Szczerze mówiąc, kategoria pokolenia nigdy nie była mi do niczego potrzebna? - zaznacza stanowczo Roman Bobryk w dyskusji z Józefem Ruszarem, Michałem Januszkiewiczem, Małgorzatą Peroń, Radosławem Siomą i Zofią Zarębianką. To właśnie kategoria pokolenia w literaturze będzie nas zajmowała tym razem. Spojrzenie poetów na tę kwestię przedstawimy w rozmowie Romana Honeta z Joanną Mueller, Joanną Lech i Edwardem Pasewiczem, którzy ustosunkowują się do własnej przynależności pokoleniowej. Nieco inne światło na problem rzuca Andrzej Szpulak w tekście o polskiej szkole filmowej. Najciekawsze debiuty poetyckie ostatniej dekady omówią krytycy towarzyszący tym debiutom: Monika Glosowitz, Marta Koronkiewicz, Paweł Kaczmarski, Dawid Kujawa, Klaudia Muca i Jakub Skurtys.W dziale ""Ars Poetica"" znajdziemy tym razem szkice Macieja Bieszczada, Mirosława Dzienia, Romana Honeta i Adama Wiedemanna, który w ""Liryce"" zaprezentuje też ciekawą korespondencję poetycką z młodym poetą, Filipem Matwiejczukiem. O wierszach Martyny Buliżańskiej napisała dla nas Anna Mochalska, a Jarosław Nowosad pochylił się nad nowymi utworami Łukasza Jarosza. W tym sąsiedztwie znajdziemy wiersze innego laureata Nagrody im. Wisławy Szymborskiej - Romana Honeta, a także Marcina Jurzysty, którego twórczość swoim komentarzem opatrzył Rafał Gawin.Marcin Bałczewski i Maciej Bieszczad zaprezentują nam swoje premierowe opowiadania, natomiast dramat Wojciecha Tomczyka Wielka Improwizacja dziejący się 3 maja 1967 roku zamknie literacką część drugiego numeru ""Nowego Napisu"". Między innymi tego, że czas akcji jest tutaj nieprzypadkowy, dowiemy się ze szkicu krytycznego Łukasza Kucharczyka.Ze względu na okoliczność czterdziestej rocznicy pierwszej wizyty Jana Pawła II w Polsce, przypomnimy treść jego homilii na wzgórzu Lecha. Jerzy Sikora w szkicu towarzyszącym opowie nam o kazaniu jako gatunku literackim.Za oprawę graficzną numeru dziękujemy tym razem Krzysztofowi Dydo, który udostępnił nam wybór prac polskiej szkoły plakatu ze swojej kolekcji i dołączył opowieść o historii swoich zbiorów; tę prezentację - oraz cały niniejszy numer ""Nowego Napisu"" - zamyka szkic Pauliny Ornatowskiej, przybliżający czytelnikom specyfikę i fenomen polskiej szkoły plakatu oraz problematykę sztuki plakatu jako takiej.Książka Nowy Napis Liryka epika dramat 2/2019 - oprawa miękka - Wydawnictwo Instytut Literatury.Książka posiada 288 stron i została wydana w 2019 r.
Katarzyna Szewczyk-Haake w swych interpretacjach eksponuje fundamenty postawy etycznej, jaką ewokują dzieła Józefa Wittlina. Badaczka opisuje z wyczuciem i znawstwem składniki duchowej autobiografii człowieka poddanego niełatwym, lecz wyrazistym wyborom moralnym. Niewątpliwą zasługą prezentowanego w książce podejścia jest ukazanie siły dykcji artystycznej oraz przejrzystości aksjologicznego wymiaru utworów pisarza, a jednocześnie oświetlenie ich uniwersalizmu. Dzięki temu dowiadujemy się, w jaki sposób ważne dla Wittlina idee żyją w zmieniającym się czasie historycznym.
