Pozycję tę dedykuję wszystkim ludziom lubiącym myśleć w sposób niekonwencjonalny. Także tym, którzy chcą doskonalić swoje i swoich bliskich umiejętności bazujące na logice i matematyce. Książka dla wielu pokoleń i do której można wracać po latach.
Do rozwiązania 70 zadań znajdujących się w zbiorze niewymagany jest wysoki poziom wiedzy, ale ich stopień trudności rośnie, a każde zawiera jakiś „haczyk”. Dodatkowo umieszczonych jest kilka zadań z pełnym rozwiązaniem, a dotarcie do odpowiedzi nie jest łatwe.
W książce pokazano kilka trików pozwalających demonstrować sztuczki: z odgadywaniem imion, karcianych i z kalkulatorem, co zarazem z kilkoma zabawami znakomicie urozmaici spotkania towarzyskie i rodzinne.
Całość dość zróżnicowana, napisana barwnym językiem, pozwala uczyć się łatwo i jednocześnie dobrze bawić.
Jest to przekład zbioru zwojów z Qumran, z próbą rekonstrukcji i krytycznym komentarzem. Sensacyjne odkrycie w Qumran dokumentów z okresu, w którym powstawały pierwsze wspólnoty chrześcijańskie wzbudzało wiele emocji. Praca dra Deca to szczegółowy wgląd w myśl, duchowość i wrażliwość religijną pierwszych lat naszej ery. Jest to czas niezwykle ważny dla przemian w judaizmie i rodzącym się chrześcijaństwie.
Kurs języka francuskiego dla młodzieży szkół ponadgimnazjalnych od poziomu A1 do poziomu B1.
Version Originale to kurs zgodny z nową podstawą programową, przygotowujący do matury z języka francuskiego.
Version Originale jest doskonale dostosowany do realiów polskiej szkoły, zawiera ciekawe materiały realioznawcze, charakteryzuje się nowoczesną
obudową dydaktyczną.
Kurs języka francuskiego dla młodzieży szkół ponadgimnazjalnych od poziomu A1 do poziomu B1.
Version Originale to kurs zgodny z nową podstawą programową, przygotowujący do matury z języka francuskiego.
Version Originale jest doskonale dostosowany do realiów polskiej szkoły, zawiera ciekawe materiały realioznawcze, charakteryzuje się nowoczesną
obudową dydaktyczną.
Polska Jagiellonów oczami kobiet
Wielki powrót Anny Brzezińskiej – przełomowa książka o historii kreowanej przez mężczyzn, w której jednak najważniejszą rolę odgrywały kobiety
Regina jest prostą chłopką, dla której Kraków to obietnica lepszego bytu i zarobku. Dziewczyna zostaje przyjęta na służbę do mistrza Bartłomieja, uznanego słodownika, który, jak szybko się okazuje, oczekuje od niej oddania i posłuszeństwa nie tylko w kuchni… Wkrótce na świat przychodzi „potworek” – Regina nie umie myśleć inaczej o swojej córce karlicy. A jednak to właśnie Dosia trafia na królewski dwór. To jej oczami – postaci prawdziwej, która rzeczywiście przechadzała się po królewskich krużgankach, opiekunki, świadka wydarzeń, uczt, ślubów, spisków i gwałtów – podglądamy codzienne życie jagiellońskich królewien: Jadwigi, Izabeli, Zofii, Anny i Katarzyny.
Anna Brzezińska, ceniona pisarka i mediewistka, powraca z nową zaskakującą książką. Na przeszło ośmiuset stronach opisuje życie kobiet za czasów ostatnich Jagiellonów. Jej bohaterkami są nie tyko uprzywilejowane – jak mogłoby się zdawać – córki króla Zygmunta I Starego z małżeństw z Barbarą Zápolyą i Boną Sforzą, ale także bękarcice, mieszczki, kobiety z plebsu przyjmowane do pracy jako sługi, a traktowane jak niewolnice.
