamości zawodowej nauczyciela i pedagoga.
Dr hab. Mirosława Zalewska-Pawlak, prof. UŁ.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