Książka jest dziełem Autorów wywodzących się z trzech dyscyplin naukowych: antropologii kulturowej, geografii i socjologii. Jest to więc praca interdyscyplinarna, której wspólny mianownik stanowi Warszawa. Zamysł jest jednak szerszy, ponieważ na konkretnym przykładzie Autorzy chcieli odpowiedzieć na pytanie: czyje jest współczesne miasto, do którego należą ulice i place, jaki jest zakres prywatyzacji przestrzeni? Czy istnieją jeszcze obywatele miasta, czy tylko jego użytkownicy? Czy miasto należy jeszcze do jego mieszkańców, czy tylko do wielkich korporacji i deweloperów, których działalności przyglądają się biernie bezsilne i nieudolne władze miasta.
Książka przedstawia miasto deweloperów, którzy budują dzielnice biznesu i zamknięte, otoczone murami osiedla mieszkaniowe, pokazuje jak mieszkańcy radzą sobie w mieście i jak użytkują jego przestrzeń. Architekci, urbaniści, działacze samorządowi oraz ludzie związani z miastem sentymentem i pasją wyrażają swoje opinie o warszawskiej metropolii, jaka jest i jaką chcieliby ją widzieć. Książka zawiera także dyskurs o Warszawie, który toczy się na łamach prasy i internetowych forach.
Miasto jako przedmiot badań naukowych w początkach XXI wieku jest książką dość niezwykłą, i to nie tylko dlatego, że składają się na nią teksty Autorów reprezentujących dwanaście dyscyplin zajmujących się miastem, lecz przede wszystkim dlatego, że jest już trzecią taką publikacją od 1969 roku. Czytelnik, który zada sobie trud dotarcia do poprzednich edycji Miasta jako przedmiotu badań naukowych, będzie mógł prześledzić zmiany zachodzące w teorii i metodach badawczych, jednym słowem – w perspektywie oglądu miasta na przestrzeni blisko pięćdziesięciu lat. Tekst zamykający tom nawiązuje do poprzednich edycji, co umożliwia retrospektywne spojrzenie.
Książka Polska lokalna 2007 prezentuje część wyników badań podjętych z inicjatywy rządu przez CBOS w 2007 roku, których celem był wszechstronny opis warunków życia społeczeństwa polskiego. Praca jest raportem podsumowującym wywiady z przedstawicielami instytucji lokalnych w 63 wybranych gminach, przeprowadzone przez zespół EUROREGu. Omawia też zogniskowane wywiady grupowe zespołu ERESTE z mieszkańcami siedmiu gmin, reprezentujących różne typy jednostek lokalnych.
Niniejsza publikacja dedykowana Profesorowi Janowi Papieżowi z okazji Jubileuszu siedemdziesiątych urodzin oraz czterdziestopięciolecia pracy naukowo-dydaktycznej powstała z inicjatywy uczniów i współpracowników Pana Profesora z Zakładu Teorii Wychowania Instytutu Pedagogiki Uniwersytetu Gdańskiego. Wspólnie z licznym gronem przyjaciół Pana Profesora pragnęli podarować Jubilatowi swoje przemyślenia i owoce badań poświęconych demokracji, socjalizacji i wychowaniu, ujęte w różnych kontekstach poznawczych oraz metodologicznych i z różną szczegółowością. Autorzy tekstów tworzących ten tom pochodzą z różnych szkół i ośrodków badawczych – połączyła ich osoba Jubilata, z którym współpracowali na wielu płaszczyznach życia akademickiego.
Autor w książce skupia się na wieloznaczności terminu „egzystencjalizm” oraz bada niespokojne granice literatury i filozofii, ich wzajemne przenikanie się i oddziaływanie. Wykazuje, że egzystencjalizm nie był tylko zjawiskiem zachodnioeuropejskim, ale zaistniał w literaturze na polskim gruncie Pokolenia ’56. Wątki egzystencjalne analizuje w debiutanckich tekstach prozatorskich takich pisarzy, jak Stanisław Czycz, Ireneusz Iredyński, Stanisław Stanuch i Eugeniusz Kabatc.
Things aren’t as bad as we think. Fact.