Córki Wawelu… zadziwiają rozmachem i drobiazgowością, jednocześnie pociągają barwną fabułą i plastycznością opisów. Brzezińska, jako wytrawna historyczka i znawczyni epoki, dba o szczegóły, powołuje się na źródła, a jako pisarka, tak ciekawie snuje opowieść, że jej książkę czytać można na równi jako dzieło historyczne i wciągającą powieść. To właśnie tu toczyła się historia: pomiędzy komnatami, na uliczkach, w spiżarniach i w ciemnych zaułkach Krakowa. Często miały na nią wpływ z pozoru mało znaczące wydarzenia, co Brzezińska potwierdza w dokumentach. Tylko tam, gdzie brakuje źródeł, pisarka wspomaga się wyobraźnią.
Słowem, to książka totalna, jakiej w polskiej literaturze historycznej jeszcze nie było.
Anna Brzezińska – ceniona pisarka i historyczka, trzykrotna laureatka Nagrody im. Janusza A. Zajdla, prestiżowego polskiego wyróżnienia w dziedzinie fantastyki, autorka powieści i opowiadań, współpracowniczka „Polityki” i felietonistka „Wysokich Obcasów Extra”. Gdy nie pisze, pielęgnuje ogród, w którym hoduje historyczne odmiany róż i jabłoni.
Czegoś takiego jeszcze nie było. Opowieść o renesansowej Polsce, Wawelu i jagiellońskich królewnach - z kobiecego punktu widzenia. A kobiety widzą więcej, bo widzą i kuchnię, i sypialnię, i skarbiec, i stajnię. Słyszą szepty w kuluarach, wyczuwają pismo nosem. To wszystko jest w tej książce, przeczytałem z zapartym tchem. - Wojciech Orliński, „Gazeta Wyborcza”
Niniejsza publikacja, dla której inspiracją były liczne prośby kierowane do autora, zawiera modlitwy o uwolnienie od szatana lub jego szkodliwych wpływów. Znajdziemy w nim również piękne modlitwy w chorobie i cierpieniu oraz o pokój ducha. Mogą z nich korzystać zarówno kapłani, jak i ludzie świeccy. Pamiętać jednak należy, iż aby te modlitwy przyniosły oczekiwany efekt, winny być poparte głęboką wiarą i aktywnym życiem chrześcijańskim tego, kto pokornie zwraca się o pomoc do Boga, Maryi, aniołów i świętych.
Publikacja poświęcona jest wizerunkowi Polski i Polaków, jaki promuje wśród swoich czytelników chicagowski „Dziennik Związkowy” - najstarsza polskojęzyczna gazeta codzienna wydawana w Stanach Zjednoczonych. Na podstawie cyklu felietonów komentujących bieżące wydarzenia w kraju nad Wisłą autorka ukazuje spojrzenie Polonii amerykańskiej na współczesną polską rzeczywistość. Analizuje zarówno treści pojawiające się na łamach „Dziennika Związkowego”, jak i formę językową badanych tekstów. Skupia się na ich pragmatycznym wymiarze, a w szczególności na tym, co zostało w nich ukryte przy użyciu implikatur i presupozycji. Pokazuje, w jaki sposób użyte metafory przyczyniają się do budowania specyficznego, negatywnego wizerunku Polski i Polaków wśród rodaków za oceanem.
Po książkę sięgnąć mogą nie tylko językoznawcy, lecz także kulturoznawcy, socjologowie oraz inne osoby zainteresowane tematyką polsko-amerykańską. Publikacja może też z powodzeniem służyć jako źródło materiałowe do badań nad zmianami w świadomości i systemie wartości Polaków w kraju i za granicą.
Gratuluję z serca Autorowi zaprezentowania tak wnikliwych i wielowątkowych rozważań na temat personalistycznego wychowania przez dialog. Myślę, że jest to dobry komentarz do encykliki bł. papieża Pawła VI Ecclesiam suam, encykliki mówiącej o międzyludzkim dialogu w Kościele i w świecie, a także ogromny wkład do personalistycznej wizji wychowania, tak ważnej dla obecnych czasów. Jest to także znaczny przyczynek do nauczania św. Jana Pawła II, zwłaszcza do papieskiego orędzia na temat kształtowania umysłu i serca człowieka. Zauważam, że monografia nawiązuje do wielkiego pedagoga naszych czasów, jakim był prof. Janusz Tarnowski, promotor wychowania poprzez dialog. Autorowi należą się słowa serdecznego uznania i szczerego podziękowania za wzbogacenie dzisiejszej bibliografii na temat edukacji tą niezwykle cenną, chociaż także fragmentami dość trudną, monografią. Lektura tekstu wymaga z pewnością dużego wysiłku czytelnika, by prawidłowo odczytać myśl i przesłanie Autora. Myślę jednak, że wysiłek poznawczy, zmierzenie się z hermeneutycznym językiem, może pięknie zaowocować w pracy edukacyjnej nauczycieli akademickich, studentów, wychowawców i wychowanków. Niech książka służy we wzrastaniu w człowieczeństwie, w łasce u Boga i u ludzi.
Fragment Przedmowy ks. prof. dr hab. Ignacego Deca
Czy pragnienie doświadczenia chrztu w Duchu Świętym to niszowa domena jakiejś specjalnej duchowości albo jakiegoś specyficznego ruchu kościelnego? Wbrew pozorom wydaje się, że nie: wskazuje na to miejsce chrztu w Duchu Świętym w strukturze Nowego Testamentu i historii Kościoła.
Czego naucza Nowy Testament na temat chrztu w Duchu Świętym? Czy Błażej Pascal jest świadkiem chrztu w Duchu Świętym? Czy prorocy Starego Testamentu doświadczali chrztu w Duchu Świętym? Jak chrzest w Duchu Świętym przeżywały średniowieczne wspólnoty albigensów? Co na temat chrztu w Duchu Świętym mówili papieże XX i XXI wieku - Leon XIII, Jan XXIII, Paweł VI, Jan Paweł II, Franciszek?
Czy nadmiar dźwięków, obrazów, informacji, wydarzeń, wszelki zgiełk wokół nas i w nas samych nie przyprawia nas o ból duszy? Żyjemy w świecie rozbieganym, w przyspieszonym tempie pędzącym nie wiadomo dokąd. A nawet jeśli sami nie daliśmy się do końca wciągnąć w ten wir, widzimy, jak ulegają mu nasi bliscy: rodzina, przyjaciele, podopieczni… Czasem chciałoby się, by ktoś wreszcie powiedział temu wszystkiemu: STOP!
Takim znakiem STOP jest nowa książka kardynała Roberta Saraha: Moc milczenia. Przeciw dyktaturze hałasu.
„Błogosławieni cisi, albowiem oni na własność posiądą ziemię” (Mt 5, 5). A zatem potęga tych, którzy wiele mówią, jest pozorna. Medialne panowanie przemija niczym więdnący kwiat. Prawda zaś pozostaje po stronie tych, którzy potrafili zamilknąć.
Do tego zamilknięcia nawołuje kardynał Sarah. Jest ono potrzebne, by spotkać się z samym sobą, z drugim człowiekiem i z Bogiem. By usłyszeć pozornie niesłyszalny głos Boga, którym przemawia, milcząc. By mieć siłę żyć w świecie pełnym zła i nienawiści, nie szukając odwetu.
Bez ciszy niemożliwa jest modlitwa. Bez ciszy modlitwy nie poznamy prawdy, nie odnajdziemy drogi, nie zaznamy pełni życia.
Nie chodzi tylko o zewnętrzny zgiełk. Także w nas samych wirują namiętności, żądze, pragnienia, wszelkiego rodzaju nieuporządkowane relacje do rzeczy i stworzeń. To być może najtrudniejsze do wykarczowania pole, na którym mamy zasiać ziarna ciszy.
Do rozmowy o sensie milczenia, o konieczności przepojenia ciszą liturgii, o tajemnicy zła i milczącym głosie Boga kardynał Sarah zaprosił dom Dysmasa de Lassus. W ostatnim rozdziale Mocy milczenia głos zabiera przełożony generalny zakonu kartuzów, który od czterdziestu lat żyje w wielkiej ciszy, z dala od zgiełku świata. Jego świadectwo – pomimo wszelkich dzielących nas różnic – jest bardzo cenne także dla nas, żyjących w samym środku świata. By nie poddać się dyktaturze hałasu i nauczyć się czerpać moc z milczenia.