When asked simple questions about global trends – why the world’s population is increasing; how many young women go to school; how many of us live in poverty – we systematically get the answers wrong. So wrong that a chimpanzee choosing answers at random will consistently outguess journalists, Nobel laureates, and investment bankers.
In Factfulness, legendary statisticians Hans, Anna and Ola Rosling offer a radical new explanation of why this happens, and reveal the ten instincts that distort our perspective.
It turns out that the world, for all its imperfections, is in a much better state than we might think. But when we let the bad news take on outsize proportions instead of embracing a worldview based on facts, we can lose our ability to focus on the things that threaten us most.
Inspiring and revelatory, filled with lively anecdotes and moving stories, Factfulness is an urgent and essential book that will change the way you see the world.
This is a book about TRUTH – and all the ingenious ways, throughout history, that we’ve managed to avoid it.
We live in a ‘post-truth’ age, we’re told. The US has a president who openly lies on a daily basis (or who doesn’t even know what’s true, and doesn’t care). The internet has turned our everyday lives into a misinformation battleground. People don’t trust experts any more.
But was there ever really a golden age of truth-telling? As the editor of the UK’s leading independent fact-checker, Tom Phillips deals with complete bollocks every day. Here, he tells the hilarious story of how we humans have spent history lying to each other – and ourselves – and asks an important question: how can humanity move towards a truthier future?
How can international aid professionals manage to deal with the daily dilemmas of working for the wellbeing of people in countries other than their own? A scholar-activist and lifelong development practitioner seeks to answer that question in a book that provides a vivid and accessible insight into the world of aid – its people, ideas and values against the backdrop of a broader historical analysis of the contested ideals and politics of aid operations from the 1960s to the present day.
Moving between aid-recipient countries, head office and global policy spaces, Rosalind Eyben critically examines her own behaviour to explore what happens when trying to improve people’s lives in far-away countries and warns how self-deception may construct obstacles to the very change desired, considering the challenge to traditional aid practices posed by new donors like Brazil who speak of history and relationships. The book proposes that to help make this a better world, individuals and organisations working in international development must respond self-critically to the dilemmas of power and knowledge that shape aid’s messy relations.
Written in an accessible way with vignettes, stories and dialogue, this critical history of aid provides practical tools and methodology for students in development studies, anthropology and international studies and for development practitioners to adopt the habit of reflexivity when helping to make a better world.
Niniejszy artykuł stanowi głos w dyskusji nad problemami postawionymi przez Tomasza Witkowskiego. Ponadto podejmujemy się krytyki dokonanej przez niego prowokacji oraz działań jej towarzyszących. Wskazujemy alternatywny sposób, w jaki można było osiągnąć zamierzony przez autora cel. Jednocześnie, zwracamy uwagę na negatywne zjawiska związane z kontrowersyjnym przedsięwzięciem Witkowskiego tj. złamanie wielu zasad etyki zawodowej, którego można było uniknąć. Demonstrujemy ułomności metodologiczne przeprowadzonych po prowokacji badań, ze względu na które wyciągnięte z nich wnioski są bezzasadne. Pokazujemy, w jaki sposób mistyfikator poprzez swoje działania mógł doprowadzić do podważenia zaufania do psychologii akademickiej, w tym również do psychoterapii opartych na empirii. W rezultacie, efekt przez niego osiągnięty może być wyłącznie odwrotny od zamierzonego. Zniechęcony do profesjonalnej psychologii pacjent stanowi bowiem łatwiejszy cel dla reklamujących się w atrakcyjny sposób szamanów.
'You'll never look at your favourite movies and TV shows the same way again. And you shouldn't' Steven Soderbergh
'Insanely readable' Slavoj Zizek
'Your book was ... like a bag of pot, with me saying, 'I'm not gonna smoke.' But I was insatiable' Quentin Tarantino on Easy Riders, Raging Bulls
In The Sky is Falling! bestselling cultural critic Peter Biskind takes us on a dizzying ride across two decades of pop culture to show how the TV and movies we love - from Game of Thrones and 24 to Homeland and Iron Man - have taught us to love political extremism. Welcome to a darkly pessimistic, apocalyptic world where winter has come, the dead are walking, and ultra violence, revenge and torture are all in a day's work. Welcome to the new normal.