Rozważania te są syntezą wiedzy z zakresu katolickiej nauki społecznej, jaki wyłania się z lektury licznej literatury przedmiotu, która głównie odwołuje się do nauczania św, Jana Pawła II. Jednakże zostało uwzględnione również nauczanie papieża Benedykta XVI i papieża Franciszka. Zważywszy na polski kontekst społecznej nauki Kościoła, Autor niemało miejsca poświęcił również analizie przemyśleń kard. Stefana Wyszyńskiego.
Struktura książki jest przejrzysta, metodologicznie logiczna i merytorycznie uzasadniona. Treść naznaczona jest wnikliwym namysłem naukowym i dydaktycznym. Autor książki, ks. prof. dr hab. Stanisław Kowalczyk, protonotariusz apostolski, dziekan Wydziału Nauk Społecznych KUŁ w latach 1990-1993, kierownik Katedry Filozofii Społecznej w latach 1984-2007, po mistrzowsku potrafił wczuć się w papieskie nauczanie i dzięki temu zdołał ukazać prezentowaną spuściznę katolickiej nauki społecznej w myśl zasady sentire cum Ecclesia.
Czytelnik, autentycznie zainteresowany katolicką nauką społeczną, znajdzie kompetentny wykład na temat jej struktury doktrynalnej, statusu metodologicznego i profilu, jak również uświadomi sobie, że podstawą etyki społeczno-ekonomicznej, będącej centralnym elementem tej nauki, jest antropologia personalistyczna. Promował ją i krzewił św. Jan Paweł II. A czynił to w perspektywie Ewangelii, czemu dawał szczególny wyraz w encyklikach społecznych.
o. dr hab. Jan Mazur OSPPE, prof. UPJP2
Po bestsellerowych „500 zdaniach” czas na „1000 słów”, a więc opus magnum najpopularniejszego językowego autorytetu Polaków.
W błyskotliwych, a jednocześnie odkrywczych i głębokich felietonach Jerzy Bralczyk przedstawia najbardziej niezwykłe, najwięcej znaczące i najważniejsze słowa, których używamy na co dzień i od święta. Tropi zmieniające się znaczenia wyrazów i zaskakujące powroty słów – wydawałoby się – skazanych na zapomnienie. Obok słów wielkich, które każą stawać na baczność, będą też słowa-perełki, które swoim brzmieniem, historią, znaczeniem, emocjonalnym tłem budzą zdumienie i radość z ich ponownego odkrycia.
Redaktorem książki jest Michał Ogórek, który tworzy niezwykłą strukturę „1000 słów” – książka ta dzięki niemu będzie czymś znacznie więcej niż zbiorem felietonów. „Bralczykowe” opowieści o słowach w wersji Ogórka układają się w opowieść nie tylko o metamorfozach polszczyzny, ale również przemianach naszej obyczajowości, kultury, polityki. Książka na każdą półkę.
„Mądrej głowie dość dwie słowie” – mówi znane polskie powiedzenie. Jakie to dwa słowa wystarczą za wszystkie inne? „Profesor Bralczyk”. Za „profesorem Bralczykiem” kryją się wszystkie polskie słowa i dzięki nim rozumiemy je wszystkie.
Czy można wyobrazić sobie dwa słowa o większym w języku zastosowaniu?
Michał Ogórek
Fascynująca opowieść o zanikaniu polskiej kultury chłopskiej.
Najnowsza książka cenionego historyka literatury i kultury.
Toast na progu Andrzeja Mencwela to współczesna opowieść biograficzna. Jej głównym bohaterem jest zmarły przed kilku laty przyjaciel autora, który był światłym rolnikiem, dumnym ze swej zawodowej sprawności i gospodarczych osiągnięć. Był też jednym z ostatnich prawdziwych chłopów, uosobieniem stanowej godności i cnoty obywatelskiej. Wspomnienie o nim uprzytamnia autorowi, że w niedawno minionym czasie zeszli z tego świata inni jego sąsiedzi i sąsiadki, autentyczni w chłopskim człowieczeństwie, oryginalni w osobowych rysopisach, wypełniających kolejne rozdziały tej opowieści. Zaczynali samodzielnie gospodarzyć jeszcze przed wojną, przetrwali dzielnie i mądrze prawie półwiecze, w tym wojnę i okupację, oparli się presjom kolektywizacji i sprostali pierwszym wyzwaniom modernizacji. Wraz z ich odejściem w ostatnich dekadach zanikło też tradycyjne, wielofunkcyjne, rodzinne gospodarstwo chłopskie, będące materialną ostoją chłopstwa jako klasy społecznej. Była to w Polsce klasa najstarsza i najliczniejsza, odwiecznie wyzyskiwana, a utrzymująca swą pracą byt zbiorowy. „Żywią i bronią” - jak głosiło tradycyjne hasło demokratyczne.
Czy osamotnienie i śmierć przyjaciela, równoznaczne z końcem jego świetnego gospodarstwa, były nieuchronne? Czy zanik takiego sposobu istnienia, jaki stanowiło rodzinne gospodarstwo chłopskie, jest tożsamy z zanikiem chłopstwa jako wyraźnego stanu społecznego, zatem z końcem odrębnej kultury chłopskiej? Czy kultura polska musi ciągle opierać się na tradycji szlacheckiej, czy też winna oprzeć się na dziedzictwie chłopskim, będącym kulturą pracy i współpracy?
Oto pytania, które skrycie i jawnie, pośrednio i bezpośrednio inspirują tę opowieść, nasycając ją eseistyczną refleksją autora.
Andrzej Mencwel - historyk literatury i kultury polskiej, krytyk, eseista, publicysta. Autor m.in. Etos lewicy. Esej o narodzinach kulturalizmu polskiego (1990, 2006, Nagroda Ministra Edukacji Narodowej); Przedwiośnie czy potop. Studium postaw polskich w XX wieku (1996, Nagroda Pen Clubu Polskiego im. Jana Strzeleckiego); Wyobraźnia antropologiczna. Próby i studia (2006, nominacja do Nagrody Nike, Nagroda im. Jana Baudouina de Courtenay); Stanisław Brzozowski. Postawa krytyczna. Wiek XX (2014, Książka roku Magazynu „Nowe Książki”, Nagroda im. Kazimierza Wyki, nominacja do Nagrody Gdynia w dziedzinie eseistyki, nominacja do Nagrody im. Tadeusza Kotarbińskiego za wybitne dzieło humanistyczne, nominacja do Nagrody Historycznej im. Kazimierza Moczarskiego).
W Biblii symbolem prawdy jest światło. Jak oczy potrzebują światła, tak nasza dusza potrzebuje prawdy. Czy chcesz wzrastać w kochaniu Boga, który jest niezmierzoną Prawdą? Prosząc Ducha Świętego o światło, codziennie rozważaj słowa Boże zawarte w Biblii. Wiele zła w naszym chrześcijańskim życiu pochodzi z głębokiej ignorancji religijnej. Poznając Boga, bardziej Go pokochasz, a kochając Go, głębiej Go poznasz.
Prezentowana tu pozycja jest kolejną częścią homilii, wygłaszanych w Kaplicy Loretańskiej przy kościele Braci Mniejszych Kapucynów w Krakowie. Obejmuje ona okres od 8 lutego do 26 lipca 2015 roku.
Zapis homilii może stanowić materiał do różnych rozważań, zarówno związanych z kalendarzem liturgicznym, jak i od niego niezależnych. Poszczególne wypowiedzi nawiązują do czytań liturgicznych, ale bardzo często poruszają tematykę o wiele szerszą i dlatego mogą być pomocne nie tylko w ścisłym okresie kościelnego kalendarza, z którym są związane.
Umieszczone tu rozważania nie wymagają znajomości poprzednich tomów, które już ukazały się poprzednio i mogą służyć zupełnie niezależnie od tomów następnych. Istnieje jednak ciągłość czasowa całego dorobku.