'I love this book . . . reading it will actually change not just how you see strangers, but how you look at yourself, the news - the world. Reading this book changed me' Oprah Winfrey
The highly anticipated new book from Malcolm Gladwell, No.1 international bestselling author of The Tipping Point, Blink, Outliers, What the Dog Saw and David and Goliath
The routine traffic stop that ends in tragedy. The spy who spends years undetected at the highest levels of the Pentagon. The false conviction of Amanda Knox. Why do we so often get other people wrong? Why is it so hard to detect a lie, read a face or judge a stranger's motives?
Through a series of encounters and misunderstandings - from history, psychology and infamous legal cases - Malcolm Gladwell takes us on an intellectual adventure into the darker side of human nature, where strangers are never simple and misreading them can have disastrous consequences.
No one challenges our shared assumptions like Malcolm Gladwell. Here he uses stories of deceit and fatal errors to cast doubt on our strategies for dealing with the unknown, inviting us to rethink our thinking in these troubled times.
Najnowsza książka brytyjskiego filozofa Tima Crane’a to kamień milowy w dyskusji o wierze i ateizmie. Autor stawia sobie za cel zrozumienie fenomenu religii z punktu widzenia ateisty, czyni to jednak w zupełnie innym duchu niż wyznawcy „nowego ateizmu” – jak Richard Dawkins czy Daniel Dennet – którzy sprowadzają wiarę do ułudy ludzkiej wyobraźni. Wierzący nie rozpoznają siebie w stworzonym przez nich karykaturalnym obrazie. Tymczasem Crane jest świadom, że ani religia, ani ateizm nie przestaną być obecne w życiu ludzi, dlatego dialog jest konieczny. I to dialog na poziomie intelektualnym, poznawczym. Jego książka wskazuje filozoficzne obszary, gdzie ateista może spotkać się z wierzącym. Sens wiary jest pierwszą książką Tima Crane’a przełożoną na język polski.
W gorączce współczesnych debat i dyskusji coraz więcej osób stawia sobie pytanie: czy transhumanizm jest tylko chwilową, ale opłacalną, naukową modą, czy też istotnym nurtem medyczno-filozoficznym głoszącym odważną tezę – ewolucja biologiczna wygenerowała niedoskonałą formę homo sapiens, którą teraz możemy poprawić.
Dzisiejsza biotechnologia stwarza już szansę ulepszenia biologiczno-umysłowej kondycji człowieka, bo medycyna i genetyka pozwalają na coraz poważniejsze ingerencje w ludzki organizm. Jest w tym pragnieniu ufność na otwarcie drogi do powstania nowej populacji – ludzi ulepszonych, bo wyzwolonych z biologicznych, genetycznych i psychicznych niedoskonałości. Czy jednak jest to nowa nadzieja ludzkości, czy też początek przerażającej ideologii proklamującej pojawienie się postczłowieka? Takich pytań nie można bagatelizować.
Cieszy więc, że z inicjatywy Piotra Duchlińskiego i ks. Grzegorza Hołuba powstała książka Ulepszanie moralne człowieka. Perspektywa filozoficzna, w której podjęto jeden z ważnych obecnie problemów etycznych – możliwości ulepszenia człowieka na poziomie moralnym. Autorzy zebranych w książce tekstów starają się ocenić transhumanistyczne idee przede wszystkim z punktu widzenia filozoficznego, odważnie szukając odpowiedzi na trudne pytanie: czy transhumanizm – popularny dziś, zarówno w naukach empirycznych, jak i humanistycznych, nurt refleksji nad przyszłością ludzkiej populacji – jest godziwą i słuszną próbą wypracowania nowych form biologicznej i świadomościowej kondycji człowieka? Ludzie nauki, a szczególnie filozofowie, nie mogą przejść obojętnie zarówno wobec mocnych tez transhumanizmu, jak i biomedycznych eksperymentów podejmowanych obecnie w wielu laboratoriach na całym świecie. Idea „człowieka ulepszonego” domaga się poważnej debaty nad zasadnością i etyczną godziwością możliwych, ale jednocześnie kontrowersyjnych skutków prac technologicznych.