Pod koniec marca 1945 roku hrabina Margit Thyssen-Batthyany urządza w pałacu w Rechnitz w Austrii przyjęcie pożegnalne dla miejscowego kierownictwa NSDAP, SS i Gestapo. W jego trakcie niektórzy goście wychodzą z pałacu, by rozstrzelać żydowskich robotników, przetrzymywanych w pobliżu.
Ponad 60 lat później informacja o tamtej zbrodni dociera do kuzyna hrabiny, młodego dziennikarza z Zurychu, Sachy Batthyany’ego. ? A co ty masz z tym wspólnego? ? pyta go pisarz Maxim Biller. Batthyany, szukając odpowiedzi, zagłębia się w historię swego rodu: udaje się na dawne Węgry, przemierza syberyjskie gułagi, w Buenos Aires spotyka ocalałą więźniarkę Auschwitz. Odkrywa tajemnicę, która odmieni jego poglądy.Czy minione pokolenia mają wpływ na nasze życie? Czy wszyscy jesteśmy wojennymi wnukami? A przecież uważaliśmy się za ludzi nowoczesnych i niezależnych.Książka Sachy Batthyany’ego to niezwykła historia rodziny, panorama Europy Środkowej, a zarazem psychogram pewnego pokolenia.
Pismo recenzowane o profilu interdyscyplinarnym, istniejące od 1957 roku. Adresowane przede wszystkim do środowiska naukowego, nie pomija jednak czytelnika mniej profesjonalnego, zwłaszcza nauczycieli, studentów, inteligencji zainteresowanej problematyką humanistyczną. Publikuje artykuły problemowe (krajowe i zagraniczne) z zakresu różnych dyscyplin humanistycznych: literaturoznawstwa, historii, kulturoznawstwa, socjologii, filozofii, psychologii, językoznawstwa. Zamieszcza również przekłady oraz materiały i przyczynki, dyskusje i polemiki, recenzje i przeglądy. Po każdym artykule streszczenie w języku angielskim. Także spis treści tłumaczony na język angielski.
Numer poświęcony zjawiskom kulturowym kształtującym się w cieniu bomby atomowej.
Książka przedstawia zrozumienie istoty przebudzenia, zmian jakie zachodzą w nas samych. Pokazuje nieodpartą chęć poznania Świata Duchowego. To poszukiwanie prawdy i sensu życia jest możliwe tylko w czasie własnych przeżyć. Dlatego, aby to odnaleźć oraz, aby zrozumieć i poczuć Miłość Prawdziwą, autorka poddaje się hipnozom i transom. Podróżuje w przestrzeniach duchowych, spotyka świetliste Istoty, rozmawia z nimi, słucha ich rad i przekazów. Autorka w spontanicznej relacji prowadzi czytelnika przez świat swoich niezwykłych doświadczeń. Opisuje spotkania z istotami nieziemskimi i wędrówki przez miejsca niedostępne w ziemskim życiu. Ma możliwość przyjrzeć się sobie w różnych wcieleniach. Odbywa podróż duchową, z której wraca, jak wyznaje, szczęśliwa i przepełniona miłością. Uważa za swoją powinność wskazywać ludziom drogę do miłości i duchowości.
Treść książki obraca się wokół pytania o sens ludzkiego istnienia w doczesności. Autor poszukuje odpowiedzi na to pytanie w kontekście: religii, kultur, systemów politycznych Owocem tych poszukiwań jest ustalenie, że człowiek został powołany przez Boga, aby tworzył na podobieństwo Boże. Tworzenie stanowi sens ludzkiej egzystencji w doczesności.Autor twórczo powołuje się na uznane autorytety starożytnych teologów, przytaczając zarazem ich główne tezy i w sposób syntetyczny oraz przystępny prezentując ich dorobek. Ciekawie i zasadnie zestawia ze sobą i zgrabnie łączy odniesienia do filozofii - przede wszystkim starożytnej i do najnowszych osiągnięć nauk ścisłych. Powołuje się na najnowsze badania z dziedziny biologii, chemii i fizyki, umiejętnie wplatając je w tok swego wywodu i traktując jako zręczne narzędzia dowodzenia własnych hipotez. Niezaprzeczalną wartością książki jest umiejętność autora wchodzenia w dialog z największymi umysłami filozofii i teologii. Krzysztof Hochman nie boi się dyskutować z utrwalonymi w tradycji stwierdzeniami, skrupulatnie kwestionować każde niedostatecznie uargumentowane według niego ustalenie i punktować każdą dostrzeżoną lukę w rozumowaniu swoich wielkich poprzedników. Autor nieustannie konfrontuje zastane formuły z otaczającą nas rzeczywistością i pyta, co one dla nas oznaczają. Teologia w przyszłości każe nam ustosunkować się w jakiś sposób do zaprezentowanych w niej tez i stanowi wyzwanie intelektualne dla każdego czytelnika.
„Prawdziwa planeta małp” przedstawia ewolucyjne losy małp człekokształtnych w ciągu ostatnich 30 milionów lat. Jednak jest to opis pod wieloma względami wykraczający poza powszechnie przyjęte poglądy, według których każde ważne wydarzenie w historii małp człekokształtnych i ludzi musi się wiązać z Afryką. Hipoteza, że afrykańskie małpy człekokształtne żyły również w Europie dzięki nowym odkryciom i badaniom przestała być egzotyczna, a zdaniem autora książki, to właśnie na tym kontynencie, a nie w Afryce, mógł pojawić się również wspólny przodek małp afrykańskich i ludzi. Z badań prowadzonych przez autora wynika, że mioceńskie małpy z Europy były bardziej zaawansowane niż afrykańskie i wykazywały cechy wspólne z żyjącymi dziś małpami człekokształtnymi, a nawet ludźmi. Innymi słowy, to małpy afrykańskie mają europejski rodowód, a nie odwrotnie. Trudno zaprzeczyć, że hipoteza autora idzie wbrew większości opinii, zarówno tych współczesnych, jak i historycznych, czerpiących inspirację wprost od Darwina, jednak kolejne odkrycia dostarczają coraz więcej argumentów na jej poparcie. Jest ona tym bardziej interesująca, że – jak przyznaje sam autor – w paleontologii nie można w istocie niczego stwierdzić na pewno. David R. Begun - paleontolog, absolwent University of Pennsylvania. Wykłada na Uniwersytecie w Toronto. W centrum jego zainteresowań znajduje się pochodzenie i ewolucja człowieka.
„Prawdziwa planeta małp” przedstawia ewolucyjne losy małp człekokształtnych w ciągu ostatnich 30 milionów lat. Jednak jest to opis pod wieloma względami wykraczający poza powszechnie przyjęte poglądy, według których każde ważne wydarzenie w historii małp człekokształtnych i ludzi musi się wiązać z Afryką. Hipoteza, że afrykańskie małpy człekokształtne żyły również w Europie dzięki nowym odkryciom i badaniom przestała być egzotyczna, a zdaniem autora książki, to właśnie na tym kontynencie, a nie w Afryce, mógł pojawić się również wspólny przodek małp afrykańskich i ludzi. Z badań prowadzonych przez autora wynika, że mioceńskie małpy z Europy były bardziej zaawansowane niż afrykańskie i wykazywały cechy wspólne z żyjącymi dziś małpami człekokształtnymi, a nawet ludźmi. Innymi słowy, to małpy afrykańskie mają europejski rodowód, a nie odwrotnie. Trudno zaprzeczyć, że hipoteza autora idzie wbrew większości opinii, zarówno tych współczesnych, jak i historycznych, czerpiących inspirację wprost od Darwina, jednak kolejne odkrycia dostarczają coraz więcej argumentów na jej poparcie. Jest ona tym bardziej interesująca, że – jak przyznaje sam autor – w paleontologii nie można w istocie niczego stwierdzić na pewno. David R. Begun - paleontolog, absolwent University of Pennsylvania. Wykłada na Uniwersytecie w Toronto. W centrum jego zainteresowań znajduje się pochodzenie i ewolucja człowieka.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?