ks. dr hab. Jacek Grzybowski, prof. UKSW
Zasadnicze pytanie, jakie stawiają sobie autorzy książki, brzmi następująco: czy możliwe jest ulepszenie moralne człowieka oraz czy proponowane działania są słuszne, czy może powodują one dokładnie odwrotne efekty? Drugim, może mniej wyraźnie sformułowanym, jest pytanie: na ile mogą być przydatne/szkodliwe rozważania i propozycje tak zwanego posthumanizmu.
Rekomenduję wydanie książki, bo jej autorzy podają wiele cennych informacji i sposobów argumentowania, a tematyka w niej poruszona będzie z pewnością często podejmowana w bliższej i dalszej przyszłości. Materiał zgromadzony w książce może się okazać rodzajem wprowadzenia w zagadnienia, które dla wielu są zupełnie nieznane.
ks. prof. dr hab. Ryszard Moń
Na czym opiera się współczesna wspólnota? Czy tym, co konstytuuje nasze poczucie przynależności, jest historia, tradycja, wiara w mit? Na czym opieramy swoją tożsamość? W jakim stopniu wynika ona z bycia członkinią lub członkiem jakiejś grupy? Jaką rolę odgrywa w tym spektakl medialny rozgrywający się przed nami i angażujący naszą uwagę właściwie bez większych przerw? Czy spektakl – dzięki globalizacji i nowym elektronicznym mediom – wytwarza szczególny rodzaj powszechnego zaangażowania? A może właśnie zastępuje i przesłania faktyczne uczestnictwo i poczucie bliskości? W kontekście tych pytań istotne staje się zagadnienie doświadczenia estetycznego: na ile zachowuje ono swój transformujący potencjał? Natłok bodźców o charakterze estetycznym może przecież prowadzić do uodpornienia się na ich działanie. Książka Doświadczenie estetyczne i wspólnota spektaklu to próba zmierzenia się między innymi z tymi kwestiami i zarazem omówienie ich w szerokim kontekście teorii filozoficznych odnoszących się do kategorii pozoru, edukacji estetycznej i „słabego myślenia”.
Katarzyna Kasia – filozofka, absolwentka Wydziału Filozofii i Socjologii Uniwersytetu Warszawskiego, stypendystka Ministerstwa Spraw Zagranicznych Republiki Włoskiej i Fundacji Kościuszkowskiej, visiting professor w Princeton University. Wykłada w warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych i w Akademii Teatralnej im. Aleksandra Zelwerowicza. Autorka książki Rzemiosło formowania (2008), tłumaczka prac współczesnych włoskich filozofów: Estetyka. Teoria formatywności Luigiego Pareysona oraz Poza interpretacją. Znaczenie hermeneutyki dla filozofii współczesnej i Nie być Bogiem Gianniego Vattimo.
Na książkę składają się teksty dotyczące dwóch zagadnień: tradycji eksperymentu oraz eksperymentu jako doświadczenia. Eksperyment pokazywany jest tu w podwójnym uwikłaniu: sytuuje się go wobec kategorii tradycji (trwania, kontynuacji, dyskontynuacji, nieciągłości i zerwań) oraz wobec kategorii doświadczenia (rozumianego zarówno jako badanie, poznawcze eksploracje, jak i jednostkowe przeżycie). Zatem zasadniczy zrąb publikacji zostaje wyznaczony przez triadę „eksperyment - doświadczenie - tradycja". Autorzy kolejnych szkiców próbują ukazywać rozmaite związki między awangardową przeszłością i tradycyjnym myśleniem o nurtach eksperymentujących a nowszymi, bardziej współczesnymi sposobami przejawiania się gestów buntowniczo-zmianotwórczych.
Rozdziały monografii pomyślane zostały w sposób zasługujący na najwyższe pochwały. Stanowią one dowód na to, że zajmowanie się awangardą w XXI wieku może przynieść wiele inspirujących tekstów i nowych odczytań. Autorzy tej monografii dokonują ciekawego poszerzenia terytorium, na którym toczyć się mogą spory i polemiki okołoawanagardowe. Kategorie eksperymentu i doświadczenia, jakie stanowią tu centralne ośrodki problemotwórcze, okazują się przede wszystkim punktami wyjścia do dyskusji nad najbardziej palącymi dzisiaj kwestiami: statusu obiektu artystycznego, jego mocy estetycznej i politycznej, performatywnych i retorycznych aspektów jego wytwarzania, związków językowego i wizualnego. Któż nie dałby się przekonać, że sprawa zanieczyszczonego powietrza jest nadal kluczowa i dla społeczeństwa, i dla jego literatury? Albo autonomia artystyczna - w swojej paradoksalnej, heteronomicznej wersji?
Fragment recenzji dr hab. Anny Kałuży
Utożsamianie kategorii eksperymentu z działalnością awangardową - w jej węższym lub szerszym znaczeniu - z jednej strony sprzyja klasyfikacyjnemu porządkowi, z drugiej jednak niesie z sobą duże niebezpieczeństwo zatarcia terminologicznej wyjątkowości tego, co eksperymentalne. Jednym z możliwych stanowisk byłoby uznanie, że wszystkie praktyki awangardowe są ex definitione eksperymentalne, bowiem motorem ich działania jest, po pierwsze, krytyczna refleksja na temat obowiązującego w danym momencie literackiego standardu (gatunkowego, tematycznego, językowego itd.), po drugie, nastawienie na działanie, gest, koncept bardziej niż na samo dzieło, po trzecie zaś, i to wydaje się nam głównym problemem eksperymentu, obecność teoretycznego zaplecza w postaci odwołania do określonego zestawu wartości estetycznych, nierzadko również etycznych, społecznych czy politycznych. Natomiast czy wszystkie działania, które nazywamy lub nazwalibyśmy eksperymentalnymi, stają się przez to awangardowe? Czy za eksperyment może uchodzić każda aktywność dekanonizująca zastany porządek literacki lub artystyczny?
Fragment wstępu Krzysztofa Hoffmanna, Jakuba Kornhausera, Barbary Sienkiewicz
Książka powstała w ramach projektu „Archiwum Badań nad Życiem Codziennym”, którego jednym z celów było zrekonstruowanie tradycji polskich studiów nad codziennością. W latach 2015-2016 zespół badawczy przeprowadził trzydzieści rozmów z ekspertami z tej dziedziny: socjologami, historykami, antropologami, a także redaktorami czasopism naukowych i archiwistami. Analiza ich wypowiedzi pozwoliła na zarysowanie inspiracji teoretycznych i zwięzłe przedstawienie losów socjologii codzienności, historii codzienności oraz antropologii codzienności i współczesności w Polsce. Przywołując, w formie autoryzowanych cytatów z wywiadów, słowa ekspertów, w książce rozważane są również sposoby definiowania codzienności, podejmowane tematy, stosowane metody badawcze oraz poglądy na temat instytucjonalizacji studiów nad codziennością w naszym kraju. Publikację kończy pytanie o przyszłość tego rodzaju refleksji w Polsce, czemu towarzyszy zaprezentowanie korzyści z prowadzenia badań w tym zakresie i barier, które przed nimi stoją.
Relacje podatnik - państwo jako predyktory moralności podatkowej
Sekret zmarnowanego czasu - dynamika budowania współdzielonej rzeczywistości w negocjacjach
O dwóch psychologicznych przesłankach myślenia spiskowego. Alienacja i autorytaryzm
Praca emocjonalna w zawodach usługowych - pojęcie, przegląd teorii i badań
Wykrywanie kłamstwa w komunikacji interpersonalnej
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
